Portuguese conquest of the Jaffna kingdom

The Portuguese conquest of the Jaffna kingdom occurred after Portuguese traders arrived at the rival Kotte Kingdom in the southwest of modern Sri Lanka in 1505. Many kings of Jaffna, such as Cankili I, initially confronted the Portuguese in their attempts at converting the locals to Roman Catholicism, but eventually made peace with them.

By 1591, the king of Jaffna Ethirimanna Cinkam was installed by the Portuguese. Although he was nominally a client, he resisted missionary activities and helped the interior Kandyan kingdom in its quest to get military help from South India. Eventually, a usurper named Cankili II resisted Portuguese overlordship only to find himself ousted and hanged by Phillippe de Oliveira in 1619. The subsequent rule by the Portuguese saw the population convert to Roman Catholicism. The population also decreased due to excessive taxation, as most people fled the core areas of the former kingdom.

Initial contact[edit]

See also: Portuguese Ceylon

Portuguese traders reached Sri Lanka in 1505; their initial forays were against the southwestern coastal Kotte kingdom, which enjoyed a lucrative monopoly on the spice trade, which was also of interest to the Portuguese.^[1] The Jaffna kingdom came to the attention of Portuguese officials in Colombo for multiple reasons, which included their interference in Roman Catholic missionary activities (which was assumed to be supporting Portuguese interests), the lucrative markets and strategic benefits of Jaffna's Vannimai chieftaincies, and their support of anti-Portuguese factions within the Kotte kingdom, such as the chieftains from Sitawaka.^[1] By the late 16th century, Portuguese influence strengthened in the courts of the Kandyan and Kotte kingdoms and some of Jaffna's Vannimai chieftaincies were subdued by these kings. The Jaffna kingdom functioned as a logistical base for the Kandyan kingdom, located in the central highlands without access to any seaports. They gained access to the seaports of Trincomalee and Batticaloa in the east, but the Jaffna peninsula proved more convenient as an entry port for military aid arriving from South India.^[1][2] Furthermore, it was feared by the Portuguese that (due to its strategic location) the Jaffna kingdom might become a beachhead for Dutch landings.^[1] It was king Cankili I who resisted contacts with the Portuguese, and even massacred six to seven hundred Parava Catholics in the island of Mannar. These Catholics had been brought from India to Mannar to take over the lucrative pearl fisheries extending to Puttalam from the Jaffna kings.^[3][4]

Client state[edit]

The first expedition, led by Viceroy Dom Constantino de Bragança in 1560, failed to subdue the kingdom but captured Mannar Island.^[5][6] Although the circumstances are unclear, by 1582 the Jaffna king was paying a tribute to the Portuguese of ten elephants or an equivalent in cash.^[1][2] In 1591, during the second expedition, led by André Furtado de Mendonça, King Puvirasa Pandaram was killed and his son Ethirimanna Cinkam was installed as the monarch. This arrangement gave the Catholic missionaries freedom of action and monopoly in elephant export to the Portuguese, which the incumbent king, however, resisted. He helped the Kandyan kingdom under kings Vimaladharmasuriya I and Senarat (1604–35) during the period 1593–1635 with the intent of securing help from South India to resist the Portuguese. He, however, maintained autonomy of the kingdom without overtly provoking the Portuguese.^[5][7]

End of the Kingdom[edit]

With the death of Pararasasekaran in 1617, Cankili II, an usurper, took control of the throne after killing the regent nominated by the Ethirimanna Cinkam. Unable to secure Portuguese acceptance of his kingship, Cankili II through Migapulle Arachchi invited military aid from the Thanjavur Nayaks and the Karaiyars,^[8] and allowed them to use a base in Neduntivu, hence posing a threat to Portuguese shipping routes through the Palk Strait.^{[9][2][6][10]} The Portuguese accounts refer to six attempts made by rebels to install a local prince on the Jaffna throne in the years 1620 and 1621. At first, the chief of Karaiyars rose in revolt and offered resistance to the Portuguese, with the help of a large troops of Thanjavur Nayaks. Phillippe de Oliveira is said to have defeated him near Nallur.^[9]

By June 1619, there were two Portuguese expeditions: a naval expedition that was repulsed led by the Varunakulattan, also known as Khem Nayak, and a land expedition by Phillippe de Oliveira and his army of 5000 was able to defeat Cankili.^[2][6][10] Cankili, along with every surviving member of the royal family, was captured and taken to Goa, where he was hanged. Jaffna prisoners were beheaded. The remaining captives were asked to become monks or nuns in the holy orders, and as most obliged, their celibacy avoided the production of further claimants to the Jaffna throne.^[11]

Although the Portuguese attempted to eliminate the Jaffna royal family through celibacy, a number of families of Sri Lankan Tamil origin claim descent from the royal family today.^[12]

Portuguese and the Kandyan kingdom[edit]

1692 engraving by Wilhem Broedelet of Robert Knox's 1681 map

According to the Description of the Isle of Ceylon (Amsterdam 1672) by the Dutch Rev. Phillipus Baldeus, who travelled in Sri Lanka in the 17th century. the Kingdom of Jaffnapattinam consisted of the Jaffna Peninsula, the islands off Jaffna, and the Island of Mannar. But in dealing with the limitations of the kingdom, Queirós, an historian of Portuguese origin, says:

