LORD READING , BRITISH INDIA VICEROY 1921-1926

 

LORD READING ,

BRITISH INDIA VICEROY 1921-1926

Lord Chelmsford was succeeded by Lord Reading in 1921 as Governor-General and Viceroy of India. He was born in a humble Jew family but had risen to the ranks of Chief Justice of England with his talent and hard work. His tenure was a testing time for British. The Non-cooperation Movement had reached climax and was abruptly withdrawn in 1922. There were frequent strikes all over the country. This period saw a sudden rise in communal growth and fringe elements in both Hindu and Muslim Community. Other events included: Prince of Wales visited India (1921), Repeal of Rowlatt Act (1919), Criminal Law Amendment Act, Moplah Rebellion (1921), Simultaneous Examinations of Civil Services in London and Delhi (1923), Start of Vishwa Bharati University (1922), Foundation of Communist Party of India (1921), Formation of Swaraj Party (1923), Kakori Train robbery (1925) etc.

Contents [hide]

Moplah Rebellion, 1921

Swaraj Party (1923), Pro-changers and No-changers

Return of Swaraj Party to Congress

Rise of Communal Politics

Peshawar Conspiracy, 1923

Kakori Train Conspiracy, 1925

Kanpur Bolshevik Conspiracy Case 1924

Moplah Rebellion, 1921

In Kerala, the Moplah rebelled against the government orders of declaring Congress and Khilafat meetings illegal. It soon turned into a communal revolt between Kudiyaan {tenant Moplahs} and Jenmis {Hindu Landlords}. The movement was suppressed with great difficulty and the government needed to raise a special battalion called Malabar Special Police.

Swaraj Party (1923), Pro-changers and No-changers

The Swaraj Party was originally launched as Congress-Khilafat Swaraj Party by congress leaders Moti Lal Nehru, CR Das, NC Kelkar, GS Gharpade, S Srinivas, who had linked up with Khilafat leaders such as Huseyn Shaheed Suhrawardy and some other leaders such as Subhash Chandra Bose & Vithalbhai Patel out of frustration with the Gandhi’s decision to withdraw NCM. They shifted their aim to “Swaraj” within the British Raj and decided to contest elections, enter into the legislatures and bring “change”. These elections had to be conducted as per the provisions of the Government of India Act 1919. These leaders were called Pro-changers. On the other hand, most of Congress leaders left the business of agitation for a while; and started uplifting the poor people by teaching them how to use Charkha, denouncing untouchability, making nonviolence and Gandhian methods popular. These were called No-changers. C Rajagopalachari was prominent No-changer.

The Swaraj party was able to win some seats in assembly but could not bring many changes. However, it was due to their efforts that the Government agreed to appoint a committee under Sir Alexander Muddiman (Muddiman Committee), along with 4 Indian members, to go into the provisions of the Government of India Act 1919 and pinpoint the defects. The members of this committee included Sir Sivaswami Aiyar; Dr. R P Paranjape; Sir Tejbahadur Sapru and Mohammad Ali Jinnah.

Return of Swaraj Party to Congress

In 1924, Gandhi was released from Jail due to health problems. He favored the No changers, but wanted conciliation between pro and no-changers. On his efforts, the Swaraj Party and Congress signed a joint statement which declared that Swaraj members would work in the council, on behalf of and as members of Congress. This decision was endorsed in December 1924 Belgaum Session; the only session of Indian National Congress presided by Gandhi.

Rise of Communal Politics

The abrupt withdrawal of NCM also resulted in divorce of Congress and Khilafat leaders. Fringe communal elements had grown in both Hindu and Muslim sides. Hindu-Muslim riots started more frequently than earlier. There was growth of tabligh and Tanzims in Muslims, while Arya Samajis started Shuddi Sangathans. In 1926, murder of Swami Shraddhanad in Delhi was one such incident which proved that communalism is now a permanent feature of Indian politics. In the 1923 Kakinada Session, the president Maulana Mohammad Ali quit congress citing communal reasons.

Suddhi Movement

The Suddhi movement was initiated by Dayananda with the intentions to unify India and in it; Non-Hindus and untouchables were converted to Hinduism. So, the movement led to some political implications, and indirectly led to growth of communalism.

