SAINT JOHN DE BRITO , CHRISTIAN MISSIONERY PRIEST BORN 1647 MARCH 1-1693 FEBRUARY 4

 

SAINT  JOHN DE BRITO , 

CHRISTIAN MISSIONERY PRIEST 

BORN 1647 MARCH 1-1693 FEBRUARY 4

புனித ஜான் டி பிரிட்டோ (Saint John de Brito, போர்த்துக்கீசம்: João de Brito, மார்ச் 1, 1647 – பெப்ரவரி 4, 1693) போர்த்துக்கலைச் சேர்ந்த இயேசு சபை குருவும், இரத்த சாட்சியும் ஆவார். இவர் "போர்த்துக்கலின் புனித பிரான்சிஸ் சேவியர்" எனப் பலராலும் அழைக்கப்படுகிறார்.

வாழ்க்கைச் சுருக்கம்[தொகு]

ஜான் டி பிரிட்டோ ஒரு புகழ் பெற்ற போர்த்துக்கீச உயர்குடிக்குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவருடைய தந்தை சால்வடோர் டி பிரிட்டோ பெரீரா போர்த்துக்கல்லின் காலனியாக இருந்த பிரேசிலின் ஆளுநராக இருந்தபோது இறந்தவர். 1662 ஆம் ஆண்டில் இயேசு திருச்சபையில் இணைந்து கொயிம்பிரா பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்றார். 1673 ஆம் ஆண்டில் மதப்போதனைக்காக தென்னிந்தியாவின் மதுரை நகருக்கு வந்து சேர்ந்தார். தனது பெயரை தமிழில் அருளானந்தர் என மாற்றிக் கொண்டார். மறவர் சீமை மன்னரால் சிறையிடப்பட்டு நாடுகடத்தப்பட்ட அவர் ஐரோப்பாவுக்குத் திரும்பி, 1683 இல் லிஸ்பன் திரும்பினார். அவருடைய குழந்தைப்பருவ நண்பரான இரண்டாம் பேதுரோ மன்னர் அவரை நாட்டிலேயே தங்குமாறு வேண்டிய போதும், அவர் 24 புதிய சமயப் பிரசாரகர்களுடன் 1690 இல் மீண்டும் மதுரைக்குச் சென்றார்.

மதுரையில் பிரிட்டோ ஐரோப்பிய மேலாண்மையற்ற இந்தியக் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையை நிறுவ முயற்சிகள் எடுத்தார். இதற்காக அவர் உள்ளூர் மொழிகளை நன்கு கற்றறிந்தார். இந்து சமய முனிவர்களைப் போல் மஞ்சள் பருத்தி ஆடைகளையணிந்து புலால் உண்ணாமை, மது அருந்தாமை போன்ற வழக்கங்களைப் பின்பற்றினார். சாகும் வரை நனிசைவ உணவுமுறையைப் பின்பற்றினார். கத்தோலிக்க சமய நெறிகளை பாமர மக்களுக்கு புரியும்படியாக அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார். இரொபர்ட்டோ தெ நோபிலி செயல்படுத்திய இம்முறையையே தனது மதப்பிரசாரங்களுக்குப் பயன்படுத்தினார்.

கிழவன் சேதுபதியும் ஜான் பிரிட்டோவும்[தொகு]

ராணி மங்கம்மாள் காலத்தில் மறவர் சீமைக்கும், மதுரை அரசுக்கும் நல்லுறவு அறுந்து போயிருந்தது. மறவர் சீமையின் தலைமை கிழவன் சேதுபதியிடம் இருந்தது. சேதுபதி கிறிஸ்தவர்களுக்கு விரோதமாய் இருந்தார். அவ்வேளையில் மறவர் சீமையிலே சமயப் போதகம் செய்து வந்த ஜான் பிரிட்டோவினால் ஏராளமான மறவர் சாதியினர் கிறிஸ்தவத்தைத் தழுவிக் கொண்டிருந்தனர். இதனால் பிரிட்டோவை ஊரை விட்டு வெளியேறச் சொன்னார் சேதுபதி.

கிறிஸ்தவ சமயத்தைத் தழுவியவர்களில் முதன்மையானவர் மறவர் சாதி இளவரசர் தடியத் தேவன் என்பவர். தடியத்தேவன் கிறிஸ்தவர்களின் உதவியோடு தலைமையைக் கைப்பற்றி விடுவானோ என்ற அச்சம் சேதுபதிக்கு இருந்தது. தடியத்தேவன் நிறைய மனைவிகளை வைத்திருந்தான். தடியத்தேவன் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறியவுடன் தனது முதல் மனைவியை வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களை அனுப்பி விட்டான். அவ்வாறு அனுப்பப்பட்டவர்களுள் ஒருத்தியான கதலி என்பவள் தன் மாமாவான கிழவன் சேதுபதியிடம் முறையிட்டாள். தடியத்தேவன் இவ்வாறு ஆனதற்கு, காரணம் கிறிஸ்தவம் என்றும், மூல காரணம் ஜான் பிரிட்டோ என்றும் சேதுபதிக்குத் தெரிந்தது.

எனவே ஜான் பிரிட்டோ முனி எனும் கிராமத்தில் தங்கி இருந்தபோது 1693 ஜனவரி 8 ஆம் நாள் பிற்பகலில் மேலும் மூவருடன் சேர்த்துக் கைது செய்யப்பட்டார். நான்கு பேர்களும் கைகளில் விலங்கிடப்பட்டு இரும்புச் சங்கிலிகளால் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டு கயிறு கொண்டு குதிரையின் சேணத்தில் கட்டி இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர். ஜனவரி 11 ஆம் நாள் ராமநாதபுரம் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

ஜனவரி 31 ஆம் நாள் பாம்பாற்றங்கரையில் உள்ள ஓரியூருக்கு கொண்டு வரப்பட்டார். சிறையில் 1693 பிப்ரவரி 3 ஆம் தேதி அவர் எழுதிய கடிதம்

“

ஜனவரி 28 இல் என்னை விசாரித்து ரங்கநாதத் தேவன் முன்னிலையில் கொல்லப்பட வேண்டும் எனத் தீர்ப்பு கூறப்பட்டது... கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து என்னைப் பிரித்து, அரசரின் சகோதரராகிய ஓரியூர் தேவனிடம் அனுப்பி வைத்தனர். கால தாமதமின்றி என்னைக் கொன்று விடுமாறு அவனுக்கு ரகசிய உத்தரவும் அனுப்பப்பட்டது. இங்கு நான் ஜனவரி 31ம் தேதி வந்து சேர்ந்தேன். பொறுமையின்றி நான் மரணத்தை எதிர் நோக்கி இருக்கின்றேன். அதுவே என்னுடைய லட்சியத்தை நிலை நிறுத்தக் கூடியது. இதுவரை நான் செய்து வந்த வேலைக்குக் கைமாறாக என் உயிரைத் தியாகம் செய்யக்கூடிய பொன்னான சந்தர்ப்பம் இப்போது வந்து விட்டது. என் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றமெல்லாம் ஆண்டவனைப் பற்றிப் பிரச்சாரம் செய்ததும், விக்கிரக ஆராதனையைத் தடுத்ததுமே. வீரர்கள் என்னையே கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இதற்கு மேல் என்னால் எழுதுவது முடியாது...[1].

”

பெப்ரவரி 4, 1693 இராமநாதபுரம் மாவட்டம் ஓரியுரில் தலை வெட்டப்பட்டு மறைசாட்சியாக மரித்தார்.

புனிதர் பட்டம்[தொகு]

ஜூன் 22, 1947 அன்று, உரோமை நகரில், பன்னிரண்டாம் பயஸ் ஜான் டி பிரிட்டோவை புனிதராக அறிவித்தார். இவரது திருவிழா பெப்ரவரி 4ந்தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.

