GURUDUTT ,HINDI ACTOR ,PRODUCER,DIRECTOR BORN 1925 JULY 9 -1964 OCTOBER 10

 

GURUDUTT ,HINDI ACTOR ,PRODUCER,DIRECTOR 

BORN 1925 JULY 9 -1964 OCTOBER 10

குருதத் என்றறியபட்ட வசந்த் குமார் சிவசங்கர் படுகோனே (9 ஜூலை 1925 - 10 அக்டோபர் 1964), ஒரு இந்திய திரைப்பட இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் மற்றும் நடிகர் ஆவார். 1950 மற்றும் 1960 களின் பியாஸா, ககாஸ் கே பூல் , சாஹிப் பீபி அவுர் குலாம், சௌத்வின் கா சாண்ட் போன்ற சோகத்தைப் பிழியும் படங்களை உருவாக்கினார். குறிப்பாக, அமெரிக்காவின் டைம் இதழ் "அனைத்து காலத்துக்குமான" 100 சிறந்த திரைப்படங்களின் பட்டியலில்[1] பிரபல பிரித்தானிய திரைப்பட இதழான சைட் அண் சவுண்ட் இதழ் 2002 இல் இயக்குநர்கள், விமர்சகர்கள் போன்றோரிடம் நடத்திய வாக்கெடுப்பு போன்றவற்றால், பியாசா மற்றும் காகாஸ் கே பூல் போன்ற திரைப்படங்கள் எல்லா காலத்துக்க்மான திரைபடங்கள் பட்டடியலில் இடம்பெற்றன.[2] எல்லா காலத்திலும் மிகச்சிறந்த திரைப்பட இயக்குனர்களில் தத் சேர்க்கப்படுகிறார்.[3]

2010 ஆம் ஆண்டில், சி.என்.என் தொலைக்காட்சி "எல்லா காலத்திற்குமான சிறந்த 25 ஆசிய நடிகர்கள்" பட்டியலில் இவர் சேர்க்கப்பட்டார்.[4] சொந்த வாழ்கையின் சோகங்களால் தற்கொலை செய்து கொண்டார்

பிறப்பும் ,வளர்ப்பும்

குருதத் தின் இயற்பெயர், வசந்தகுமார் சிவசங்கர் படுகோனே. தந்தை சிவசங்கர் ராவ் படுகோனே விற்கும் தாய் வசந்தி படுகோனேவிற்கும் மைசூரில் 1925 ஜூலை 9 இல் பிறந்தார் . தந்தை பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியர் ஆகவும், தாய் குடும்பத்தை பராமரித்தும் வந்தார் .தாயார் கொஞ்சம் எழுத்தாற்றல் கொண்டவர். இவருடன் ஆத்மராம், தேவிதாஸ் ஆகியோர் உடன் பிறந்தவர்கள். உடன் பிறந்த தங்கை லலிதா லாஜ்மி. லலிதா மகள் கல்பனா லாஜ்மி என்ற சினிமா பட இயக்குனர் என்பது குறிப்பிடதக்கது. சிறு வயதில் பெற்றோருடன் பிணக்கு கொண்டு கல்கத்தாவிற்கு சென்று ஆரம்ப கல்வியை அங்கேயே கற்றார். சிறந்த மாணவராகத் திகழ்ந்தாலும் பொருளாதார நிலை காரணமாக கல்லூரி செல்ல முடியவில்லை. 16 வயதில் வருடம் 75 ரூபாய் உதவித் தொகை பெற்று, இசைக் கலைஞர் ரவிசங்கரின் அண்ணன் அல்மோராவில் நடத்தி வந்த இந்தியப் பண்பாட்டு மையத்தில் நடனம், நாட்டியம், சங்கீதம் ஆகியவற்றில் 5 வருடங்கள் பயிற்சி பெற்றார்.

சினிமா மோகமும் ,வாழ்க்கையும்

1944 இல் தொலைபேசி ஆபரேட்டர் வேலை கிடைத்ததை உதறி தள்ளினார் .. 1944-ல் புனேயில் உள்ள பிரபாத் திரைப்பட தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் சேர்ந்தார். சிறிய வேடங்களில் நடித்ததுடன் உதவி இயக்குநராகவும், நடன இயக்குநராகவும் பணிபுரிந்தார். அந்த காலகட்டத்தில் தேவ் ஆனந்த், ரஹ்மான் ஆகியோரின் நட்பு இவருக்குக் கிடைத்தது. ‘1947 இல்லஸ்டிரேடட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா’ பத்திரிகையில் சிறு கதைகள் எழுதினார். அந்த சமயத்தில்தான் புகழ்பெற்ற ‘ப்யாஸா’ திரைப்படத்தின் கதையை எழுதினார். கஷ்மகஷ் என்ற பெயரில் இவர் எழுதிய இந்தக் கதை திரைப்படத்துக்காக ‘ப்யாஸா’ என்று மாற்றி அமைக்கப்பட்டது.