In 1923, Hindu Mahasabha was revived by Pandit Madan Mohan Malviya for protection and promotion of the Hindu Civilization. In 1925, Keshav Bahram Hedgewar founded the Rastriya Swayamsevak Sangh in Nagpur. Dr. Hedgewar had been a part of the Anushilan Samiti and Yugantar and was a nationalist by heart. He became a member of Indian National Congress initially but left it soon and established RSS. The idea was to train the Hindu youths so that they united the Hindu Community and make India an Independent undivided country. He was much influenced by V D Savarkar and adopted his ideals.

Peshawar Conspiracy, 1923

Peshawar Conspiracy case is related to the Muslims taking interest in the Communist revolution of Russia. Many Muslims from Peshawar went to Moscow and started getting training related to Military and Communist regimes. When they returned to create disturbances, the Government caught them on the way and trialled them. Many of them were sentenced to long imprisonment.

Kakori Train Conspiracy, 1925

Kakori Train Conspiracy was a work of members of Hindustan Republican Association (HRA). They wanted to carry out a political dacoity to secure money from Government. The loot was done successfully but the plot was soon unearthed. Some 30 people were arrested and trial led to execution of Swaran Singh (uncle of Bhagat Singh), Ram Prasad Bismil, Ashfaqullah Khan, Rajendra Lahiri and Roshan Singh.

Rest all were put in jails for long time, virtually bringing an end to HRA.

Kanpur Bolshevik Conspiracy Case 1924

Some newly turned communists named M N Roy, Muzaffar Ahamed, S A Dange, Shaukat Usmani, Nalini Gupta, Singaravelu Chettiar, Ghulam Hussain were caught by the Government and were trailed for conspiring against the Government. The case was much hyped in newspapers and introduced communism to Indian public. MN Roy was charged in absentia, so he was not arrested. Ghulam Hussain turned a British informer and was pardoned. Rest all people were arrested and sent to jail for 4 years.

BOOKS AND IT`S READING

BOOKS AND IT`S READING 

புத்தகம் வாங்கிட்டு வந்தால் பொதுவாக நான் மறைத்தே கொண்டு வருவேன் .என்றாலும் சில நாட்கள் பிடிபட்டு விடுவேன் .500 ரூபாய்க்கு புத்தகம் வாங்குனா அந்த குடும்பம் உருப்படுமா ? நான் இங்க கத்திகிட்டே இருக்கேன் .பதில் சொல்லாம போனா எப்படி !

இப்ப நான் பெரும்பாலும் நண்பர்களை பார்க்க விரும்புறதில்லை .என் வாழ்க்கை புத்தகத்தோடு ஐக்கியப்பட்டு விட்டது .

என்னுடைய மாமியார் வயது 82 இருக்கும் எங்களுடன் தான் இருக்கிறார் .என்னிடம் உள்ள நாவல்கள் எல்லாம் படித்து விடுவார் .ஒரு சமயம் திருச்சி சென்று டுவிட்டர் மீட்டிங்கில் கலந்து கிட்டு வரும்போது சுமார் 15 ராணிமுத்து நாவல் வாங்கி வந்தேன் . ரெண்டே நாளில் எல்லாத்தையும் படித்து முடித்து விட்டார் .

19 th century ன்னு ஒரு புத்தகம் .2006 இல் இருந்து சென்னைக்கு போகும் போதெல்லாம் மூர் மார்க்கெட்டில் அதன் விலை கேட்பேன் .1200 சொல்லுவான்நான் 800 க்கு கேட்பேன் .அதே ஆள் .இதுவரை இருவது தடவை விலை கேட்டு இருவது தடவையும் வாங்கல .கடந்த பெப்ருவரி மாதம் அதை 800 ரூபாய்க்கே வாங்கிட்டேன் என் வாழ்க்கையில் இதுவே மறக்கவே முடியாத விஷயம்

அப்புடி என்ன விசேஷம்னு கேக்குறீங்களா .1801 -1899 வரை நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகள் படத்துடன் ஆர்ட் பேப்பரில்படத்துடன் பிரிண்ட் 600 pages A4 சைஸ் வெய்ட் 5 கிலோ - NEW BOOK RS.2000 ABOVE