CHOWRI CHOWRA HISTORICAL REVOLT 100 YEARS FEBRUARY 4,1922 - FEBRUARY 4 ,2022

 

CHOWRI CHOWRA 

HISTORICAL REVOLT 100 YEARS 

FEBRUARY 4,1922 - FEBRUARY 4 ,2022

100ஆண்டுகள் கடந்தும், சௌரி சௌராவின் தாக்கம் குறித்து வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்னும் குழப்பத்தில் உள்ளனர்

சௌரி சௌராவில் நடந்த வன்முறை காந்தியைக் காட்டிக் கொடுத்ததா அல்லது அந்தச் சம்பவத்தை மதிப்பிடுவதில் மகாத்மா தவறிழைத்தாரா என்பது அந்த நிகழ்வு நடந்து100ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் வரலாற்று மாணவர்களை இன்னும் ஆட்டிப்படைக்கும் கேள்வி.

பிப்ரவரி 4, 1922 அன்று கோரக்பூருக்கு அருகிலுள்ள சௌரி சௌராவில் சத்தியாக்கிரகிகளின் ஊர்வலத்தின் மீது காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதைத் தொடர்ந்து 22 காவலர்கள் வெறித்தனமான கும்பலால் உயிருடன் எரிக்கப்பட்டனர்.

சௌரி சௌராவுக்குப் பிறகு, பிரிட்டிஷ் காவல்துறை அந்தப் பகுதியில் பயங்கர ஆட்சியைக் கட்டவிழ்த்து விட்டது மற்றும் கோரக்பூர் அமர்வு நீதிமன்றத்தால் சம்பவங்கள் தொடர்பாக 172 சத்தியாக்கிரகிகளுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தால் அவர்களின் மனு நிராகரிக்கப்பட்டதை அடுத்து, இறுதியாக 19 பேர் தூக்கிலிடப்பட்டனர்.

உள்ளூர் கிராம மக்கள் மற்றும் அரசியல் ஆர்வலர்களின் அமைப்பான சௌரி சௌரா ஸ்மாரக் சமிதி, சம்பவத்தின் 75வது ஆண்டு விழாவில் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளை நடத்த திட்டமிட்டுள்ளது.

சௌரி சௌரா 1922--92 என்ற புத்தகத்தை எழுதிய அறிஞர் ஷாஹித் அமீன், சௌரி சௌரா இன்னும் உண்மையான வரலாற்று எழுத்தின் விளிம்பில் இருப்பது துரதிர்ஷ்டவசமானது என்கிறார். இந்த எழுச்சி பற்றிய உண்மைகள் இன்னும் முழுமையாக தொகுக்கப்பட்டு பகுப்பாய்வு செய்யப்படவில்லை என்று அவர் கூறுகிறார்.

சௌரி சௌராவின் வன்முறையால் அதிர்ச்சியடைந்த மகாத்மா காந்தி, 1922-ல் அந்த இயக்கம் உச்சத்தில் இருந்தபோது திடீரென ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை நிறுத்தினார். சௌரி சௌரா, நாட்டுக்கு சுதந்திரம் பெற அகிம்சை வழிப் போராட்டத்தைத் தொடங்க மக்கள் இன்னும் தயாராகவில்லை என்பதற்கு 'தெய்வீக எச்சரிக்கை' என்று அவர் கூறினார். மகாத்மாவின் விமர்சகர்களுக்கு, இயக்கம் இடைநிறுத்தப்பட்டது ஒரு 'இமாலய தவறு'. ஸ்வராஜ்ஜியம் ஒரு அங்குல தூரத்தில் மட்டுமே இருப்பதாக அவர்கள் உணர்ந்த சுதந்திரப் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கியமான தருணம். காந்தியின் யங் இந்தியாவில் (16-2-1922), 'சௌரி சௌராவின் குற்றம்' என்ற கட்டுரையும் கடுமையான எதிர்வினைகளைத் தூண்டியது.

சௌரி சௌராவின் இறுதியில் ஏற்படும் தாக்கம் குறித்து அவர் சற்றே குழப்பத்தில் இருந்ததை அவரது நினைவுக் குறிப்புகள் வெளிப்படுத்தின. மார்ச் 1922 இல், அவர் மகாதேவ் தேசாய்க்கு எழுதினார், 'சௌரி சௌரா எங்களை ஒரு தீவிபத்தில் இருந்து காப்பாற்றினார் மற்றும் ஸ்வராஜ் மைல்களுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தார் என்பதை என்னிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்'. அவர் 1930 இல் நடந்த நிகழ்வை வேறுவிதமாக விளக்கினார்: 'சௌரி சௌராவில் நடந்த நிகழ்வுகளால் அகிம்சையின் அணிவகுப்பு குறுக்கிடப்படாமல் இருந்திருந்தால், இன்று நாம் ஸ்வராஜ்ஜியத்தின் முழு வசம் இருந்திருப்போம் என்று நான் தைரியமாகச் சொல்கிறேன். ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை கைவிடுவதற்கான தனது முடிவை காந்தி ஆதரித்தார், அதே நேரத்தில் இந்த முடிவு பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை விரைவாக அகற்ற விரும்பிய வெகுஜனங்களை மனச்சோர்வடையச் செய்துள்ளது என்பதை முழுமையாக உணர்ந்தார். மகாத்மாவை அவரது விமர்சகர்கள் மிருகத்தனமான அரச அதிகாரத்தின் முகத்தில் கோழைத்தனமாக குற்றம் சாட்டியபோது அது வேதனையை ஏற்படுத்தியது. 1928ல் நவஜீவன் பத்திரிக்கையில் அவர் எழுதியது போல், 'இன்று வரை ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை கைவிட்டு நாட்டுக்கு சேவை செய்ததாக உணர்ந்தேன். கோழைத்தனமான செயலாக அல்ல, பூரண சத்தியாகிரகத்தின் வடிவமாக வரலாறு இதைப் பார்க்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.'

சம்பவத்திற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, 2 பிப்ரவரி 1922 அன்று, பிரிட்டிஷ் இந்திய இராணுவத்தின் ஓய்வுபெற்ற சிப்பாய் பகவான் அஹிர் தலைமையில் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் பங்கேற்ற தன்னார்வலர்கள், கௌரி பஜாரில் உணவு விலை உயர்வு மற்றும் மது விற்பனைக்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தினர். உள்ளூர் தரோகா (இன்ஸ்பெக்டர்) குப்தேஷ்வர் சிங் மற்றும் பிற போலீஸ் அதிகாரிகளால் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் தாக்கப்பட்டனர். தலைவர்கள் பலர் கைது செய்யப்பட்டு சௌரி சௌரா காவல் நிலையத்தில் அடைக்கப்பட்டனர். இதன் எதிரொலியாக, காவல்துறைக்கு எதிராக பிப்ரவரி 4ஆம் தேதி பஜாரில் போராட்டம் நடத்த அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது.[1]

பிப்ரவரி 4 அன்று, ஏறக்குறைய 2,000 முதல் 2,500 எதிர்ப்பாளர்கள் கூடி, சௌரி சௌராவில் உள்ள சந்தைப் பாதையை நோக்கி அணிவகுத்துச் செல்லத் தொடங்கினர். கவுரி பஜார் மதுபானக் கடையை முற்றுகையிட அவர்கள் திரண்டிருந்தனர். போராட்டக்காரர்கள் ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான முழக்கங்களை எழுப்பியவாறு பஜார் நோக்கி பேரணியாகச் சென்றபோது நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்த ஆயுதம் தாங்கிய போலீஸார் அனுப்பப்பட்டனர். கூட்டத்தை பயமுறுத்தி கலைக்கும் முயற்சியில், குப்தேஷ்வர் சிங் தனது 13 உள்ளூர் போலீஸ் அதிகாரிகளை வானத்தை நோக்கி எச்சரிக்கை துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த உத்தரவிட்டார். இது போலீசாரை நோக்கி கற்களை வீசத் தொடங்கிய கூட்டத்தைக் கிளர்ந்தெழச் செய்தது.[2][3][4]

நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் போனதால், சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பிருத்வி பால், முன்னேறிய கூட்டத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த காவல்துறைக்கு உத்தரவிட்டார், மூன்று பேர் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் பலர் காயமடைந்தனர். போலீஸ் பின்வாங்குவதற்கான காரணம் குறித்து அறிக்கைகள் வேறுபடுகின்றன, சிலர் கான்ஸ்டபிள்களின் வெடிமருந்துகள் தீர்ந்துவிட்டதாகக் கூறுகின்றனர், மற்றவர்கள் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு கூட்டத்தின் எதிர்பாராத உறுதியான எதிர்வினையே காரணம் என்று கூறுகின்றனர். இதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட குழப்பத்தில், ஆத்திரமடைந்த கும்பல் முன்னேறியபோது, ​​அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்த போலீஸார் மீண்டும் போலீஸ் சௌகியின் தங்குமிடத்திற்குச் சென்றனர். தங்கள் அணிகளுக்குள் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளால் ஆத்திரமடைந்த கூட்டம், சௌகியை எரித்தது, சிங் மற்றும் உள்ளே சிக்கியிருந்த கான்ஸ்டபிள்கள் உட்பட அனைத்து இந்திய போலீஸ்காரர்களையும் கொன்றனர்.[2][3][4]

இந்த சம்பவத்தில் உயிரிழந்த காவலர்களின் பெயர்கள் வருமாறு:

இந்த சம்பவத்தில் உயிரிழந்த காவலர்களின் பெயர்கள் வருமாறு:

இன்ஸ்பெக்டர் குப்தேஷ்வர் சிங்

சப்-இன்ஸ்பெக்டர் பிருத்வி பால்

கான்ஸ்டபிள் பஷீர் கான்

கான்ஸ்டபிள் கபில் தேவ் சிங்

கான்ஸ்டபிள் லகாய் சிங்

கான்ஸ்டபிள் ரகுவீர் சிங்

சௌகிதார் விஷேஷ்வர் சிங்

கான்ஸ்டபிள் முகமது கான்

கான்ஸ்டபிள் ஹசன் கான்

கான்ஸ்டபிள் கடாபக்ஷ் கான்

கான்ஸ்டபிள் ஜமா கான்

சௌகிதார் மங்லு சௌபே

கான்ஸ்டபிள் ராம்பாலி பாண்டே

கான்ஸ்டபிள் கபில் தேவ்

கான்ஸ்டபிள் இந்திரசன் சிங்

கான்ஸ்டபிள் ராம்லகான் சிங்

கான்ஸ்டபிள் மர்தானா கான்

கான்ஸ்டபிள் ஜக்தேவ் சிங்

கான்ஸ்டபிள் ஜெய்காய் சிங்

சௌகிதார் வசீர்

சௌகிதர் கிசாய் ராம்

சௌகிதர் கட்வாரு ராம்

ஜாதை ராம் என்ற சௌகிதார் (அரசு காவலர்) கும்பலால் எரியும் நிலையத்தில் வீசப்பட்டார், ஆனால் அவர் உயிர் பிழைக்க முடிந்தது. அவருக்கு பல தீக்காயங்கள் இருந்தன. சம்பவத்திற்குப் பிறகு பிராந்திய போலீஸ் கமிஷனர் வந்தபோது, ​​​​ஜாத்தாயை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல உத்தரவிட்டார், அங்கு அவர் இறந்தார்.

பெரும்பாலான பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எரித்து கொல்லப்பட்டனர், இருப்பினும் பலர் சௌகியின் நுழைவாயிலில் கூட்டத்தால் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் அவர்களின் உடல்கள் மீண்டும் தீயில் வீசப்பட்டன. இறப்பு எண்ணிக்கை இலக்கியங்களில் 22 அல்லது 23 போலீஸ்காரர்களாக வெவ்வேறு கணக்குகளின் மூலம் பதிவாகியுள்ளது, ஒருவேளை ஜாதை ராமின் அடுத்தடுத்த மரணத்தை புறக்கணித்ததன் காரணமாகவோ அல்லது எண்ணியதன் காரணமாகவோ இருக்கலாம்.[2][3][4]

பின்விளைவு

காவல்துறையின் கொலைக்கு பதிலடியாக, பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அதிகாரிகள் சௌரி சௌரா மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இராணுவச் சட்டத்தை அறிவித்தனர். பல சோதனைகள் நடத்தப்பட்டு நூற்றுக்கணக்கானோர் கைது செய்யப்பட்டனர்.

கோபத்தில் திகைத்து, காந்தி ஐந்து நாள் உண்ணாவிரதத்தை மேற்கொண்டார், அதற்காக அவர் இரத்தம் சிந்திய குற்றத்திற்காக தவம் செய்தார்.[3] பிரதிபலிப்பில், அஹிம்சையின் (அகிம்சையின்) முக்கியத்துவத்தை போதியளவு வலியுறுத்தாமல் மற்றும் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளும் போது கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்க போதுமான பயிற்சி அளிக்காமல், பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசாங்கத்திற்கு எதிராக மக்களை கிளர்ச்சி செய்ய ஊக்குவிப்பதில் மிகவும் அவசரமாக செயல்பட்டதாக காந்தி உணர்ந்தார். ] இந்திய மக்கள் சரியாகத் தயாராக இல்லை என்றும், சுதந்திரம் அடையத் தேவையானதைச் செய்ய இன்னும் தயாராக இல்லை என்றும் அவர் முடிவு செய்தார். காந்தியும் கைது செய்யப்பட்டு ஆறு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டார் ஆனால் பின்னர் பிப்ரவரி 1924 இல் அவரது உடல்நிலை சரியில்லாத காரணத்தால் விடுவிக்கப்பட்டார்.[4]

12 பிப்ரவரி 1922 அன்று, சௌரி சௌரா சோகத்தின் நேரடி விளைவாக இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தேசிய அளவில் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை நிறுத்தியது.[6]

காந்தி இந்த முடிவை எடுத்தபோது சிறையில் இருந்த நேருவும், காங்கிரஸின் பெரும்பாலான ஊழியர்களும், இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு தேசம் ஆதரவளிக்கும் சகாப்தத்தை எட்டிய நேரத்தில் இது ஒரு அவசர மற்றும் தவறான முடிவு என்று உணர்ந்தனர். இந்த வாபஸ் பெறப்பட்ட சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, காலனித்துவ அரசாங்கம் காந்தியைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தது.[7]

விசாரணை மற்றும் தண்டனை

சௌரி சௌரா விவகாரத்துடன் இணைந்து 'கலவரம் மற்றும் தீ வைப்பு' குற்றச்சாட்டின் பேரில் மொத்தம் 225 பேர் கோரக்பூர் செஷன்ஸ் கோர்ட் நீதிபதி எச்.ஈ. ஹோம்ஸில் விசாரணைக்கு கொண்டுவரப்பட்டனர்.[8] இவர்களில், ஆறு பேர் போலீஸ் காவலில் இருந்தபோது இறந்தனர், இருவருக்கு 2 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது, அதே நேரத்தில் 170 பேருக்கு தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது மற்றும் 47 பேர் 9 ஜனவரி 1923 அன்று விடுவிக்கப்பட்டனர், எட்டு மாதங்கள் நீடித்த விசாரணையில் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து.[8]

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் எம்.என்.யால் 'சட்டப்பூர்வமான கொலை' என்று வகைப்படுத்தப்பட்ட தீர்ப்புகள் மீது எதிர்ப்புப் புயல் வெடித்தது. ராய்,[8] இந்தியத் தொழிலாளர்களின் பொது வேலைநிறுத்தத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தார்.[9]

30 ஏப்ரல் 1923 அன்று, அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் மேல்முறையீடுகள் பரிசீலிக்கப்பட்ட பின்னர், வழக்கின் இறுதித் தீர்ப்புகளை அறிவித்தது:

நாசர் அலி, பகவான் அஹிர், லால் முகமது, ஷியாம்சுந்தர், அப்துல்லா, துதி சிங், காளி சரண், லௌதி குமார், மகாதேவ் சிங், மெகு அலி, ரகுவீர், ராம்லகான், ராம்ரூப், சஹ்தேவ், ருதாலி, மோகன் ஆகிய 19 பேர் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள். , சம்பத், ஷியாம் சுந்தர் மற்றும் சீதாராம்.

14 பேருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

19 பேருக்கு 8 ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

57 பேருக்கு 5 ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

20 பேருக்கு 3 ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

3 பேருக்கு 2 ஆண்டுகள் சிறை.

38 பேர் விடுதலை செய்யப்பட்டனர்.

மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட 19 பிரதிவாதிகள் 1923 ஜூலை 2 முதல் 11 வரை தூக்கிலிடப்பட்டனர்.