ஜானி வாக்கர், வஹீதா ரஹ்மான் உள்ளிட்ட பல பிரபலங்களை அறிமுகப்படுத்திய பெருமை பெற்றவர். 1957-ல் வெளிவந்து அபார வெற்றி பெற்ற ‘ப்யாஸா’ இவரது தலைசிறந்த படைப்பு என்று புகழப்பட்டது. இவரது திரைப்படங்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றன. 50-க்கும் குறைவான திரைப்படங்களையே தயாரித்தாலும் இவை பாலிவுட்டின் பொற்காலத் திரைப்படங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இவரது ‘ப்யாஸா’ மற்றும் ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படங்கள் அமெரிக்காவின் டைம்ஸ் மற்றும் சைட் அண்ட் சவுண்ட் ஆகிய இதழ்கள் தனித்தனியே வெளியிட்ட சிறந்த 100 படங்கள் பட்டியலிலும் இடம்பெற்றன. 1959-ல் வெளிவந்த இவரது ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படம் தோல்வியைத் தழுவியது. அதன் பிறகு படங்களை இயக்கவில்லை.

சொந்த வாழ்க்கை

புகழ்பெற்ற பின்னணி பாடகி கீதா தத்தை மூன்றாண்டுகளாய் காதலித்து வந்தார் . நிச்சயதார்த்தம் நடந்த நிலையிலும் கீதாவின் குடும்ப எதிர்ப்பு இருந்து வந்தது .1953 ஆம் ஆண்டில் கீதாராய்சவுதரியை மணந்தார்,

குருதத் ஒரு மகிழ்ச்சியற்ற திருமண வாழ்க்கையை கொண்டிருந்தார். சினிமா வேலை சம்பந்தமாக ஒரு கடுமையான ஒழுக்கநெறியாளர் இருந்தார், ஆனால் அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் முற்றிலும் ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்தார் . திருமணத்திற்கு முன்னரே வஹீதா ரஹ்மானுடன் தொடர்பில் இருந்ததும் இவரது திருமணம் தடைபட்டதற்கு ஒரு காரணம் ஆகும் .திருமணத்திற்கு பின்பும் இந்த தொடர்பு நீடித்ததால்தான், இவரது மனைவி கீதா இவரை விட்டு நீங்கினார். மித மிஞ்சிய புகை பிடித்தலும், மிதமிஞ்சிய குடிப்பழக்கமும் இவரது ஆயுளை குறைக்க செய்தது. எவ்வளவு நெருக்கமான நண்பராக இருந்தாலும், சொந்த விஷயங்களை ஒரு போதும் வெளியிடாதவர். குருதத் சொந்த வாழ்வில் பல துயரங்களால் அவதியுற்று ஒன்றிரண்டு முறை தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபட்டார். ஒருமுறை இவரை காப்பாற்றியது இவரது நண்பர், தேவ் ஆனந்த். இந்தியாவின் துன்பவியல் சினிமாக்களின் நாயகனாக அறியப்படுபவரான குருதத், 1964-ல் 39-ம் வயதில் தற்கொலை செய்துகொண்டார். இவர் இறந்த பின் இவர்களின் பிள்ளைகள் தருண், அருண், நீனா குரு தத்தின் சகோதரர் ஆத்மராம் வீட்டிலும், கீதா தத்தின் சகோதரர் வீட்டிலும் வளர்ந்தனர்.

Guru Dutt And Geeta Dutt's Love Story: Tragic And Untimely Death Of Two Lovebirds Ends A Love Story

In the golden period of the Indian film industry, Guru Dutt emerged as an enigma. He rose like a magnificent phenomenon, a maestro, a mirage who brought his complex emotions on to the screen with a great élan. Dutt saw the days of glory, fan following, stardom, true love, unrequited love and devastation all at once. The man who wore his heart on his sleeves received the love of the entire world, but not of the two women who he wanted to be loved by.

Waqt ne kiya, kya haseen sitam,  Tum rahe na tum, hum rahe na hum…

Never would have Guru Dutt known that the same lyrics would become a heart-wrenching reminder of his failed love story and bitter truth of his life.

Stardom

Born as Vasanth Kumar Shivashankar Padukone, Dutt’s showbiz career began as a choreographer in 1944. After having seen his work in the film – Chand (1944), Dev Anand asked Dutt to direct – Baazi (1951). And once the film received a thundering response from the audience, there was no looking back for Guru Dutt who delivered successful films which went onto becoming unforgettable classics. Some of which were inclusive of Kaagaz Ke Phool, Sahib, Biwi Aur Ghulam and Pyaasa.

The beginning of a love story

One of the most popular and versatile singers of that era, Geeta Roy, met Guru Dutt during the shoot of the film Baazi. While he was smitten by her cheerful personality and melodious voice, Geeta too, was in awe of his directorial brilliance. As expected, it didn’t take the duo too long to fall head-over-heels in love with each other.

Talking about that phase, Lalitha Lajmi (Guru Dutt's sister) had once said:

“Apart from her honeyed voice, I was struck by beauty. She was exquisite like an Ajanta fresco, dark and beautiful! Soon, Guru Dutt and she fell in love. They had a long courtship, almost for three years. They’d exchange letters through me. One full moon night in the balcony of her bungalow she confided, “I’m going to marry your brother!””