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

வாசிப்பு என்பது அன்றாட வாழ்க்கையில் இயல்பான ஒரு செயல்பாடாக இருக்க வேண்டும். அன்றாடம் குளிப்பது, சாப்பிடுவது மாதிரி. ஆனால், நம் சமூகம் இப்படி நினைப்பதில்லை. பள்ளிப் படிப்பு வேலைக்கான உத்தரவாதம் என்று நம்புகிறார்கள்; ஆனால், வாசிப்பது வாழ்க்கைக்கான ஊட்டம் என்று யாரும் கருதுவதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்புக்குப் பிறகு வாசிக்கும் பழக்கம் ஒருவருக்கு இருக்கிறது என்றால், முதலில் குடும்பத்தினரும், பிறகு பிறரும் இந்தப் பழக்கத்தை ஒரு பிறழ்வு என்றே கருதுகிறார்கள்.

காதலுக்கு எதிரியா?

இன்றைக்கு நம் சமூகத்தில் பெரும்பாலான குடும்பங்களில் புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் இல்லை. கணவன் வாசிக்கும் பழக்கம் உடையவனாக இருந்தால், மனைவிக்கு அது பிடிப்பதில்லை. வீணான பழக்கம் என்று அவள் கருதுவாள். மனைவிக்குப் புத்தகங்களில் ஈடுபாடு இருந்தால், கணவன் அதைப் பழித்துப் பேசுவான். மனைவிக்குப் பயந்து, வாங்கிய புதுப் புத்தகத்துக்கு அழுக்கான செய்தித்தாளைத் தேடி எடுத்து, அட்டை போட்டு, மறைத்து எடுத்துச்செல்லும் கணவன்களை எனக்குத் தெரியும். அஞ்சலில் அனுப்ப வேண்டிய புத்தகமாக இருந்தால், தன் முகவரி அல்லாத வேறு ஒன்றைத் தந்து, புத்தகத்தை அங்கே அனுப்பும்படி சொல்லும் கணவன்களையும் தெரியும். அதேபோல் ஒவ்வொரு புத்தகக் கண்காட்சியிலும் புத்தகம் வாங்க நினைத்து, கணவனைப் பார்க்கும் மனைவியைக் கண்ணால் ஜாடைசெய்து தடுக்கும் கணவன்களையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

புத்தகங்களை விரும்பிப் படிக்கும் தம்பதியரை அரிதாகவே பார்க்க முடிகிறது. இவர்கள் குழந்தைகளும் பெரும்பாலும் வாசிக்கும் பழக்கம் உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். பெற்றோர் புத்தகங்களை வாசிக்கும்போது, குழந்தைகளின் ஆரோக்கியமான மனவளர்ச்சிக்கான சாத்தியங்கள் கூடுகின்றன.

தன்னல வாழ்க்கை

கிட்டத்தட்ட எல்லாருக்குமே தங்கள் வாழ்க்கை, தங்கள் வேலை, தங்கள் குடும்பம் என்ற கவலைகளும் அக்கறைகளும் ஆர்வங்களும் தங்களைச் சுற்றியே அமைகின்றன. இவற்றில் எதுவுமே சமூகத்தின் தொடர்பு இல்லாமல் தனித்து இயங்குவதில்லை. ஆனால், பொதுவாக யாருமே இதை ஆழமாக உணர்வதில்லை. இதனாலேயே பல நடைமுறைச் சிக்கல்கள் அவரவர் வாழ்க்கையில் தோன்றுகின்றன. இப்படித் தோன்றும் சிக்கல்களையும் பிரச்சினைகளையும் சரிவரக் கையாள வேண்டும் என்றால், ஒவ்வொருவரும் தங்களை மீறி, தங்களுடைய குறுகிய உலகத்தைத் தாண்டிப் பார்க்க வேண்டும். இப்படிப் பார்க்க உதவுவதுதான் வாசிப்புப் பழக்கம். இது மிகக் குறுகிய நோக்கம் என்றாலும் பயனுள்ளது.