100years on, historians still confused about the impact of Chauri Chaura

Did the violence at Chauri Chaura betray Gandhi or did the Mahatma err in assessing the incident is a question that still haunts students of history 75 years after the event.

As many as 22 policemen were burnt alive by a rampaging mob after the police fired on a procession of satyagrahis in Chauri Chaura near Gorakhpur on February 4,1922.

In the aftermath of Chauri Chaura, the British police unleashed a reign of terror in the area and 172 satyagrahis were sentenced to death in connection with the incidents by the Gorakhpur sessions court. Finally 19 people were hanged, after their plea was rejected by the Allahabad high court.

The Chauri Chaura Smarak Samiti, an organisation of local villagers and political activists, is planning to organise various functions during the 75th anniversary of the incident.

Shahid Amin, a scholar who authored a book Chauri Chaura 1922--92, says it is unfortunate that Chauri Chaura still remains on the margin of authentic history writing. The facts about this upsurge, he says, are yet to be fully compiled and analysed.

Mahatma Gandhi was shaken by the violence of Chauri Chaura and abruptly called off the non-co-operation movement in 1922 when the movement was at its peak. Chauri Chaura, he said, was a 'divine warning' that the masses were not yet prepared for launching a non-violent struggle to gain freedom for the country.

For the Mahatma's critics, the suspension of the movement was a 'Himalayan mistake' at a crucial juncture of the freedom struggle when they felt Swaraj was only 'one inch away'.

Gandhi's article in Young India (16-2-1922), 'The crime of Chauri Chaura' had also evoked sharp reactions.

His memoirs revealed that he was somewhat confused about the eventual impact of Chauri Chaura. In March 1922, he wrote to Mahadev Desai, 'take it from me that Chauri Chaura has saved us from a conflagration and has brought Swaraj miles nearer.' He interpreted the event differently in 1930: 'if the march of nonviolence had not been interrupted by the events in Chauri Chaura, I make bold to say that we would have been today in full possession of Swaraj.'

Gandhi defended his decision to call off the non- co-operation movement while fully realising that the decision had demoralised the masses who wanted to get rid of British rule quickly. It pained the Mahatma when his critics accused him of cowardice in the face of brutal State power. As he wrote in Navjeevan in 1928, 'until this date I have felt that I have served the country by calling off the non-co-operation movement. I am confident that history will look upon it as a form of perfect satyagraha and not as an act of cowardice.'

Two days before the incident, on 2 February 1922, volunteers participating in the non-cooperation movement led by a retired soldier of the British Indian Army named Bhagwan Ahir, protested against high food prices and liquor sales at Gauri Bazaar. The demonstrators were beaten back by the local Daroga (inspector) Gupteshwar Singh and other police officers. Several of the leaders were arrested and put in the lock-up at the Chauri Chaura police station. In response to this, a protest against the police was called on 4 February, to be held at the Bazaar.[1]

On 4 February, approximately 2,000 to 2,500 protesters assembled and began marching towards the market lane at Chauri Chaura. They had gathered to picket the Gauri Bazaar Liquor Shop. Armed police were dispatched to control the situation while the protesters marched towards the Bazaar, shouting anti-British slogans. In an attempt to frighten and disperse the crowd, Gupteshwar Singh ordered his 13 local police officers to fire warning shots into the air. This only agitated the crowd who began to throw stones at the police.[2][3][4]

With the situation getting out of control, the sub-inspector Prithvi Pal ordered the police to open fire on the advancing crowd, killing three and wounding several others. Reports vary on the reason for the police retreat, with some suggesting that the constables ran out of ammunition while others claimed that the crowd's unexpectedly assertive reaction to the gunfire was the cause. In the ensuing chaos, the heavily outnumbered police fell back to the shelter of the police chowki while the angry mob advanced. Infuriated by the gunfire into their ranks, the crowd set the chowki ablaze, killing all of the Indian policemen including Singh and the constables trapped inside.[2][3][4]

The following are the names of the policemen that were killed in the incident:

Inspector Gupteshwar Singh

Sub-Inspector Prithvi Pal

Constable Bashir Khan

Constable Kapil Dev Singh

Constable Lakhai Singh

Constable Raghuvir Singh

Chaukidar Visheshwar Singh

Constable Mohammed Khan

Constable Hasan Khan

Constable Gadabaksh Khan

Constable Jama Khan

Chaukidar Manglu Chaubey

Constable Rambali Pandey

Constable Kapil Dev

Constable Indrasan Singh

Constable Ramlakhan Singh

Constable Mardana Khan

Constable Jagdev Singh

Constable Jaigai Singh

Chaukidar Wazir

Chaukidar Ghisai Ram

Chaukidar Katwaru Ram

One chaukidar (government watchman) named Jathai Ram was thrown into the burning station by the mob but he was able to survive. He had several burn injuries. When the regional Police Commissioner arrived after the incident, he ordered Jathai to be taken to hospital where he later died.

Most victims were burned to death, although several appear to have been killed by the crowd at the entrance to the chowki and their bodies thrown back into the fire. The death count is reported in the literature as either 22 or 23 policemen by different accounts, possibly because of ignoring or counting the subsequent death of Jathai Ram.[2][3][4]

Aftermath

In response to the killing of the police, the British colonial authorities declared martial law in and around Chauri Chaura. Several raids were conducted and hundreds of people were arrested.

Appalled at the outrage, Gandhi went on a five-day fast as penance for what he perceived as his culpability in the bloodshed.[3] In reflection, Gandhi felt that he had acted too hastily in encouraging people to revolt against the British colonial government without sufficiently emphasising the importance of ahimsa (non-violence) and without adequately training the people to exercise restraint in the face of attack.[5] He decided that the Indian people were ill-prepared and not yet ready to do what was needed to achieve independence. Gandhi was also arrested and sentenced to six years of imprisonment but was later released in February 1924, on grounds of his ill health.[4]

On 12 February 1922, the Indian National Congress halted the non-cooperation movement on the national level as a direct result of the Chauri Chaura tragedy.[6]

Nehru and most of the workers of the Congress, who were in prison when Gandhi took this decision, felt that this was a hasty and incorrect decision at a time when the nation was reaching the epoch of support for the Indian independence movement. A few months after this withdrawal, the colonial government arrested Gandhi and put him in Jail.[7]

Trial and conviction

A total of 225 people were brought to trial at Gorakhpur Sessions Court of Judge H. E. Holmes, on charges of "rioting and arson" in conjunction with the Chauri Chaura affair.[8] Of these, six died while in police custody, two were sentenced to 2 years' imprisonment, while 170 were sentenced to death by hanging and 47 were acquitted on 9 January 1923, following conviction in a trial which lasted eight months.[8]

A storm of protest erupted over the verdicts, which were characterised as "legalised murder" by Indian Communist leader M.N. Roy,[8] who called for a general strike of Indian workers.[9]

On 30 April 1923, The Allahabad High Court pronounced the final judgements in the case, after appeals had been considered:

The (19) people who were sentenced to hanging were Nazar Ali, Bhagwan Ahir, Lal Mohammed, Shyamsundar, Abdullah, Dudhi Singh, Kali Charan, Lauti Kumar, Mahadev Singh, Meghu Ali, Raghuvir, Ramlakhan, Ramroop, Sahdev, Rudali, Mohan, Sampat, Shyam Sundar and Sitaram.

14 people were sentenced to life imprisonment.

19 people were sentenced to 8 years' imprisonment.

57 people were sentenced to 5 years' imprisonment.

20 people were sentenced to 3 years' imprisonment.

3 people to 2 years' imprisonment.

38 people were acquitted.

The 19 defendants condemned to death were hanged between 2 and 11 July 1923.

100 years on, historians still confused about the impact of Chauri Chaura

Did the violence at Chauri Chaura betray Gandhi or did the Mahatma err in assessing the incident is a question that still haunts students of history 100 years after the event.

As many as 22 policemen were burnt alive by a rampaging mob after the police fired on a procession of satyagrahis in Chauri Chaura near Gorakhpur on February 4,1922.

In the aftermath of Chauri Chaura, the British police unleashed a reign of terror in the area and 172 satyagrahis were sentenced to death in connection with the incidents by the Gorakhpur sessions court. Finally 19 people were hanged, after their plea was rejected by the Allahabad high court.