"This modest kingdom is not confined to the little district of Jaffnapatnam because to it are also added the neighboring lands and those of the Vanni which is said to be name of the lordship which they held before we obtained pocession of them, separated from the proceeding by a salty river and connected only in the extremity or isthamus of Pachalapali within which the lands of Baligamo, Bedamarache and Pachalapali forming that peninsula and outside of it stretch the lands of Vanni. Crosswise, from the side of Mannar to that of Triquillemele, being separated also from the country of Mantota in the jurisdiction of Captain of Mannar by the river Paragali;which (lands) ends in the river of the Cross in the midst of the lands of Vanni and of others which stretch as far as Triquillemele which according to the map appears to be a large tract of country".^[10]

which indicated the kings of the kingdom just prior to capitulation to the Portuguese had jurisdiction over an area corresponding to the modern Northern Province of Sri Lanka and parts of the northern half of the eastern province and that the Portuguese claimed these based on their conquest.^[13]

At the time, the mainland south of Elephant Pass was claimed by the King of Kandy, Senerat; he and his troops were consistently harassing the Portuguese in the Jaffna Peninsula. His wife's two sons, Vijayapala and Kumarasinghe, were also married to princesses from Jaffna. After the fall of Jaffna to the Portuguese, Senarat dispatched a 10,000 strong army to Jaffna under the command of Mudaliyar Attapattu. The Portuguese withdrew and the Kandyan army occupied Jaffna. The Portuguese General Constantino de Sá de Noronha later attacked with reinforcements from Colombo and defeated Mudaliyar Attapattu's army and seized Jaffna. According to Portuguese and Dutch publications, the last battle for Jaffna was fought between the King of Kandyan kingdom and the Portuguese, and the Europeans seized Jaffna from the Kandyan king.^[14] Following Portuguese defeat by the Dutch, the Jaffna Mannar islands and most of Jaffna's Vannimai lands had been reincorporated into the Tamil Coylot Wannees Country by the 18th century.

Consequences[edit]

Over the next forty years, starting from 1619 until the Dutch capture of Jaffna fort in 1658, there were three rebellions against Portuguese rule. Two were led by Migapulle Arachchi,^[11][15] during that period, Portuguese destroyed every Hindu temple^[16] and the Saraswathy Mahal library in Nallur, the royal repository of all literary output of the kingdom.^[17][18] Due to excessive taxation, population decreased and many people moved to Ramanathapuram in India and the Vanni Districts further south. External commerce was negatively impacted, though elephants, Jaffna's principal export, were traded for saltpetre with various kingdoms in India and sent to Lisbon. Thus, decline in trade made it difficult to pay for essential imports, and such items ceased to be imported.^[11] In the words of Fernão De Queirós, the principal chronicler of Portuguese colonial exploits in Sri Lanka, the people of Jaffna were "reduced to the uttermost misery" during the Portuguese colonial era.^[11][16]

போர்த்துகீசிய வணிகர்கள் 1505 ஆம் ஆண்டில் நவீன இலங்கையின் தென்மேற்கில் உள்ள போட்டி கோட்டே இராச்சியத்திற்கு வந்த பின்னர் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் போர்த்துகீசிய வெற்றி ஏற்பட்டது. யாழ்ப்பாணத்தின் பல மன்னர்கள், காங்கிலி I போன்றவர்கள், உள்ளூர் மக்களை ரோமானியர்களாக மாற்றும் முயற்சியில் ஆரம்பத்தில் போர்த்துகீசியர்களை எதிர்கொண்டனர். கத்தோலிக்க மதம், ஆனால் இறுதியில் அவர்களுடன் சமாதானம் ஆனது.

1591 வாக்கில், யாழ்ப்பாண மன்னர் எதிரிமன்னா சிங்கம் போர்த்துகீசியர்களால் நிறுவப்பட்டார். அவர் பெயரளவில் வாடிக்கையாளராக இருந்தபோதிலும், அவர் மிஷனரி நடவடிக்கைகளை எதிர்த்தார் மற்றும் தென்னிந்தியாவில் இருந்து இராணுவ உதவியைப் பெறுவதற்கான தேடலில் உள்துறை கண்டிய இராச்சியத்திற்கு உதவினார். இறுதியில், கான்கிலி II என்ற அபகரிப்பாளர் போர்த்துகீசிய மேலாதிக்கத்தை எதிர்த்தார், 1619 இல் பிலிப் டி ஒலிவேராவால் தூக்கிலிடப்பட்டார். அதிகப்படியான வரிவிதிப்பு காரணமாக மக்கள் தொகையும் குறைந்தது, பெரும்பாலான மக்கள் முன்னாள் இராச்சியத்தின் முக்கிய பகுதிகளை விட்டு வெளியேறினர்.