ஆனால், இதைவிட முக்கியமான உந்துதல் வாசிப்புக்குப் பின்னால் செயல்படுகிறது. அணுவில் தொடங்கி அண்டம் வரையிலான மாபெரும் இயக்கத்தைப் பற்றிய பிரமிப்பு; நம் உடலைப் பற்றி, நம் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பற்றி, உலகைப் பற்றி, பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய பிரமிப்பு; நாம் அனைத்துடனும் தொடர்புகொண்டிருக்கிறோம், அந்தத் தொடர்பைப் பற்றிய பிரமிப்பு. நம் இயக்கம் முழுவதற்கும் அடிநாதமாக இருக்கும் ஒழுங்கைப் பற்றிய பிரமிப்பு. இந்தப் பிரமிப்புதான் அறிவியல் தொடங்கி இலக்கியம் வரை வெவ்வேறு வடிவங்களில் தோன்றி நம்மை ஈர்க்கிறது. இந்த ஈர்ப்பையும் பிரமிப்பையும் வாசிப்பு தக்கவைக்கிறது; நம் அன்றாட ஊட்டச் சக்தியாக அதை மாற்றுகிறது.

இலக்கியம் மட்டும் வாசிப்பு அல்ல

இலக்கியத்தை வாசிப்பது மட்டும் வாசிப்பு என்று பரவலாக மக்கள் நினைக்கிறார்கள். வாசிப்பு எந்தத் துறையைச் சார்ந்தும் இருக்கலாம். தன் தொழில் தொடர்பாக வாசிப்பதை நாம் வாசிப்பு என்று கொள்ள முடியாது. பல துறைப் புத்தகங்களையும் வாசிக்கும்போதுதான் ஒருவருடைய வாசிப்பு வளமானது என்று நாம் கூறலாம். இலக்கியம் ஒரு பகுதிதான். வரலாறு, பொதுமக்களுக்கான அறிவியல், வாழ்க்கை வரலாறு, அரசியல், இசை என்று வாசிப்பு பல துறைகளையும் உள்ளடக்கியிருக்கும்போதுதான் நம் உலகம் கொஞ்சம்கொஞ்சமாக விரிவடைகிறது.

முக்கியமான புத்தகங்கள்தான் வாசிப்பா?

ஒருவர் தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளையும் நினைவுவைத்துக்கொள்வதில்லை; ஒவ்வொரு நாளும் விசேஷமான நாளாக அமைவதில்லை. விசேஷ நாட்களை, நம்மைத் தொடும் தருணங்களை மட்டுமே நினைவில் இருத்திக்கொண்டு, அவற்றை நம் வாழ்க்கைப் போக்கின் முக்கியப் புள்ளிகளாகக் கொள்கிறோம். வாசிப்பும் அவ்வாறானதுதான். வாசிக்கும் எல்லாப் புத்தகங்களும் முக்கியமானவை அல்ல; ஆனால், அவற்றின் வழியேதான் முக்கியமான புத்தகங்களை, நமக்கு ஊட்டம் அளிக்கும் புத்தகங்களை, நாம் சென்றடைய முடியும்.

ஒருவர் முக்கியமான புத்தகங்களை மட்டுமே படித்துக்கொண்டிருப்பது என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லாதது. இன்னொரு பார்வையில், சாதாரணப் புத்தகம் என்பதுகூட அற்பமானது அல்ல. ஒவ்வொரு புத்தகத்தின் மூலமும் உணர்வுகள், மொழி, பண்பாட்டு அடையாளங்கள், உலக நடப்பு என்று பல விஷயங்கள் நமக்குள் பாய்ந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. இதை நாம் பிரக்ஞைபூர்வமாக உணர்வதில்லை. இந்த அலைச் செறிவுகள்தான் மேலும் ஆழமான, பன்முகப்பட்ட எழுத்துகளை வாசிக்கும்போது அடிஉரமாகச் செயல்படுகின்றன.

புத்தகங்களை எங்கே வைக்க வேண்டும்?

