MARY MARGARET WOOD ,AMERICAN ACTRESS BORN 1802 - 1978 MARCH,18

 

MARY MARGARET WOOD ,AMERICAN ACTRESS 

BORN 1802 - 1978 MARCH,18

Mary Margaret Wood (February 9, 1892 – March 18, 1978) was an American actress of stage, film, and television. She is best remembered for her performance as the title character in the CBS television series Mama (1949–1957), for which she was nominated for a Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Drama Series; her starring role as Naomi, Ruth's mother-in-law, in The Story of Ruth (1960); and her final screen appearance as Mother Abbess in The Sound of Music (1965), for which she was nominated for an Academy Award and a Golden Globe Award.

Mary Margaret Wood was born in Brooklyn, New York, the daughter of Eugene Wood, a journalist, and Mary Gardner, a telegraph operator.

Wood studied voice in France with soprano Emma Calvé. Wood was an early member of the Actors' Equity Association, spending nearly 50 years onstage, beginning in the chorus and becoming known as a Broadway singer and star.[citation needed] Wood made her stage debut in 1910, as part of the chorus for Naughty Marietta. In 1917, she starred in Maytime, in which she introduced the song "Will You Remember".[1] She starred in several other musicals before playing the role of Portia in a 1928 production of The Merchant of Venice. From the late 1920s until the late 1930s, Wood had lead roles in musicals staged in London and New York. She was selected by Noël Coward to star in the original London production of his wildly successful operetta Bitter Sweet.[citation needed]

Other

According to a 1920 profile, Wood also wrote plays "in collaboration with he father and with Samuel Merwin."[2] She was a member of the Algonquin Round Table.[3]

In 1941, she starred in the New York premiere of Blithe Spirit as Ruth Condomine, whose husband is tormented by the ghost of his deceased first wife. Wood did not star in many films. Her few film appearances include roles in Jalna, A Star is Born, Call It a Day, The Housekeeper's Daughter, The Bride Wore Boots, Magnificent Doll, and Dream Girl.

From 1949 to 1957, she played matriarch Marta Hansen in the popular CBS-TV series Mama, based on the 1943 Broadway play and 1948 film I Remember Mama. When General Foods cancelled the program, there was so much protest that CBS brought it back on Sunday afternoon, this time as a filmed series. As the network did not have all the affiliate station clearances that were needed, the show was put into syndication, where it was a huge success. 26 episodes were filmed. Following "Mama", Wood was also seen in episodes of Zane Grey Theatre and The Nurses.

She co-starred with comedian Imogene Coca on Broadway in The Girls in 509. In October 1963, she and Ruth Gates appeared in a one-act play, Opening Night, which played in off-Broadway. Wood portrayed Fanny Ellis, a once famous star who prepares for a performance; the play lasted 47 performances. Gates played "Aunt Jenny" on Mama, which starred Wood.

Last appearances

This section does not cite any sources. Please help improve this section by adding citations to reliable sources. Unsourced material may be challenged and removed. (July 2020) (Learn how and when to remove this template message)

Wood returned to movies in the 1960 CinemaScope production The Story of Ruth in a co-starring role as the mother-in-law, Naomi, of the title character, although she pointed out the lack of verisimilitude in her own casting as a biblical matriarch, i.e. a "blonde, blue-eyed Jewess". Her final screen appearance was as the Mother Abbess in The Sound of Music (1965), for which she was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actress and the Golden Globe Award for Best Supporting Actress - Motion Picture. She was thrilled to be in the movie although she knew she could no longer sing "Climb Ev'ry Mountain". She was dubbed (for singing) by Margery McKay. In her autobiography, Marni Nixon, who appeared in the film as Sister Sophia, said Peggy especially liked McKay's singing voice because she sounded as Peggy did in her younger days. In 1969, Wood joined the cast of One Life to Live as Dr. Kate Nolan, and had a recurring role until the end of the year.

Her first autobiography, How Young You Look, was published by Farrar and Rinehart in 1941. An update, Arts and Flowers, appeared in 1963. She also wrote a biography of actor John Drew, Jr., as well as a novel called The Star Wagon and was a co-author of a play, Miss Quis.

Wood received numerous awards for her theatrical work and for a while was president of the American National Theater and Academy (ANTA).

Personal life

Wood was married and widowed twice. Her first husband (poet/writer John Van Alstyne Weaver) died at the age of 44. She gave birth to their son (David Weaver) in 1927 at the age of 35. Her second husband (William H. Walling, whom she wed in 1946) was an executive in the printing business who died in 1973. They were married for 27 years.[4] She was a devout Episcopalian and a member of the Episcopal Actors Guild.[citation needed]

Death

Wood died on March 18, 1978, in Stamford, Connecticut, following a stroke. She was 86 years old.[5]

(Margaret Hilda Thatcher, BORN, 13 அக்டோபர் 1925 – 8 ஏப்ரல் 2013

 

(Margaret Hilda Thatcher, BORN, 

13 அக்டோபர் 1925 – 8 ஏப்ரல் 2013

மார்கரெட் ஹில்டா தாட்சர்[மூலத்தைத் தொகு]
மார்கரெட் ஹில்டா தாட்சர் (Margaret Hilda Thatcher, Baroness Thatcher, 13 அக்டோபர் 1925 – 8 ஏப்ரல் 2013) பிரித்தானியாவின் முதல் மற்றும் ஒரே பெண் பிரதமர் ஆவார். பிரித்தானிய கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் அரசியல்வாதியான இவர் மூன்று முறை தொடர்ச்சியாக பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர். இருபதாம் நூற்றாண்டில் நீண்டகாலம் பொறுப்பாற்றிய பிரித்தானிய பிரதமராக 1979 முதல் 1990 வரை தொடர்ச்சியாக பணியாற்றினார்.[2] 1975 முதல் 1990 வரை தமது கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் தலைவராகப் பணியாற்றி உள்ளார். சோவியத் இதழாளர் ஒருவரால் தாட்சரின் சோசலிச வெறுப்பு மற்றும் தொழிற்சங்கங்கள் மீதான அவரின் அடக்குமுறைகள் காரணமாக பிரித்தானியாவின் இரும்புப் பெண்மணி என அழைக்கப்பட்டார்[3][4]; அதுவே அவரது விடாநிலை அரசியலையும் தலைமைப் பண்பையும் குறிக்கின்ற அடைபெயராக பிரித்தானிய வலதுசாரிகளாலும் அழைக்கப்படலாயிற்று.[5] இவரால் செயலாக்கப்பட்ட கொள்கைகள் தாட்சரிசம் என அழைக்கப்படலாயிற்று.