The Chauri Chaura Smarak Samiti, an organisation of local villagers and political activists, is planning to organise various functions during the 75th anniversary of the incident.

Shahid Amin, a scholar who authored a book Chauri Chaura 1922--92, says it is unfortunate that Chauri Chaura still remains on the margin of authentic history writing. The facts about this upsurge, he says, are yet to be fully compiled and analysed.

Mahatma Gandhi was shaken by the violence of Chauri Chaura and abruptly called off the non-co-operation movement in 1922 when the movement was at its peak. Chauri Chaura, he said, was a 'divine warning' that the masses were not yet prepared for launching a non-violent struggle to gain freedom for the country.For the Mahatma's critics, the suspension of the movement was a 'Himalayan mistake' at a crucial juncture of the freedom struggle when they felt Swaraj was only 'one inch away'.Gandhi's article in Young India (16-2-1922), 'The crime of Chauri Chaura' had also evoked sharp reactions.

His memoirs revealed that he was somewhat confused about the eventual impact of Chauri Chaura. In March 1922, he wrote to Mahadev Desai, 'take it from me that Chauri Chaura has saved us from a conflagration and has brought Swaraj miles nearer.' He interpreted the event differently in 1930: 'if the march of nonviolence had not been interrupted by the events in Chauri Chaura, I make bold to say that we would have been today in full possession of Swaraj.' Gandhi defended his decision to call off the non- co-operation movement while fully realising that the decision had demoralised the masses who wanted to get rid of British rule quickly. It pained the Mahatma when his critics accused him of cowardice in the face of brutal State power. As he wrote in Navjeevan in 1928, 'until this date I have felt that I have served the country by calling off the non-co-operation movement. I am confident that history will look upon it as a form of perfect satyagraha and not as an act of cowardice.'

In response to the killing of the police, the British colonial authorities declared martial law in and around Chauri Chaura. Several raids were conducted and hundreds of people were arrested.

Appalled at the outrage, Gandhi went on a five-day fast as penance for what he perceived as his culpability in the bloodshed.[3] In reflection, Gandhi felt that he had acted too hastily in encouraging people to revolt against the British colonial government without sufficiently emphasising the importance of ahimsa (non-violence) and without adequately training the people to exercise restraint in the face of attack.[5] He decided that the Indian people were ill-prepared and not yet ready to do what was needed to achieve independence. Gandhi was also arrested and sentenced to six years of imprisonment but was later released in February 1924, on grounds of his ill health.[4]

On 12 February 1922, the Indian National Congress halted the non-cooperation movement on the national level as a direct result of the Chauri Chaura tragedy.[6]

Nehru and most of the workers of the Congress, who were in prison when Gandhi took this decision, felt that this was a hasty and incorrect decision at a time when the nation was reaching the epoch of support for the Indian independence movement. A few months after this withdrawal, the colonial government arrested Gandhi and put him in Jail.[7]

Trial and conviction

A total of 225 people were brought to trial at Gorakhpur Sessions Court of Judge H. E. Holmes, on charges of "rioting and arson" in conjunction with the Chauri Chaura affair.[8] Of these, six died while in police custody, two were sentenced to 2 years' imprisonment, while 170 were sentenced to death by hanging and 47 were acquitted on 9 January 1923, following conviction in a trial which lasted eight months.[8]

A storm of protest erupted over the verdicts, which were characterised as "legalised murder" by Indian Communist leader M.N. Roy,[8] who called for a general strike of Indian workers.[9]

On 30 April 1923, The Allahabad High Court pronounced the final judgements in the case, after appeals had been considered:

The (19) people who were sentenced to hanging were Nazar Ali, Bhagwan Ahir, Lal Mohammed, Shyamsundar, Abdullah, Dudhi Singh, Kali Charan, Lauti Kumar, Mahadev Singh, Meghu Ali, Raghuvir, Ramlakhan, Ramroop, Sahdev, Rudali, Mohan, Sampat, Shyam Sundar and Sitaram.

14 people were sentenced to life imprisonment.

19 people were sentenced to 8 years' imprisonment.

57 people were sentenced to 5 years' imprisonment.

20 people were sentenced to 3 years' imprisonment.

3 people to 2 years' imprisonment.

38 people were acquitted.

The 19 defendants condemned to death were hanged between 2 and 11 July 1923.

FACE BOOK ,SOCIAL NET WORK BEGINS 2004 FEBRUARY 4

FACE BOOK ,SOCIAL NET WORK 

BEGINS 2004 FEBRUARY 4

முகநூல் (Facebook, பேஸ்புக் ) 2004இல் தொடங்கிய இணையவழி சமூக வலையமைப்பு நிறுவனமாகும். ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு மாணவர் மார்க் சக்கர்பர்க் ஹார்வர்ட் மாணவர்களுக்கு ஆரம்பித்து பின்பு வேறு ஐவி லீக் பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கும் அனுமதி கிடைத்தது. இன்றைய முகநூலில் 13 வயதான நபர்கள் சேரலாம். அலெக்சா நிறுவனத்தின் மதிப்பீட்டின் படி இணைய முழுவதிலும் முகநூல் தான் இரண்டாவது மிகப் பரவலமான இணையத்தளமாகும்.

முகநூல்

பேஸ்புக்கினை தமிழில் முகநூல் என்று அழைக்கின்றார்கள். இவ்வாறு அழைப்பது பரவலாக ஊடகங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.[4][5] பேஸ்புக் அல்லது முகநூல் என்பது 2004ல் தொடங்கப்பட்ட இணையவழி சமூக வலையமைப்பு. ஜுலை 2011 கணக்கெடுப்பின்படி இதில் 800 மில்லியன் உபயோகிப்பாளர்கள் உள்ளனர். 13 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் முகநூலில் தங்களின் பெயரைப் பதிவு செய்து கொண்டு முகநூலில் உள்ள மற்றவர்களை நண்பர்களாக்கிக் கொண்டு தங்கள் கருத்துக்களை பரிமாறிக் கொள்வர்.

வரலாறு

முகநூலை மார்க் சக்கர்பர்க் தன் நண்பர்களான எடுடாரோ சாவ்ரின், டஸ்டின் மாஸ்கோவிட் போன்ற ஹார்வர்ட் நண்பர்களுடன் தொடங்கினார். பிறகு ஐவி லீக், ஸ்டான்போர்டு பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் முகநூலில் சேர்ந்தனர். பின்னர் ஆப்பிள், மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவன ஊழியர்களும் முகநூலில் சேர்ந்தனர். 2008ல்,முகநூலின் தலைமையகம் அயர்லாந்து நாட்டின் டப்ளின் நகரில் தொடங்கப் பட்டது. 2010ல், முகநூலின் மதிப்பு 41 மில்லியன் டாலராக உயர்ந்து, கூகிள், அமேசானைத் தொடர்ந்து அமெரிக்காவின் மூன்றாவது பெரிய இணைய தள நிறுவனமாக உயர்ந்தது.

2011ல் முகநூலின் தலைமையகம் மென்லோ பார்க், கலிபோர்னியாவிற்கு மாற்றப்பட்டது. 13 வயதிற்கு மேற்பட்ட, சரியான மின்னஞ்சல் முகவரி உள்ள யாரும் முகநூலில் அங்கத்தினர் ஆகலாம்.

இந்திய சட்டம்
இந்தியாவில் இந்திய தகவல் தொழில் நுட்ப சட்டம் மற்றும் இந்திய ஒப்பந்த சட்டம் ஆகியவை 18 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் பேஸ்புக் முதலான சமூக வலைத்தளங்களில் உறுப்பினராவதை ஏற்பதில்லை. இது சிறார் பாதுகாப்பைக் கருத்தில் கொண்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒன்று.[6][7]

நிறுவனத்தின் வருமானம்

முகநூல் நிறுவனம் 2,000 ஊழியர்களுடன், 15 நாடுகளில் செயல்பட்டு வருகிறது. இதன் நிறுவனர்கள், மற்றும் முன்னாள்,இன்னாள் ஊழியர்களும் இதில் பங்குதாரர்களாக உள்ளனர். இந்த இணையதளத்தின் வருமானம் விளம்பரங்களின் மூலமாகவே கிடைக்கிறது. மற்ற பெரிய இணையதளங்களை விட விளம்பரங்களைப் பார்க்கும் கட்டணம் இதில் குறைவு. ஏனென்றால் இந்த இணையதளத்தை உபயோகிப்போர் இளைஞர்களாக இருப்பதால் அவர்களுக்கு நண்பர்களுடன் கலந்துரையாடவே விருப்பம். விளம்பரங்களைப் பார்க்க அவர்கள் பெரும்பாலும் விரும்புவதில்லை.