வாசிப்பு நம் அன்றாட வாழ்க்கையின் அம்சமாக மாற வேண்டுமானால், எப்போதும் நம்மைச் சுற்றிப் புத்தகங்கள் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கண்ணில் படும்படி புத்தக அலமாரியை அமைக்க வேண்டும். புத்தகங்களுக்கு அட்டை போட்டு அடுக்கக் கூடாது. புத்தகங்கள் நம் கண்ணில் படும்படி இருந்தால், நம்மை அறியாமலேயே நம் கவனம் அவற்றை ஆழ்மனதுக்குச் செலுத்தும். இது, நம்மைச் சுற்றி எப்போதும் இசையோ ஓவியங்களோ இருப்பது போன்றது. நாம் வேறு காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், இசையும் வண்ணங்களும் கலையின் ஒழுங்கும் நம்மை வந்து சேர்ந்துகொண்டேயிருக்கும். வாசிப்பு என்பது புத்தகங்களை ஒரு முறை வாசிப்பது மட்டுமல்ல; மிக முக்கியமான புத்தகங்களை நாம் அடிக்கடி வாசிக்க வேண்டும்.

இப்படி மீண்டும் வாசிப்பது முதல் பக்கத்தில் தொடங்கி வரிசையாகப் படித்துக்கொண்டுபோவது அல்ல. மீண்டும் வாசிப்பது என்பது விட்டுவிட்டு, சில நிமிடங்களே நாம் ஓய்வாக இருக்கும்போதுகூட நிகழ்வது. இப்படி மீண்டும் படிப்பதற்கு, நம் ஆழ்மனம் சில நேரங்களில் நம்மை உந்தும். இது பெரும்பாலும், நம் அன்றாட வாழ்க்கை உணர்வுகளின் போக்குடன் நெருங்கிய தொடர்பைக் கொண்ட புத்தகங்களாகத்தான் இருக்கும் என்பது என் அனுபவம்.

வளமாகும் கணங்கள்

இந்த மாதிரியான நேரங்களில் நாம் நமக்கு மிக முக்கியமாகப் பட்டவற்றையே நாடுவோம், சில வரிகள், சில பத்திகள் போதும் நம்மை அப்புத்தகங்களுடன் இணைக்க. இது ஓர் இசை நம் மனதில் இசைக்கும் நேரங்களை ஒத்தது. அப்போது, நாம் படிப்பது தாகூரின் கீதாஞ்சலியின் சில வரிகளாக இருக்கலாம்; ஜே.கே-வின் சில வரிகளாக இருக்கலாம்; ந.முத்துசாமியின் கதைகளாக இருக்கலாம்; அன்டோனியோ மச்சாடோவின் கவிதை, டபிள்யூ.ஜி. செபால்டின் செறிவான மொழி, காம்யுவின் மனச் சலனப் பதிவுகள்… எதுவாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு முக்கியமான புத்தகமும் நம்முடன் நெருங்கிவந்து நம் வாழ்க்கையின் கணங்களை வளமாக்கச் செய்வதை உணர்வது அற்புத அனுபவம். புத்தக அலமாரியின் முன் நிற்கும்போது மனம் புத்தகத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கும் நம் உணர்வுகளுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு.

அவசியம் இருக்க வேண்டிய மூன்று புத்தகங்கள்

தமிழராகிய நம் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் கண்ணில் படும்படி மூன்று புத்தகங்கள் எப்போதும் இருக்க வேண்டும். ஒன்று, நல்ல தமிழ் அகராதி; இரண்டாவது, ஆங்கில அகராதி; மூன்றாவது, அட்லஸ். இந்த மூன்றையும் தினமும் ஒரு தடவையாவது புரட்டிப் பார்ப்பது நாம் வாழ்கிறோம் என்பதை நமக்கு நாமே நினைவூட்டிக்கொள்வதாக அமையும். எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமாக, வீட்டில் படிப்பதற்கென்று ஓர் அறை ஒதுக்கப்பட வேண்டும். பல லட்சங்கள் கொடுத்து குடியிருப்பை வாங்குகிறோம். ஆனால், குடும்பத்தில் படிக்க நினைக்கும் ஒருவர் அமைதியுடன் படிக்க ஏற்பாடு செய்வதில்லை. இதை அனைவரும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

