APPACHE -RED INDIANS -AMERICAN FIRST TRIBES

 

APPACHE -RED INDIANS -AMERICAN FIRST TRIBES

அப்பாச்சி (ஒலிப்பு: /əˈpætʃiː/) என்பவர்கள் அமெரிக்காவின் தென்மேற்கு பகுதிகளில் வசித்து வந்த பல பண்பாடுகளைச் சேர்ந்த முதற்குடி மக்கள் குழுக்களாவர். இந்த வட அமெரிக்க முதற்குடிகளின் மொழிகள் அலாஸ்கா மற்றும் மேற்கு கனடாவில் பேசப்படும் அதபஸ்கான் மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது. தற்காலத்தில் அப்பாச்சி என விளிக்கப்படுபவர்கள் தொடர்புள்ள நவயோ இன மக்களை உள்ளடக்கியவர்கள் அல்லர். இருப்பினும் இந்த இரு இனக்குழுக்களிடையே பலமான பண்பாடு மற்றும் மொழி வகையிலான பிணைப்பு உள்ளது. சிலநேரங்களில் இவ்விரு இனமக்களையும் கூட்டாக அப்பாச்சியர் என விளிக்கின்றனர். இந்த இன மக்கள் துவக்கத்தில் கிழக்கு அரிசோனா,வடமேற்கு மெக்சிக்கோ,நியூ மெக்சிகோ,டெக்சாஸ் மற்றும் தெற்கு பெரும் புல்வெளி பகுதிகளில் வாழ்ந்திருந்தனர்.

தொலைந்து போன பழங்குடியினர்... கண்டறிய உதவிய வான்கோழிகள்... இது அமெரிக்க ஆச்சர்யம்!

கார்த்தி நடித்த ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தில், இடம்பெயர்ந்த சோழர்களை, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற தடயங்களை வைத்தே ஆராய்ச்சியாளர்கள் குழு ஒன்று கண்டுபிடிக்கும். அப்படிக் காணாமல் போன ஒரு பழங்குடியினர் இனமான பியூப்லான்ஸ் (Puebloans) என்பவர்களைக் குறித்த தேடல் தான் இந்தக் கதை! இவர்கள் தென்மேற்கு அமெரிக்காவில் உள்ள சாக்கோ மற்றும் மேசா வேர்டே பள்ளத்தாக்குகளில் வாழ்ந்த பூர்விக அமெரிக்கர்கள். 1200 களில் வாழ்ந்த இவர்கள், அப்போதே மண், செங்கற்கள், கற்கள் மற்றும் இதர பொருட்கள் கொண்டு நகரக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்கி வாழ்ந்தவர்கள். பல அறைகள் கொண்ட சிக்கலான குடியிருப்புகள், தாக்குதல் என்று ஒன்று வந்தால், எதிரிகள் சுலபமாக நுழைய முடியாத தற்காப்பு நிலைகளுடன் இருக்கும் வடிவமைப்புகள் என்று அமெரிக்காவின் தென்மேற்கு பகுதியை நாலாபுறமும் ஆண்ட அவர்கள், திடீரென்று காணாமல் போயினர். வரலாற்றில் எங்கே போனார்கள் இவர்கள் என்பதற்கான ஆதாரபூர்வமான குறிப்புகள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

விடையில்லாத கேள்விகள்

பல நூற்றாண்டுகளாக அவர்கள் எங்கே இடம்பெயர்ந்திருக்கக் கூடும் என்ற கேள்வி ஆராய்ச்சியாளர்களுக்குப் பெரிய சவாலாகவே இருந்து வந்தது. சோளம் வளர்ப்பது, அசத்தலாகக் கிராமங்கள், சிறுநகரங்கள் கட்டமைப்பது என்று மிகவும் திறமைசாலிகளான இந்தப் பழங்குடியினர் இனத்தின் பெருமை ஏட்டளவில் மட்டுமே இருந்து வருகிறது. எங்கே போனார்கள்? என்ன ஆனார்கள்? ஒரு சில நாட்களில் ஓர் இனமே, ஒரு மாகாணமே இடம்பெயருமா? அதற்குக் காரணம் என்ன? போன்ற கேள்விகள் பல வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களைத் தூங்க விடாமல் செய்தது.

இது தான் காரணம்

பல வருட ஆராய்ச்சிக்குப் பிறகு, அவர்கள் இடம்பெயர்ந்ததற்கான காரணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அது அப்போது திடீரென்று பரவிய பெரும் பஞ்சம்! காடழிப்பு மற்றும் மண் அரிப்பு போன்றவையும் இதனுடன் சேர்ந்துக் கொள்ள, 1000 பேருக்கு அன்றாட உணவளிப்பது என்பது கனவாகிப்போனது. இனியும் இங்கே இருப்பதில் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லையென உணர்ந்தவர்களாய் பரதேசியாகப் பயணம் மேற்கொண்டனர். முதன்முறையாக தங்களது சொந்த ஊரான சாக்கோ மற்றும் மேசா வேர்டே பள்ளத்தாக்குகளில் இருந்து தள்ளாடும் தாத்தாக்கள் முதல் குழந்தைகள் வரை, உடைமைகள் முதல் வளர்த்த மிருகங்கள் வரை அனைத்தையும் கூட்டிக்கொண்டு வெளியேறி இருக்கிறார்கள்.

ஆராய்ச்சியாளர்களின் கணிப்பு

எங்கே போனார்கள் என்பதற்கான முழுமையான ஆதாரம் இல்லாதபோதும், அவர்கள் அமெரிக்காவின் வடக்கு பகுதியில் இருக்கும் ரியோ கிராண்டே மாகாணத்திற்குச் சென்றிருக்க கூடும் என்பது மூத்த ஆராய்ச்சியாளர்களின் வாதமாக இருந்தது. ஆனால், அதை உறுதி செய்ய ஆதாரம் என்று ஒன்று வேண்டுமே? ரியோ கிராண்டே மக்களை அணுகி பரிசோதனை மற்றும் ஆராய்ச்சிகளுக்கு ஒத்துழைக்குமாறு கேட்டபோது மறுத்திருக்கிறார்கள். நிலைமை இப்படி இருக்க, ஆராய்ச்சியாளர்கள் விஞ்ஞானிகளின் உதவியை நாட, என்றுமே கை விடாத அறிவியல் ஓர் அற்புதமான யோசனையை முன்வைத்தது.

வான்கோழிகள் வைத்து ஆராய்ச்சி

அப்போது வாழ்ந்த அந்தப் பழங்குடியினர் இனத்தின் அன்றாட வாழ்க்கை முறையில் வான்கோழிக்கு ஒரு முக்கிய இடம் உண்டு. இங்கே நாம் ஆடு, மாடு மற்றும் கோழி வளர்ப்பது போல், அவர்களுக்கு வான்கோழி வளர்ப்பு. சாக்கோ மற்றும் மேசா வேர்டே பள்ளத்தாக்குகளில் இருந்து தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்த பல எஞ்சியுள்ள பொருட்கள் கைவசம் இருந்திருக்கிறது. அதில் இந்தப் பழங்கால வான்கோழிகளின் எலும்புகளும் அடங்கும். அதில் இருந்து அந்த வான்கோழியின் DNA மூலக்கூறுகளை எடுத்திருக்கிறார்கள். பின்பு அதை, வடக்கில் இருக்கும் ரியோ கிராண்டே மாகாண வான்கோழிகளின் DNA வுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருக்கிறார்கள். இரண்டும் 100 சதவீதம் பொருந்தி போயிருக்கிறது. 1200 களுக்கு முன், ரியோ கிராண்டேவில் வாழ்ந்த வான்கோழிகள் இது போல் இல்லை. சரியாக 1280 களில் தான் இந்த மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. எனவே, பியூப்லான்ஸ் பழங்குடியினர் இங்கே இடம்பெயர்ந்த பின்னரே, வான்கோழிகள் இப்படி மாறியிருக்கின்றன என்பதை உறுதி செய்திருக்கிறார்கள்.

இதுகுறித்து ப்ரூஸ் பெர்ன்ஸ்டைன் என்ற பழங்குடியினர் வரலாற்று பாதுகாப்பு அதிகாரி பேசுகையில், “மக்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் வரலாறு குறித்து அறிந்து கொள்ள தொல்பொருள் ஆய்வுகளை விரும்புவதில்லை. ஆனால், அறிவியல் ஆராய்ச்சி எனும் போது, அவர்கள் பதில் வேறாய் இருக்கிறது” என்று தெரிவித்தார். இவ்வாறான இடைவெளிகளை அறிவியல் கொண்டு நிரப்பும் போது, அந்தத் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் நம்பகத்தன்மையும் நிச்சயம் உயர்கிறது.

கோச்சிஸ்: பழங்குடி சுதந்திரத்திற்காக போராடிய பழம்பெரும் அப்பாச்சி தலைவர்

கோச்சிஸ்: பழங்குடி சுதந்திரத்திற்காக போராடிய பழம்பெரும் அப்பாச்சி தலைவர்

கோச்சிஸ் தனது மக்களின் சுதந்திரத்திற்காக போராடினார், ஆனால் யூனியன் துரோகம் மற்றும் குறைக்கப்பட்ட வளங்கள் அவரை அப்பாச்சிக்கு உண்மையான விடுதலையை அடைவதைத் தடுத்தன.

Image

ஃபேஸ்புக் / ஃபோர்ட் போவி தேசிய வரலாற்று தளம் கோட்டை போவி தேசிய வரலாற்று தளத்தில் கோச்சீஸின் மார்பளவு.

Image

ஜூலை 15, 1862 இல், கலிபோர்னியா நெடுவரிசையின் 2, 500 ஆண்கள், கேப்டன் தாமஸ் எல். ராபர்ட்ஸ் தலைமையிலான யூனியன் தன்னார்வலர்களின் படை, அரிசோனா மண்டலம் வழியாக நியூ மெக்சிகோ நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றது.

Advertisement

அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் தொடங்கி ஒரு வருடத்திற்கு மேலாகிவிட்டது, யூனியன் வீரர்கள் டியூசனில் இருந்து ஒரு கூட்டமைப்புப் படையணியை வெளியேற்றினர்; இப்போது அவர்கள் அரிசோனாவின் கிழக்கில் இதேபோன்ற வெற்றியை எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால் அன்று மதியம், அப்பாச்சி பாஸ் வழியாக செல்லும் வழியில், அவர்கள் வேறு எதிரியை எதிர்கொண்டனர்.