ஆரம்ப தொடர்பு[தொகு]

மேலும் காண்க: போர்த்துகீசிய சிலோன்

போர்த்துகீசிய வணிகர்கள் 1505 இல் இலங்கையை அடைந்தனர்; அவர்களின் ஆரம்ப முயற்சிகள் தென்மேற்கு கடற்கரை கோட்டே இராச்சியத்திற்கு எதிராக இருந்தன, இது மசாலா வர்த்தகத்தில் இலாபகரமான ஏகபோகத்தை அனுபவித்தது, இது போர்த்துகீசியர்களுக்கும் ஆர்வமாக இருந்தது.[1] யாழ்ப்பாண இராச்சியம் பல காரணங்களுக்காக கொழும்பில் உள்ள போர்த்துகீசிய அதிகாரிகளின் கவனத்திற்கு வந்தது, அதில் ரோமன் கத்தோலிக்க மிஷனரி நடவடிக்கைகளில் அவர்கள் தலையிட்டது (போர்த்துகீசிய நலன்களுக்கு ஆதரவாக கருதப்பட்டது), இலாபகரமான சந்தைகள் மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தின் வன்னிமை தலைமைத்துவங்களின் மூலோபாய நன்மைகள் மற்றும் அவர்களின் ஆதரவு. கோட்டே இராச்சியத்திற்குள் போர்த்துகீசிய-எதிர்ப்பு பிரிவுகள், சீதாவகாவின் தலைவர்கள் போன்றவர்கள்.[1] 16 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், கண்டி மற்றும் கோட்டே இராச்சியங்களின் நீதிமன்றங்களில் போர்த்துகீசிய செல்வாக்கு வலுப்பெற்றது மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தின் சில வன்னிமைத் தலைவர்கள் இந்த மன்னர்களால் அடக்கப்பட்டனர். யாழ்ப்பாண இராச்சியம் எந்த துறைமுகங்களுக்கும் அணுகல் இல்லாமல் மத்திய மலைநாட்டில் அமைந்துள்ள கண்டி இராச்சியத்திற்கான தளவாட தளமாக செயல்பட்டது. கிழக்கில் திருகோணமலை மற்றும் மட்டக்களப்பு துறைமுகங்களுக்கு அவர்கள் அணுகலைப் பெற்றனர், ஆனால் தென்னிந்தியாவில் இருந்து வரும் இராணுவ உதவிக்கான நுழைவுத் துறைமுகமாக யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு மிகவும் வசதியாக இருந்தது.[1][2] மேலும், போர்த்துகீசியர்களால் (அதன் மூலோபாய இடம் காரணமாக) யாழ்ப்பாண இராச்சியம் டச்சு தரையிறங்குவதற்கான கடற்கரையாக மாறக்கூடும் என்று அஞ்சப்பட்டது.[1] போர்த்துகீசியர்களுடனான தொடர்புகளை எதிர்த்த மன்னர் கன்கிலி I தான் மன்னார் தீவில் அறுநூறு முதல் எழுநூறு பரவா கத்தோலிக்கர்களை படுகொலை செய்தார். இந்த கத்தோலிக்கர்கள் யாழ்ப்பாண மன்னர்களிடமிருந்து புத்தளம் வரையிலான இலாபகரமான முத்து மீன்பிடியைக் கைப்பற்றுவதற்காக இந்தியாவிலிருந்து மன்னாருக்குக் கொண்டு வரப்பட்டனர்.[3][4]

வாடிக்கையாளர் நிலை[தொகு]

1560 ஆம் ஆண்டில் வைஸ்ராய் டோம் கான்ஸ்டான்டினோ டி பிரகன்சா தலைமையில் முதல் படையெடுப்பு, அரசை அடிபணியச் செய்யத் தவறியது, ஆனால் மன்னார் தீவைக் கைப்பற்றியது.[5][6] சூழ்நிலைகள் தெளிவாக இல்லை என்றாலும், 1582 வாக்கில், யாழ்ப்பாண அரசர் போர்த்துகீசியர்களுக்கு பத்து யானைகள் அல்லது அதற்கு சமமான பணத்தைக் காணிக்கையாக செலுத்தினார்.[1][2] 1591 ஆம் ஆண்டில், ஆண்ட்ரே ஃபுர்டாடோ டி மென்டோன்சா தலைமையிலான இரண்டாவது பயணத்தின் போது, ​​மன்னர் புவிராசா பண்டாரம் கொல்லப்பட்டார் மற்றும் அவரது மகன் எதிரிமன்னா சிங்கம் மன்னராக நிறுவப்பட்டார். இந்த ஏற்பாடு கத்தோலிக்க மிஷனரிகளுக்கு நடவடிக்கை சுதந்திரம் மற்றும் போர்த்துகீசியர்களுக்கு யானை ஏற்றுமதியில் ஏகபோகத்தை வழங்கியது, ஆனால் தற்போதைய மன்னர் அதை எதிர்த்தார். போர்த்துகீசியர்களை எதிர்க்க தென்னிந்தியாவில் இருந்து உதவி பெறும் நோக்கத்துடன் 1593-1635 காலகட்டத்தில் மன்னர்களான விமலதர்மசூரிய I மற்றும் செனரத் (1604-35) ஆகியோரின் கீழ் கண்டிய இராச்சியத்திற்கு அவர் உதவினார். இருப்பினும், அவர் போர்த்துகீசியர்களை வெளிப்படையாகத் தூண்டாமல் ராஜ்யத்தின் சுயாட்சியைப் பராமரித்தார்.[5][7]

ராஜ்ஜியத்தின் முடிவு[தொகு]