SUN GLASSES AND READING GLASSES

SUN GLASSES AND READING GLASSES

பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியாவிட்டால் சமாளி! இதுதான் பெரும்பாலான கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படைத் தத்துவம். கிட்டப்பார்வை, தூரப்பார்வை போன்ற குறைபாடுகள் மனிதர்களை சிரமப்படுத்தியபோது, அந்தப் பிரச்னைகளை சமாளிக்கும் விதமாக உருவாக்கப்பட்டதுதான் மூக்குக் கண்ணாடி. துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்த மூக்குக்கண்ணாடியின் கண்டுபிடிப்பாளர் யார் என்ற குறிப்புகள் எதுவும் இல்லை.

அலங்காரத்துக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் கண்ணாடியின் பயன்பாடு கி.மு 15ம் நூற்றாண்டிலேயே எகிப்தியரால் தொடங்கப்பட்டுவிட்டது என்கிறார்கள் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள். அதன்பிறகு, கால மாற்றத்துக்கேற்ப பல்வேறு அவதாரங்களை எடுத்தது. இந்த பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒளிபுகும் விதமாகவும், வெட்டும் விதமாகவும் கண்ணாடி மாற்றப்பட்டது பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

இதுதான் மூக்குக் கண்ணாடி வடிவமைப்புக்கும் பெரிதும் உதவியது. கையில் ஒரு பெரிய பூதக்கண்ணாடி வைத்துக்கொண்டு புத்தகம் படிப்பது போன்ற தந்தை பெரியாரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்திருப்பீர்கள். இதே போல, கி.பி. 10ம் நூற்றாண்டில் பெரிய கண்ணாடிக் கோளங்களில் தண்ணீரை நிரப்பிப் படிப்பதற்காக லென்ஸ் போல பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள் (இப்போதும் தண்ணீர் நிரப்பப்பட்ட கண்ணாடி டம்ளரின் வழியே மற்ற உருவங்கள் பெரிதாகத் தெரிவதை உணர முடியும்).

இந்த பூதக்கண்ணாடியை மாட்டின் கொம்பு, மரச்சட்டம் போன்றவற்றில் பொருத்திப் பயன்படுத்தினார்கள். இந்த கண்ணாடிக்கு ரீடிங் ஸ்டோன் (Reading stone) என்று பெயரும் வைத்தார்கள். கி.பி. 11ம் நூற்றாண்டில் இத்தாலியின் வெனிஸ் நகர கண்ணாடி வியாபாரிகள், ரீடிங் கிளாஸை தயாரித்து விற்பனை செய்யத் தொடங்கினார்கள்.

ஒற்றைக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு எவ்வளவு நேரம்தான் பார்ப்பது? இப்படி அடுத்த கட்டமாக யோசித்தபோதுதான் சிசர்ஸ் கிளாஸ்(Scissors glass) முறை உருவானது. ஒரு கத்திரிக்கோலின் இரண்டு முனைகளிலும் கண்ணாடிக் கோளங்களைப் பொருத்திவிட்டால், அதுதான் சிசர்ஸ் கிளாஸ். ஜார்ஜ் வாஷிங்டன், நெப்போலியன் போன்ற பிரபலங்கள் சிசர்ஸ் கிளாஸ் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

அதன்பிறகு, காதில் அணிந்துகொள்ளும் வகையில் வடிவம் பெற்ற கண்ணாடி, ‘மூக்குக் கண்ணாடி’ என்று பெயர் வாங்கிவிட்டது. இதை கி.பி. 1284ம் ஆண்டு, இத்தாலியை சேர்ந்த சால்வினோ டி அர்மேட் இரு பக்கமும் லென்ஸ் கொண்ட கண்ணாடியாக வடிவமைத்தார். அதனால், மூக்குக்கண்ணாடியின் கண்டுபிடிப்பாளர் என்று இவரைத்தான் சொல்கிறார்கள். இந்த கண்டுபிடிப்பை நவீனப்படுத்தி கி.பி. 1752ம் ஆண்டில் ஜேம்ஸ் ஐஸ்காஃப், இப்போது நாம் அணிந்திருக்கும் நவீன கண்ணாடியை பிரபலப்படுத்தினார்.