வேதியியல் ஆய்வாளராக துவங்கிய மார்கரெட்பின்னர் சட்டம் படித்து பார் அட் லா ஆனார். 1959ஆம் ஆண்டில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக பின்ச்லே தொகுதியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1970இல் எட்வர்டு ஹீத் தலைமையேற்ற அரசில் கல்வித்துறை அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். 1975ஆம் ஆண்டில் நடந்த கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் உட்கட்சித் தேர்தலில் ஹீத்தை தோற்கடித்து பிரித்தானிய எதிர்கட்சித் தலைவரானார். 1979ஆம் ஆண்டில் நடந்த பொதுத்தேர்தலில் வெற்றிபெற்று பிரதமராகப் பொறுப்பேற்றார்.

1970-களில் உலகின் பல்வேறு முதலாளித்துவ நாடுகள் பிரிட்டன் உட்பட கடுமையான நெருக்கடியை சந்தித்துக் கொண்டிருந்த நிலையில் தாட்சர் பிரிட்டனின் பிரதமராக பொறுப்பேற்றார். பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற பின்னர் நாட்டின் வீழ்ந்துவரும் பொருளாதாரத்தை நிலைநிறுத்த தொடர்ந்து பல அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களை அறிமுகப்படுத்தினார்.[6] பதவியேற்றவுடன் ஆற்றிய உரையில் தனது கொள்கைகள் என்னவென்பதை பிரகடனப்படுத்தினார். அவரது அரசியல் கொள்கையும் பொருளியல் கொள்கைகளும் விதி களைவு (முக்கியமாக நிதித்துறையில்), நெகிழ்வான தொழிலாளர் சந்தைகள், அரசுத்துறையைத் தனியார்மயமாக்கல், தொழிற்சங்கங்களின் வலிமை மற்றும் தாக்கத்தை குறைத்தல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துவனவாக இருந்தன. துவக்கத்தில் இவரது கொள்கைகளால் மிகவும் புகழ் பெற்றார்; பின்னர் நாட்டின் பொருளியல் சரிவு, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் ஆகியவற்றால் புகழ் மங்கியது. 1982இல் இவர் பாக்லாந்து போரில் பெற்ற வெற்றி மற்றும் பொருளாதார மீட்சி இவருக்கு மீண்டும் ஆதரவைப் பெருக்கியது. இதனால் 1983ஆம் ஆண்டு நடந்த பொதுத்தேர்தலில் மீண்டும் வெற்றி பெற்றார்.

தாட்சரிசம்[மூலத்தைத் தொகு]
பணக்காரர்களை பலவீனப்படுத்தி தொழிலாளர்களை வாழ வைக்க முடியாது என்பது அதில் ஒன்று. பலமானவர்களை பலவீனப்படுத்துவதன் மூலம் பலவீனர்களை பலப்படுத்திவிட முடியாது என்ற ஆபிரகாம் லிங்கனின் பொன்மொழியையும் அவர் மேற்கோள் காட்டினார். 1979ம் ஆண்டு கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி எனப்படும் பழமைவாதக் கட்சியின் சார்பில் பிரதமராக பொறுப்பேற்ற அவர், 1990ம் ஆண்டு வரை பிரதமராக இருந்தார். ஆட்சிக்கு வந்தவுடனேயே மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்கு வேட்டு வைத்ததுதான் அவர் செய்த முதல் சாதனையாகும்.

தொழிலாளர்களுக்கு‍ எதிரான கொள்கை[மூலத்தைத் தொகு]
ஓய்வூதியம் உட்பட தொழிலாளர்களின் பல்வேறு சலுகைகளை அவர் பறித்தார். பொதுத்துறை நிறுவனங்களை தனியார்மயமாக்குவதில் முனைப்பு காட்டினார். அவர் பொறுப்புக்கு வந்த பொழுது பிரிட்டனின் பணவீக்க விகிதம் 27 சதவிகிதமாக இருந்தது. இதைச் சமாளிக்க அவர் தனியார்மயத்தை ஊக்குவிக்கும் பாதையைப் பின்பற்றினார். பிரிட்டனில் 130 ஆண்டுகளாக பணியாற்றி வந்த டியுசி எனும் தொழிற்சங்கத்தை முடக்கினார். தொழிற்சங்க உரிமைகள் மீது கடும் தாக்குதல் தொடுத்தார். தொழிற்சங்கங்களுக்கு நிர்வாகம் மூலம் சந்தா பிடித்து தரப்படாது என்று திருத்தம் கொண்டு வந்தார். அவரது ஆட்சிக்காலத்தில்தான் பிரிட்டனின் வரலாறு காணாத சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் போராட்டம் வெடித்தது.

சுரங்க தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைவரான ஆர்தர் ஸ்கர்ட்கல் என்பவரை கைது செய்து சிறையிலடைத் தார். அவர் சோவியத் ஏஜெண்ட் என்று பொய்க்குற்றச்சாட்டை சுமத்தினார். பிரிட்டன் சுரங்கத் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளம் கொடுப்பதற்கு பதிலாக ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து மலிவு விலையில் நிலக்கரியை இறக்குமதி செய்யலாம் என்று அவர் முதலாளிகளுக்கு வழிகாட்டினார். தாட்சர் கொண்டு வந்த பொருளாதார சீர்திருத்தம் என்பது பொதுவாக நவீன தாராளமயமாக்கல் பாதைக்கு வழிவகுத்தது.