1617 இல் பரராசசேகரனின் மரணத்துடன், எதிரிமன்னா சிங்கத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ரீஜண்டைக் கொன்ற பின்னர், அபகரிப்பாளர் இரண்டாம் கான்கிலி அரியணையைக் கைப்பற்றினார். போர்த்துக்கேயரின் அரச பதவியை ஏற்க முடியாமல், இரண்டாம் காங்கிலி மிகபுள்ளே ஆராச்சி மூலம் தஞ்சாவூர் நாயக்கர்கள் மற்றும் காரையார்களிடம் இருந்து இராணுவ உதவியை வரவழைத்தார்,[8] அவர்கள் நெடுந்தீவில் ஒரு தளத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதித்தார், எனவே பாக் ஜலசந்தி வழியாக போர்த்துகீசிய கப்பல் போக்குவரத்துக்கு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தினார். .[9][2][6][10] போர்த்துகீசிய கணக்குகள் 1620 மற்றும் 1621 ஆம் ஆண்டுகளில் உள்ளூர் இளவரசரை யாழ்ப்பாண சிம்மாசனத்தில் அமர்த்துவதற்கு கிளர்ச்சியாளர்கள் மேற்கொண்ட ஆறு முயற்சிகளைக் குறிப்பிடுகின்றன. முதலில், காரையர்களின் தலைவர் கிளர்ச்சியில் எழுந்து, ஒரு பெரிய துருப்புக்களின் உதவியுடன் போர்த்துகீசியர்களுக்கு எதிர்ப்பை வழங்கினார். தஞ்சாவூர் நாயக்கர்கள். பிலிப் டி ஒலிவேரா அவரை நல்லூருக்கு அருகில் தோற்கடித்ததாகக் கூறப்படுகிறது.[9]

ஜூன் 1619 வாக்கில், இரண்டு போர்த்துகீசியப் பயணங்கள் நடந்தன: கெம் நாயக் என்றும் அழைக்கப்படும் வருணகுலத்தன் தலைமையில் ஒரு கடற்படைப் பயணம் முறியடிக்கப்பட்டது, மேலும் பிலிப் டி ஒலிவேரா மற்றும் அவரது 5000 இராணுவத்தின் தரைவழிப் பயணம் கான்கிலியைத் தோற்கடிக்க முடிந்தது.[2][2] 6][10] கான்கிலி, அரச குடும்பத்தில் எஞ்சியிருக்கும் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் கைப்பற்றப்பட்டு, கோவாவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, அங்கு அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார். யாழ்ப்பாணக் கைதிகள் தலை துண்டிக்கப்பட்டனர். மீதமுள்ள கைதிகள் புனித ஆணைகளில் துறவிகள் அல்லது கன்னியாஸ்திரிகளாக ஆகுமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டனர்.

போர்த்துகீசியர்கள் பிரம்மச்சரியத்தின் மூலம் யாழ்ப்பாண அரச குடும்பத்தை ஒழிக்க முயற்சித்த போதிலும், இலங்கைத் தமிழ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள் இன்று அரச குடும்பத்திலிருந்து வந்ததாக உரிமை கோருகின்றனர்.[12]

போர்த்துகீசியம் மற்றும் கண்டி இராச்சியம்[தொகு]

ராபர்ட் நாக்ஸின் 1681 வரைபடத்தின் வில்ஹெம் ப்ரோடெலெட்டின் 1692 வேலைப்பாடு

17 ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் பயணம் செய்த டச்சு மதகுரு பிலிபஸ் பால்டியஸ் என்பவரின் விளக்கத்தின்படி (ஆம்ஸ்டர்டாம் 1672) இலங்கைத் தீவு. யாழ்ப்பாணப் பட்டினம் இராச்சியம் யாழ் தீபகற்பம், யாழ்ப்பாணத் தீவுகள் மற்றும் மன்னார் தீவு ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ராஜ்யத்தின் வரம்புகளைக் கையாள்வதில், போர்த்துகீசிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த வரலாற்றாசிரியரான குய்ரோஸ் கூறுகிறார்:

'இந்தச் சுமாரான இராச்சியம் யாழ்ப்பட்டினம் என்ற சிறிய மாவட்டத்துடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை, ஏனெனில் அண்டை நிலங்களும், வன்னியின் பெயராகக் கூறப்படும் வன்னிப் பகுதிகளும், நாம் ஆட்சியைப் பெறுவதற்கு முன்பு அவர்கள் வைத்திருந்த ஆட்சியின் பெயராகக் கூறப்படுகின்றன, அவை நடவடிக்கைகளிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு உப்பு ஆற்றின் மூலம் மற்றும் பச்சலபலியின் முனை அல்லது இஸ்தாமஸில் மட்டுமே இணைக்கப்பட்டுள்ளது, அதற்குள் பலிகாமோ, பெடமரச்சே மற்றும் பச்சலபலி ஆகிய நிலங்கள் அந்த குடாநாட்டை உருவாக்கி அதற்கு வெளியே வன்னி நிலங்களை விரிவுபடுத்துகின்றன. குறுக்கே, மன்னாரின் பக்கத்திலிருந்து திரிகில்மேலே வரை, மன்னார் கப்டனின் அதிகார எல்லையில் உள்ள மாந்தோட்டை நாட்டிலிருந்தும் பிரிக்கப்பட்ட பரகாலி நதி; இது (நிலங்கள்) நிலங்களின் நடுவில் சிலுவை ஆற்றில் முடிவடைகிறது. வன்னி மற்றும் பிற பகுதிகள் ட்ரிகில்மேலே வரை நீண்டுள்ளது, இது வரைபடத்தின் படி நாட்டின் ஒரு பெரிய பகுதி'.[10]