You May Also Like: Feroz Khan Married A Single Mother, Left Her And Children For An Air Hostess But Never Married Her

Marriage

Even though Geeta’s family was totally against this alliance, the couple didn’t pay heed to the opposition and tied the knot in a simple ceremony on May 26, 1953. Soon, the couple had three beautiful children namely, Tarun Dutt, Arun Dutt and Nina Dutt. While Geeta chose to devote more time to her family, Guru Dutt immersed himself completely in his work, with hardly any time or energy left to give to his family. While their marriage had begun sinking, things weren’t looking too good professionally for Geeta, who too was overshadowed by stalwarts like Lata Mangeshkar and Asha Bhosle.

குரு தத் மற்றும் கீதா தத்தின் காதல் கதை: இரண்டு காதல் பறவைகளின் சோகமான மற்றும் அகால மரணம் ஒரு காதல் கதையை முடிக்கிறது

இந்திய திரையுலகின் பொற்காலத்தில், குரு தத் ஒரு புதிராக உருவெடுத்தார். அவர் ஒரு அற்புதமான நிகழ்வு, ஒரு மேஸ்ட்ரோ, ஒரு கானல் நீர் போன்ற ஒரு உயர்ந்த ஆலனுடன் திரையில் தனது சிக்கலான உணர்ச்சிகளைக் கொண்டுவந்தார். மகிமை, ரசிகர்களைப் பின்தொடர்வது, நட்சத்திரம், உண்மையான காதல், கோரப்படாத காதல் மற்றும் பேரழிவு நாட்களை ஒரே நேரத்தில் தத் கண்டார். ஸ்லீவ்ஸில் தனது இதயத்தை அணிந்த மனிதன் முழு உலகத்தின் அன்பைப் பெற்றார், ஆனால் அவர் நேசிக்க விரும்பிய இரண்டு பெண்களிடமிருந்து அல்ல.

வக்த் நே கியா, க்யா ஹசீன் சீதம், தும் ரஹே நா டம், ஹம் ரஹே நா ஹம்…

அதே பாடல் வரிகள் அவரது தோல்வியுற்ற காதல் கதையையும் அவரது வாழ்க்கையின் கசப்பான உண்மையையும் நினைவூட்டுவதாக மாறும் என்பதை குரு தத் ஒருபோதும் அறிந்திருக்க மாட்டார்.

நட்சத்திரம்

வசந்த்குமார் சிவசங்கர் படுகோனாகப் பிறந்த தத்தின் ஷோபிஸ் வாழ்க்கை ஒரு நடன இயக்குனராக 1944 இல் தொடங்கியது. சந்த் (1944) படத்தில் தனது படைப்புகளைப் பார்த்த பிறகு, தேவ் ஆனந்த் தத்தை இயக்குமாறு கேட்டார் - பாஸி (1951). ஒரு முறை பார்வையாளர்களிடமிருந்து இடிமுழக்கமான பதிலைப் பெற்றதும், வெற்றிகரமான படங்களை வழங்கிய குரு தத்தை மறந்துவிடவில்லை, இது மறக்க முடியாத கிளாசிக் ஆக மாறியது. அவற்றில் சில காகஸ் கே பூல், சாஹிப், பிவி அவுர் குலாம் மற்றும் பியாசா ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.

ஒரு காதல் கதையின் ஆரம்பம்

அந்த காலத்தின் மிகவும் பிரபலமான மற்றும் பல்துறை பாடகர்களில் ஒருவரான கீதா ராய், பாஸி படத்தின் படப்பிடிப்பின் போது குரு தத்தை சந்தித்தார். அவரது மகிழ்ச்சியான ஆளுமை மற்றும் மெல்லிசைக் குரலால் அவர் அடித்து நொறுக்கப்பட்டபோது, ​​கீதாவும் அவரது இயக்குனரின் புத்திசாலித்தனத்தைப் பார்த்து பிரமித்தார். எதிர்பார்த்தபடி, ஒருவருக்கொருவர் காதலிக்க இருவருக்கும் அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை.

அந்த கட்டத்தைப் பற்றி பேசுகையில், லலிதா லஜ்மி (குரு தத்தின் சகோதரி) ஒரு முறை கூறியிருந்தார்:

“அவளுடைய தேன் நிறைந்த குரலைத் தவிர, நான் அழகைக் கவர்ந்தேன். அவள் அஜந்தா ஓவியத்தைப் போல நேர்த்தியாகவும், இருட்டாகவும் அழகாகவும் இருந்தாள்! விரைவில், குரு தத்தும் அவளும் காதலித்தார்கள். ஏறக்குறைய மூன்று ஆண்டுகளாக அவர்கள் ஒரு நீண்ட பிரசங்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் நான் மூலம் கடிதங்களை பரிமாறிக்கொள்வார்கள். ஒரு ப moon ர்ணமி இரவு தனது பங்களாவின் பால்கனியில், 'நான் உங்கள் சகோதரனை திருமணம் செய்யப் போகிறேன்!'