1987இல் மீண்டும் வெற்றிபெற்று பிரதமரானார். இந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் விதித்த கம்யூனிட்டி சார்ஜ் என்ற வரி மக்களிடையே கசப்பை ஏற்படுத்தியது. அதே நேரத்தில் அமைச்சரவையில் அவரது ஐரோப்பிய ஒன்றியம் குறித்த கருத்துக்களும் ஏற்கப்பட வில்லை. இதனையடுத்து 1990இல் நவம்பர் மாதம் தமது பதவியிலிருந்து விலகினார். இவருக்கு வாழ்நாள் முழுமையும் பிரபுக்கள் அவையில் அங்கத்தினாராக செயல்பட ஏதுவாக லின்கன்சையர் கவுன்டியின் கெஸ்டவென் தொகுதியின் பரோனசாக அரசப்பதவி வழங்கப்பட்டது.

பொதுத்துறையை தனியார்மயமாக்குவது தொழிலாளர் உரிமைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்வது சமூக நலத்திட்டங்களை வெட்டுவது என்பது‍ தான் தாட்சர் பின்பற்றிய கொள்கை

லண்டன்: சிலரை அவ்வளவு சீக்கிரம் மறக்க முடியாது.. அப்படிப்பட்டவர்களில் மார்கரெட் தாட்சருக்கு முக்கிய இடம் உண்டு. மாகி என்றும், இரும்புப் பெண்மணி என்றும் செல்லமாக அழைக்கப்பட்டவர் தாட்சர்.
மறைந்த தாட்சர்தான் இங்கிலாந்தின் முதல் பெண் பிரதமர் ஆவார். மிகுந்த தைரியமும், மதி நுட்பமும், துணிச்சலாக செயல்படும் தன்மையும் கொண்டவர் தாட்சர்.
சாதாரண மளிகைகடைக்காரின் மகளாக பிறந்த தாட்சர் பின்னாளில் இங்கிலாந்தின் பிரதமராக, உலகமே பார்த்து வியக்கும் தலைவராக மாறியது வரலாறு.
தாட்சரின் வாழ்க்கையிலிருந்து சில துளிகள்..

1925ல் பிறந்து...
1925ம் ஆண்டு கிராந்தம் என்ற இடத்தில் மார்கரெட் ராபர்ட் என்ற பெயருடன் பிறந்தார் தாட்சர்.

ஆக்ஸ்போர்டில் கல்வி
ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் வேதியியல் பட்டப்படிப்பை முடித்தார் தாட்சர்.

951ல் திருமணம் 1951ம் ஆண்டு டெனிஸ் தாட்சரை மணந்தார்.

இரட்டைக் குழந்தைகள் தாட்சர் தம்பதிக்கு கரோல் மற்றும் மார்க் என இரட்டைக் குழந்தைகள் உள்ளனர்.

1959ல் எம்.பி. ஆனார் 1959ம் ஆண்டு முதல் முறையாக எம்.பியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் தாட்சர்

டோரிகளின் தலைவியானார் 1975ம் ஆண்டு கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் தலைவியானார் மார்கரெட் தாட்சர்.

79 முதல் 90 வரை பிரதமர் 1979ம் ஆண்டு முதல் முறையாக பிரதமரானார் தாட்சர். அதன் பின்னர்1990 வரை அவர் அசைக்க முடியாத பிரதமராக பதவியில் தொடர்ந்தார்

வரலாறு படைத்தவர் 1975ல் நடந்த கன்சர்வேட்டிவ் கட்சித் தலைவர் பதவிக்கு வில்லி ஒயிட்லா போட்டியிட்டார். அவரை எதிர்த்து துணிச்சலுடன் களம் இறங்கிய மார்கரெட் தாட்சர் தேர்தலி்ல் வெற்றி பெற்றபோது அனைவரும் அசந்து போயினர். காரணம், கட்சித் தலைவராக பெண் ஒருவர் வெற்றி பெற்றது அதுவே முதல் முறை என்பதால்.

நாட்டின் முகத்தை மாற்றியவர் பிரதமர் பதவியில் மார்கரெட் தாட்சர் இருந்த காலகட்டத்தில் இங்கிலாந்தின் முகத்தையே அவர் மாற்றியமைத்தார். உலகின் தலை சிறந்த தலைவர்களில் ஒருவராக உயர்ந்திருந்தார்.

அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்தவர் நாடு எப்படி இருக்க வேண்டும், நிர்வாகம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை கண்டிப்புடன் செயல்படுத்திக் காட்டியவர் தாட்சர். அரசியல்வாதிகள், நிர்வாகம், தொழிற்சங்கங்கள் என மூன்று முக்கியப் பிரிவினரையும் ஒருங்கிணைத்து, அரவணைத்து அரசை நடத்தியவர் தாட்சர்.

பொருளாதாரத்தை நிமிர்த்தியவர் சரிந்து போய்க் கிடந்த இங்கிலாந்தி பொருளாதாரத்தை தூக்கிய நிறுத்திய பெருமையும் தாட்சருக்கு உண்டு. மிகப் பெரிய சாதனைகளை தாட்சர் இதில் படைத்துள்ளார்.

அப்பாவைப் போல பொறுப்பானவர் மார்கரெட்டின் தந்தை ராபர்ட் மிகவும் சிக்கணமாக வாழ்க்கை நடத்தியவர். ஒரு காசு செலவழிப்பது என்றாலும் பலமுறை கணக்குப் பார்த்து செய்தவர். மளிகைக் கடை வியாபாரம்தான் ராபர்ட்டின் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றியது என்பதால் எப்போதும் வியாபாரம், வியாபாரம் என்றிருப்பார். தந்தையைப் பார்த்து தான் நிறையக் கற்றுக் கொண்டதாக தாட்சர் பலமுறை கூறியுள்ளார்.