பார்வைக் குறைபாடு தவிர, வெயிலில் இருந்தும் கண்களைப் பாதுகாக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதற்காகவே, 1929ல், அமெரிக்காவின் சாம் ஃபாஸ்டர் சன் கிளாஸை வடிவமைத்தார். மூக்குக் கண்ணாடி தயாரிப்பு வெற்றி அடைந்ததன் தொடர்ச்சியாகவே மைக்ராஸ்கோப் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அதன் தொடர்ச்சியாகவே பாக்டீரியாக்கள் போன்ற நுண்ணுயிரிகள் மனிதர்களை இம்சிப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது!

The inventor of the first spectacle lenses is unknown. Roman tragedian Seneca (4 BC -65AD) is said to have used a glass globe of water as a magnifier to read ''all the books of Rome''. It's been reported that monks in the middle ages used glass spheres as magnifying glasses to read.

The 13th century Venetians glass blowers are known to have produced reading stones made of solid glass that was put into hand-held, single lens-type frames made of horn or wood. These reading stones were similar to hand-held magnifying lenses of today.

Most historians believe that the first form of eyeglasses was produced in Italy by monks or craftsmen in Pisa (or perhaps Venice) around 1285-1289. These magnifying lenses for reading were shaped like two small magnifying glasses and set into bone, metal, or leather mountings that could be balanced on the bridge of nose.

The first known artistic representation of the use of eyeglasses was Tommaso da Modena's painting in 1352. His painting depicts monks reading and writing manuscripts. One monk uses a magnifying glass, but another wears glasses perched on his nose.

The first eyeglasses can only be used to rectify hyperopia and presbyopia. And those eyeglasses for myopia appeared much later, sometime in the early 1400's.

Eyeglasses History

The first vision aid, called a reading stone, was invented around 1000 AD. The reading stone was a glass sphere that was laid on top of the reading material to magnify the letters. The first wearable eye glasses were invented around 1284 in Italy. It is thought that Salvino D'Armate was their inventor.

Inventor of Glasses
Salvino D'Armate is most often credited with the invention of the first wearable eye glasses around 1284. The earliest glasses was prescribed for hyperopia and perched on the bridge of nose.Sunglasses as we know them today was invented in 1929 by Sam Foster. He made it utilizing the polarizing filter and sold it to the public in an Atlantic City Woolworths.



Later Developments of Glasses
In the 17th century people knew the principle of the concave and convex lenses. Eyeglasses can be produced with single lenses that correct for distance vision or up close, or they can be manufactured with multifocal lenses, which correct both distance and reading. Concave glass is used to correct nearsightedness, so that the rays of light are diverged. Convex lenses are used to aid the correction of farsightedness, so that the light rays are converged. Cylindrical lenses used to correct astigmatism were invented by Sir George Airy in 1825. Bifocal lenses can be used to treat with nearsightedness and presbyopia (with a lower part for viewing objects near at hand (as in reading)). They were the first devised by Benjamin Franklin in 1784.

Glasses 1

The first eyeglass frame temples were made by Spanish craftsmen in 1600's. They affixed ribbons of silk or strings to the frame and loop them over the user's ears. The new types of eyeglasses carried out to China by Spanish and Italian missionaries. Instead of making loops, the Chinese attached small metal weights to the strings. In 1730 Optician Edward Scarlett designed rigid temples that rest atop the wearer's ears.

Glass, plastic or polycarbonate are lens materials for glasses. Glass was the original material for spectacles because it has great optical clarity, but the glass lenses can be very heavy in stronger prescriptions. Plastic lenses are much lighter than glass but they are prone to easily being scratched. The lightest and thinnest lens material for glasses is polycarbonate, also called CR-39.

It is believed that approximately 64 percent of the adult population in America wear glasses while 20.5 million age 60 and over have cataracts.

Incorrect eyeglasses may do harm to your eyes, so lenses should be prescribed by an ophthalmologist or optometrist and made by a skilled optician.