நீங்களும் விரும்பலாம்: ஃபெரோஸ் கான் ஒரு ஒற்றைத் தாயை மணந்தார், அவளையும் குழந்தைகளையும் ஒரு விமான பணிப்பெண்ணாக விட்டுவிட்டார், ஆனால் அவளை ஒருபோதும் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை

திருமணம்

கீதாவின் குடும்பம் இந்த கூட்டணிக்கு முற்றிலும் எதிராக இருந்தபோதிலும், இந்த ஜோடி எதிர்ப்பைக் கவனிக்கவில்லை, 1953 மே 26 அன்று ஒரு எளிய விழாவில் முடிச்சுப் போட்டது. விரைவில், தம்பதியினருக்கு தருண் தத், அருண் தத் மற்றும் மூன்று அழகான குழந்தைகள் பிறந்தனர். நினா தத். கீதா தனது குடும்பத்திற்காக அதிக நேரத்தை ஒதுக்கத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், குரு தத் தனது வேலையில் முழுமையாக மூழ்கிவிட்டார், அவரது குடும்பத்திற்கு கொடுக்க எந்த நேரமும் சக்தியும் இல்லை. அவர்களது திருமணம் மூழ்கத் தொடங்கியிருந்தாலும், கீதாவுக்கு விஷயங்கள் தொழில் ரீதியாக நன்றாக இல்லை, அவரும் லதா மங்கேஷ்கர் மற்றும் ஆஷா போஸ்லே போன்ற முக்கியஸ்தர்களால் மறைக்கப்பட்டார்.

Lalitha had said:

“Geeta’s family was never fond of Guru Dutt. Also, she was the earning member. They didn’t want to lose her. Her brother Mukul Roy (composer) never came to terms with my brother. After the marriage they shifted to a rental flat in Khar. Gradually, she gave up singing for others and concentrated on Guru Dutt’s films. Together they gave the best songs be it in Baazi, Aar-Paar, Mr. & Mrs. 55, CID, Pyaasa and Kagaz Ke Phool, Sahib Bibi Aur Ghulam and Baharen Phir Bhi Aayengi.”

Lalitha further added:

“In the early years of their marriage, Guru Dutt and Geeta shared much love and affection. They enjoyed a great rapport regarding music. Both of them loved their children. My brother’s birthday fell on the same date as his older son Tarun’s – July 9. Arun’s birthday falls on July 10. So, she’d celebrate all their birthdays with great pomp and have a huge birthday cake cut! She was ecstatic when, Nina, their daughter and last child was born (1962). She loved to doll her up.”

Doomed marriage

By 1950’s the news of Guru Dutt being romantically involved with actress Waheeda Rehman started doing the rounds, which further distanced Geeta and her children from Guru Dutt. Their financial issues too peaked up and they had to vacate their bungalow. While Guru Dutt shifted to a rented flat, Geeta moved to her parents’ place along with her children.

Talking about that phase, Lalitha said:

“Soon, there were several issues including a clash of egos and perhaps a feeling of hurt, which troubled Geeta. They had 11 years of a tempestuous marriage. Both of them were brilliant as artistes but as a couple faced constant friction. She was suspicious of every actress he worked with. She kept tabs on him all the time. That was her only undoing. There would be frequent quarrels and she’d take the children away to her mother’s home. He’d beg her to return.”

Don't Miss: Lucky Ali's Love Life: A Man Who Was Open To All His Wives That He Is Not A 'One-Woman' Person

She further added:

“The next day he’d get into a depression and call us to tell that Geeta has taken the children away. Given Guru Dutt’s suicidal tendencies, he had attempted suicide twice before. The second time he was admitted to the Nanavati Hospital and had slipped into a coma for three days. One afternoon when he came through, the first word he uttered was ‘Geeta!’”

லலிதா கூறியிருந்தார்:

“கீதாவின் குடும்பம் குரு தத்தை ஒருபோதும் விரும்பவில்லை. மேலும், அவர் சம்பாதிக்கும் உறுப்பினராக இருந்தார். அவர்கள் அவளை இழக்க விரும்பவில்லை. அவரது சகோதரர் முகுல் ராய் (இசையமைப்பாளர்) எனது சகோதரருடன் ஒருபோதும் பழகவில்லை. திருமணத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் காரில் ஒரு வாடகை பிளாட்டுக்கு மாறினர். படிப்படியாக, அவர் மற்றவர்களுக்காக பாடுவதை கைவிட்டு, குரு தத்தின் படங்களில் கவனம் செலுத்தினார். பாஸி, ஆர்-பார், மிஸ்டர் & மிஸஸ் 55, சிஐடி, பியாசா மற்றும் ககாஸ் கே பூல், சாஹிப் பிபி அவுர் குலாம் மற்றும் பஹாரன் பிர் பி ஆயெங்கி ஆகிய படங்களில் அவர்கள் ஒன்றாக இணைந்து சிறந்த பாடல்களை வழங்கினர். ”