500 அப்பாச்சி வீரர்கள் மட்டுமே இருந்தனர், ஆனால் முரண்பாடுகள் யூனியனுக்கு ஆதரவாக இல்லை. வீரர்கள் அரிசோனா பாலைவனத்தின் குறுக்கே நடைபயிற்சி மேற்கொண்டனர், வெப்பம் மற்றும் நீரிழப்பு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டனர், மேலும் அவர்களின் பாதுகாப்பு குறைவாக இருந்தது.

அப்பாச்சி, மறுபுறம், போரில் அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் மற்றும் அவர்களது எதிரிகளை பதுக்கி வைத்திருந்தனர். அவர்களின் தலைவர் மங்காஸ் கொலராடாஸ் மற்றும் அவரது மருமகன் கோச்சிஸ் ஆகியோரால் வழிநடத்தப்பட்ட அப்பாச்சி, யூனியன் படையினர் அப்பாச்சி வசந்தத்தை அடைவதைத் தடுத்தது.

Advertisement

இறுதியில், அப்பாச்சியின் துப்பாக்கிகள் மற்றும் வில் மற்றும் அம்புகள் யூனியனின் ஹோவிட்சர் பீரங்கிகளுக்கு பொருந்தவில்லை. ஜூலை 16 க்குள், கலிபோர்னியா நெடுவரிசை வசந்தத்தை அடைந்தது.

ஆனால் போர் இன்னும் முடியவில்லை. இறந்த குதிரையின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு, ஆர்மி பிரைவேட் ஜான் டீல் மங்காஸ் கொலராடாஸின் மார்பில் தாக்கிய ஒரு ஷாட்டை சுட்டார், அவரை பலத்த காயப்படுத்தினார்.

சிரிகாஹுவா போரின் நெருப்பைத் தூண்டிவிட்டு, அவரை ஒரு புகழ்பெற்ற தலைவராக மாற்றிய கொச்சிஸ் ஒருபோதும் தீய செயலை மறக்க மாட்டார்.

கோச்சீஸின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை

Image

தேசிய பூங்கா சேவை அப்பாச்சி பாஸ்

அமெரிக்க இராணுவம் தங்கள் நிலங்களை ஆக்கிரமிப்பதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, இப்போது வடக்கு மெக்ஸிகோ மற்றும் தெற்கு அரிசோனாவில் உள்ள பகுதி கிட்டத்தட்ட பூர்வீக அமெரிக்க பழங்குடியினரால் வசித்து வந்தது. அவற்றில் ஒன்று, கோச்சிஸ் பிறந்த அப்பாச்சியின் இசைக்குழு சோகோனென்-சிரிகாஹுவா. அவர் 1805 மற்றும் 1810 க்கு இடையில் பிறந்தவர் என்று கருதப்படுகிறது, இருப்பினும் அவரது சரியான பிறந்த தேதி தெரியவில்லை.

Advertisement

பல ஆண்டுகளாக, ஐரோப்பிய குடியேறிகள் சிரிகாஹுவா நிலங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்த முயன்றனர். பெரும்பாலும், சிரிகாஹுவா அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்துவதில் வெற்றிகரமாக இருந்தது.

லெஜண்ட்ஸ் ஆஃப் அமெரிக்காவின் கூற்றுப்படி, மெக்ஸிகன் அப்பாச்சி நிலத்தை கையகப்படுத்தியபோது, ​​அவர்கள் சமாதானப்படுத்தும் பொருட்டு அப்பாச்சி உணவுப் பொருட்களைக் கொடுத்தனர். ஆனால் அப்பாச்சி பெருகிய முறையில் அந்த ரேஷன்களைச் சார்ந்தது, மேலும் அவை 1831 இல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, ​​சிரிகாஹுவா மெக்சிகன் உணவுப் பங்குகள் மீது சோதனை நடத்தியது. பின்னர் மெக்சிகன் கொடூரமான சக்தியுடன் பதிலடி கொடுத்தார்.

இந்த போர்களில் ஒன்றில் கோச்சீஸின் தந்தை கொல்லப்பட்டார். அவரது தந்தையின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, அவருக்குள் ஆழ்ந்த பழிவாங்கும் உணர்வு எரியூட்டப்பட்டது, மெக்ஸிகன் மற்றும் ஐரோப்பியர்கள் மீதான அவரது வெறுப்பைத் தூண்டியது, போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான அவரது தீர்மானத்தை ஆழப்படுத்தியது.

Advertisement

போரின் அவசியத்தை அவர் பாராட்டிய அதே வேளையில், கோச்சிஸ் ஒரு அமைதியான மனிதர். ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் தீர்க்க போருக்குத் திரும்புவதற்குப் பதிலாக, அவர் முதலில் வற்புறுத்தலையும் உரையாடலையும் பயன்படுத்த முயன்றார்.

சில நேரங்களில், அது வெற்றியடைந்தது, நீண்ட கால சமாதானத்தை அடைந்தது, இதன் விளைவாக குடியேறியவர்களுக்கும் பழங்குடியினருக்கும் இடையில் வர்த்தகம், மற்றும் நில எல்லைகளில் உடன்பாடு ஏற்பட்டது.

இருப்பினும், 1861 இல், அவை அனைத்தும் மாறிவிட்டன.

ஹாரிசனில் போர்: பாஸ்காம் விவகாரம்

Image

தேசிய பூங்காக்கள் சேவை மங்காஸ் கொலராடாஸ், கொச்சிஸ் போருக்குச் சென்றதற்கு மரணம் தான் காரணம்.

Advertisement

1861 ஆம் ஆண்டில், சமாதான காலத்தைத் தொடர்ந்து, கோச்சிஸ் மற்றும் அவரது மக்களுக்கு நரகம் தளர்ந்தது. தொலைதூர பழங்குடியினரைச் சேர்ந்த அப்பாச்சியின் ஒரு சோதனைக் கட்சி, ஐரிஷ்-அமெரிக்க ஜான் வார்டின் பண்ணையில் படையெடுத்து, தனது கால்நடைகளை விரட்டியடித்தது மற்றும் அவரது இளம் வளர்ப்பு மகன் பெலிக்ஸ் டெலெஸைக் கடத்தியது.

கடத்தல் நேரத்தில் வார்டு விலகி இருந்தபோதிலும், கடத்தல் குறித்து கோச்சிஸ் மீது வார்டு குற்றம் சாட்டினார். அமெரிக்க இராணுவம் தனது மகனைக் கண்டுபிடித்து கோச்சீஸை நீதிக்கு கொண்டு வருமாறு அவர் கோரினார். லெப்டினன்ட் ஜார்ஜ் பாஸ்காம் கட்டாயப்படுத்தினார், கோச்சிஸ் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரை கைது செய்தார்.

ஆனால் கோச்சிஸ் சண்டை இல்லாமல் கீழே போக மாட்டார். அவர் வைத்திருந்த கூடாரத்திலிருந்து வெளியேறும் வழியைக் குறைத்து தப்பித்தார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, பாஸ்காமின் ஆண்கள் கோச்சீஸின் குடும்ப உறுப்பினர்களில் பலரைக் கடத்திச் சென்று, கோச்சீஸுக்கு ஈடாக அவர்களை பிணைக் கைதிகளாக வைத்திருக்க விரும்பினர். கோச்சிஸ், பல வெள்ளை குடியேறியவர்களை அப்பாச்சி மக்களுக்காக வர்த்தகம் செய்வதற்கான ஆர்வத்தில் கடத்திச் சென்றார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, பேச்சுவார்த்தைகள் ஒருபோதும் நடக்கவில்லை, இரு தரப்பினரும் தங்கள் பணயக்கைதிகளைக் கொன்றனர்.

தனது மாமியார் மங்காஸ் கொலராடாஸுடன், கொச்சிஸ் அமெரிக்க இராணுவத்திற்கு எதிரான போரில் அப்பாச்சி ஆட்களின் இராணுவத்தை வழிநடத்தினார், இது சிரிகாஹுவாவிற்கும் அமெரிக்கர்களுக்கும் இடையிலான 11 ஆண்டுகால தொடர் போர்களாக மாறும்.

Advertisement

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு அமெரிக்க பிரிகேடியர் ஜெனரல் போருக்கு பாஸ்காம் மீது குற்றம் சாட்டுவார். கோச்சீஸைப் பற்றி அவர் கூறினார், "வெள்ளைக்காரர்களால் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு காயப்படுத்தப்படும் வரை இந்த இந்தியர் அமைதியாக இருந்தார்."

கோச்சிஸ் மற்றும் சிரிகாஹுவா வார்ஸ்

Image

தேசிய பூங்கா சேவை கோச்சீஸின் மனைவி மற்றும் அவரது மகன் நைச்சே.

பல ஆண்டுகளாக, சிரிகாஹுவா போரில் வெற்றி பெறுவார் என்று தோன்றியது.

ஒன்று, கிழக்கு அல்லது வடக்கிலிருந்து கொண்டுவரப்பட வேண்டிய குடியேற்றக்காரர்களை எதிர்த்து, கடுமையான தென்மேற்கு நிலப்பரப்பில் போரிடுவதற்கு வீரர்கள் மிகவும் பழக்கமாக இருந்தனர். அப்பாச்சி இப்பகுதியை நன்கு அறிந்திருந்தார், மேலும் அமெரிக்க இராணுவத்தைப் போலல்லாமல் போர் தந்திரங்களை மாற்ற முடிந்தது.

கோச்சிஸ் மற்றும் மங்காஸ் கொலராடாஸ் ஆகியோர் தங்கள் பழங்குடியினரை ஒன்றாக இணைத்து வெள்ளை குடியேற்றங்கள் மீது சோதனை நடத்தினர். இவற்றில் ஒன்று டிராகன் ஸ்பிரிங்ஸ் போர், இதில் பூர்வீக அமெரிக்கர்கள் மூன்று கூட்டமைப்பு வீரர்களைக் கொன்று ஏராளமான கால்நடைகளை கைப்பற்றினர். யூனியன் மற்றும் கூட்டமைப்புப் படைகள் தங்கள் உள்நாட்டுப் போரினால் திசைதிருப்பப்பட்டதால், சிரிகாஹுவா ஒரு மேலதிக கையைப் பெற முடிந்தது.

1863 ஆம் ஆண்டில், மங்காஸ் யூனியன் ராணுவ அதிகாரிகளுடனான ஒரு வெள்ளைக் கொடியின் கீழ் ஒரு சந்திப்பில் ஈர்க்கப்பட்டார். "தப்பிக்க முயன்றார்" என்று கூறப்பட்டபோது இராணுவம் அவரைக் கைப்பற்றியது, சித்திரவதை செய்தது, கொன்றது.

ஆனால் பல போர்கள், இரத்தக்களரி மற்றும் துரோகங்களுக்குப் பிறகு, சிரிகாஹுவா போர்கள் முடிவுக்கு வந்தன.