போர்த்துகீசியர்களிடம் சரணடைவதற்கு சற்று முன்னர் அந்த ராஜ்ஜியத்தின் அரசர்கள் இலங்கையின் நவீன வடக்கு மாகாணம் மற்றும் கிழக்கு மாகாணத்தின் வடக்குப் பகுதியின் சில பகுதிகள் மற்றும் போர்த்துகீசியர்கள் தங்கள் வெற்றியின் அடிப்படையில் இவற்றைக் கோரினர். 13]

அக்காலத்தில், ஆனையிறவுக்கு தெற்கே உள்ள பிரதான நிலப்பகுதி கண்டி அரசன் செனரட்டினால் உரிமை கோரப்பட்டது; அவரும் அவரது படைகளும் யாழ்ப்பாண தீபகற்பத்தில் போர்த்துகீசியர்களை தொடர்ந்து துன்புறுத்தி வந்தனர். அவரது மனைவியின் இரண்டு மகன்களான விஜயபால மற்றும் குமாரசிங்க ஆகியோரும் யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்த இளவரசிகளை திருமணம் செய்து கொண்டனர். யாழ்ப்பாணம் போர்த்துக்கேயரிடம் வீழ்ந்த பின்னர், முதலியார் அத்தபத்துவின் தலைமையில் 10,000 பலம் வாய்ந்த இராணுவத்தை செனரத் யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பினார். போர்த்துக்கேயர் பின்வாங்கி, கண்டி இராணுவம் யாழ்ப்பாணத்தை ஆக்கிரமித்தது. போர்த்துகீசிய ஜெனரல் கான்ஸ்டன்டினோ டி சா டி நோரோன்ஹா பின்னர் கொழும்பில் இருந்து வலுவூட்டல்களுடன் தாக்கி முதலியார் அத்தபத்துவின் இராணுவத்தை தோற்கடித்து யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றினார். போர்த்துகீசியம் மற்றும் டச்சு வெளியீடுகளின்படி, யாழ்ப்பாணத்துக்கான கடைசிப் போர் கண்டி இராச்சியத்தின் மன்னருக்கும் போர்த்துகீசியர்களுக்கும் இடையே நடந்தது, மேலும் ஐரோப்பியர்கள் கண்டிய மன்னரிடமிருந்து யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றினர்.[14] டச்சுக்காரர்களால் போர்த்துக்கேயர் தோற்கடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, யாழ்ப்பாண மன்னார் தீவுகள் மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தின் பெரும்பாலான வன்னிமை நிலங்கள் 18 ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ் கொய்லோட் வன்னிஸ் நாட்டில் மீண்டும் இணைக்கப்பட்டன.

விளைவுகள்[தொகு]

அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளில், 1619 இல் தொடங்கி 1658 இல் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையை டச்சுக்காரர்கள் கைப்பற்றும் வரை, போர்த்துகீசிய ஆட்சிக்கு எதிராக மூன்று கிளர்ச்சிகள் நடந்தன. இருவர் மிகபுள்ளே ஆராச்சியால் வழிநடத்தப்பட்டனர்,[11][15] அந்தக் காலகட்டத்தில், போர்த்துகீசியர்கள் ஒவ்வொரு இந்துக் கோயிலையும்[16] அழித்ததோடு, நல்லூரில் உள்ள சரஸ்வதி மஹால் நூலகத்தையும் அழித்தார்கள், இது ராஜ்யத்தின் அனைத்து இலக்கிய வெளியீடுகளின் அரச களஞ்சியமாகும்.[17][18] அதிகப்படியான வரிவிதிப்பு காரணமாக, மக்கள் தொகை குறைந்து, இந்தியாவில் உள்ள ராமநாதபுரம் மற்றும் வன்னி மாவட்டங்களுக்கு மேலும் தெற்கே ஏராளமான மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர். யாழ்பாணத்தின் முக்கிய ஏற்றுமதியான யானைகள் இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு ராஜ்ஜியங்களுடன் உப்புப்பெட்டிக்காக வர்த்தகம் செய்யப்பட்டு லிஸ்பனுக்கு அனுப்பப்பட்டாலும் வெளி வணிகம் எதிர்மறையாகப் பாதிக்கப்பட்டது. இதனால், வர்த்தகத்தில் ஏற்பட்ட சரிவு அத்தியாவசிய இறக்குமதிகளுக்கு பணம் செலுத்துவதில் சிரமத்தை ஏற்படுத்தியது, மேலும் அத்தகைய பொருட்கள் இறக்குமதி செய்வது நிறுத்தப்பட்டது.[11] இலங்கையில் போர்த்துகீசிய காலனித்துவ சுரண்டல்களின் முக்கிய வரலாற்றாசிரியரான ஃபெர்னாவோ டி குயிரோஸின் வார்த்தைகளில், போர்த்துகீசிய காலனித்துவ காலத்தில் யாழ்ப்பாண மக்கள் 'மிகவும் துயரத்திற்கு ஆளானார்கள்'.[11][16]

GREAT BRITAIN AND UNITED KINGDOM

GREAT BRITAIN AND 

UNITED KINGDOM

The 1707 Acts of Union declared that the kingdoms of England and Scotland were "United into One Kingdom by the Name of Great Britain", though the new state is also described in the Acts as the