அழகிய கவிஞர் சிறுவயதில் நிறையக் கவிதைகள் எழுதியுள்ளார் மார்கரெட் தாட்சர். இவருக்குப் பிடித்த கவி மேதை ருட்யார்ட் கிப்ளிங்.

ஆய்வாளராக சில காலம் வேதியியலில் பட்டப் படிப்பை முடித்த பின்னர் ஆய்வில் இறங்கினார். சில காலம் எஸ்ஸக்ஸில் உள்ள பிளாஸ்டிக் ஆலை ஒன்றில் ஆய்வாளராகவும் வேலை பார்த்துள்ளார்.

தேர்தலில் தோல்வி.. காதலில் வெற்றி 1950ல் தேர்தலில் போட்டியிட்டுத் தோல்வியடைந்தார். இந்த சோகம் அவரைத் தாக்கிய நிலையில் டெனிஸ் தாட்சரை சந்தித்தார். காதலில் விழுந்தார். அடுத்த ஆண்டே இருவரும் மணம் புரிந்து கொண்டனர்.

1959ல் மாபெரும் வெற்றி சில தேர்தல்களில் நின்று தோல்வியடைந்த நிலையில், 1959ல் நடந்த தேர்தலில் மாபெரும் வாக்கு வித்தியாசத்தில் வென்றார் மார்கரெட்.

மார்கரெட் தாட்சர்.. மில்க் ஸ்னாட்சர் இவர் பின்னர் கல்வி அமைச்சர் பதவிக்கும் உயர்ந்தார். அப்போது இவர் செய்த காரியம், இவருக்கு சுவாரஸியமான பட்டப் பெயரை பெற்றுத் தந்தது. பள்ளிகளுக்கு வழங்கிய இலவச பால் திட்டத்தை ரத்து செய்தார் தாட்சர். இதனால் இவரை எதிர்க்கட்சியினர் மார்கரெட் தாட்சர்.. மில்க் ஸ்னாட்சர் என்று கேலி செய்ய ஆரம்பித்தனர்.

இங்கிலாந்தின் காமராஜர் ஆனால் கல்வித்துறைக்கு இவர் நிறைய செய்துள்ளார் என்பதுதான் முக்கியமானது. கிட்டத்தட்ட இங்கிலாந்தின் காமராஜர் என்று கூறும் அளவுக்கு கல்விக்கு நிறைய செய்துள்ளார். பல சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வந்தார். 16 வயது வரை கட்டாயக் கல்வித் திட்டம் அதில் ஒன்று. நர்சரி பள்ளித் திட்டத்தை விரிவுபடுத்தினார்

எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக கலக்கியவர் எதிர்க்கட்சித் தலைவியாக கிட்டத்தட்ட 4 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிறப்பாக பணியாற்றியுள்ளார் தாட்சர். தனது கட்சியை அடிமட்ட அளவில் ஸ்திரப்படுத்தினார். அனைவரும் பார்த்து மிரளும் அளவுக்கு கட்சியை வலுப்படுத்தி கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருந்தார். தன்னையும் இந்த காலகட்டத்தில் வளர்த்துக் கொண்டார்.

பிரதமராக பிரமாதப்படுத்தியவர் பிரதமர் பதவியில் முதல் முறையாக அமர்ந்தபோது பல சீர்திருத்தங்கள மேற்கொள்ள வேண்டிய நிலையில் இருந்தார் தாட்சர். அதில் முக்கியமானது வருமான வரி விகிதத்தை குறைத்தது. இதுபோக மேலும் பல வரி சீர்திருத்தங்களை அவர் மேற்கொண்டார்.

தீவிரவாத தாக்குதலில் உயிர் தப்பினார் அயர்லாந்து தீவிரவாதிகள் வைத்த குறியில் ஒருமுறை தாட்சர் சிக்க நேரிட்டது. 1984ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் பிரைட்டன் நகரி்ல நடந்த கட்சி மாநாட்டின்போது தீவிரவாதிகள் தாக்குதல் நடத்தினர். அதில் தாட்சர் உயிர் தப்பினார். ஆனால் 6 பேர் உயிரிழந்தனர்.

தைரியமாக எதிர்கொண்டார் இந்தத் தாக்குதலை கடுமையாக கண்டித்த தாட்சர், தீவிரவாதிகளை கண்டு பயப்பட மாட்டேன், பூண்டோடு ஒழிப்பேன் என்று வீராவேசமாக பேசியபோது இங்கிலாந்து மக்கள் அசந்து போயினர்

அயர்லாந்து தீவிரவாதத்தை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார் சொன்னதற்கேற்ப தீவிரமாக செயல்பட்ட தாட்சர், 1985ம் ஆண்டே அயர்லாந்து தீவிரவாத அமைப்புக்கும், இங்கிலாந்து அரசுக்கும் இடையே ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு நிலைமையை மாற்றினார்.

புயலுக்குப் பின் அமைதி பிரதமராக பல காலம் இங்கிலாந்தை திறம்பட இயக்கிய தாட்சர் தனது ஓய்வுக்குப் பின்னர் பொது வாழ்க்கையில் தலை காட்டாமல் ஒதுங்கியிருந்தார். சுயசரிதம் எழுதினார். பல்வேறு இடங்களுக்கு சுற்றுலா சென்றார். குறிப்பாக அவரது மனம் கவர்ந்த அமெரிக்காவை வலம் வந்தார்.