1872 ஆம் ஆண்டில், கோச்சிஸ் தனது ஒரே வெள்ளை நண்பரான டாம் ஜெஃபோர்ட்ஸால் அமெரிக்காவுடன் சமாதான உடன்படிக்கைக்கான பேச்சுவார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நம்பினார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு உடன்பாடு எட்டப்பட்டது, மேலும் புதிதாக அமைக்கப்பட்ட சிரிகாஹுவா இடஒதுக்கீட்டிற்கு சமாதானமாக ஓய்வு பெற கோச்சிஸ் சுதந்திரமாக இருந்தார்.

"இனிமேல், வெள்ளை மனிதனும் இந்தியனும் ஒரே தண்ணீரை குடிக்க வேண்டும், ஒரே ரொட்டியை சாப்பிட வேண்டும், நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும்" என்று கோச்சிஸ் கூறினார்.

1874 ஆம் ஆண்டில் இயற்கை காரணங்களால் இறக்கும் வரை அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அங்கு வாழ்ந்தார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இடஒதுக்கீடு கலைக்கப்படும். கோச்சிஸ் எங்கு வைக்கப்பட்டார் என்று எந்த உயிருள்ள நபருக்கும் தெரியாது.

அரிசோனாவில் உள்ள கோச்சிஸ் கவுண்டி, அதே போல் கோச்சிஸ் ஸ்ட்ராங்ஹோல்ட் மலைகள் மற்றும் கோச்சிஸ் நகரம் அனைத்தும் அவரது நினைவாக பெயரிடப்பட்டுள்ளன.

கோச்சிஸ் நினைவில்

ஜெஃப் சாண்ட்லரின் கோச்சிஸ் தனது பழங்குடியினரிடம் 1950 ஆம் ஆண்டு புரோக்கன் அரோ திரைப்படத்தில் அமெரிக்கர்களுடன் சமாதானம் செய்ய விரும்புவதாகக் கூறுகிறார்.

கோச்சீஸின் புராணக்கதை வாழ்கையில், அவரது முகம் இல்லை. கோச்சீஸின் அறியப்பட்ட புகைப்படங்கள் எதுவும் இல்லை, சில கலைஞர்கள் அவரை சித்தரிக்க முயன்றனர். இருப்பினும், அவரது உருவத்தை 20 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் பல நடிகர்கள் எடுத்துள்ளனர்.

யூத நடிகர் ஜெஃப் சாண்ட்லர் கோச்சீஸை மூன்று வெவ்வேறு படங்களில் சித்தரித்தார், 1950 ஆம் ஆண்டு படமான ப்ரோக்கன் அரோவில் தொடங்கி (அதே பெயரில் ஜான் டிராவோல்டா / கிறிஸ்டியன் ஸ்லேட்டர் படத்துடன் குழப்பமடையக்கூடாது), ஜேம்ஸ் ஸ்டீவர்ட்டின் டாம் ஜெஃபோர்ட்ஸுக்கு ஜோடியாக.

அந்த தசாப்தத்தின் பிற்பகுதியில், லெபனான்-அமெரிக்க நடிகர் மைக்கேல் அன்சாரா ஒரு பிரைம் டைம் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் கோச்சீஸாக நடித்தார், இது உடைந்த அம்பு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஜான் வெய்ன் மற்றும் ஹென்றி ஃபோண்டா நடித்த ஃபோர்ட் அப்பாச்சி, கோச்சீஸையும் ஒரு கதாபாத்திரமாக உள்ளடக்கியது.

இந்த படங்களில் பலவற்றில், கோச்சிஸ் ஒரு அமைதியான மனிதனாக சித்தரிக்கப்படுகிறார், போரின் முடிவுக்கு மட்டுமே பசி - வன்முறைக்கு அல்ல. ஆனால் சில பிற்கால படங்கள் - பூர்வீக அமெரிக்கர்களை சித்தரிக்கும் பல படங்களைப் போலவே - அவரை வெள்ளை மனிதர்களின் உலகத்திலிருந்து விடுவிக்கும் ஒரு கோபமான மனிதராக அவரை உருவாக்கியது.

கோச்சீஸின் வழித்தோன்றல்களான ஃப்ரெடி கெய்தாஹின்னே மற்றும் அவரது மகன் போ இருவரும் அப்பாச்சியில் ஒரு பாடலைப் பாடுகிறார்கள்.

கோச்சீஸின் சந்ததியினர் - அவர்களில் பலர் நியூ மெக்ஸிகோவின் மெஸ்கலேரோவில் இடஒதுக்கீடு நிலங்களில் வாழ்கின்றனர் - அவர்களின் மூதாதையரைப் பற்றி வேறுபட்ட யோசனை உள்ளது. அந்த சந்ததியினரில் ஒருவரான ஃப்ரெடி கெய்தாஹின், இப்போது ஒரு பழங்குடி அருங்காட்சியகக் கண்காணிப்பாளராக உள்ளார்.

"வெள்ளை மனிதன் வந்தபோது நாங்கள் காலனித்துவம் மற்றும் மிஷனிசேஷனுக்கு உட்படுத்தப்பட்டோம்" என்று கெய்தாஹின் கூறினார். "கோச்சீஸால் தனது மக்களை ஒன்றாக வைத்திருக்க முடிந்தது, அதனால் அவர்கள் அடையாளத்தை இழக்க மாட்டார்கள்." அவர் கோச்சீஸுடன் தொடர்புடையவர் என்று வயது வந்தவராக அறிந்தபோது, ​​"நான் ஒரு பெரிய இரத்தக் கோட்டிலிருந்து வந்தேன் என்பது என் இதயத்தை சிலிர்த்தது."

புகழ்பெற்ற சிரிகாஹுவா தலைவரான கோச்சீஸின் வாழ்க்கை மற்றும் நேரங்களைப் படித்த பிறகு, காக பழங்குடியினரின் இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் புகைப்படங்களைப் பாருங்கள், அவர்களின் கலாச்சாரம் அனைத்தும் முத்திரையிடப்படுவதற்கு முன்பு. பின்னர், “கடைசி” பூர்வீக அமெரிக்கரான இஷி பற்றி அறியுங்கள்.

TRINIDAD AND TOBAGO CITIZENS ARE INDIANS TRANSPORTED FOR PLEBIAN WORKS

ட்ரினிடாட் & டொபாகோ நாட்டு பிரஜைகள்

பெரும்பாலும் இந்தியர்களே

இந்திய வருகை நாள் மே 30

'மே 1, 1857 அன்று, இந்த வளைகுடாவில்' மைட்ஸ்டோன் 'என்ற கப்பல் மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர் 304 பயணிகளுடன் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறிய 287 பயணிகளை நங்கூரமிட்டது மற்றும் தரையிறக்கியது. 1857 மற்றும் 1890 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் மற்ற கப்பல்கள் இதில் நங்கூரமிட்டன மற்றும் பிற விரிகுடாக்கள் மொத்தம் 3,200 கிரெனடாவில் விவசாய ஒப்பந்த தொழிலாளர்களாக பணியாற்ற இந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்கள். இந்த நினைவுச்சின்னம் நம் நாட்டின் இந்தோ-கிரெனேடிய மக்களின் தோற்றமாக மாறியவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது ”. [4]

டிரினிடாட் மற்றும் டொபாகோ [தொகு]
டிரினிடாட் மற்றும் டொபாகோவில் இந்திய வருகை நாள் மே 30 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த விடுமுறையைத் தொடங்கிய முதல் நாடு டிரினிடாட் மற்றும் டொபாகோ.



20 interesting facts about Trinidad and Tobago!
Trinidad and Tobago is a nation of two islands between the Caribbean Sea and North Atlantic Ocean.
Its nearest countries are Grenada and St. Vincent and the Grenadines to the north, Barbados to the northeast and Venezuela to the south and west.
This beautiful country has an area of 1,980 square miles (5,128 square kilometres), 94% of which is made up by Trinidad.
Trinidad and Tobago’s population was 1.39 million in 2018.
The capital is called Port of Spain; it covers an area of just 5.2 square miles (13.4 square kilometres) and has a population of 37,074 (2011).
Facts about Trinidad and Tobago
Flag of Trinidad and Tobago

The terrain here is mostly flat plains, with some hills and low mountains.
To call your friends, make sure you use the international dialling code for Trinidad and Tobago which is +1868.
To set sail on an adventure of a lifetime, the coordinates of Trinidad and Tobago are 10.6667° N, 61.5617°
Trinidad and Tobago enjoys a tropical climate with a rainy season from June to December.
The name ‘Tobago’ allegedly comes from the islands resemblance to a tobacco pipe often used by locals!


Tobago boasts the oldest rainforest in the Western Hemisphere, which has been protected since 1776!
The average life expectancy here is 70.67 happy years (2016).
The official currency here is the Trinidad and Tobago Dollar.
Trinidad is not only home to the largest carnival in the Caribbean, but it’s also where the ‘limbo dance’ originated from!
Despite its location, English is the official language of Trinidad and Tobago, although regional Creole dialects are also spoken.
interesting facts about Trinidad and Tobago
Maracas Bay, Trinidad and Tobago

The steel pan drum originates from Trinidad and Tobago and is the centre of much of its music.
Trinidad Island is home to Pitch Lake, the world’s largest natural deposit of asphalt. It covers an incredible 99 acres!
Trinidad and Tobago grows cacao, rice, citrus fruits and sugarcane and rears poultry.
The country’s industry consists of chemicals, petroleum, tourism and food processing.

Trinidad and Tobago exports chemicals, petroleum and petroleum products, steel products and fertiliser.

Do you know any interestin

PORTUGHESE INTRODUCED VEGETABLES,FRUITS TO INDIANS

PORTUGHESE INTRODUCED 
VEGETABLES,FRUITS TO INDIANS  

‘தலையில் மிளகாய் அரைப்பது’ என்ற வார்த்தைகளுடன் ஒரு கட்டுரையை ஆரம்பிக்கக் கூடாதுதான். ஆரம்பித்துவிட்டேன்; மன்னிக்கவும். அதன் அர்த்தம் என்னவென்று நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். ஆனால், ஏமாற்றுவதை மிளகாய் அரைப்பதோடு ஒப்பிடும் வழக்கம் எப்படி வந்திருக்கும்? 

கட்டுரையின் இறுதி வரிகளில் காரணத்தைப் பார்ப்போம். தற்போது எழுத்து எனும் கால எந்திரம் ஏறி, நம் முன்னோர் காலத்துக்குச் செல்வதற்குத் தயாராவோம். தக்காளி, வெங்காயம், மிளகாய் இருந்தால் போதும்; ஏதாவது சமைத்துவிடலாம் என்பது இன்றைய ஃபாஸ்ட் புட் யுகச் சமையல் ஸ்டைல். வெங்காயம் சில ஆயிரம் ஆண்டுகள் நம்மிடையே புழக்கத்தில் இருந்தாலும், அதன் பூர்வீகம் நம் மண் கிடையாது. 