லலிதா மேலும் கூறினார்:

“திருமணமான ஆரம்ப ஆண்டுகளில், குரு தத்தும் கீதாவும் மிகுந்த அன்பையும் பாசத்தையும் பகிர்ந்து கொண்டனர். அவர்கள் இசை தொடர்பாக ஒரு சிறந்த உறவை அனுபவித்தனர். இருவரும் தங்கள் குழந்தைகளை நேசித்தார்கள். எனது சகோதரரின் பிறந்த நாள் அவரது மூத்த மகன் தருண் - ஜூலை 9 அன்று வந்தது. அருணின் பிறந்த நாள் ஜூலை 10 அன்று வருகிறது. ஆகவே, அவர்கள் பிறந்தநாள் அனைத்தையும் மிகுந்த ஆடம்பரமாக கொண்டாடுவார்கள், மேலும் ஒரு பெரிய பிறந்தநாள் கேக் வெட்டு! நினா, அவர்களின் மகள் மற்றும் கடைசி குழந்தை பிறந்தபோது (1962) அவள் பரவசமடைந்தாள். அவள் அவளை பொம்மை செய்ய விரும்பினாள். '

அழிந்த திருமணம்

1950 களில், நடிகை வாகீதா ரெஹ்மானுடன் குரு தத் காதல் கொண்டதாக செய்தி வந்துள்ளது, இது கீதா மற்றும் அவரது குழந்தைகளை குரு தத்திலிருந்து மேலும் தூர விலக்கியது. அவர்களின் நிதி சிக்கல்களும் உயர்ந்தன, அவர்கள் தங்கள் பங்களாவை காலி செய்ய வேண்டியிருந்தது. குரு தத் ஒரு வாடகை பிளாட்டுக்கு மாற்றப்பட்டபோது, ​​கீதா தனது குழந்தைகளுடன் பெற்றோரின் இடத்திற்கு சென்றார்.

அந்த கட்டத்தைப் பற்றி பேசிய லலிதா கூறினார்:

'விரைவில், ஈகோக்களின் மோதல் மற்றும் காயமடைந்த உணர்வு உட்பட பல சிக்கல்கள் இருந்தன, இது கீதாவை தொந்தரவு செய்தது. அவர்கள் 11 வருட கொந்தளிப்பான திருமணத்தை மேற்கொண்டனர். அவர்கள் இருவரும் கலைஞர்களாக புத்திசாலித்தனமாக இருந்தனர், ஆனால் ஒரு ஜோடி தொடர்ந்து உராய்வை எதிர்கொண்டது. அவர் பணிபுரிந்த ஒவ்வொரு நடிகை மீதும் சந்தேகம் இருந்தது. அவள் எல்லா நேரத்திலும் அவன் மீது தாவல்களை வைத்திருந்தாள். அது அவளுடைய ஒரே செயல்தவிர்க்கும் செயலாகும். அடிக்கடி சண்டைகள் இருக்கும், அவள் குழந்தைகளை தன் தாயின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வாள். அவர் அவளிடம் திரும்பி வரும்படி கெஞ்சுவார். ”

தவறவிடாதீர்கள்: லக்கி அலியின் காதல் வாழ்க்கை: அவர் ஒரு 'ஒரு பெண்' நபர் அல்ல என்று தனது மனைவிகள் அனைவருக்கும் திறந்த ஒரு மனிதன்

அவர் மேலும் கூறினார்:

“அடுத்த நாள் அவர் மனச்சோர்வுக்கு ஆளாகி, கீதா குழந்தைகளை அழைத்துச் சென்றுவிட்டார் என்று சொல்ல எங்களை அழைக்கவும். குரு தத்தின் தற்கொலை போக்குகளைப் பொறுத்தவரை, அவர் இதற்கு முன் இரண்டு முறை தற்கொலைக்கு முயன்றார். இரண்டாவது முறையாக அவர் நானாவதி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு மூன்று நாட்கள் கோமா நிலைக்குச் சென்றுவிட்டார். ஒரு நாள் பிற்பகல் அவர் வந்தபோது, ​​அவர் சொன்ன முதல் வார்த்தை ‘கீதா!’

The tragic end

While Dutt’s career was slipping away from his hands, so was Waheeda Rehman. It is said that towards the end, even Waheeda had distanced herself from him, owing to his alcoholism, anxiety and depression attacks. By then, Guru Dutt had already made two attempts at committing suicide which was foiled by his staff members.

Lalitha was quoted as saying:“Guru Dutt’s speculated relationship with Waheeda has become a sort of a myth today. She’s been unnecessarily blamed for his disturbed marriage. Maybe, Guru Dutt saw a muse in Waheeda. Love is a difficult emotion to define. And let me tell you he did not commit suicide over either of the two women. Professionally, Waheeda and Guru Dutt had moved away much before he passed away.”