பெரும் வெற்றிடம் சாதாரண ஒரு தலைவராக மார்கரெட் தாட்சர் இருந்ததில்லை. இரும்புப் பெண்மணியாக, புத்திசாலியாக, புதுமை விரும்பியாக திகழ்ந்தவர். சாதாரணர்கள் முதல் ராஜ குடும்பம் வரை, எலிசபெத் ராணிவரை அத்தனை பேரின் அன்பையும் பெற்றிருந்தவர் தாட்சர். அவரது மறைவு நிச்சயம் இங்கிலாந்தில் பெரும் வெற்றிடத்தையே ஏற்படுத்தியுள்ளது. தாட்சருக்குப் பிறகு பெயர் சொல்லும் பிரதமரை இங்கிலாந்து கண்டதில்லை என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது!

.

NOTORIOUS MARRIAGE BETWEEN MARGARET AND KING HENRY III OF NAVARRE HELD ON 18 AUGUST 1572

NOTORIOUS MARRIAGE BETWEEN 

MARGARET AND KING HENRY III OF 

NAVARRE HELD ON 18 AUGUST 1572

Margaret of Valois (French: Marguerite, 14 May 1553 – 27 March 1615) was a French princess of the Valois dynasty who became queen consort of Navarre and later also of France.

A daughter of King Henry II of France and Catherine de' Medici, Margaret was the sister of kings Francis II, Charles IX and Henry III, and of Elisabeth of Valois Queen of Spain, as well as Claude of Valois. Charles IX arranged for her to marry a distant cousin, King Henry III of Navarre, and she thus became Queen of Navarre in 1572. In 1589, after all her brothers had died leaving no sons, Margaret's husband, the senior-most agnatic heir to France (the "Prince du sang"), succeeded to the French throne as Henry IV, the first Bourbon King of France.

A queen of two kingdoms, Margaret was subjected to many political manipulations, including being held prisoner (albeit at a comfortable castle) by her own brother, Henry III of France, for many years. However, her life was anything but passive. She was famous for her beauty and sense of style, notorious for a licentious lifestyle, and also proved a competent memoirist. She was indeed one of the most fashionable women of her time, and influenced many of Europe's royal courts with her clothing. Margaret took many lovers both during her marriage and after its annulment, of whom the best-known are Joseph Boniface de La Môle, Jacques de Harlay, Seigneur de Champvallon and Louis de Bussy d'Amboise. While imprisoned, she took advantage of the time to write her memoirs, which included a succession of stories relating to the disputes of her brothers Charles IX and Henry III with her husband. The memoirs were published posthumously in 1628.

Her life has inspired a variety of stories over the centuries, beginning with William Shakespeare's early comedy Love's Labour's Lost, which was in fact written within her lifetime, to Alexandre Dumas, père's 1845 novel La Reine Margot; to a 1994 movie La Reine Margot.

MARGARET BOURKE- WHITE - LIFE MAGAZINE FIRST FEMALE REPORTER/PHOTOGRAPHER BORN 1904 JUNE 14-1971 AUGUST 27

MARGARET BOURKE- WHITE - LIFE MAGAZINE 

FIRST FEMALE REPORTER/PHOTOGRAPHER BORN 1904 JUNE 14-1971 AUGUST 27

”லைஃப்” பத்திரிகை. மார்கரெட் புருக் ஒயிட் (Margaret Bourke-White) என்ற பெண் புகைப்படப் பத்திரிகை யாளரை இந்தியாவுக்கு.......

நூறு ரூபாய் காமிராவும்.. காந்தி புகைப்படமும்...! - 
காந்தியின் வாழ்க்கையைச் சித்திரமாக ஆவணம் செய்தது, எப்போதுமே அவரது அருகாமையில் இருந்த அவரது பேரன் கனு காந்தியின் கேமரா. Kanu's camera had the ability to artificate the life of gandhi, a life that's mentioned nowhere in his experiment with truthGandhi's Photographs by his grand nephew kanu gandhi |

சாந்தமே உருவான முகத்துடன் கையில் நாளிதழோடு ராட்டையின் முன்பு காந்திஜி அமர்ந்திருக்கும் இந்தப் புகைப்படம் மிகவும் பிரபலமானது. அவரது அஹிம்சை, ஒத்துழையாமை, கிராம சுயராஜ்ஜியம், ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக அவர் எடுத்த ஆயுதமான இராட்டை என அனைத்தையும் ஒருசேர கொண்டிருக்கும் இந்தப் புகைப்படம் உலகளவில் அஹிம்சையின் முகமாக இன்றளவும் அவரை நிலை நிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

1946-ம் ஆண்டு பிற்பகுதியில் இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கான சூழல் நிலவியதால் அதற்கு காரணமான காந்திஜியைப் பற்றி எழுத நினைத்தது அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற ”லைஃப்” பத்திரிகை. அதற்காக மார்கரெட் புருக் ஒயிட் (Margaret Bourke-White) என்ற பெண் புகைப்படப் பத்திரிகையாளரை இந்தியாவுக்கு அனுப்பியது.

டெல்லியில் காந்திஜியை சந்திக்க சென்ற அவரை உடனே அனுமதிக்கவில்லை. மாறாக காந்திஜி சார்பில் நிபந்தனைகள் அவருக்கு விதிக்கப்பட்டது. ஒன்று புகைப்படம் எடுப்பதற்கு முன்பு இராட்டை சுற்றக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் நீங்கள் இராட்டையோடு காந்திஜியை புகைப்படம் எடுக்க அனுமதிக்க முடியும். மற்றொன்று பிளாஷ் பயன்படுத்தக் கூடாது என்பது. காந்திஜியைப் புகைப்படம் எடுப்பது என்பது வரலாற்றில் அதிமுக்கியமான நிகழ்வு என்பதால் மார்கரெட் புருக் ஒயிட்டும் இராட்டை சுற்றக் கற்றுக் கொள்கிறார். ஆனால் பிளாஷ் பயன்படுத்த மட்டும் காந்திஜியின் உதவியாளர்கள் மூலம் அவரிடம் அனுமதி வாங்கிக் கொண்டார்.