மிளகாய் எல்லாம் நம் மண்ணுக்கு வந்தேறி.
 தக்காளி என்பது சில நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போர்ச்சுகீசியர்கள் நம்மீது திணித்ததே.

எனில், பண்டைத் தமிழர்கள் பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் என்ன காய் சமைத்திருப்பார்கள்?
 நம் தமிழ் மன்னர்களின் உணவாக என்ன இருந்திருக்கும்? 
அருந்தமிழ்த் தொண்டாற்றிய ஔவைக்கும், பரிசில் பெறச் சென்ற பாணர்களுக்கும் என்ன பரிமாறப்பட்டிருக்கும்?
தாகத்துக்கு என்ன பருகியிருப்பார்கள்? 
இன்னும் பல கேள்விகள் எழலாம். சில நூறு பக்கங்களுக்குப் பேச வேண்டிய விஷயம் இது. சில நூறு வார்த்தைகளில் சமைக்க முயல்கிறேன்.

நம் மண்ணுக்கே சொந்தமான, பல்லாயிரம் வருடப் பழைமைகொண்ட கத்திரிக்காயிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாமா? வெப்ப மண்டலப் பகுதியில், எல்லா பருவநிலையிலும் வளரும் கத்திரிக்காயின் பூர்வீகம் இந்தியாதான். தென்னிந்தியாவும் இலங்கையும் என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். இதன் பழந்தமிழ்ப் பெயர் - வழுதுணங்காய். சூடாமணி நிகண்டில், ‘வங்கமே வழுதலைப் பேர் வழுதுணை என்றுமாமே’ என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. வழுதலை என்றால் ‘வழுக்கையான தலை’ என்று பொருள். வழுக்கைத்தலைபோன்ற காய்க்கு `வழுதுணை’ என்று பெயர் வந்ததென்பது சில ஆய்வாளர்களது கருத்து. 

‘வரகரிசிச் சோறும் வழுதுணங்காய் வாட்டும்
முரமுரவெனப் புளித்த மோரும்…' 

இது ஔவையார் பாடிய வரி. புல்வேளூர் பூதன் என்ற மன்னன், பசியுடன் தன்னை நாடிவந்த ஔவைப் பாட்டிக்கு உண்ணக் கொடுத்த உணவு இது. ஒளவையார் வாழ்ந்த காலமாக நம்பப்படுவது கடைச்சங்க காலம். அதாவது கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்கும், கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலம். அப்போதே அவர் கத்திரிக்காயை நெருப்பில் வாட்டிச் சமைத்ததை, வரகரிசிச் சோற்றுடன் உண்டதாக வெண்பா பாடியிருக்கிறார்.

‘வட்டும் வழுதுணையும் போல்வாரும் வாழ்வாரே…'
- இது நாலடியார்.
‘வழுதலை வித்திடப் பாகன் முளைத்தது'

- இது திருமந்திரம். 

கத்திரிக்காயை விதைக்க பாகன் (பாகற்காய்) முளைத்தது என்று கி.மு ஆறாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த திருமூலர் வேடிக்கையாகப் பாடியிருக்கிறார். பாண்டியர்களின் தலைநகரான மதுரையில் ஏழைகளுக்கென உணவுச்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. அங்கிருந்த ஏழை எளியவர்களுக்கு, பலாப்பழம், மாம்பழம், வாழைப்பழம், முந்திரிப்பழம், பாகற்காய், வாழைக்காய், வழுதுணங்காய், இனிப்புச் சுவையுடைய பலகாரங்கள், சமைக்கப்பட்ட கிழங்கு வகைகள், பால்சோறு ஆகியன வழங்கப்பட்டன என்று மதுரைக்காஞ்சியில் ஒரு பாடல் குறிப்புச் சொல்கிறது. ஆக, சங்ககாலத்துக்கு முன்னரே, ஔவையார், திருமூலரின் காலத்துக்கு முன்னரே தென்னிந்தியாவில் கத்திரிக்காய் விளைந்திருக்கிறது. தோராயமாகச் சொல்லப் போனால், சுமார் நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கத்திரி, தமிழர்களின் உணவுப் பட்டியலில் தவறாமல் இடம்பெற்றிருக்கிறது.

கத்திரிக்காயுடன் இணையாக நினைவுக்கு வருவது முருங்கைக்காய்தானே. இயக்குநர் பாக்யராஜை அனிச்சையாக நினைப்பதை நிறுத்தவும். இது ‘அது’ குறித்தல்ல. சரித்திரச் சங்கதி.











பண்டைத் தமிழர்கள் உணவாகப் பயன்படுத்திய காய்கறிகளில் முருங்கை முதன்மையானது. `முருங்கை’ என்ற வார்த்தையே அதற்கு ஆதாரம். ‘முரி’ என்றால் `ஒடிதல்’ என்று அர்த்தம். `முருங்கு’ என்றால் ஒடிப்பது. முருங்கும் கிளைகளை, அதாவது, எளிதில் ஒடியக்கூடிய கிளைகளைக் கொண்டதே முருங்கை மரம். ஆக, ‘முருங்கை’ என்ற தமிழ்ச்சொல்லே எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை. இதிலிருந்தே,  

`Moringa’ என்ற முருங்கைக்கான தாவரவியல் சொல் உருவாக்கப் பட்டுள்ளது என்கிறார்கள் தமிழறிஞர்கள்.

முருங்கை என்பது சங்ககாலத் தாவரமாகக் கருதப்படுகிறது. அகநானூற்றை நோக்கினால்,

‘சுரம்புல் லென்ற வாற்ற வலங்குசினை
நாரின் முருங்கை நவிரல் வான்பூச்
சூரலங் கடுவளி யெடுப்ப…'

என்று விரிகிறது. பாலைத் திணையில் வரும் இந்த வரிகளுக்கான பொருள், ‘பொலிவற்ற பாதைகளை உடைய வறண்ட நிலத்தில், முருங்கை மரத்தில் ஆடும் கிளைகளிலுள்ள வெண்மையான பூக்களைச் சுழற்றி அடிக்கும் கடுமையான காற்று மேலெழும்புகிறது’ என்பதே. எந்த வறட்சியான சூழ்நிலையிலும் காய்ந்துபோகாமல் பசுமையாக இருக்கக்கூடியது முருங்கை என்று தாவரவியலாளர்கள் சொல்கிறார்கள். அதைத்தான், நம் சங்கப் புலவர்கள் அன்றே பாடிவைத்துள்ளனர்.

பக்தி இலக்கியத்திலும் முருங்கை உண்டு. கி.பி பத்தாம் நூற்றாண்டில் தொகுக்கப்பட்ட, பன்னிரண்டு ஆழ்வார்களின் பாடல்கள் அடங்கிய நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தத்தில் முருங்கை குறித்த மேற்கோள் காணப்படுகிறது.

‘நின்ற பிரானே நீள்கடல் வண்ணா. நீயிவள் தன்னை நின் கோயில்,
முன்றி லெழுந்த முருங்கையில் தேனா முன்கை வளைகவர்ந் தாயே.'

இதன் பொருள், `திருமலையில நின்றருளும் பிரானே! பெரிய கடல்போன்ற வடிவையுடை யவனே! தன் கோயில் முற்றத்தில் வளர்ந்திருக்கும் முருங்கை மரத்தின் தேனை எளிதாகக் கவருவதைப்போல, நீ - இப்பெண் மகளினுடைய முன்கையிலுள்ள வளையல்களை எளிதாகக் கைக்கொண்டாயே’ - என்பதுதான்.

தமிழகத்தை ஆண்ட மன்னர்கள், தங்களது படை வீரர்களுக்குக் கொடுத்த உணவில் முருங்கைக்கீரையும் இடம்பெற்றிருக்கிறது. வீரர்களுக்கு உடல் வலிமைக்காகவும், நோய் எதிர்ப்புச் சக்திக்காகவும் முருங்கைக்கீரையை மெனுவில் இணைத்துள்ளனர். ‘யார் வீட்டுல முருங்கை மரம் இருக்குதோ, அவங்க குடும்பத்துல நோய் இருக்காது’ என்று அந்தக் காலத்தில் சொல்வார்கள். காரணம், முருங்கை என்பது வெறும் மரமல்ல. வீட்டுடன் இருக்கும் வைத்தியர் போன்றது. முருங்கைப்பூ முதல் முருங்கை மரப்பட்டை வரை அனைத்துமே மருந்தாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 

அன்றைக்கு வீடுதோறும் முருங்கை மரம் இருந்தது. இன்றைக்கு `வீட்டுக்கு ஒரு மூங்கில் மரம் இருந்தால் நல்லது’ என்று சூழலியலாளர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள். காரணம், ஒரு மூங்கில் மரமானது தனது வாழ்நாளில் 450 டன் கரியமில வாயுவை உறிஞ்சிக்கொண்டு, அதை ஆக்ஸிஜனாகத் திருப்பிக் கொடுக்கிறது. ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு நாளைக்குத் தேவையான ஆக்ஸிஜன், 800 கிராம். ஒரு மூங்கில் மரம் ஒரு நாளைக்கு வெளியிடும் ஆக்ஸிஜனின் அளவு 850 கிராம். ஆக, `வீட்டுக்கு வீடு மூங்கில் மரம் இருந்தால் உலகமே தூய்மையானதாகிவிடும்’ என்கிறது உலக சுகாதார நிறுவனம்.

இந்த மூங்கில், பண்டைத் தமிழர்கள் உணவிலும் முக்கியப் பங்கு வகித்தது. மூங்கில் என்றால், அது விளைவிக்கும் மூங்கில் அரிசி. அதெப்படி விளையும் என்று தெரியாதவர்களுக்காகச் சிறு விளக்கம். மூங்கில் மரம், சுமார் 40 ஆண்டுகள் வாழக்கூடியது. தன் வாழ்நாளின் முடிவில் மூங்கில் மரம் இந்த உலகத்துக்காக மிக அற்புதமான ஓர் உணவுப் பொருளான மூங்கில் அரிசியை விளைவித்துவிட்டு, தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறது. 

பண்டைக்காலம் தொடங்கி இன்றுவரை தமிழர்களின் உணவு முறையில் முக்கியமானது சோற்றுணவு. மருத நில மக்களின் பிரதான உணவு நெல்சோறு. குறிஞ்சி நில மக்களுக் குரியதாக மூங்கில் அரிசிச் சோறு இருந்தது. குறிஞ்சி நிலம் மலையும் மழையும் நிறைந்தது. அங்கே உயரமான மூங்கில் காடுகள் அதிகம். ஆக, மூங்கில் அரிசி என்பது அங்கே சுலபமாகக் கிடைக்கும் பொருளாக இருந்தது. இதை, மலைப்படுகடாம் ஒரு பாடலில் விளக்குகிறது.

