Jennifer Jones was an American actress,
dominated the silver screen during
the Hollywood golden years
ஜெனிபர் ஜோன்ஸ் ஒரு அமெரிக்க நடிகை, ஹாலிவுட்டின் பொற்காலங்களில் வெள்ளித்திரையில் ஆதிக்கம் செலுத்தினார். மூன்று தசாப்தங்களில் 20 க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்துள்ள அவர், ‘தி சாங் ஆஃப் பெர்னாடெட்’ படத்தில் நடித்ததற்காக சிறந்த நடிகைக்கான அகாடமி விருதை வென்றார் மேலும் நான்கு படங்களில் அவரது நடிப்பிற்காக பரிந்துரைக்கப்பட்டார். அவரது பெற்றோர்கள் ஒரு பயண கூடார நிகழ்ச்சியை சொந்தமாக வைத்து நடத்தி வந்ததால் அவர் இளம் வயதிலேயே ஷோ பிசினஸில் ஈடுபட்டார். இல்லினாய்ஸில் உள்ள வடமேற்கு பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற பிறகு, அவர் கப்பா ஆல்பா தீட்டா சமூகத்தின் உறுப்பினராக இருந்தார், அவர் நியூயார்க் நகரத்தில் உள்ள அமெரிக்கன் அகாடமி ஆஃப் டிராமாடிக் ஆர்ட்ஸுக்குச் சென்றார். அவர் 13 வார வானொலி நிகழ்ச்சியில் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார், விரைவில் ஹாலிவுட்டில் நுழைந்தார். தயாரிப்பாளர் டேவிட் ஓ. செல்ஸ்னிக் உடனான சந்திப்பு, அந்த இளம் பெண்ணிடம் இருந்த திறனை உணர்ந்து, அவரது எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு அடித்தளம் அமைத்தது. செல்ஸ்னிக் அவளை தனது பிரிவின் கீழ் அழைத்துச் சென்று அவரது சகாப்தத்தின் மிகவும் வெற்றிகரமான நடிகைகளில் ஒருவராக அவளை வளர்த்தார். அவர்களது தொழில்முறை ஒத்துழைப்பு தனிப்பட்ட ஒன்றாக மாறியது மற்றும் இருவரும் ஏற்கனவே திருமணம் செய்து கொண்ட போதிலும் இருவரும் காதல் உறவில் நுழைந்தனர். இறுதியில் ஜோன்ஸ் மற்றும் செல்ஸ்னிக் இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கைத் துணையை விவாகரத்து செய்து ஒருவரையொருவர் திருமணம் செய்து கொண்டனர். அவரது வாழ்வின் பிற்பகுதியில், தற்கொலை செய்து கொண்ட தனது மகளின் நினைவாக மனநலம் மற்றும் கல்விக்கான ஜெனிபர் ஜோன்ஸ் சைமன் அறக்கட்டளையை நிறுவினார்.
குழந்தைப் பருவம் & ஆரம்ப வாழ்க்கை
அவர் மார்ச் 2, 1919 அன்று ஓக்லஹோமாவின் துல்சாவில் ஃப்ளோரா மே (நீ சுபர்) மற்றும் பிலிப் ரோஸ் இஸ்லி ஆகியோருக்கு ஒரே குழந்தையாக ஃபிலிஸ் லீ இஸ்லியாகப் பிறந்தார். அவரது பெற்றோர்கள் இஸ்லி ஸ்டாக் கம்பெனிக்கு சொந்தமான மற்றும் நடித்தனர், இது கிராமப்புற மத்திய மேற்கு பகுதியில் சுற்றுப்பயணம் செய்த ஒரு கூடார நிகழ்ச்சி நாடகக் குழு. இதனால் சிறுவயதிலேயே வியாபாரம் காட்டத் தெரிந்தாள்.
அவர் இல்லினாய்ஸில் உள்ள வடமேற்கு பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்வதற்கு முன், பெண்கள் பள்ளியான மான்டே காசினோவில் பயின்றார், அங்கு அவர் கப்பா ஆல்பா தீட்டா சமூகத்தின் உறுப்பினராக இருந்தார். பின்னர் அவர் 1938 இல் நியூயார்க் நகரத்தில் உள்ள அமெரிக்க நாடகக் கலைகளுக்கான அகாடமிக்கு சென்றார்.