அதன்பிறகு காந்திஜி மௌன விரதம் இருந்த ஒரு நாளில் புகைப்படம் எடுக்க அனுமதிக்கப்பட்டார் ஒயிட். அன்றைய தினம் மூன்றே படங்கள்தான் எடுத்தார் ஒயிட். முதல் இரண்டும் சரியாக வராதநிலையில் மூன்றாவதாக எடுத்தப் படம்தான் ஒழுங்காக பதிவானது.

ஆனால் அந்தப் புகைப்படம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மாறும் என்று மார்கரெட் ஒயிட் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏனென்றால் எந்தக் கட்டுரைக்காக அவர் அமெரிக்காவில் இருந்து வந்தாரோ அந்தக் கட்டுரையில் அந்தப் புகைப்படம் வெளியாகவில்லை. ஆனால் 1948-ல் காந்திஜி இறந்த பிறகு உலக அளவில் மிகவும் சக்தி வாய்ந்த புகைப்படமாக மாறியது. காந்திஜி இறப்பிற்குப் பிறகு இந்தப் புகைப்படத்தைத்தான் உலகின் அனைத்து முன்னணிப் பத்திரிகையிலும் வெளியிட்டது.

அமெரிக்காவின் முதல் பெண் போர் போட்டோகிராபரான மார்கரெட் புருக் ஒயிட், ஜவஹர்லால் நேரு, முகமது அலி ஜின்னா, அம்பேத்கர், வல்லபாய் பட்டேல் உள்ளிட்ட முன்னணித் தலைவர்களை தனது காமிராவில் பதிவு செய்தவர். சோவியத் யூனியனில் அனுமதிக்கப்பட்ட முதல் பெண் புகைப்படக்காரரும் மார்கரெட் ஒயிட்தான். 1948 ஜனவரி 30-ம் தேதியன்று காந்திஜி சுட்டுக் கொல்லப்படுவதற்கு 2 மணி நேரத்திற்கு முன்பு அவரை இறுதியாக பேட்டி எடுத்தது இந்த மார்கரெட் புருக் ஒயிட்தான்.

6.மகாத்மா காந்திஜி மீது பேரன்பு கொண்ட பாகவதர், உலகின் மாஞானிகளோடு மகாத்மாவை ஒப்பிட்டுப் பாபநாசம் சிவனைப் பாடல் எழுதச் சொல்லி, தன் குரலில் பாடி மகிழ்ந்தார்.(
“காந்தியைப் போல் ஒரு சாந்த சொரூபனைக் காண்பதும் எளிதாமோ – மகாத்மா
மாந்தரிலே ஞானயோகம் மேவும்
வேந்தரிலே சுயநலம் சிறிதும் இல்லா
அஹிம்சை தனிலே புத்தர் அவர் – ஆத்மா
சோதனையிலே ஏசுநாதர் அவர் அது
பகையும் வென்ற கர்மதீரர் அவர். நம்
பாக்கியத்தால் இந்த இந்திய நாட்டில் அவதரித்த
குழந்தையுள்ளமும் அன்புகனிந்த மொழியுங் கொண்டு
கொடுமைகளை எதிர்த்து வெல்லும் சித்தன்
முழங்கால் துணியும் மோகனப் புன்னகையும்
தவழப் பகைவரும் கண்டஞ்சும் சுத்தன் இனிமேல்

SALLY MARGARET FIELD , AMERICAN ACTRESS BORN 1946 NOVEMBER 6

SALLY MARGARET FIELD ,

AMERICAN ACTRESS 

BORN 1946 NOVEMBER 6

Sally Margaret Field (born November 6, 1946) is an American actress and director. Field began her career on television, starring on the sitcoms Gidget (1965–66), The Flying Nun (1967–70), and The Girl with Something Extra (1973–74). She ventured into film with Smokey and the Bandit (1977) and later Norma Rae (1979), for which she received the Academy Award for Best Actress. She later received Golden Globe Award nominations for her performances in Absence of Malice (1981) and Kiss Me Goodbye (1982), before receiving her second Academy Award for Best Actress for Places in the Heart (1984). Field received further nominations for the Golden Globe Award for Best Actress for Murphy's Romance (1985) and Steel Magnolias (1989).

In the 1990s, Field appeared in a wide range of films, including Not Without My Daughter (1991) and Mrs. Doubtfire (1993) before being nominated for the BAFTA Award for Best Actress in a Supporting Role for her performance as Mrs. Gump in Forrest Gump (1994). In the 2000s, she returned to television with a recurring role on the NBC medical drama ER, for which she won the Primetime Emmy Award for Outstanding Guest Actress in a Drama Series in 2001. From 2006 to 2011, she portrayed the lead role of Nora Walker on the ABC television drama Brothers & Sisters, for which she received the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Drama Series in 2007. Field later starred as Mary Todd Lincoln in Lincoln (2012), for which she was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actress and the Golden Globe Award for Best Supporting Actress, among other accolades. She also appeared as Aunt May in The Amazing Spider-Man (2012) and reprised the role in the 2014 sequel. In 2015, she portrayed the titular character in Hello, My Name Is Doris, for which she was nominated for the Critics' Choice Movie Award for Best Actress in a Comedy.