‘இன்புளிக் கலந்து மாமோராகக்
கழைவளர் நெல்லின் அரியுலை ஊழ்த்து
வழையமை சாரல் கமழ்த்துழைக
நறுமலர் அணிந்த நாறிரு முச்சிக்
குறமகள் ஆக்கிய வாலவிழ் வல்சி...'

இதன் பொருள், மூங்கில் நெல்லின் அரிசியோடு மோரை நீராகப் பெய்து, புளி கலந்து சமைத்த சோற்றினைப் பலவிதமான இறைச்சி உணவோடு, நறுமலர் சூடிய குறமகள் விருந்தினர்களுக்குப் பரிமாறினாள்.

‘நெல்கொள் நெடுவெதிர்க்கு அணைந்த யானை 
முத்துஆர் மருப்பின் இறங்குகை கடுப்ப...'

இவை குறிஞ்சிப் பாட்டில் வரும் வரிகள். மலையில் ஓங்கி வளர்ந்துள்ளது மூங்கில். அந்த மூங்கில் ஈன்ற அரிசியைத் தின்பதற்கு ஆண் யானை விருப்பத்துடன் வருகிறது. மேல்நோக்கித் துதிக்கையை உயர்த்தி முயற்சி செய்கிறது. தன் தும்பிக்கைக்கு அரிசி எட்டாததால், யானை வருத்தப்படுகிறது எனத் தோழி சொல்வதாக அமைந்திருக்கும் பாடல் இது.

இதேபோல் அகநானுற்றின் பாடல் ஒன்றில் பாலைத் திணையின் காட்சி ஒன்று விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. காவிரிப்பூம்பட்டினத்து காரிக்கண்ணனார் எழுதிய அந்தப் பாடல்,

‘இரும்புலி துறந்த ஏற்றுமான் உணங்கல்
நெறிசெல் வம்பலர் உவந்தனர் ஆங்கண்
ஒலிகழை நெல்லின் அரிசியோ டோராங்
கானிலைப் பள்ள அளைபெய் தட்ட
வானிணம் உருக்கிய வாஅல் வெண்சோறு
புகரைத் தேக்கின் அகலிலை மாந்து...'

இதன் விளக்கம் - ஆண் மானினைப் பெரும்புலியொன்று கொன்று தின்றது. அதன் எஞ்சிய இறைச்சி, பாறையில் காய்ந்து கிடந்தது. பாலை நிலத்தின் வழியே சென்ற மக்கள் அந்த இறைச்சியைக் கண்டு மகிழ்ந்து, அதோடு மூங்கில் அரிசியையும் தயிரையும் சேர்த்து வெண்சோறாக்கி, அதைத் தேக்கின் இலையில் வைத்து உண்டார்கள். குறிஞ்சி நிலத்து மூங்கிலரிசி உணவினைப் பாலை நிலத்தின் மக்கள் உண்டு களிக்கும் காட்சி இது.

பாரிவள்ளல் ஆண்ட பிறான்மலைப் பகுதியில் மூங்கில்கள் அதிகம் இருந்தன. மூவேந்தர்கள் பாரியின் மீது படை எடுத்து முற்றுகை இட்டபோது பல காலமாக வெற்றி பெற முடியவில்லை. அப்போது, அங்கே வந்த கபிலர் மூவேந்தர்களிடம் ‘நீங்கள் பாரியின் ராஜ்ஜியத்தை எத்தனை காலம் முற்றுகையிட்டாலும் தோற்கடிக்கவே முடியாது. ஏனென்றால், அவனது மக்களுக்கு உணவுக்குப் பஞ்சமே வராது. காரணம் மூங்கில், அதில் விளையும் அரிசி, தேன், பல வகையான கனிகள் ஆகியவை மலையெங்கும் நிறைந்துள்ளன. எனவே புரவலர்போலச் சென்று, அவனிடம் யாசகமாக ராஜ்ஜியத்தைக் கேளுங்கள். அவன் தருவான்’ என்று சொல்வதாகச் சங்க இலக்கியப் பாடல் ஒன்று விரிகிறது.

இப்படிக் காலம் காலமாக தமிழர்களின் விருப்பத்துக்குரிய உணவாக மூங்கில் அரிசி இருந்து வந்துள்ளது. அவ்வளவு ஏன், அன்றைக்குக் காடுகளில் தவமிருந்த முனிவர்களும் சித்தர்களும் விரும்பி உண்டது மூங்கில் அரிசியைத்தான். அது உடலுக்குக் கொடுத்த வலிமையினால் பல காலத்துக்கு உணவின்றி நீண்ட தவம்புரிய அவர்களால் முடிந்தது. மூங்கிலரிசியைச் சமைத்து உண்டால், யானையின் தோள்களையொத்த அபார வலிமை உண்டாகும். உடம்பு வஜ்ஜிரம்போல் இறுகும். கொடிய நோய்களெல்லாம் நெடுந்தூரம் ஓடிவிடும் என்பதால்தான் சித்தர்கள் மூங்கிலரிசியை விரும்பி உண்டார்கள்.

இன்றைக்கும் மூங்கில் அரிசி கிடைக்கிறது. மூங்கில் அரிசி பொங்கல் முதல் மூங்கில் அரிசி பணியாரம் வரை சமையல் கமகமக்கிறது. அட, பணியாரம். அது எத்தனை பழைமையான உணவு தெரியுமா? அதைப்பற்றிப் பேசாமல் கடப்பது அழகல்ல.

சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே மாவை அச்சில் ஊற்றி சுட்டுத் தயாரிக்கப்படும் உணவுகள் புழக்கத்தில் இருக்கின்றன. இந்தப் பணியாரம் சுடுவதற்கேற்ற குழிகள் நிறைந்த அந்தச் சட்டியை முதன்முதலில் கண்டறிந்தது யார், அது எந்தக் காலத்திலிருந்து புழக்கத்தில் இருக்கிறது என்பன குறித்த தகவல்கள் எல்லாம் இல்லை. ஆனால், முதலில் கல்லைக் குடைந்து அதை அடுப்பில் இட்டு, மாவு ஊற்றி பணியாரம் சுடும் வழக்கம் இருந்திருக்க வேண்டும். பின் மண் பணியாரச் சட்டிகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். பிறகே இரும்பால் மற்றும் பிற உலோகங்களால் ஆன குழிப்பணியாரச் சட்டிகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஏழு குழிகள்கொண்ட குழிப்பணியாரச் சட்டி என்பது பொதுவான ஒன்றாக, காலம் காலமாக இருந்துவருகிறது.

சங்க இலக்கியங்களிலும் பணியார மணம் கமகமக்கிறது. 

‘வுழுந்தினுந் துவ்வாக் குறுவட்டா நின்னி
னிழிந்ததோகூனின் பிறப்பு'

இது கலித்தொகையில், மருதத்திணையில் வரும் பாடல் பகுதி. உளுந்தில் செய்யப்பட்ட பணியாரம் குறித்தச் செய்தி சொல்கிறது. சோழர் காலக் கல்வெட்டுகளில் சர்க்கரைப் பொங்கல், பணியாரம் போன்ற உணவு வகைகள் குறித்த செய்திகள் பேசப்படுகின்றன. 

விஜய நகர ஆட்சிக்காலக் கல்வெட்டுக்களில்தாம் இட்டளி (இட்லி), தோசை, அதிரசம் போன்ற உணவு வகைக் குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. இதன் மூலம் இட்லி, தோசைக்கு முன்பே பணியாரம் என்பது தமிழர்களின் முக்கிய உணவாக இருந்திருக்கிறது என்பது உறுதியாகிறது.

பக்தி இலக்கியப் பாடல்களிலும் பிற்காலத்தில் பாடப்பட்ட பல்வேறு பாடல்களிலும் பணியாரம் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

‘பரிவுட நழகிய பழமொடு கடலைகள்
பயறொடு சிலவகை பணியாரம்
பருகிடு பெருவயி றுடையவர் பழமொழி
எழுதிய கணபதி யிளையோனே'

பயிறும் கடலையும் பணியாரங்களும் உண்ணும் பெரிய வயிறுடைய கணபதியின் இளையோனே - என்று முருகனைப் பாடும் திருப்புகழ் வரிகள் இவை.

கோயில்களில் இறைவனுக்குப் படைக்கப்படும் பணியாரங்கள் இனிப்புச் சேர்த்தே செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. கருப்பட்டி, பனைவெல்லம் சேர்க்கப்பட்டுப் பணியாரம் செய்யும் வழக்கம் காலம் காலமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. கி.பி 1070-க்கும் 1110-க்கும் இடைப்பட்ட திருபுவனச் சக்கரவர்த்தி குலோத்துங்கச் சோழனின் கல்வெட்டு ஒன்றில், ‘திருப்பணியாரத்துக்குத் தேங்காய், கருப்புக்கட்டி’ எனக் குறிப்பு உள்ளது. தேங்காய், கதலிப்பழம், சீரகம், மிளகு, சுக்கு ஆகியவை கலந்து செய்யப்பட்ட ஒரு பணியாரம் பற்றி, பிற்காலப் பாண்டியனான பராக்கிரமனின் கல்வெட்டுச் செய்தி சொல்கிறது. 

திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயிலில் கி.பி 1568-ம் ஆண்டைச் சேர்ந்த கல்வெட்டு ஒன்றில் புளியாதரை (புளியோதரை), பணியாரம், பருப்புப் பொங்கல், அப்பம், தோசை ஆகிய பலகாரங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அந்தப் பலகாரங்கள் செய்யத் தேவையான பொருள்களையும் அக்கல்வெட்டுக் கூறுகிறது. திருவரங்கம் கோயில் வரலாற்றைச் சொல்லும் கோயிலொழுகில் ‘நித்யம் ஏழுருப்படி பணியாரம்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. 

‘பணியாரத்தைத் தின்னச் சொன்னால் குழியை எண்ணுகிறானே?’ என்றொரு பழமொழி உண்டு. அந்தப் பழமொழிக்குப் பின்னால் கணக்கு ஒன்று ஒளிந்திருக்கிறது. பணியாரம் சுட்டு விற்பது என்பது காலம் காலமாகப் பெண்கள் செய்யும் சிறுதொழிலாக இருந்து வந்திருக்கிறது. பசியுடன் சிற்றுண்டி உண்ணுவோர், இலையில் விழும் பணியாரத்தை எண்ணிக்கொண்டிருக்க மாட்டார்கள். வயிறு நிரம்பும்வரைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, போதும் என்று எழுந்துவிடுவார்கள். ஆனால், பணியாரம் விற்கும் பெண்ணுக்கு உண்ணப்பட்ட கணக்கு அவசியம். 