"Kingdom of Great Britain", "United Kingdom of Great Britain" and "One Kingdom".[30][31][note 12] The term "United Kingdom" is found in use as a description, but not a name, during the 18th century, and the country has occasionally been referred to in later centuries as the "United Kingdom of Great Britain" although its full official name, from 1707 to 1800, was simply "Great Britain", without a "long form".[32][33][34][35][36] The Acts of Union 1800 united the Kingdom of Great Britain and the Kingdom of Ireland in 1801, forming the United Kingdom of Great Britain and Ireland. Following the partition of Ireland and the independence of the Irish Free State in 1922, which left Northern Ireland as the only part of the island of Ireland within the United Kingdom, the name "United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland" was adopted.[37]

Although the United Kingdom, as a sovereign state, is a country, England, Scotland, Wales and, to a lesser degree, Northern Ireland are also regarded as countries, though they are not sovereign states.[38][39] Scotland, Wales and Northern Ireland have devolved self-government.[40][41] The British Prime Minister's website has used the phrase "countries within a country" to describe the United Kingdom.[19] Some statistical summaries, such as those for the twelve NUTS 1 regions of the United Kingdom, also refer to Scotland, Wales and Northern Ireland as "regions".[42][43] Northern Ireland is also referred to as a "province".[44][45] 





With regard to Northern Ireland, the descriptive name used "can be controversial, with the choice often revealing one's political preferences".[46]

The term "Great Britain" refers conventionally to the island of Great Britain, or politically to England, Scotland and Wales in combination.[47][48][49] However, it is sometimes used as a loose synonym for the United Kingdom as a whole.[50] GB and GBR are the standard country codes for the United Kingdom (see ISO 3166-2 and ISO 3166-1 alpha-3) and are consequently used by international organisations to refer to the United Kingdom. Additionally, the United Kingdom's Olympic team competes under the name "Great Britain" or "Team GB".[51][52]

The term "Britain" is used both as a synonym for Great Britain,[53][54][55] and as a synonym for the United Kingdom.[56][55] Usage is mixed, with the BBC preferring to use Britain as shorthand only for Great Britain[57] and the British Government, although accepting that both terms refer to the United Kingdom, preferring, in most cases, to use the term UK rather than Britain.[58] While the UK Permanent Committee on Geographical Names (whose definitions are the "authoritative geographical names of the United Kingdom") lists "United Kingdom" and "UK or U.K." as shortened and abbreviated geopolitical terms for the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, but does not list "Britain",[59] it has been used "informally" by government websites.[60]

The adjective "British" is commonly used to refer to matters relating to the United Kingdom. The term has no definite legal connotation, but is used in law to refer to United Kingdom citizenship and matters to do with nationality.[61] People of the United Kingdom use a number of different terms to describe their national identity and may identify themselves as being British; or as being English, Scottish, Welsh, Northern Irish, or Irish;[62] or as being both.[63]

In Welsh, the long form name of the state is "Teyrnas Unedig Prydain Fawr a Gogledd Iwerddon", with "Teyrnas Unedig" being used as a short form name on government websites.[64] However, it is usually abbreviated to "DU" for the mutated form "Y Deyrnas Unedig". In Scottish Gaelic, the long form is "Rìoghachd Aonaichte Bhreatainn is Èireann a Tuath" and the short form "Rìoghachd Aonaichte".

History
See also: History of the British Isles
Background
Main articles: History of England, History of Wales, History of Scotland, History of Ireland, and History of the formation of the United Kingdom

The stones of Stonehenge, in Wiltshire, were 
erected between 2400 and 2200 BC
Settlement by anatomically modern humans of what was to become the United Kingdom occurred in waves beginning by about 30,000 years ago.[65] By the end of the region's prehistoric period, the population is thought to have belonged, in the main, to a culture termed Insular Celtic, comprising Brittonic Britain and Gaelic Ireland.[66] The Roman conquest, beginning in 43 AD, and the 400-year rule of southern Britain, was followed by an invasion by Germanic Anglo-Saxon settlers, reducing the Brittonic area mainly to what was to become Wales, Cornwall and, until the latter stages of the Anglo-Saxon settlement, the Hen Ogledd (northern England and parts of southern Scotland).[67] Most of the region settled by the Anglo-Saxons became unified as the Kingdom of England in the 10th century.[68] Meanwhile, Gaelic-speakers in north-west Britain (with connections to the north-east of Ireland and traditionally supposed to have migrated from there in the 5th century)[69][70] united with the Picts to create the Kingdom of Scotland in the 9th century.[71]

The Bayeux Tapestry depicts the Battle of Hastings,
1066, and the events leading to it

In 1066, the Normans and their Breton allies invaded England from northern France and after its conquest, seized large parts of Wales, conquered much of Ireland and were invited to settle in Scotland, bringing to each country feudalism on the Northern French model and Norman-French culture.[72] The Anglo-Norman ruling class greatly influenced, but eventually assimilated with, each of the local cultures.[73] Subsequent medieval English kings completed the conquest of Wales and made an unsuccessful attempt to annex Scotland. Following the Declaration of Arbroath, Scotland maintained its independence, albeit in near-constant conflict with England. The English monarchs, through inheritance of substantial territories in France and claims to the French crown, were also heavily involved in conflicts in France, most notably the Hundred Years War, while the Kings of Scots were in an alliance with the French during this period.[74]