As a director, Field is known for the television film The Christmas Tree (1996), an episode of the 1998 HBO miniseries From the Earth to the Moon as well as the feature film Beautiful (2000). In 2014, she was presented with a star on the Hollywood Walk of Fame.
Early life[edit source]
Sally Field was born in Pasadena, California, to Margaret Field (née Morlan; an actress) and Richard Dryden Field. Her father was an army officer.[1] Following her parents' 1950 divorce, her mother married actor and stuntman Jock Mahoney.[2] Through her maternal grandmother's genealogical line, Field is a descendant of a Mayflower passenger and colonial governor William Bradford, her 10 times great-grandfather.[3][4][5]

As a teen, Field attended Portola Middle School and Birmingham High School in Van Nuys, where she was a cheerleader. Her classmates included financier Michael Milken, actress Cindy Williams, and talent agent Michael Ovitz.[citation needed]

Career[edit source]
1965–76[edit source]

Field with Joanne Woodward in Sybil (1976)

Field got her start on television as the boy-crazy surfer girl in the sitcom Gidget (1965–66). The show was not an initial success and was canceled after a single season; however, summer reruns garnered respectable ratings, making the show a belated success. Wanting to find a new starring vehicle for Field, ABC next produced The Flying Nun with Field cast as Sister Bertrille for three seasons, from 1967 to 1970.[6] In an interview included on the Season One DVD release, Field said that she thoroughly enjoyed Gidget, but hated The Flying Nun because she was not treated with respect by the show's directors. Field was then typecast, finding respectable roles difficult to come by. In 1971, Field starred in the ABC TV movie Maybe I'll Come Home in the Spring, playing a discouraged teen runaway who returns home with a bearded, drug-abusing hippie (played by David Carradine).[7] She made several guest television appearances through the mid 1970s, including a role on the western Alias Smith and Jones, a popular TV series starring Gidget co-star Pete Duel.[8] She also appeared in the episode "Whisper" on the TV thriller Night Gallery.

In 1973, Field was cast in a starring role opposite John Davidson in the short-lived series The Girl with Something Extra from 1973 to 1974.[9] Following the series' cancellation, Field studied at the Actors Studio with the acting teacher Lee Strasberg. Strasberg became a mentor to the actress, helping her to move past her television image of the girl next door. It was during this time period that Field divorced her first husband in 1975.[10][11][12]

Soon after studying with Strasberg, Field landed the title role in the 1976 TV film Sybil, based on the book by Flora Rheta Schreiber. Her dramatic portrayal of a young woman afflicted with multiple personality disorder earned her a best dramatic actress Emmy Award in 1977[13] and enabled her to break through the typecasting of her sitcom work.

1977–89[edit source]
In 1977 she co-starred with Burt Reynolds, Jackie Gleason, and Jerry Reed in the year's #2 highest-grossing film, Smokey and the Bandit.[14]

In 1979 Field played the eponymous union organizer in Norma Rae, a successful film that established her as a dramatic actress. Vincent Canby, reviewing the film for The New York Times, wrote: "Norma Rae is a seriously concerned contemporary drama, illuminated by some very good performances and one, Miss Field's, that is spectacular."[15] For her role in Norma Rae, Field won the Best Female Performance Prize at the Cannes Film Festival and the Academy Award for Best Actress.

Field appeared with Reynolds in three more films: The End, Hooper and Smokey and the Bandit II.[16] In 1981, she continued to change her image, playing a foul-mouthed prostitute opposite Tommy Lee Jones in the South-set film Back Roads.[17] She received Golden Globe nominations for the 1981 drama Absence of Malice and the 1982 comedy Kiss Me Goodbye.[18]

Then came a second Oscar for her starring role in the 1984 drama Places in the Heart.[19] Field's gushing acceptance speech is well remembered and has since been both admired as earnest and parodied as excessive. She said, "I haven't had an orthodox career, and I've wanted more than anything to have your respect. The first time I didn't feel it, but this time I feel it—and I can't deny the fact that you like me, right now, you like me!"[20] Field was actually making a humorous reference to dialog from her role in Norma Rae, but many people missed the connection.[21] Field even parodied herself when she delivered the line (often misquoted as "You like me, you really like me!"[22]) in a Charles Schwab commercial.

In 1985, she costarred with James Garner in the romantic comedy Murphy's Romance.[23] In A&E's biography of Garner, she cited her on-screen kiss with Garner as the best cinematic kiss she ever had. The following year, Field appeared on the cover of the March 1986 issue of Playboy magazine, in which she was the interview subject. She did not appear as a pictorial subject in the magazine, although she did wear the classic leotard and bunny-ears outfit on the cover. That year, she received the Women in Film Crystal Award.[24] For her role as matriarch M'Lynn in the film version of Steel Magnolias (1989), she was nominated for a 1990 Golden Globe Award for Best Actress.[25]

1990–present[edit source]

Field at the 1990 Academy Awards ceremony
Field had supporting roles in a number of other movies, including Mrs. Doubtfire (1993) in which she played Miranda Hillard, the wife of Robin Williams's character and the love interest of Pierce Brosnan's character Stuart 'Stu' Dunmyer. She then played Tom Hanks's mother in Forrest Gump (1994), even though she was only 10 years older than Hanks, with whom she had co-starred six years earlier in Punchline.

Field's other 1990s films included Not Without My Daughter, a controversial thriller based on the real-life experience of Betty Mahmoody's escape from Iran with her daughter Mahtob, and Soapdish, a comedy in which she played pampered soap-opera star Celeste Talbert and was joined by an all-star cast including Kevin Kline, Whoopi Goldberg, Elisabeth Shue and Robert Downey, Jr. In 1996 Field received the Berlinale Camera award at the 46th Berlin International Film Festival for her role as a grieving vigilante mother in director John Schlesinger's film Eye for an Eye.[26] She co-starred with Natalie Portman in Where the Heart Is (2000) and appeared opposite Reese Witherspoon in Legally Blonde 2: Red, White & Blonde.

Field had a recurring role on ER in the 2000–01 season as Dr. Abby Lockhart's mother, Maggie, who suffers from bipolar disorder, a role for which she won an Emmy Award in 2001. After her critically acclaimed stint on the show, she returned to the role in 2003 and 2006. She also starred in the very short-lived 2002 series The Court.

Field's directorial career began with the television film The Christmas Tree (1996).[27] In 1998 she directed the episode "The Original Wives' Club" of the critically acclaimed TV mini-series From the Earth to the Moon, also playing a minor role as Trudy, the wife of astronaut Gordon Cooper.[28] In 2000, she directed the feature film Beautiful.