ஓர் ஆள் பத்துப் பணியாரம் சாப்பிடுகிறார் என்றால், பத்துப் பேர் சாப்பிட சுமாராக 100 பணியாரம் தேவைப்படும். ஒரு சட்டியில் குடையப்பட்டிருக்கும் குழிகள் 7. எனில் 15 அடசல் எடுக்க வேண்டும். 15 முறை பணியாரம் சுட்டெடுக்க வேண்டும். 7x15 = 105 எனில், 5 பணியாரங்கள் மீதமாகும். அதைப் பசியோடு வரும் காசில்லாதவருக்கு தானம் செய்துவிடலாம். ஓர் உழக்கு அரிசியில் 15 பணியாரங்கள் செய்யலாம். ஆக ஏழு உழக்கு அரிசி ஊறவைத்தால், அடுத்த நாள் பணியாரத்துக்கான மாவு சரியாக இருக்கும். இப்படித்தான் பணியாரம் சுடும் பெண்கள் கணக்குவைத்துக் கொண்டனர். கோயில் கட்டும் வேலைகள், பிற கடினமான வேலைகள் நடக்கும் இடங்களில், தொழிலாளர்களுக்கான உணவாகப் பணியாரம் சுடும் கடை போட்டுப் பெண்கள் பிழைப்பு நடத்தியிருக்கிறார்கள். சில சமயங்களில் வேலைக்கான கூலியாகவும் பணியாரம் வழங்கப்பட்டதாகப் பழங்குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

அன்றைக்கு உண்பதற்குப் பணியாரம் எங்கும் கிடைத்ததுபோல பருகுவதற்குக் கரும்புச்சாறும் வளமாகக் கிடைத்திருக்கிறது. 

‘மழை விளையாடும் கழை வளரடுக்கத்து
அணங்குடை யாழி தாக்கலிற் பலவுடன்
கணஞ்சால் வேழம் கதழ்வுற்றா அங்கு
எந்திரஞ்சிலைக்கும் துஞ்சாக் கம்பலை
கரும்பின் தீஞ்சாறு விரும்பினர் மிசைமின்.'

இது பெரும்பாணாற்றுப்படையில் வரும் ஒரு பாடல். தொண்டைமான் இளந்திரையன் என்ற மன்னனிடம் பரிசில் பெற்றுவரும் பாணன் ஒருவன், வழியில் எதிர்ப்படும் இன்னொரு பாணனிடம் தித்திப்புடன் செய்தி பகிர்கிறான். `யாழி தாக்கியதால் பயத்தில் நடுங்கிப் பிளிறும் யானைகளின் பிளிறல்போல, அங்கே கரும்பு அரைக்கும் எந்திரங்கள் இரைச்சலிடுகின்றன. நீவிர் அங்கே சென்றால், எந்திரங்களால் பிழியப்பட்ட கரும்புச் சாற்றை வளமாகக் குடிக்கலாம். அங்கே ஆலைகளில் சாறைக் காய்ச்சிக் கட்டியாகச் செய்த கருப்புக்கட்டியை அளவில்லாமல் உண்ணலாம்’ என்று ஆசை காட்டுகிறார் அந்தப் பாணன்.

கரும்புச் சாற்றை விற்கும் கடைகள் அப்போதே வீதிக்கு வீதி இருந்திருக்கின்றன. புளிக்கவைக்கப்பட்ட கருப்பஞ்சாறு சாராயம், நல்ல மதிப்புடைய பண்ட மாற்றுப் பொருளாகவும் இருந்திருக்கிறது. கரும்புச் சாறு தவிர, பழந்தமிழர் பருகும் உணவாக வகைப்படுத்தியதில் பானகம், பாயசம், கூழ் மற்றும் கஞ்சி ஆகியவை முக்கியமானவை. 

‘கருகு முடலார் கஞ்சி யுண்டு கடுவேதின்
றுருகு சிந்தை யில்லார்க்கயலா னுறைகோயில்...'

இவை திருஞானசம்பந்தர் பாடிய தேவாரத் திருப்பதிகத்தில் வரும் வரிகள். கரிய உடலினராக, கஞ்சி உண்டு, கடுக்காய் தின்று இரக்கமற்ற மனமுடையவர்களாகத் திரிபவர்கள் என சமண மதத்தினரைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இதன் மூலம் அன்றைக்குச் சமணர்களின் முக்கியமான உணவாகக் கஞ்சி இருந்திருக்கிறது என்பதை அறிய முடிகிறது.

‘...புகழ் நிலைஇய மொழி வளர
அறம் நிலைஇய அகன் அட்டில்
சோறு வாக்கிய கொழுங் கஞ்சி
யாறு போலப் பரந்து ஒழுகி
ஏறு பொரச் சேறு ஆகி...'

இவை பட்டினப்பாலை வரிகள். உணவுச் சாலைகளில் சோற்றினைச் சமைத்து வடித்த கஞ்சியானது, ஆறுபோலப் பரந்து காவிரிப்பூம்பட்டினத்துத் தெருக்களில் ஓடியது. அங்கே காளைகள் ஒன்றோடொன்று சண்டையிட, சோற்றுக் கஞ்சியினால் உண்டான சேற்றின் மீது தேர்கள் ஓடின என்பதாகக் காட்சி ஒன்றை விவரிக்கின்றன இந்த வரிகள். அகநானூற்றில் கொள்ளும் பாலும் கலந்து தயாரிக்கப்பட்ட கொள்ளுக்கஞ்சி பற்றிய குறிப்பு வருகிறது. அவரை விதையை அரிசியுடன் கலந்து தயாரித்த கஞ்சி பற்றி மலைபடுகடாம் விவரிக்கிறது. 

வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழுள்ள மக்கள் பழைய சோற்றைக் கஞ்சி என்ற சொல்லால் குறிப்பது வழக்கம். ‘கஞ்சிக்கு அலைந்து அடிமை ஆனோம்’ என்பது காலனியாதிக்கக் காலத்தில் வழங்கப்பட்டக் கூற்று. ஆக, கஞ்சியும் காலம் காலமாக நம் பசியைப் போக்கிய உணவே.

`சைவமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தால் எப்படி? சற்றே அசைவம் பரிமாறலாமே...’ என்று உங்கள் மனக்குரல் என் காதில் ஒலிப்பதால் ஊன், கறி, புலவு என்ற சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் மணமணக்கும் அசைவ உணவுக் குறிப்புகளை ருசிக்கலாம். 

ஆடு, மாடு, எருது, மான், உடும்பு, பன்றி, முயல் மற்றும் பல்வேறுவிதமான பறவைகளைப் பழந்தமிழர்கள் சமைத்து, சப்புக்கொட்டி உண்டிருக்கிறார்கள்.

‘மை ஊன் மொசித்த ஒக்கலொடு, துறை நீர்க்
கைமான் கொள்ளுமோ?'

என்பது புறநானூற்று வரி. மை என்றால் ஆடு. ஊன் என்றால் இறைச்சி. ஆட்டிறைச்சியைத்தான் இந்த வரிகள் சொல்கின்றன.

‘வலிய வாகுநின் றாடோய் தடக்கை 
புலவுநாற்றத்த பைந்தடி 
பூநாற் றத்த புகைகொளீஇ யூன்றுவை 
கறிசோ றுண்டு வருந்துதொழி லல்லது 
பிறிதுதொழி லறியா வாகலி னன்றும்…'

கபிலர், சேர மன்னன் செல்வக் கடுங்கோவை வாழ்த்திப் பாடும் புறநானூற்றுப் பாடல் இது. `அரசே, வில் அம்பு செலுத்துவதால், குதிரையின் கடிவாளத்தைப் பிடிப்பதால், போர் செய்வதால், எம்போன்ற புரவலர்க்கு தானம் செய்வதால் உம் கைகள் காய்த்து உள்ளன. உன்னைப் பாடுவதைத் தவிர வேறு வேலை இல்லாமல், உன்னிடம் பரிசு வாங்கிக்கொண்டு, நீ வழங்கும் புலால் மணத்தை உடைய, தாளிதத்துடன் கூடிய அசைவ உணவை மட்டும் உண்டபடி இருப்பதால் எனது கைகள் மென்மையாக உள்ளன’ என்று கபிலர் அங்கலாய்க்கிறார்.

‘விடை வீழ்த்துச் சூடு கிழிப்ப…'

இதுவும் புறநானூற்று வரிதான். விடை என்றால் ஆட்டுக்கிடா என்று பொருள். 

 ‘நெய் குய்ய ஊன் நவின்ற பல்சோற்றான்…'

வறுத்த இறைச்சியும் நெய்ச்சோறும் என்பது இந்தப் புறநானூற்று வரியின் பொருள். இப்படிப் பழந்தமிழருக்கு இறைச்சி மேலிருந்த பிரியம், அகநானூறு, பரிபாடல், நற்றிணை என எங்கும் மணத்துக் கிடக்கிறது.

கத்திரிக்காய், முருங்கைக்கீரை, மூங்கில் அரிசிச் சோறு, பணியாரம், கஞ்சி, வறுத்த இறைச்சியுடன் நெய்ச்சோறும் உண்டு கரும்புச் சாறும் பருகிவிட்டோம். மிளகாய் அரைக்கும் விஷயத்துக்கு வருவோம்.
ஐரோப்பியர்கள் வாசனைப் பொருள்களைத் தேடித்தான் இந்தியாவுக்குக் கடல் வழியே வந்தனர். அப்படி முதன்முதலில் இங்கிருந்து மிளகை அள்ளிச்சென்ற ஐரோப்பியர், போர்ச்சுகீசியரான வாஸ்கோடகாமா. அதன் பிறகே ஐரோப்பியர்கள் காலனி ஆதிக்கக் கனவுகளுடன் இந்தியாவை மொய்க்க ஆரம்பித்தனர். நம்மிடம் இருந்த மிளகு வளமே நாம் அடிமைப்பட முக்கியக் காரணம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. 

காலம் காலமாக நாம் சமையலில் காரத்துக்குப் பயன்படுத்தியது மிளகைத்தான். நமக்கு இங்கே மிளகாய் என்பது பதினாறாம் நூற்றாண்டில் போர்ச்சுகீசியர்கள் அறிமுகப்படுத்தியதே. காரத்துக்காகச் சமையலில் பயன்படுத்தப்படும் காய், மிளகைப்போன்ற காரமான காய் என்ற அர்த்தத்தில்தான் மிளகாய் என்ற பெயரே தமிழில் வந்தது.