இணையதளம்
முகநூல் உபயோகிப்பாளர்கள் தங்களுடைய புகைப்படம், சொந்த விருப்பங்கள், தொடர்பு கொள்ளும் விபரம் போன்ற தகவல்களைக் கோப்புகளாக இத்தளத்தில் பதிவு செய்யலாம். தான் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்ட தகவல்களை யாரெல்லாம் அறிந்து கொண்டார்கள், யாரெல்லாம் தன்னைப் பற்றிய தகவல்களைத் தேடினார்கள் என்று அறிந்து கட்டுப்படுத்தலாம். இது மை ஸ்பேஸ் (என்னுடைய இடம்) என்ற இணையதளத்தை ஒத்து இருந்தாலும், முகநூலில் உண்மையான அடையாளங்கள் கேட்கப்படுகிறது.

முகநூலில் நண்பர்களுடன் தகவல் பரிமாறும் சுவர், புகைப்படங்கள் பதிவு செய்யும் வசதி, நண்பர்களின் தற்போதைய நடவடிக்கை ஆகியவற்றை குறிப்பிடும் தனித்தனி வசதியும் உண்டு. 200 புகைப்படங்கள் வரை ஒரு ஆல்பத்தில் சேகரிக்கும் வசதியும் உண்டு. முகநூல் மூலம் நண்பர்களுக்கு 1 டாலர் செலவில் பரிசுகளை முக்கியத் தகவல்களுடன் அனுப்பலாம். சுமார் 60 நாடுகளில் உள்ள 150 மில்லியன் மக்கள் 200 கைபேசி ஆபரேட்டர்கள் மூலம் நவீனக் கைபேசியில் முகநூல் இணையதளத்தை பயன்படுத்தி வருகின்றனர். ஏப்ரல் 2011ல் முகநூலில் அரட்டை அடிப்பதை நேரடிக் குரல் அழைப்பு மூலம் உலகெங்கும் உள்ள நண்பர்களுடன் பேசும் முறை கொண்டு வரப்பட்டது. ஜூலை 2011ல், ஸ்கைப் என்ற நிறுவனத்தின் உதவியுடன் நேரடி ஒளிப்பதிவாக ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதைப் பார்க்கும் முறையைக் கொண்டு வந்தனர்.

வரவேற்பு
இந்த இணையதளம் 'உலகின் சிறந்த 100 இணையதளங்களுள்' ஒன்று என்ற விருதை பி.சி. நாளிதழ் மூலம் 2007ல் வென்றது. 2008ல் 'மக்கள் குரல் விருது' கிடைத்துள்ளது. நியூஜெர்சி மாணவர்களின் கருத்துப்படி இளங்கலை மாணவர்கள் விரும்பும் இணையதளங்களுள் முகநூல் இரண்டாம் இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. 2010ல் சிலிக்கன் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள நிறுவனங்களில் சிறந்த படைப்புக்கான விருதைப் பெற்றுள்ளது. ஆஸ்திரேலியாவின் உச்ச நீதிமன்றம் அனுப்பும் நீதிமன்ற சம்மன் அனுப்பக்கூடிய சிறந்த வழியாக முகநூலைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது.

பயன்படுத்தும் முதல் 10 நாடுகள்

ஆங்கில மொழி பேசும் கனடா,அமெரிக்கா ஐக்கிய ராஜ்ஜியம் ஆகிய நாடுகளிலும், வட அமெரிக்கா,மத்திய கிழக்கு நாடுகளிலும், ஐரோப்பா, ஆசிய பசிபிக் நாடுகளிலும் முகநூல் சிறந்த வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. அமெரிக்கா, இந்தோனேசியா, இந்தியா, ஐக்கிய ராஜ்ஜியம், துருக்கி, பிரேசில், மெக்ஸிகோ, பிலிப்பைன்ஸ், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி போன்ற நாடுகள் முகநூல் பயன்பாட்டில் முதல் 10 இடங்களைப் பெறுகின்றன.

விமர்சனம்

சீனா, வியட்நாம், ஈரான், உஸ்பெகிஸ்தான், பாகிஸ்தான், சிரியா, பங்களாதேஷ் போன்ற நாடுகளில் இந்த இணையதளம் இஸ்லாமியத்துக்கு எதிரானது, மத வேற்றுமையை ஏற்படுத்தக்கூடியது என்று தடை செய்துள்ளனர். 50% பிரிட்டிஷ் கம்பெனிகளில் வேலை நேரத்தில் முகநூல் இணையதளம் பார்ப்பதற்கு தடை விதித்துள்ளனர். அழையா விருந்தாளிகளால் சில அசம்பாவித சம்பவங்கள் ஏற்பட்டதால் ஜெர்மனியில் முகநூலைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுத்து வருகிறது. முகநூலில் 18 வயதுக்குட்பட்ட இளையோர் தங்கள் பதிவுகளை பொதுவெளியில் பகிர்வதற்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த கட்டுப்பாடு அக்டோபர் , 2013 இல் தளர்த்தப்பட்டது.[8]

சமூகத்தில் முகநூலின் தாக்கம்
வியாபாரிகளும், நிறுவனங்களும் தங்களுடைய பொருள்களை மக்களிடம் அறிமுகப்படுத்தும் வழியாக முகநூலைக் கருதுகின்றனர்.
ஒரே எண்ணம்,விருப்பம் உடையவர்களை ஒன்றிணைக்கும் தளமாக உள்ளது.
பிரிந்து போன குடும்பங்கள் இந்த முகநூல் மூலம் ஒன்று சேர்ந்த நிகழ்வுகளும் உண்டு.
சிலர் நண்பர்கள், உறவினர்களிடம் தொடர்பு கொள்ளும் தளமாகக் கருதினாலும், வேறு சிலர் நேரடித் தொடர்பு இல்லாததால் முகநூல் மூலம் சமூகக் குற்றங்கள் நடக்க வாய்ப்பு இருப்பதாகக் கருதுகின்றனர்.
விவாகரத்து, குழந்தைப் பேறு இல்லாமை போன்றவற்றிற்கும் இந்த இணையதளம் காரணமாக இருக்கிறது என்று கருதுவோர் சிலரும், இதை மறுப்பவர் சிலரும் உண்டு.

'த சோசியல் நெட்வொர்க்' என்ற பெயரில் முகநூலைப் பற்றிய திரைப்படம் ஒன்றும் வெளி வந்துள்ளது.
பாதுகாப்பு
முக நூல் பக்கத்தில் சில சமூக விரோதிகளின் தொந்தரவுகளைத் தவிர்க்க [9] என்ற உதவி பக்கத்தை நாடலாம். மற்றும் முக நூல் சம்பந்தமாக புகார் எதுவும் தெரிவிக்க [10] என்ற பக்கத்திற்கு செல்லலாம். தமக்கு வேண்டாத நட்பை நீக்க ("Unfriend”) என குறிப்பிடலாம். மற்றும் எவரின் செய்தியும் வேண்டாம் என்றால் (block) என்ற விருப்ப பகுதியை கவனத்தில் கொண்டு தடை ஏற்படுத்த முடியும். [11]

அரசியலில் தாக்கம்

ஜனவரி 2008 அமெரிக்க அரசியலில் குடியரசுக் கட்சி, ஜனநாயகக் கட்சியின் 'நேருக்கு நேர்' கருத்தரங்கை நடத்தியதால் அமெரிக்கத் தேர்தலில் பெரிய மாற்றம் உண்டாக முகநூல் காரணமானது.
பிப்ரவரி 2008ல் ' ஒரு மில்லியன் குரல்கள் எப். ஏ. ஆர். சி(FARC)க்கு எதிராக' என்று ஆயிரக்கணக்கான கொலம்பிய மக்களை கொலம்பிய ஆயுதப்புரட்சிப் படைக்கு எதிராக ஒன்று திரட்டியதிலும் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