தொழில்
1939 இல் திருமணம் செய்துகொண்ட இஸ்லி தனது தந்தையால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட 13 வார வானொலி நிகழ்ச்சியுடன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். விரைவில் அவர் ஹாலிவுட்டில் நுழைந்தார் மற்றும் திரைப்படங்களில் சிறிய பாத்திரங்களைக் கண்டார். 1940 களின் முற்பகுதியில், தயாரிப்பாளர் டேவிட் ஓ. செல்ஸ்னிக் திரைப்படமாகத் தயாரித்து வரும் ஹிட் நாடகமான ‘கிளாடியா’வில் முக்கிய பாத்திரத்திற்காக ஆடிஷன் செய்தார். அவளுக்கு அந்த பாத்திரம் கிடைக்கவில்லை, ஆனால் செல்ஸ்னிக் அவளது திறனை உணர்ந்து அவளது எதிர்கால வாழ்க்கைக்காக அவளை சீர்படுத்தத் தொடங்கினார்.
செல்ஸ்னிக் அவளுக்கு ஜெனிபர் ஜோன்ஸ் என்ற பெயரைக் கொடுத்து ஏழு வருட ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட உதவினார். அவர் 1943 ஆம் ஆண்டு நாடகத் திரைப்படமான 'தி சாங் ஆஃப் பெர்னாடெட்' இல் பெர்னாடெட் சவுபிரஸாக தோன்றினார், இது விமர்சன ரீதியாகவும் நிதி ரீதியாகவும் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றது. ஜோன்ஸின் நடிப்பு மிகவும் பாராட்டப்பட்டது மற்றும் அவர் அகாடமி விருதை வென்றார்.
ஒரு லட்சியமான ஆனால் உணர்ச்சி ரீதியாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பெண்ணாக, செல்ஸ்னிக் தனது வாழ்க்கையைக் கட்டுப்படுத்தவும், அவர் நடித்த பாத்திரங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் அனுமதித்தார். 1940கள் முழுவதும் செல்ஸ்னிக் அவருக்காகத் தேர்ந்தெடுத்த பல்துறை பாத்திரங்களில் அவர் நடித்தார். 1946 இல், அவர் ‘டூயல் இன் தி சன்’ என்ற இரு இனப் பெண்ணாக பாரபட்சம் மற்றும் தடை செய்யப்பட்ட காதலில் ஈடுபட்டார்.
அவர் 1940களின் பிற்பகுதியில் 'க்ளூனி பிரவுன்' (1946), 'போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் ஜென்னி' (1948), 'மேடம் போவரி' (1949), மற்றும் 'வி வி வேர் ஸ்ட்ரேஞ்சர்ஸ்' (1949) போன்ற பல படங்களில் தோன்றினார். லாரன்ஸ் ஆலிவியர் இணைந்து நடித்த தியோடர் ட்ரீசரின் நாவலான ‘சிஸ்டர் கேரி’யின் திரைப்படப் பதிப்பான ‘கேரி’ (1952) இல் நடித்தார்.
அவரது வாழ்க்கை 1950கள் முழுவதும் செழித்தது, மேலும் அவரது 1955 காதல் நாடகத் திரைப்படமான ‘லவ் இஸ் எ மெனி-ஸ்ப்ளெண்டோர்டு திங்’ குறிப்பாக வெற்றி பெற்றது. அவர் ஒரு யூரேசிய மருத்துவராக நடித்தார், அவர் திருமணமான ஆனால் பிரிந்த அமெரிக்க நிருபரை காதலிக்கிறார். அவரது நடிப்பு சிறந்த நடிகைக்கான அகாடமி விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
'குட் மார்னிங், மிஸ் டோவ்' (1955), 'தி மேன் இன் தி கிரே ஃபிளானல் சூட்' (1956), மற்றும் 'எ ஃபேர்வெல் டு ஆர்ம்ஸ் ஆகியவற்றில் அவர் மிகவும் பாராட்டப்பட்ட நடிப்பைத் தொடர்ந்தார். (1957) 1965 இல் அவரது கணவர் டேவிட் ஓ. செல்ஸ்னிக் இறந்ததைத் தொடர்ந்து 1960 களில் அவரது நடிப்பு வாழ்க்கை கிட்டத்தட்ட முடிவுக்கு வந்தது.
Selznick gave her the name Jennifer Jones and helped her sign a seven-year contract. She appeared as Bernadette Soubirous in the 1943 drama film ‘The Song of Bernadette’ which was a great success both critically and financially. Jones’ performance was much lauded and she won an Academy Award.. At first glance, “The Song of Bernadette” seems as wholesome—and as outdated—as the clink of the morning milk delivery. It’s filmed in black and white, its score is plangent and heavy on the strings, and Jennifer Jones plays the saint at its center with a sweetness and softness that played big to wartime audiences but which, to me, is a little too spun-sugar. It was a huge hit at the box office and won four Oscars, which might make it a classic or might just make it a time capsule. The final frame even includes an advertisement: Buy war bonds!