மூட்டை மூட்டையாக மிளகை இங்கிருந்து அள்ளிச் சென்று வணிகத்தில் கொழித்த ஐரோப்பியர்கள், அதற்குப் பதிலாக மிளகாயை நம் தலையில் கட்டினர். தலையில் மிளகாய் அரைப்பதற்குப் பின்னிருக்கும் அர்த்தமும், அரசியலும், சரித்திரமும் இதுதான். அன்றைக்கு மிளகே உலகு. மிளகுதான் உலக வரலாற்றில் பல திருப்பங்களை நிகழ்த்தியிருக்கிறது. பல தேசங்களின் தலைவிதியையே மாற்றி எழுதியிருக்கிறது.

இதன் மூலம் சொல்லப்படும் நீதி, இனி நீங்கள் பொங்கல் உண்ணும்போது மிளகு தென்பட்டால் அதை ஒதுக்கிவைக்காதீர்கள். அதன் மதிப்பை உணர்ந்து மென்று விழுங்குங்கள்.

SOMETHING USEFUL ABOUT SEX -FOR INDIANS

SOMETHING USEFUL ABOUT SEX -FOR INDIANS




நமது இந்தியப் பெண்களின் ஏக்கமும், அவர்களது நிலையும் :

காதல் பற்றி, காமம் பற்றி ஆண்கள் பேசும் அளவுக்குப் பெண்கள் பேசுவார்களா என்கிற சந்தேகம் எப்போதும் எனக்கு உண்டு. டீனேஜ் வயதில் இருந்து காதல் அல்லது திருமணம் கைகூடும் வரை, பெண்களின் சிந்தனையை பெரும்பாலும் இந்த இரண்டுமே ஆக்கிரமித்துள்ளன. ஆனால், ஆண்களைப்போல் பொதுவெளியில் எளிதாக அவர்களால் அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடிவது இல்லை. சினிமாவில் வரும் முதலிரவுக் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டு அது பற்றி பள்ளியில் பேசிக்கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது. கதவைத் திறந்துகொண்டு பெண் வருவார், பால் டம்ளர் கொடுப்பார், ஆண் உடனே கட்டிஅணைப்பார், விளக்கு அணைக்கப்படும். 'அதன் பிறகு என்ன நடக்கும்?’ எனக் கேட்டுவிட்டுச் சிரிப்போம். அந்தச் சிரிப்பு முடிந்ததும், அனைவரும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருப்போம். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று கற்பனை செய்வதற்கான பொழுது அது. மீண்டும் அது பற்றி பேசத் தொடங்கும்போது, எங்கள் எல்லோருக்கும் தோன்றும் ஒரே கேள்வி இதுதான்... 'கல்யாணமாகி ரெண்டு பேரும் முதல் தடவையா ஒரு ராத்திரி முழுக்கச் சேர்ந்து இருக்கப்போறாங்க. பேச எதுவுமே இருக்காதா?’ என்று. உண்மையில் இங்கே வீடுகளில் இரவுகள் பேச எதுவும் இல்லாமல் அமைதியாகத்தான் கடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

இன்றைக்குப் பெண்கள் பேச முடியாத, ஆனால் பெரிதும் பேச விரும்புகிற சப்ஜெக்ட்... தங்கள் இரவுகள் குறித்துதான். சமையலறை இருட்டில் இருந்து படுக்கையறை இருட்டுக்கு ஒருநாள் மாற்றப்பட்ட முந்தைய பல தலைமுறைகளின் பெண்களுக்கு, செக்ஸ் என்றால் குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதற்கான ஓர் ஏற்பாடாக மட்டும் இருந்திருக்கக்கூடும். செக்ஸ் என்பது, ஆண்-பெண் இருவருக்குமான பகிர்தலும் மகிழ்ச்சியும் என்று புரிந்த இன்றைய பெண்களுக்கு, தங்கள் இரவுகளோடு பெரும்பாலும் உடன்பாடே இல்லை. இணையத்தில் கொட்டிக்கிடக்கும் போர்னோ சைட்டுகள் பெண்கள் பார்ப்பதற்குத் தடை ஏதும் சொல்லாததால், விரும்பிய வாழ்க்கைக்கும், வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைக்குமான வித்தியாசத்தை அவர்கள் உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள்.
ஒரு மனைவி, தன் கணவரிடம் என்ன விரும்புகிறாள் என வைரமுத்து ஒரு கவிதை எழுதியிருப்பார். 'காலநேரம் பாராமல் காமச்சங்கு முழங்கி, நிராயுதபாணியோடு யுத்தமொன்று தொடங்கி, முத்தமிடத் தெரியாமல் மோகத்தில் குதறி, மின்விசிறி தலைதட்ட மேலேற்றிச் சுழற்றி, சிருங்கார பயத்தில் நான் சில்லிட்டலற, மெத்தை மேல் என் மேனி விசிறியெறிந்து, தேவை தீர்ந்ததும் திரும்பிப் படுத்து, குளித்த கூந்தல் உலர்த்தி வருமுன்னே, குறட்டைவிடும் என் கணவா, இஃதில்லை யான் கேட்டது’ என வரிகள் போகும். குறிப்பிட்ட இந்தக் கவிதையை பல பெண்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். 'பாரேன்... நம்ம வீட்ல நடக்கிறதை அப்படியே எழுதிருக்கார்’ என்ற ஆச்சர்யம் அவர்களுக்கு.

மற்ற நாட்டு சினிமாக்களைப் பார்த்தால், கணவன் - மனைவி இருவரும் அறைக்குள் வந்ததும் பேச ஆரம்பிக்கிறார்கள், அப்புறம் தழுவிக்கொள்கிறார்கள், முத்தமிடுகிறார்கள். உடலுறவு என்ற இலக்கைத் தொட குறைந்தது அரை மணி நேரமாவது ஆகிறது. ஆனால், நம் ஊரில் மட்டும் அறைக்குள் நுழைந்த 10-வது நிமிடத்தில், தூங்கிப் போக முடிகிறது எனில், செக்ஸ் என்ன தூக்க மாத்திரையா? நூலகத்தில் படித்த, தலைப்பு மறந்துபோன புத்தகத்தின் வரிகள் சில நினைவுக்கு வருகின்றன. இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்த்த வெள்ளைக்காரர் ஒருவர், இந்தியாவில் தான் அதிகம் வியந்தது குறித்து இப்படிக் குறிப்பிட்டாராம்... 'இந்த இந்தியர்கள் உடைகளைக்கூடக் கழற்றாமல் எப்படி உடலுறவுகொள்கிறார்கள்?’
நாங்கள் கல்லூரித் தோழிகள் ஒருமுறை சந்தித்தபோது, எங்கள் இரவுகள் குறித்து பகிர்ந்துகொண்டோம். பெண்களின் பேச்சில் இது மிக அபூர்வமாகவே நிகழும். 'உங்களுக்கெல்லாம் வீட்டுக்காரர் முத்தம் தர்றாங்களா?’ எனத் தோழி ஒருத்தி தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டாள். 'அது இல்லாம எப்படி?’ எனச் சொல்லத்தான் விரும்பினோம். ஆனால், முடியவில்லை. 'முத்தத்தில் தொடங்கி முத்தத்தில் முடியும் தாம்பத்தியம் எத்தனை பேருக்கு வாய்த்திருக்கிறது?’ என்ற அ.வெண்ணிலாவின் கவிதை வரிகள் எத்தனை சத்தியமானவை. திருமணத்துக்குப் பிறகான முத்தத்தை, யார் பாவக்கணக்கில் சேர்த்தது? கதவை அடைத்ததுமே விளக்கை அணைப்பது, மேலே விழுந்து ஆக்கிரமிப்பது எல்லாம் சரிதான். ஆனால், அதற்கு முன்னால் கொஞ்சம் நேரம் காதலைப் பகிரவும், அது பற்றி பேசவும் பெண்கள் விரும்புகிறார்கள்.

பெண்களுக்கு, தங்கள் உடல் தயாராக வேண்டுமெனில் முதலில் மனம் தயாராக வேண்டும். பெண் மனம் அவர்களே எதிர்பார்க்காதவண்ணம் மிகமிக ரொமான்ட்டிக்கானது; காதல் நிரம்பியது. தலை வருடுதல், விரல் பிடித்தல், அணைத்துக்கொள்ளுதல் போன்றவை மூலம் காமம் தாண்டிய, காமத்துக்கு முந்தைய அக்கறையை பெண்கள் எல்லா வயதிலும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் குழந்தைகள் பிறப்பு, ஹார்மோன்களின் மாறுதல்கள்... என வயது அதிகமாக அதிகமாக கணவனோடு இப்படியான நெருக்கமே தேவைப்படுகிறது. ஆனால், இதே நேரத்தில்தான், 'அஞ்சு நிமிஷத்துக்குள்ள முடிக்கலைனா, அடிப்பேன்’ என கட்டில் அருகே யாரோ ஸ்கேலோடு நின்று விரட்டுவதுபோல எல்லாம் நடந்து முடிந்துவிடுகின்றன. இந்த ஏமாற்றத்தில்தான் பெண்கள் அப்படி ஒரு சம்பிரதாய உறவு தேவையே இல்லை என்பதுபோல் அதைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறார்கள். 'அவளுக்கு இன்ட்ரஸ்டே இல்லப்பா. எப்ப போனாலும் எரிச்சலா தள்ளிப் படுக்கிறா... இல்லைனா சிடுசிடுனு விழுறா!’ என ஆண்கள் தன் நண்பர்களிடம் புலம்புவதும், மனைவியைவிட்டு விலகுவதும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான். திருமணமான புதிதில் மாலையில் அழகாக அலங்காரம் செய்துகொண்ட பெண்கள், பின்னாட்களில் சமையலறை வாசனையோடும், காலையில் அணிந்த நைட்டியோடும் இரவுக்குள் நுழைவதும் இதே காலகட்டத்தில்தான்.
வேலையின் அழுத்தங்கள், பெருநகர வாழ்க்கை மாற்றம் எல்லாம் சேர்ந்து, பெண்களின் இரவுகளில் ஏமாற்றத்தின் அடர்த்தியை அதிகரித்துவிட்டன. 