She further said:

“It’s said that Guru Dutt spoke to Geeta on the phone that evening asking her to send the children across over the weekend as his shooting had got cancelled. Apparently, Geeta refused. The children were always the bone of contention between them. Abrar (an Indian film writer, director and actor) even advised him never to mix alcohol with sleeping tablets, Guru Dutt being an insomniac. That night Abrar left without having dinner. Guru Dutt also didn’t eat. Perhaps, it became a lethal combination of sleeping tablets and alcohol on an empty stomach and not intentional suicide as is believed.”

Explaining it further, she retorted:

“The next morning, they had to break open the door. Guru Dutt’s half-open eyes and his hand positioned in a particular manner suggested that he was about to say something. Waheeda was shooting with Dilip Kumar in a film for Madras. When she heard about the demise of Johnny Walker, she immediately took a flight back. She didn’t even pause to wipe off the make-up.”

She further added:

“I hoped that she comes to pay the last respects and she did. And she arrived just when they were taking his body to the crematorium. His death remains a mystery to us family members. He looked so young and handsome even in his death. Nina, who was just two, kept saying, “Papa wake up!””

It is said that Geeta took to drinking after Guru Dutt passed away. Lajmi once revealed:

“Geeta was devastated by his death and wore white for a year as per Bengali tradition. As a widow, she was also made to eat kanji (rice porridge) for 10 days. In the later years, I met her often but most of the time she was drunk. She’d hide small bottles of liquor in the book shelf, in the bathroom... She began facing financial crisis too.”

சோகமான முடிவு

தத்தின் தொழில் அவரது கைகளில் இருந்து நழுவிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​வாகீதா ரெஹ்மானும் இருந்தார். கடைசியில், வாகீதா கூட தன்னுடைய குடிப்பழக்கம், பதட்டம் மற்றும் மனச்சோர்வு தாக்குதல்களால் அவரிடமிருந்து விலகிவிட்டார் என்று கூறப்படுகிறது. அதற்குள், குரு தத் ஏற்கனவே தற்கொலைக்கு இரண்டு முயற்சிகளை மேற்கொண்டார், அது அவரது ஊழியர்களால் தோல்வியடைந்தது.

லலிதா மேற்கோள் காட்டியதாவது: “வாகீதாவுடனான குரு தத்தின் ஊக உறவு இன்று ஒரு கட்டுக்கதையாகிவிட்டது. அவரது தொந்தரவான திருமணத்திற்கு அவள் தேவையில்லாமல் குற்றம் சாட்டப்பட்டாள். ஒருவேளை, குரு தத் வாகீதாவில் ஒரு அருங்காட்சியகத்தைப் பார்த்தார். காதல் என்பது ஒரு கடினமான உணர்ச்சி. இரண்டு பெண்களில் அவர் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை என்பதை நான் உங்களுக்கு சொல்கிறேன். தொழில் ரீதியாக, வாகீதாவும் குரு தத்தும் அவர் இறப்பதற்கு முன்பே விலகிச் சென்றனர். ”

அவர் மேலும் கூறினார்:

'குரு தத் அன்று மாலை கீதாவுடன் தொலைபேசியில் பேசினார், அவரது படப்பிடிப்பு ரத்து செய்யப்பட்டதால் வார இறுதியில் குழந்தைகளை அனுப்புமாறு கேட்டுக் கொண்டார். வெளிப்படையாக, கீதா மறுத்துவிட்டார். குழந்தைகள் எப்போதும் அவர்களுக்கு இடையேயான சர்ச்சையின் எலும்பாக இருந்தனர். அப்ரார் (ஒரு இந்திய திரைப்பட எழுத்தாளர், இயக்குனர் மற்றும் நடிகர்) தூக்க மாத்திரைகளுடன் ஒருபோதும் மதுவை கலக்க வேண்டாம் என்று அவருக்கு அறிவுறுத்தினார், குரு தத் தூக்கமின்மை கொண்டவர். அன்று இரவு அப்ரார் இரவு உணவு சாப்பிடாமல் கிளம்பினார். குரு தத்தும் சாப்பிடவில்லை. ஒருவேளை, இது வெறும் வயிற்றில் தூங்கும் மாத்திரைகள் மற்றும் ஆல்கஹால் ஆகியவற்றின் கொடிய கலவையாக மாறியது, நம்பப்பட்டபடி வேண்டுமென்றே தற்கொலை அல்ல. ”

அதை மேலும் விளக்கி, அவர் பதிலளித்தார்:

“மறுநாள் காலையில், அவர்கள் கதவைத் திறக்க வேண்டியிருந்தது. குரு தத்தின் அரை திறந்த கண்கள் மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் அவரது கை நிலைநிறுத்தப்பட்டிருப்பது அவர் ஏதாவது சொல்லப்போவதாகக் கூறினார். வஹீதா மெட்ராஸ் படத்தில் திலீப் குமாருடன் படப்பிடிப்பில் இருந்தார். ஜானி வாக்கரின் மறைவு பற்றி கேள்விப்பட்டதும், உடனடியாக ஒரு விமானத்தை திரும்ப அழைத்துச் சென்றார். அலங்காரம் துடைக்க அவள் இடைநிறுத்தவில்லை. ”

அவர் மேலும் கூறினார்:

'அவர் இறுதி மரியாதை செலுத்த வருவார் என்று நான் நம்பினேன், அவள் செய்தாள். அவர்கள் அவரது உடலை தகனத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும்போது அவள் வந்தாள். அவரது மரணம் எங்களுக்கு குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு ஒரு புதிராகவே உள்ளது. அவர் மரணத்தில் கூட மிகவும் இளமையாகவும் அழகாகவும் இருந்தார். இரண்டு வயதாக இருந்த நினா, “பாப்பா எழுந்திரு!” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள்.