அவர் கடைசியாக பெரிய திரையில் தோன்றிய பேரழிவுத் திரைப்படமான 'தி டவரிங் இன்ஃபெர்னோ' (1974). மல்டி-ஸ்டாரர் படத்தில் லிசோலெட் முல்லராக அவர் நடித்ததன் மூலம், சிறந்த துணை நடிகைக்கான கோல்டன் குளோப் விருதுகள் பரிந்துரைக்கப்பட்டது -
மோஷன் பிக்சர்.
முக்கிய படைப்புகள்
ஜெனிஃபர் ஜோன்ஸ் 'தி சாங் ஆஃப் பெர்னாடெட்' திரைப்படத்தில் புனிதமான பெர்னாடெட் சவுபிரஸாக நடித்தார், இது அவரது சிறந்த பாத்திரங்களில் ஒன்றாக மாறியது. படத்தில் ஒரு பக்தியுள்ள இளம் பெண்ணாக அவரது ஆரோக்கியமான, அப்பாவி உருவம் பார்வையாளர்களின் இதயங்களைக் கவர்ந்தது மற்றும் திரைப்பட விமர்சகர்களையும் கவர்ந்தது.
அவர் 'டூயல் இன் தி சன்' திரைப்படத்தில் பெர்ல் சாவேஸ் என்ற இரு இனத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண்ணாக நடித்தார். இத்திரைப்படம் பாலியல் உள்ளடக்கம் காரணமாக மிகவும் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும், பாக்ஸ் ஆபிஸில் வெற்றி பெற்றது மற்றும் ஜோன்ஸுக்கு சிறந்த நடிகைக்கான அகாடமி விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது. முன்னணி பாத்திரம்.
விருதுகள் & சாதனைகள்
1944 ஆம் ஆண்டில், ஜெனிஃபர் ஜோன்ஸ் சிறந்த நடிகைக்கான அகாடமி விருதை வென்றார், பெர்னாடெட் சௌபிரஸ் என்ற திரைப்படத்தில் பெர்னாடெட் சாங் ஆஃப் பெர்னாடெட்டாக நடித்தார். அதே பாத்திரத்திற்காக சிறந்த நடிகைக்கான கோல்டன் குளோப் விருதையும் பெற்றார் - மோஷன் பிக்சர் டிராமா.
தனிப்பட்ட வாழ்க்கை & மரபு
ஜெனிபர் ஜோன்ஸ் மூன்று முறை திருமணம் செய்து கொண்டார். அவரது முதல் திருமணம் 1939 இல் நடிகர் ராபர்ட் வாக்கருடன் நடந்தது. தம்பதியருக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர், இருவரும் நடிகர்களாக மாறினர். வாக்கரைத் திருமணம் செய்துகொண்ட போதே, திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் டேவிட் ஓ. செல்ஸ்னிக் உடன் அவர் உறவை வளர்த்துக் கொண்டார். திருமணம் 1945 இல் முடிந்தது.
அவர் 1949 இல் செல்ஸ்னிக்கை மணந்தார் மற்றும் ஒரு மகள் இருந்தாள். 1965 இல் செல்ஸ்னிக் இறக்கும் வரை இந்த ஜோடி திருமணம் செய்துகொண்டது. அவர்களது மகள் 1976 இல் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.
அவரது மூன்றாவது திருமணம் பல மில்லியனர் தொழிலதிபர், கலை சேகரிப்பாளர் மற்றும் பரோபகாரர் நார்டன் சைமன் 1971 இல் நடந்தது. சைமன் 1993 இல் இறந்தார்.
அவர் நீண்ட ஆயுளை வாழ்ந்து டிசம்பர் 17, 2009 அன்று தனது 90வது வயதில் இயற்கை எய்தினார்.