10 மணிக்கு வீடு வந்தால், தூங்குவதற்கு முன் செய்யவேண்டிய ஒரு சம்பிரதாயக் கடமைதான் செக்ஸ். நம்மவர்களுக்கு அது வெறும் 'செக்ஸ்’... அவ்வளவே. ஆனால், அதற்கு 'லவ் மேக்கிங்’ என்ற அழகிய பதம் உண்டு. அழுத்தத்தை வெளியேற்றிய அடுத்த நிமிடம், தூங்கிப்போகும் கணவனை வெறித்தபடி உட்கார்ந்திருக்கும் மனைவிகளைக் கை தூக்கச் சொன்னால், ஆயிரத்தில் தொள்ளாயிரம் பேர் நிச்சயம் கைதூக்குவார்கள். 'உனக்கும் ஓ.கே-வா?’ என, ஏன் இவர்கள் திரும்பக் கேட்பதே இல்லை. எல்லாம் முடிந்த பிறகு, இரண்டு நிமிடங்கள் பேசுவது, அணைத்தபடி தூங்குவது... இதெல்லாம் எவ்வளவு நிம்மதியைக் கொடுக்கும் தெரியுமா?
ஒரு பெண் தானாக வந்து முத்தமிட்டாலே குறைந்தது இரண்டு நிமிடங்கள் வெலவெலத்துப்போகும் ஆணிடம், 'எனக்கு இது வேண்டும்... இது பிடிக்கவில்லை’ என்பதை எப்படிப் பேசுவது? என்று பெண்கள் தயங்குகிறார்கள்... அவ்வளவுதான்!
'சம்சாரம் அது மின்சாரம்’ படத்தில் புதிதாகத் திருமணமான சந்திரசேகர், தன் தம்பியின் படிப்பை முன்வைத்து மனைவியுடன் இரவைக் கழிக்கத் தயங்குவார். பல உதாசீனங்களுக்குப் பிறகு புது மனைவி எரிச்சல் அடைந்து, நள்ளிரவில் கிணற்றடியில் போய்க் குளித்துக்கொண்டிருப்பார். ஒருகட்டத்தில் கணவனின் அக்கிரமம் தாங்க முடியாமல் அப்பா வீட்டுக்குச் செல்ல, அப்பா வாசலிலேயே துரத்தியடிப்பார். திரும்பும் வழியில் சந்திரசேகர் மிகக் கொச்சையாக, 'உனக்கு அதுதான் வேணும்னா ரோட்டுல இங்கேயே வெச்சுக்கலாமா?’ எனக் கேட்பார். இயல்பான தன் விருப்பத்தைச் சொன்னால் 'இப்படிக் கேட்டுவிடுவார்களோ!’ என்ற பயத்தில்தான், பெண்கள் அமைதியாகிவிடுகிறார்கள்.

பெண்களில் பலரது முதலிரவு அனுபவங்கள் வலி நிரம்பியவை. பெற்றோரை நிராகரித்து காதல் திருமணம் செய்த தோழியின் முதலிரவு அனுபவம் அப்படிப்பட்ட ஒன்று. 'நான் அம்மாவை நினைச்சு, அழுதுட்டு இருந்தேன். ஹோட்டல் ரூம்ல இருந்த பாத்டப்ல சேர்ந்து குளிச்சே ஆகணும்னு பிடிவாதம் பண்ணிக் குளிக்கவைச்சார். அப்புறம் அவரு தூங்கிட்டாரு. ராத்திரி முழுக்க நான் தூங்கவே இல்லை. கல்யாணம் ஆனா இப்படித்தான் இருக்குமா? இதுக்கா நான் எல்லாரையும் விட்டுட்டு வந்தேன். பயம்மா இருக்குடி’ என மிரண்டுபோய் சொன்னாள். உண்மையில், செக்ஸ் என்பதை காலம் முழுக்க வலி நிரம்பியதாக மட்டுமே அனுபவித்த பெண்கள் அநேகம் பேர். அரசு மருத்துவமனைகளில் மகப்பேறு பிரிவுக்குச் சென்றால், பிரவச வலியில் மனைவிகள் கணவனைத் திட்டும் வார்த்தைகளை காது கொடுத்துக் கேட்க முடியாது. 'உன்னால தினமும் வலி, வேதனைனு பட்டது போதாதா? இது வேறயா..?’ என ஆரம்பித்து, கிடைத்த வாய்ப்பை விடாது கொட்டித் தீர்த்துவிடுவார்கள்.

'காய்ந்த மாடு வயலில் பாய்வதுபோலான’ அந்தப் பாய்ச்சலுக்கு ஆண்களை மட்டுமே குறைசொல்லிப் பயன் இல்லை. அவர்கள் அப்படித்தான் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். பெண்ணை அடக்கி ஆள்வது, அவர்களை ஆக்கிரமிப்பது இவையே 'ஆண்மை’ என்று இங்கே சொல்லித்தரப்படுகிறது. 'ஆம்பளைனா அப்படித்தான் இருக்கணும்’ எனச் சொல்லி வளர்ப்பதில் கணிசமான பங்கு அம்மாக்களுக்கும் உண்டு. நம் சமூகத்தில் ஆணின் குணத்தை அம்மாக்கள்தான் தீர்மானிக்கிறார்கள். வயதுக்கு வந்த மகளை அப்பாவோடு பேசாதே எனத் தடுக்கும்போது, மகள் மனதில் ஆண்களைப் பற்றி எந்த மாதிரியான எண்ணத்தை விதைக்கிறோம் என அம்மாக்கள் யோசிப்பதே இல்லை. 'அப்பாவையே நம்பக் கூடாது எனில், பிற ஆண்கள் நம்பிக்கையற்றவர்கள். பயப்பட வேண்டியவர்கள்’ என அவள் முடிவு செய்வாள். இதே மிரட்சியோடுதான் பெரும்பாலான பெண்கள் கணவனையும் அணுகத் தொடங்குகிறார்கள். 'வளர்ந்த தங்கச்சியைத் தொடாத... அதென்ன பொம்பளைப் புள்ளை கன்னத்தைக் கிள்றது?’ என அவனது தங்கையிடம் ஆரம்பித்து, 'ஸ்கூலுக்குப் போக ஆரம்பிச்சுட்டா... இன்னும் என்ன அவளைத் தூக்கிக் கொஞ்சிட்டு இருக்க. இறக்கி விடு’ என, பக்கத்து வீட்டுச் சிறுமியைத் தொடுவது வரை ஆண்களை பெண்ணிடம் இருந்து விலக்கியே வைக்கிறார்கள். ஒரு பெண்ணிடம் உறவுக்காக மட்டுமே நெருங்க வேண்டும் என வளர்க்கப்படும் ஆண், வாய்ப்பு கிடைக்கும் தருணத்தில் பெண்களிடம் வேறு எப்படி நடந்துகொள்வான்? செக்ஸ் இங்கு புனிதமானது அல்லது அருவருப்பானது என்கிற இரண்டு எதிரெதிர் எல்லைகளில் கொண்டுவைக்கப்பட்டுள்ளது. அது இயல்பானது என்பதை நாம் உணரவே இல்லை!

முதலிரவு முடிந்து வெளியே வரும் ஆணிடம், 'அப்புறம் எத்தனை ரவுண்டு மச்சான்?’ என்றுதான் இன்னமும் கேள்வி கேட்கிறார்கள். எண்ணிக்கையைக் குறைத்துச் சொன்னால் தன் ஆண்மையைச் சந்தேகித்துவிடுவார்களோ என்கிற பயம் ஆண்களுக்கு. அதனாலேயே, 'டயர்டா இருந்தா தூங்கு. நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்’ என அறைக்குள் அக்கறையோடு நடந்துகொள்ளும் ஆண்கூட, வெளியே 'மூன்று’ எனத் தலை குனிந்து விரல்களை நீட்டுகிறான். முதலிரவுக்குச் செல்பவனின் நண்பர்கள், 'கலக்கிடு மச்சான்... விடாத’ என வெறியேற்றித்தான் அனுப்பிவைக்கிறார்கள்.
செக்ஸில் பெண்களைப் போலவே ஆண்களுக்கும் அநேகம் சந்தேகம் இருப்பதையும், அதுகுறித்த படபடப்புடனே அவர்கள் பெண்களை அணுகுகிறார்கள் என்பதை இரு தரப்புமே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முட்டாள்தனமான, மூடநம்பிக்கை நிறைந்த, திசையெங்கும் பரவிக்கிடக்கும் 'ஆண்மைக் குறைவு’ விளம்பரங்கள் வேறு ஆண்களின் நம்பிக்கையைக் குலைக்கும்.
பேசக் கூடாத, தேவையற்ற விஷயங்களை குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்து விவாதிக்கும் நாம், 'செக்ஸ்’ என்ற விஷயத்தைப் பற்றி ஏன் பேசுவதே இல்லை? அப்பா, மாமா போன்ற முந்தைய தலைமுறை அதை பாசிட்டிவாகச் சொல்லிக்கொடுத்து, பதற்றத்தை ஏன் குறைக்க முயற்சிப்பதே இல்லை? செக்ஸ் குறித்த குற்றவுணர்ச்சிகளை விலக்கி அடிப்படை புரிதல்களை ஏற்படுத்தலாமே. 'இது இயல்பானது. எளிதாக எடுத்துக்கொள். ஒரு பெண்ணோடு சேர்ந்து லவ்மேக்கிங்கை ஆரம்ப நாட்களில் கற்றுக்கொள்’ என வழிகாட்டலாமே!

இதை எல்லாம் பேசுவது 'அபச்சாரம்’ என்று சொல்லிக்கொள்ளும் நம் சமூகத்தில், பலருக்கு விரும்பியபடியான 'உறவு’ என்பது திருமணத்தை தாண்டிய ஒருவரிடம்தான் சாத்தியப்படுகிறது. 'கணவனிடம் இதைக் கேட்க முடியாது. கணவன் என்னை இப்படியெல்லாம் பாராட்டுவது இல்லை’ என அந்தப் பெண்ணும், 'அவகிட்ட எப்படி இதைக் கேட்கிறது, அவளுக்குப் பிடிக்காது இல்லையா?’ என ஆண்களும் காரணம் சொல்லி தங்களைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். இருவரும் சமமாகப் பகிர்தலில் மூலமே மகிழ்ச்சி சாத்தியம் என்பதை உணர்ந்து, பரஸ்பரம் பேசிக்கொண்டாலே, குழப்ப மேகங்கள் விலகிவிடும். அதற்கு இன்றைய பெண்கள் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். செக்ஸ் குறித்து அதிகப்படியான புனித பிம்பங்கள் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை.
முக்கியமாக, ஆண்கள் நினைத்துக்கொண்டிருப்பது போல், 'எத்தனை நிமிடங்கள் தாங்குகிறான்’ என்பதை வைத்து மட்டுமே ஒரு பெண் தன் கணவனை மதிப்பிடுவது இல்லை. தன் மேல் அவன் காட்டும் அக்கறை, அன்பு, மரியாதையே அவனிடம் அவளை நெருங்கவும் கிறங்கவும் வைக்கின்றன!நமது இந்தியப் பெண்களின் ஏக்கமும், அவர்களது நிலையும் :