குரு தத் காலமான பிறகு கீதா குடிப்பழக்கத்திற்கு வந்ததாக கூறப்படுகிறது. லஜ்மி ஒருமுறை வெளிப்படுத்தினார்:

கீதா அவரது மரணத்தால் பேரழிவிற்கு ஆளானார் மற்றும் வங்காள பாரம்பரியத்தின் படி ஒரு வருடம் வெள்ளை நிறத்தில் அணிந்திருந்தார். ஒரு விதவையாக, அவள் 10 நாட்களுக்கு கஞ்சி (அரிசி கஞ்சி) சாப்பிடவும் செய்யப்பட்டாள். பிற்காலத்தில், நான் அவளை அடிக்கடி சந்தித்தேன், ஆனால் பெரும்பாலும் அவள் குடிபோதையில் இருந்தாள். அவள் சிறிய மது பாட்டில்களை புத்தக அலமாரியில், குளியலறையில் மறைத்து வைத்திருக்கிறாள் ... அவளும் நிதி நெருக்கடியை எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்தாள். ”

Lajmi continued:

“By then she was suffering from ‘cirrhosis ‘of the liver. That particular evening (July 20, 1972) when she took her last breath remains haunting. She was unconscious and had tubes all over.  Blood was oozing from her nose, ears... it even splashed on the walls. It was heartbreaking to see our Geeta whom I loved and who loved me equally suffer such a violent death.”

லஜ்மி தொடர்ந்தார்:

“அதற்குள் அவள் கல்லீரலின்‘ சிரோசிஸ் ’நோயால் பாதிக்கப்பட்டாள். அந்த குறிப்பிட்ட மாலை (ஜூலை 20, 1972) அவள் கடைசி மூச்சை எடுத்தபோது வேட்டையாடுகிறது. அவள் மயக்கமடைந்தாள், எல்லா இடங்களிலும் குழாய்கள் இருந்தன. அவள் மூக்கு, காதுகளிலிருந்து ரத்தம் வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது ... அது சுவர்களில் கூட தெறித்தது. நான் நேசித்த, என்னை நேசித்த எங்கள் கீதாவும் இத்தகைய வன்முறை மரணத்தை அனுபவிப்பதைப் பார்ப்பது மனம் உடைந்தது. ”

GURUDUTT , ASIAN ALL TIME TOP 25 ACTORS BORN 1925, JULY 9 - OCTOBER 10,1964

GURUDUTT , ASIAN ALL TIME TOP 25 ACTORS
BORN 1925, JULY 9 - OCTOBER 10,1964



குரு தத் (Guru Datt) மறைவு அக்டொபர் 10

உலகப் புகழ்பெற்ற தலைசிறந்த இந்தித் திரைப்பட நடிகர், தயாரிப்பாளர், இயக்குநர் எனப் பன்முகப் பரிமாணம் கொண்ட குரு தத் (Guru Datt) பிறந்த தினம் இன்று (ஜூலை 9). அவரைப் பற்றிய அரிய முத்துக்கள் பத்து:

l பெங்களூரில் பிறந்தவர் (1925). தந்தை முதலில் ஒரு பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றி பின்னர் ஒரு வங்கியில் வேலை செய்தார். தாயார், ஒரு பள்ளித் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

l மகனின் இயற்பெயர், வசந்தகுமார் சிவசங்கர் படுகோனே. படிப்பதற்காக கொல்கத்தா சென்ற இவர் அங்கேயே வளர்ந்ததால் வங்காளியாகவே அறியப்பட்டார். பின்னர் இவரது பெயர் குரு தத் என மாற்றப்பட்டது. சிறு வயது முதலே, திரைப்படங்களில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

l கொல்கத்தாவில் ஆரம்பக் கல்வி கற்றார். சிறந்த மாணவராகத் திகழ்ந்தாலும் பொருளாதார நிலை காரணமாக கல்லூரி செல்ல முடியவில்லை. 16 வயதில் வருடம் 75 ரூபாய் உதவித் தொகை பெற்று, இசைக் கலைஞர் ரவிசங்கரின் அண்ணன் அல்மோராவில் நடத்தி வந்த இந்தியப் பண்பாட்டு மையத்தில் நடனம், நாட்டியம், சங்கீதம் ஆகியவற்றில் 5 வருடங்கள் பயிற்சி பெற்றார்.