2011 எகிப்திய புரட்சியில் இந்த இணையதளம் முக்கியப் பங்கு வகித்ததால், ஒரு எகிப்தியக் தம்பதியர் தம் குழந்தைக்கு பேஸ்புக் என்று பெயரிட்டுள்ளனர்.
எதிர்ப்பை ஏற்படுத்திய ஆய்வுகள்
2012 ஆம் வருடம் அமெரிக்காவின் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த ஒரு ஆய்விற்காக, முகநூலின் 700,000 பயனர்களுக்கு அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே சில குறிப்பிட்ட தகவல்கள் மற்றும் பதிவுகள் முகநூல் நிறுவனத்தாலேயே(Facebook) வழங்கப்பட்டு, பயனர்களின் எதிர்வினைகள் மற்றும் மனநிலை மாற்றங்கள் கண்காணிக்கப்பட்டன.[12]கிட்டத்தட்ட 700,000 பயனர்கள் இவ்வாறு எதிர்மறையான தரவுகள் தந்து பரிசோதிக்கப்பட்டனர்.[13]

தரப்படும் தரவுகள் மூலம் முகநூல் பயனர்களைக் தாங்கள் எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் செயல்பட வைக்க முடிகிறதா என்ற இவ்வாய்வு அமெரிக்காவின் நேஷனல் அகாடமி ஆஃப் சைன்சஸ் (National Academy of Sciences)[14] நடத்தியது. இந்த வகையான நடவடிக்கை (emotional manipulation) முகநூல் பயனர்களிடையே தங்கள் மனநிலையை உருவாக்கும் கட்டுப்பாடை ஏற்படுத்தும் நடவடிக்கை என்பதால் கோபத்தையும் எதிர்ப்பையும் ஏற்படுத்தியது.[15]

சர்ச்சைகள்

மொத்த முகநூல் உறுப்பினர்களில் எட்டு கோடி பேர் போலியான பெயர்களில் செயல்படுவதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.[16]
தமிழகத்தில் சென்னை காவல் துறை போலீஸ் கமிஷனர் அலுவலகத்திற்கு மாதத்திற்கு குறைந்தது பத்து புகார்கள் முகநூல் மோசடி தொடர்பானவையாக வருகின்றன.[16]
2013 ஆம் ஆண்டு தனது பயனர்களின் தனிப்பட்ட தகவல்கள் மற்றும் புகைப்படங்களை விளம்பரத்திற்கு பயன்படுத்தியதையடுத்து தொடரப்பட்ட வழக்கில் முகநூல் நிறுவனம் பலருக்கு நஷ்டஈடு வழங்கவேண்டிய நிலை வந்தது.[

JOHN D .BRITTO , GOT MURDERED 1693 FEBRUARY 4

JOHN D .BRITTO , GOT MURDERED 

1693 FEBRUARY 4

புனித ஜான் டி பிரிட்டோ (Saint John de Brito, போர்த்துக்கீசம்: João de Brito, மார்ச் 1, 1647 – பெப்ரவரி 4, 1693) போர்த்துக்கலைச் சேர்ந்த இயேசு சபை குருவும், இரத்த சாட்சியும் ஆவார். இவர் "போர்த்துக்கலின் புனித பிரான்சிஸ் சேவியர்" எனப் பலராலும் அழைக்கப்படுகிறார்

வாழ்க்கைச் சுருக்கம்[மூலத்தைத் தொகு]
ஜான் டி பிரிட்டோ ஒரு புகழ் பெற்ற போர்த்துக்கீச உயர்குடிக்குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவருடைய தந்தை சால்வடோர் டி பிரிட்டோ பெரீரா போர்த்துக்கல்லின் காலனியாக இருந்த பிரேசிலின் ஆளுநராக இருந்தபோது இறந்தவர். 1662 ஆம் ஆண்டில் இயேசு திருச்சபையில் இணைந்து கொயிம்பிரா பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி கற்றார். 1673 ஆம் ஆண்டில் மதப்போதனைக்காக தென்னிந்தியாவின் மதுரை நகருக்கு வந்து சேர்ந்தார். தனது பெயரை தமிழில் அருளானந்தர் என மாற்றிக் கொண்டார். மறவர் சீமை மன்னரால் சிறையிடப்பட்டு நாடுகடத்தப்பட்ட அவர் ஐரோப்பாவுக்குத் திரும்பி, 1683 இல் லிஸ்பன் திரும்பினார். அவருடைய குழந்தைப்பருவ நண்பரான இரண்டாம் பேதுரோ மன்னர் அவரை நாட்டிலேயே தங்குமாறு வேண்டிய போதும், அவர் 24 புதிய சமயப் பிரசாரகர்களுடன் 1690 இல் மீண்டும் மதுரைக்குச் சென்றார்.

மதுரையில் பிரிட்டோ ஐரோப்பிய மேலாண்மையற்ற இந்தியக் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையை நிறுவ முயற்சிகள் எடுத்தார். இதற்காக அவர் உள்ளூர் மொழிகளை நன்கு கற்றறிந்தார். இந்து சமய முனிவர்களைப் போல் மஞ்சள் பருத்தி ஆடைகளையணிந்து புலால் உண்ணாமை, மது அருந்தாமை போன்ற வழக்கங்களைப் பின்பற்றினார். சாகும் வரை நனிசைவ உணவுமுறையைப் பின்பற்றினார். கத்தோலிக்க சமய நெறிகளை பாமர மக்களுக்கு புரியும்படியாக அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார். இரொபர்ட்டோ தெ நோபிலி செயல்படுத்திய இம்முறையையே தனது மதப்பிரசாரங்களுக்குப் பயன்படுத்தினார்.

கிழவன் சேதுபதியும் ஜான் பிரிட்டோவும்[மூலத்தைத் தொகு]

ராணி மங்கம்மாள் காலத்தில் மறவர் சீமைக்கும், மதுரை அரசுக்கும் நல்லுறவு அறுந்து போயிருந்தது. மறவர் சீமையின் தலைமை கிழவன் சேதுபதியிடம் இருந்தது. கிழவன் சேதுபதி கிறிஸ்தவர்களுக்கு விரோதமாய் இருந்தார். அவ்வேளையில் மறவர் சீமையிலே சமயப் போதகம் செய்து வந்த ஜான் பிரிட்டோவினால் ஏராளமான மறவர் சாதியினர் கிறிஸ்தவத்தைத் தழுவிக் கொண்டிருந்தனர். இதனால் பிரிட்டோவை ஊரை விட்டு வெளியேறச் சொன்னார் சேதுபதி.

கிறிஸ்தவ சமயத்தைத் தழுவியவர்களில் முதன்மையானவர் மறவர் சாதி இளவரசர் தடியத் தேவன் என்பவர். தடியத்தேவன் கிறிஸ்தவர்களின் உதவியோடு தலைமையைக் கைப்பற்றி விடுவானோ என்ற அச்சம் சேதுபதிக்கு இருந்தது. தடியத்தேவன் நிறைய மனைவிகளை வைத்திருந்தான். தடியத்தேவன் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறியவுடன் தனது முதல் மனைவியை வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களை அனுப்பி விட்டான். அவ்வாறு அனுப்பப்பட்டவர்களுள் ஒருத்தியான கதலி என்பவள் தன் மாமாவான கிழவன் சேதுபதியிடம் முறையிட்டாள். தடியத்தேவன் இவ்வாறு ஆனதற்கு, காரணம் கிறிஸ்தவம் என்றும், மூல காரணம் ஜான் பிரிட்டோ என்றும் சேதுபதிக்குத் தெரிந்தது.