The early modern period saw religious conflict resulting from the Reformation and the introduction of Protestant state churches in each country.[75] Wales was fully incorporated into the Kingdom of England,[76] and Ireland was constituted as a kingdom in personal union with the English crown.[77] In what was to become Northern Ireland, the lands of the independent Catholic Gaelic nobility were confiscated and given to Protestant settlers from England and Scotland.[78]

In 1603, the kingdoms of England, Scotland and Ireland were united in a personal union when James VI, King of Scots, inherited the crowns of England and Ireland and moved his court from Edinburgh to London; each country nevertheless remained a separate political entity and retained its separate political, legal, and religious institutions.[79][80]

In the mid-17th century, all three kingdoms were involved in a series of connected wars (including the English Civil War) which led to the temporary overthrow of the monarchy and the establishment of the short-lived unitary republic of the Commonwealth of England, Scotland and Ireland.[81][82] During the 17th and 18th centuries, British sailors were involved in acts of piracy (privateering), attacking and stealing from ships off the coast of Europe and the Caribbean.[83]


The State House in St. George's, Bermuda. Settled in 1612, the town is the oldest continuously-inhabited English town in the New World.

Although the monarchy was restored, the Interregnum ensured (along with the Glorious Revolution of 1688 and the subsequent Bill of Rights 1689, and the Claim of Right Act 1689) that, unlike much of the rest of Europe, royal absolutism would not prevail, and a professed Catholic could never accede to the throne. The British constitution would develop on the basis of constitutional monarchy and the parliamentary system.[84] With the founding of the Royal Society in 1660, science was greatly encouraged. During this period, particularly in England, the development of naval power (and the interest in voyages of discovery) led to the acquisition and settlement of overseas colonies, particularly in North America.[85][86]

Though previous attempts at uniting the two kingdoms within Great Britain in 1606, 1667, and 1689 had proved unsuccessful, the attempt initiated in 1705 led to the Treaty of Union of 1706 being agreed and ratified by both parliaments

Treaty of Union
Main article: History of the United Kingdom

The Treaty of Union led to a single united kingdom
 encompassing all Great Britain
On 1 May 1707, the united Kingdom of Great Britain came into being, the result of Acts of Union being passed by the parliaments of England and Scotland to ratify the 1706 Treaty of Union and so unite the two kingdoms.[87][88][89]

In the 18th century, cabinet government developed under Robert Walpole, in practice the first prime minister (1721–1742). A series of Jacobite Uprisings sought to remove the Protestant House of Hanover from the British throne and restore the Catholic House of Stuart. The Jacobites were finally defeated at the Battle of Culloden in 1746, after which the Scottish Highlanders were brutally suppressed. The British colonies in North America that broke away from Britain in the American War of Independence became the United States of America, recognised by Britain in 1783. British imperial ambition turned towards Asia, particularly to India.[90]

During the 18th century, Britain was involved in the Atlantic slave trade. British ships transported an estimated two million slaves from Africa to the West Indies. Parliament banned the trade in 1807, banned slavery in the British Empire in 1833, and Britain took a leading role in the movement to abolish slavery worldwide through the blockade of Africa and pressing other nations to end their trade with a series of treaties. The world's oldest international human rights organisation, Anti-Slavery International, was formed in London in 1839.[91][92][93]

Union with Ireland
Main article: Acts of Union 1800
The term "United Kingdom" became official in 1801 when the parliaments of Britain and Ireland each passed an Act of Union, uniting the two kingdoms and creating the United Kingdom of Great Britain and Ireland.[94]

Painting of a bloody battle. Horses and infantry fight or lie on grass.
The Battle of Waterloo, 1815, marked the end of the Napoleonic Wars and the start of Pax Britannica

In the early 19th century, the British-led Industrial Revolution began to transform the country. Gradually political power shifted away from the old Tory and Whig landowning classes towards the new industrialists. An alliance of merchants and industrialists with the Whigs would lead to a new party,

the Liberals, with an ideology of free trade and laissez-faire. In 1832 Parliament passed the Great Reform Act, which began the transfer of political power from the aristocracy to the middle classes. In the countryside, enclosure of the land was driving small farmers out. Towns and cities began to swell with a new urban working class. Few ordinary workers had the vote, and they created their own organisations in the form of trade unions.[citation needed]

After the defeat of France at the end of the Revolutionary and Napoleonic Wars (1792–1815), Great Britain emerged as the principal naval and imperial power of the 19th century (with London the largest city in the world from about 1830).[95] Unchallenged at sea, British dominance was later described as Pax Britannica ("British Peace"),

a period of relative peace among the Great Powers (1815–1914) during which the British Empire became the global hegemon and adopted the role of global policeman.[96][97][98][99] By the time of the Great Exhibition of 1851, Britain was described as the "workshop of the world".[100] 

The British Empire was expanded to include India, large parts of Africa and many other territories throughout the world. Alongside the formal control it exerted over its own colonies, British dominance of much of world trade meant that it effectively controlled the economies of many regions, such as Asia and Latin America.[101][102] Domestically, political attitudes favoured free trade and laissez-faire policies and a gradual widening of the voting franchise. During the century, the population increased at a dramatic rate, accompanied by rapid urbanisation, causing significant social and economic stresses.[103] To seek new markets and sources of raw materials, the Conservative Party under Disraeli launched a period of imperialist expansion in Egypt, South Africa, and elsewhere.