Jennifer Jones was an American actress, who dominated the silver screen during the Hollywood golden years. Having starred in more than 20 films in a career spanning three decades, she won the Academy Award for Best Actress for her performance in ‘The Song of Bernadette’ and was nominated for her performances in four other films. She was exposed to the show business at a young age as her parents owned and operated a traveling tent show. After attending Northwestern University in Illinois, where she was a member of Kappa Alpha Theta sorority, she proceeded to the American Academy of Dramatic Arts in New York City. She began her career in a 13-week radio program and soon ventured into Hollywood. A meeting with the producer David O. Selznick who recognized the potential the young woman possessed set the foundation for her future career. Selznick took her under his wing and groomed her into one of the most successful actresses of her era. Their professional collaboration turned into a personal one and duo entered into a romantic relationship despite both of them already being married. Eventually both Jones and Selznick divorced their respective spouses and wed each other. Later in her life, she founded the Jennifer Jones Simon Foundation for Mental Health and Education in the memory of her daughter who had committed suicide.
Childhood & Early Life
She was born as Phylis Lee Isley on March 2, 1919, in Tulsa, Oklahoma, to Flora Mae (née Suber) and Phillip Ross Isley as their only child. Her parents owned and starred in the Isley Stock Company, a tent-show theatrical troupe that toured the rural Midwest. Thus she was exposed to show business at an early age.
She attended Monte Cassino, a girls' school, before proceeding to the Northwestern University in Illinois, where she was a member of Kappa Alpha Theta sorority. Then she moved to the American Academy of Dramatic Arts in New York City in 1938.
Career
Married in 1939, Isley began her career with a 13-week radio program, arranged by her father. Soon she ventured into Hollywood and found small roles in movies. In the early 1940s, she auditioned for the lead role in the hit play ‘Claudia’ which producer David O. Selznick was making into a movie. She did not get the role but Selznick recognized her potential and started grooming her for her future career.
Selznick gave her the name Jennifer Jones and helped her sign a seven-year contract. She appeared as Bernadette Soubirous in the 1943 drama film ‘The Song of Bernadette’ which was a great success both critically and financially. Jones’ performance was much lauded and she won an Academy Award.
As an ambitious but emotionally vulnerable woman, she let Selznick control her career and choose the roles she played. Throughout the 1940s she acted in versatile roles that Selznick chose for her. In 1946, she appeared in ‘Duel in the Sun’ as a bi-racial woman who becomes involved in prejudice and forbidden love.
She appeared in several other films like ‘Cluny Brown’ (1946), ‘Portrait of Jennie’ (1948), ‘Madame Bovary’ (1949), and ‘We Were Strangers’ (1949) in the late 1940s. She began the 1950s on a positive note, starring in ‘Carrie’ (1952), a film version of Theodore Dreiser’s novel ‘Sister Carrie’ co-starring Laurence Olivier.
Her career flourished throughout the 1950s, and her 1955 romantic drama film ‘Love Is a Many-Splendored Thing’ was especially successful. She played a Eurasian doctor Han Suyin who falls in love with a married-but-separated American correspondent. Her performance earned her a nomination for Academy Award for Best Actress.
She followed up with much appreciated performances in ‘Good Morning, Miss Dove’ (1955), ‘The Man in the Gray Flannel Suit’ (1956), and ‘A Farewell to Arms. (1957). Her acting career almost ended in the 1960s following the death of her husband David O. Selznick in 1965.
She made her last big-screen appearance in the disaster film ‘The Towering Inferno’ (1974). Her portrayal of Lisolette Mueller in the multi-starrer film earned her the Golden Globe Awards nomination for Best Supporting Actress – Motion Picture.
Major Works
Jennifer Jones played the saintly Bernadette Soubirous in the movie ‘The Song of Bernadette’ which became one of her best known roles. Her wholesome, innocent image as a pious young girl in the film captured the audience’s hearts and impressed the film critics as well.
She portrayed a flirtatious bi-racial young woman Pearl Chavez in the film ‘Duel in the Sun.’ The movie though highly controversial due to its sexual content was a box-office hit and earned Jones a nomination for Academy Award for Best Actress in a Leading Role.
Awards & Achievements
In 1944, Jennifer Jones won the Academy Award for Best Actress for her performance as Bernadette Soubirous in the movie ‘The Song of Bernadette.’ She also won the Golden Globe Award for Best Actress – Motion Picture Drama for the same role.
Personal Life & Legacy
Jennifer Jones was thrice married. Her first marriage was to actor Robert Walker in 1939. The couple had two sons, both of whom went on to become actors. She developed an affair with film producer David O. Selznick while still married to Walker. The marriage ended in 1945.
She married Selznick in 1949 and had one daughter. The couple remained married until Selznick’s death in 1965. Their daughter committed suicide in 1976.
Her third marriage was to multi-millionaire industrialist, art collector and philanthropist Norton Simon in 1971. Simon died in 1993.
She lived a long life and died of natural causes on December 17, 2009, at the age of 90.
_1.jpg)