Field was a late addition to the ABC drama Brothers & Sisters, which debuted in September 2006. In the show's pilot, the role of matriarch Nora Walker was played by Betty Buckley.[29] However, the show's producers decided to take the character in another direction, and offered the part to Field, who won the 2007 Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Drama Series for her performance.[30] The drama also starred Calista Flockhart and Rachel Griffiths as Nora's adult daughters.[29] In November 2009, Field appeared on an episode of The Doctors to talk about osteoporosis and her Rally With Sally Foundation.

She portrayed Aunt May in the Marvel Comics films The Amazing Spider-Man (2012) as well as the 2014 sequel. Field's widely praised portrayal of Mary Todd Lincoln in Steven Spielberg's film Lincoln brought her Best Supporting Actress Award nominations at the Oscars, Golden Globes, BAFTA and Screen Actors Guild.

On May 5, 2014, Field received a star on the Hollywood Walk of Fame for her contributions to motion pictures. Her star is located in front of the Hollywood Wax Museum.[31] In January 2015, it was announced that she would co-host TCM.[32] The same year, Field portrayed the titular character in Hello, My Name Is Doris, for which she was nominated for the Critics' Choice Movie Award for Best Actress in a Comedy.

In 2017, Field reprised her role as Amanda Wingfield in The Glass Menagerie on Broadway at the Belasco Theatre. Performances began on February 7, 2017 in previews, and officially opened on March 9. The production closed on May 21, 2017. Field had previously played the role in the Kennedy Center production in 2004.[33] She was nominated for a Tony Award for Best Actress in a Play for her performance.[34]

Personal life[edit source]

Field was married to Steven Craig from 1968 to 1975. During their marriage, the couple had two sons: Peter Craig (born 1969), a novelist, and Eli Craig (born 1972), an actor and director.[35]

In the late 1970s, Field had a relationship with Burt Reynolds, during which time they co-starred in several films, including Smokey and the Bandit, Smokey and the Bandit II, The End and Hooper.[35][36]

After the end of her relationship with Reynolds, Field married second husband Alan Greisman in 1984. Together they had one son, Sam, in 1987. Field and Greisman divorced in 1993.[35]

Activism[edit source]

In 2005 Field was diagnosed with osteoporosis. Her diagnosis led her to create the "Rally with Sally for Bone Health" campaign[37] with support from Roche and GlaxoSmithKline that controversially co-promoted Boniva,[38][39] a bisphosphonate treatment for osteoporosis. Field's campaign encouraged the early diagnosis of such conditions through technology such as bone-density scans.[40]

During the 2007 Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Drama Series, Field's acceptance speech contained an antiwar sentiment: "If the mothers ruled the world, there would be no goddamn wars in the first place."[41] Fox Broadcasting Company, which aired the Emmys, cut the sound and picture after the word "god" and did not cut back to the stage after Field finished talking.[41] An e-mail statement from the company the day after the incident explained that the censorship of Field's speech (among two other censorship incidents during the award ceremony) occurred because "some language during the live broadcast may have been considered inappropriate by some viewers. As a result, Fox's broadcast standards executives determined it appropriate to drop sound and picture during those portions of the show."[41]

Field is an advocate for women's rights. She has served on the board of directors of Vital Voices Global Partnership, an international women's NGO, and has co-hosted the Global Leadership Awards six times.[42] A Democrat, Field supported Hillary Clinton's bid for the Democratic Party nomination in the 2008 presidential election.[43]

Field is also an advocate for gay rights and won the Human Rights Campaign's Ally for Equality Award in 2012. Her youngest son, Sam, is openly gay.[44]

Filmography[edit source]

Film[edit source]

Year	Title	Role	Notes
1962	Moon Pilot	Beatnik girl in lineup
1967	The Way West	Mercy McBee
1976	Stay Hungry	Mary Tate Farnsworth
1977	Smokey and the Bandit	Carrie / 'Frog'
1977	Heroes	Carol Bell
1978	The End	Mary Ellen
1978	Hooper	Gwen Doyle
1979	Norma Rae	Norma Rae	Academy Award for Best Actress
1979	Beyond the Poseidon Adventure	Celeste Whitman
1980	Smokey and the Bandit II	Carrie / 'Frog'
1981	Back Roads	Amy Post
1981	Absence of Malice	Megan Carter
1982	Kiss Me Goodbye	Kay Villano
1984	Places in the Heart	Edna Spalding	Academy Award for Best Actress
1985	Murphy's Romance	Emma Moriarty
1987	Surrender	Daisy Morgan
1987	Lethal Weapon	KTLA Reporter	Uncredited[citation needed]
1988	Punchline	Lilah Krytsick
1989	Steel Magnolias	M'Lynn Eatenton
1991	Not Without My Daughter	Betty Mahmoody
1991	Soapdish	Celeste Talbert / Maggie
1993	Homeward Bound: The Incredible Journey	Sassy	Voice role
1993	Mrs. Doubtfire	Miranda Hillard
1994	A Century of Cinema	Herself	Documentary
1994	Forrest Gump	Mrs. Gump
1996	Eye for an Eye	Karen McCann
1996	Homeward Bound II: Lost in San Francisco	Sassy	Voice role
2000	Where the Heart Is	Mama Lil
2000	Beautiful	—	Director
2001	Say It Isn't So	Valdine Wingfield
2003	Legally Blonde 2: Red, White & Blonde	Rep. Victoria Rudd
2005	Going Through Splat: The Life and Work of Stewart Stern	Herself	Documentary
2006	Two Weeks	Anita Bergman
2008	The Little Mermaid: Ariel's Beginning	Marina Del Rey	Voice role
2012	The Amazing Spider-Man	Aunt May Parker
2012	Lincoln	Mary Todd Lincoln
2014	The Amazing Spider-Man 2	Aunt May Parker
2015	Hello, My Name Is Doris	Doris Miller
2017	Little Evil	Miss Shaylock