எனவே ஜான் பிரிட்டோ முனி எனும் கிராமத்தில் தங்கி இருந்தபோது 1693 ஜனவரி 8 ஆம் நாள் பிற்பகலில் மேலும் மூவருடன் சேர்த்துக் கைது செய்யப்பட்டார். நான்கு பேர்களும் கைகளில் விலங்கிடப்பட்டு இரும்புச் சங்கிலிகளால் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டு கயிறு கொண்டு குதிரையின் சேணத்தில் கட்டி இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர். ஜனவரி 11 ஆம் நாள் ராமநாதபுரம் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

ஜனவரி 31 ஆம் நாள் பாம்பாற்றங்கரையில் உள்ள உறையூருக்கு கொண்டு வரப்பட்டார். சிறையில் 1693 பிப்ரவரி 3 ஆம் தேதி அவர் எழுதிய கடிதம்

“ ஜனவரி 28 இல் என்னை விசாரித்து ரங்கநாதத் தேவன் முன்னிலையில் கொல்லப்பட வேண்டும் எனத் தீர்ப்பு கூறப்பட்டது... கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து என்னைப் பிரித்து, அரசரின் சகோதரராகிய உறையூர் தேவனிடம் அனுப்பி வைத்தனர். கால தாமதமின்றி என்னைக் கொன்று விடுமாறு அவனுக்கு ரகசிய உத்தரவும் அனுப்பப்பட்டது. இங்கு நான் ஜனவரி 31ம் தேதி வந்து சேர்ந்தேன். பொறுமையின்றி நான் மரணத்தை எதிர் நோக்கி இருக்கின்றேன். அதுவே என்னுடைய லட்சியத்தை நிலை நிறுத்தக் கூடியது. இதுவரை நான் செய்து வந்த வேலைக்குக் கைமாறாக என் உயிரைத் தியாகம் செய்யக்கூடிய பொன்னான சந்தர்ப்பம் இப்போது வந்து விட்டது. என் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றமெல்லாம் ஆண்டவனைப் பற்றிப் பிரச்சாரம் செய்ததும், விக்கிரக ஆராதனையைத் தடுத்ததுமே. வீரர்கள் என்னையே கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இதற்கு மேல் என்னால் எழுதுவது முடியாது...[1]. ”

பெப்ரவரி 4, 1693 இராமநாதபுரம் மாவட்டம் ஓரியுரில் தலை வெட்டப்பட்டு மறைசாட்சியாக மரித்தார்.

புனிதர் பட்டம்[மூலத்தைத் தொகு]

ஜூன் 22, 1947 அன்று, பன்னிரண்டாம் பயஸ் ஜான் டி பிரிட்டோவை புனிதராக அறிவித்தார். இவரது திருவிழா பெப்ரவரி 4ந்தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.

Tell us a little about the shrine of Oriyur…
In Tamilnadu the São João de Britto Shrine is the oldest shrine, but since it is situated in a remote area, the attention is not given properly, so far. For the past three to four years we have been giving some attention, there is a lot of improvement, in terms of the pilgrimages and the restoration and renovation of the churches. Now the pilgrims come and say Father, the shrine is good now, it is clean now, there is a spiritual atmosphere. They donate what they have, these contributions are also increasing, sharing their resources.

Three hundred years ago St. John de Brito was beheaded here. People started coming and venerating him. Not only Catholics, but other religious groups, particularly Hindus and Muslims. Among the Christians there are also other sects, people come because they want to pay respects to the man who introduced Christ, they say they want to see their forefather and get blessings from him.

People have started coming, I am struggling to get the government to increase the facilities. The road is good now, a bank has come, some infrastructures have improved. The Tamilnadu government has given money for dormitories for the pilgrims, toilet facilities, water purification machine and the fourth is solar energy. Because of our tireless effort things are progressing and the spiritual atmosphere is improving.

The shrine is run by the Jesuits?
Yes, but it is under the diocese of Sivangagai, but we cooperate in the development.

How well known is Saint John in India?

It’s a pity, but many Indian Christians do not know John de Brito, but their forefathers, those who know, tell their grand-children about them. But I make an effort, I go to different parishes every week and I speak about him, and people then get to know him and come to the shrine. There are three very important saints in the Indian Catholic Church. One is St. Thomas, the other is St. Francis Xavier, and then there is St. John de Brito. Everybody knows the first two, but not so many know the third. But the consciousness is increasing.

This year, one of the purposes of my visit is that we are making a short film about John de Brito. It will start in Lisbon, his birth place, his baptism place, his house, where he studied in Coimbra, then his landing in Goa and his history in India. The CD will be distributed in Portugal as well. It will be a short film, later we might make a bigger one. We have an Indian cast, in Tamilnadu many villages already have plays about St. John de Brito, and they are ready to participate.

What would you highlight from St. John’s legacy in India?
He didn’t live a long time. He died at the age of 46. By then he had spent 20 years in India and had made a great impact on the Indian Catholic Church. In 20 years he converted 30 thousand people. At that time there were no facilities, no roads, buses, he went on foot. He went around all of Tamilnadu on foot, he crossed forests, rivers, he had a very tough time.

But he was so happy to serve the people, such an enthusiastic personality.

When you look at his life, at the beginning he was very sick, physically. His mother prayed to St. Francis Xavier, and he was saved. He travelled in the see for 11 months, many people died but he survived. Then in India he had bad facilities, but he had strong willpower, and, especially, he had a very strong faith in Christ.


During the last period of his life the king tortured him. He went to jail, then he was hung upside down in a well, then he was beaten up. All this he bore with happiness and joy. He almost reflected Christ. Even at the last moment, he blessed the man who came to behead him, telling him to do his duty with a smile on his face.

So that is a lesson we hope to learn, when we have suffering, we accept it with a joyful note. That is the message Christ has given, John de Brito followed. That is why he is alive in the shrine, with happiness, with Joy. That is why in Tamil he is called Arul Anandar, which means Grace with Joy.

People come to the shrine with problems, but they meet him and their problems are solved, because he was pouring abundant grace on the people who are suffering.

Are there many documented cases of miracles?
Yes, many, and they will be shown in the film as well.

What plans do you have for the future of the shrine?
We are establishing a missionary park, to mark the year of faith. In that park we have already finished one structure, a meditation hall, where 700 people can sit and meditate. Around it we are building a structure, where we are bringing many missionary figures. It is because of missionaries that the church has grown. For example, we have biblical missionaries. Moses, Abraham, the prophets. From the New Testament, John the Baptist, Mary Magdalene, Saint Peter, Saint Thomas, Saint Paul, all missionaries. IN the early Christian time Saint Ambrose. Then in the medieval time, Saint Francis of Assisi, Saint Ignatius, Saint Francis Xavier, Saint Anthony. Later St. Pio, Sister Theresa, St. John Paul II. They will all be in our missionary park. It is going to be faith formation for children and youth, a unique project of our shrine. I feel that when it is finished people will come to see our particular area; we are planning a 30 minute sound and light programme for the evening. People are really taken up by it.

The Cologne Archdiocese was supporting it and I think they will continue to support it.

I am going to introduce the shrine to the church in Goa, maybe after preparing more facilities for lodging. Soon it will be an international shrine, but it takes time, we have to struggle and suffer, as St. John de Brito struggled and suffered.

We have heard some troubling news from India in terms of religious freedom… what is the situation for Christians at the moment in general, and also in the area you live in?
In my place there is no problem. For example South India is safer than North India. It is a question of political gain, the politicians make use of religion to divide the people and make them fight. But among the people there is a peaceful coexistence, but they instigate. Now there are going to be elections and the Hindu fundamentalists are instigating the people. But in my place there is no violence, the number of Hindu fundamentalists is much smaller.

But the John de Brito shrine is a shrine of reconciliation; it is a shrine of interreligious atmosphere, a shrine of peace. For example during the festival all the people come and cooperate and work for the feast.

O santuário de Oriyur
Has Christianity been growing in your region?
Yes.

Some of the accusations against the Christians are that they try to convert people from lower castes…
They come on their own, they join on their own, it is growing, but they love Christ, they love the Church, they love the church activities, education, health care, social work. Christianity is growing in India, it’s not dying, its growing, stronger and stronger. The number of people participating in the church is high. In my parish in Chennai, there are 12 masses on Sunday and the church is always packed!

Were you born into a Christian family?
Yes. Maybe three or four generations. My forefathers were converted by John de Brito, then they went to Myanmar. My grandfather went there, my father was there and I was born in Myanmar and was there until the age of 10. Then I came back to India, then I joined the Jesuit order, and now I have a great chance to develop the John de Brito shrine, it’s a blessing for me. Nobody got this opportunity, but I did. It’s a blessing!