Canada, Australia, and New Zealand became self-governing dominions.[104] After the turn of the century, Britain's industrial dominance was challenged by Germany and the United States.[105]

Social reform and home rule for Ireland were important domestic issues after 1900. The Labour Party emerged from an alliance of trade unions and small socialist groups in 1900, and suffragettes campaigned for women's right to vote before 1914.[106]

Black-and-white photo of two dozen men in military uniforms and metal helmets sitting or standing in a muddy trench.

Infantry of the Royal Irish Rifles during the Battle of the Somme (more than 885,000 British soldiers died on the battlefields of the First World War)

Britain fought alongside France, Russia and (after 1917) the United States, against Germany and its allies in the First World War (1914–1918).[107] British armed forces were engaged across much of the British Empire and in several regions of Europe, particularly on the Western front.[108] The high fatalities of trench warfare caused the loss of much of a generation of men, with lasting social effects in the nation and a great disruption in the social order.

After the war, Britain received the League of Nations mandate over a number of former German and Ottoman colonies. The British Empire reached its greatest extent, covering a fifth 20% of the world's land surface and 25% a quarter of its population.[109] However, Britain had suffered 2.5 million casualties and finished the war with a huge national debt.[108]

Irish independence
Main article: Anglo-Irish Treaty

The rise of Irish nationalism, and disputes within Ireland over the terms of Irish Home Rule, led eventually to the partition of the island in 1921.[110] The Irish Free State became independent, initially with Dominion status in 1922, and unambiguously independent in 1931. 

Northern Ireland remained part of the United Kingdom.[111] A wave of strikes in the mid-1920s culminated in the General Strike of 1926. Britain had still not recovered from the effects of the war when the Great Depression (1929–1932) occurred. This led to considerable unemployment and hardship in the old industrial areas, as well as political and social unrest in the 1930s, with rising membership in communist and socialist parties. A coalition government was formed in 1931.[112]

Britain entered the Second World War by declaring war on Nazi Germany in 1939 after Germany had invaded Poland. Winston Churchill became prime minister and head of a coalition government in 1940. Despite the defeat of its European allies in the first year of the war, Britain and its Empire continued the fight alone against Germany. In 1940, the Royal Air Force defeated the German Luftwaffe in a struggle for control of the skies in the Battle of Britain. Urban areas suffered heavy bombing during the Blitz. There were also eventual hard-fought victories in the Battle of the Atlantic, the North Africa campaign and the Burma campaign. British forces played an important role in the Normandy landings of 1944, achieved with its United States ally.

Since the Second World War

COIN OF SCOTLAND

Main articles: Political history of the United Kingdom (1945–present) and Social history of the United Kingdom (1945–present)
Map of the world. Canada, the eastern United States, countries in East Africa, India, most of Australasia and some other countries are highlighted in pink.
Map showing territories that were at one time part of the British Empire, with the United Kingdom and its current British Overseas Territories and Crown Dependencies underlined in red





After the end of the Second World War in 1945,

Map showing territories that were at one time part of the British Empire, with the United Kingdom and its current British Overseas Territories and Crown Dependencies underlined in red






the UK was one of the Big Four powers (along with the U.S., the Soviet Union, and China) who met to plan the post-war world;[113][114] it was an original signatory to the Declaration of the United Nations.

The UK became one of the five permanent members of the United Nations Security Council and worked closely with the United States to establish the IMF, World Bank and NATO.[115][116] However, the war left the UK severely weakened and depending financially on the Marshall Plan.

[117] In the immediate post-war years, the Labour government initiated a radical programme of reforms, which had a significant effect on British society in the following decades.[118] Major industries and public utilities were nationalised, a welfare state was established, and a comprehensive, publicly funded healthcare system, the National Health Service, was created.[119] The rise of nationalism in the colonies coincided with Britain's now much-diminished economic position,

so that a policy of decolonisation was unavoidable. Independence was granted to India and Pakistan in 1947.[120] Over the next three decades, most colonies of the British Empire gained their independence. Many became members of the Commonwealth of Nations.[121]

The United Kingdom has sovereignty over seventeen territories which do not form part of the United Kingdom itself: fourteen British Overseas Territories[24] and three Crown dependencies.[24][166]





The fourteen British Overseas Territories are: 

Anguilla; Bermuda; the British Antarctic Territory; the British Indian Ocean Territory; the British Virgin Islands; the Cayman Islands; the Falkland Islands; Gibraltar; Montserrat; Saint Helena, Ascension and Tristan da Cunha; the Turks and Caicos Islands; the Pitcairn Islands; South Georgia and the South Sandwich Islands; and Akrotiri and Dhekelia on the island of Cyprus.[167] 

British claims in Antarctica are not universally recognised, mainly by Argentina, whose claims cover a majority of the British sector.[168] Collectively Britain's overseas territories encompass an approximate land area of 1,727,570 square kilometres (667,018 sq mi) and a population of approximately 260,000 people.[169]

They are the last remaining remnants of the British Empire and a 1999 UK government white paper stated that: "[The] Overseas Territories are British for as long as they wish to remain British. Britain has willingly granted independence where it has been requested; and we will continue to do so where this is an option."[170] Self-determination is also enshrined into the constitutions of several overseas territories and three have specifically voted to remain under British sovereignty (Bermuda in 1995,[171] Gibraltar in 2002[172] and the Falkland Islands in 2013).