l 1944-ல் புனேயில் உள்ள பிரபாத் சினிமா தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் சேர்ந்தார். சிறிய வேடங்களில் நடித்ததுடன் உதவி இயக்குநராகவும், நடன இயக்குநராகவும் பணிபுரிந்தார். அந்த காலகட்டத்தில் தேவ் ஆனந்த், ரஹ்மான் ஆகியோரின் நட்பு இவருக்குக் கிடைத்தது.

l இவர்கள் இருவரின் நட்பு சினிமா உலகில் இவருக்கென்று ஒரு இடத்தை வசப்படுத்துவதற்கு உதவியாக இருந்தது. ‘இல்லஸ்டிரேடட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா’ பத்திரிகையில் சிறு கதைகள் எழுதினார். அந்த சமயத்தில்தான் புகழ்பெற்ற ‘ப்யாஸா’ திரைப்படத்தின் கதையை எழுதினார். கஷ்மகஷ் என்ற பெயரில் இவர் எழுதிய இந்தக் கதை திரைப்படத்துக்காக ‘ப்யாஸா’ என்று மாற்றி அமைக்கப்பட்டது.

l 1951-ல் தேவ் ஆனந்த் நடித்த ‘பாஸி’ படத்தின் மூலம் இயக்குநராக அறிமுகமானார். அடுத்து ‘ஜால்’ படம் வெளிவந்தது. இவரது இயக்கத்தில் அடுத்து வெளிவந்த ‘பாஸ் (Bass)’ படத்தில் நடிகனாக அறிமுகமானார். இவரது ‘ஆர்-பார்’ திரைப்படம் மகத்தான வெற்றி பெற்றது. தொடர்ந்து பல வெற்றிப் படங்களை தயாரித்தும், இயக்கியும் நடித்தும் புகழ்பெற்றார்.

l ஜானி வாக்கர், வஹீதா ரஹ்மான் உள்ளிட்ட பல பிரபலங்களை அறிமுகப்படுத்திய பெருமை பெற்றவர். 1957-ல் வெளிவந்து அபார வெற்றி பெற்ற ‘ப்யாஸா’ இவரது மாஸ்டர்பீஸ் என்று புகழப்பட்டது. இவரது திரைப்படங்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றன. 50-க்கும் குறைவான திரைப்படங்களையே தயாரித்தாலும் இவை பாலிவுட்டின் பொற்காலத் திரைப்படங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

l இவரது ‘ப்யாஸா’ மற்றும் ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படங்கள் அமெரிக்காவின் டைம்ஸ் மற்றும் சைட் அண்ட் சவுண்ட் ஆகிய இதழ்கள் தனித்தனியே வெளியிட்ட சிறந்த 100 படங்கள் பட்டியலிலும் இடம்பெற்றன.

l 1959-ல் வெளிவந்த இவரது ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படம் தோல்வியைத் தழுவியது. அதன் பிறகு படங்களை இயக்கவில்லை. சொந்த வாழ்வில் பல துயரங்களால் அவதியுற்ற இவர் ஒன்றிரண்டு முறை தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

l ஒருமுறை இவரை காப்பாற்றியது இவரது நண்பர், தேவ் ஆனந்த். இந்தியாவின் துன்பவியல் சினிமாக்களின் நாயகனாக அறியப்படுபவரான குரு தத், 1964-ல் 39-ம் வயதில் தற்கொலை செய்துகொண்டார். ஆனால் அது தற்கொலை இல்லை என்றும் அதிகமாக மது அருந்தியதாலும் அளவுக்கு மீறி தூக்க மாத்திரை விழுங்கியதாலும் மரணமடைந்தார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவரது மரணம் இந்திய சினிமாவின் ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பு.




What would Baharen Phir Bhi Aayengi had looked like if Guru Dutt had lived? Here is a sample.

Dutt died during the movie’s production in 1964, forcing a reshoot. These rare photographs, courtesy Guru Dutt’s late son Arun Dutt, give us glimpses into what the film might have originally looked like if it had been completed with its original leading man.

Sometime in 1963 or 1964, production began at Guru Dutt Films on what was tentatively titled Production No 9. The film’s cast included Dutt, Mala Sinha, Tanuja, Rehman, Johnny Walker and Deven Verma. Dutt was heavily influenced by the films of New Theatres when he was growing up in Kolkata in the 1930s. Thus, it is only natural that he decided to adapt one of their classics, the Hindi-Bengali bilingual President/Didi (1937). The adaptation’s director was to be Shahid Lateef, the husband of Urdu writer Ismat Chugtai. The original film was set in a cotton mill, while the movie that was eventually titled Baharen Phir Bhi Aayengi had a newspaper office as its backdrop.

The plot combines social commentary with a love triangle. Newspaper editor Amita (Mala Sinha) fires her reporter Jiten (Guru Dutt) after an expose on corrupt builders, only to realise later that he had been right along. She hires him back and promotes him to news editor while secretly falling in love with him. However, Jiten is in love with Amita’s younger sister, Sunita (Tanuja). Meanwhile, Jiten runs afoul of the newspaper’s promoters with his continuing exposes of corruption.

Eleven unedited reels of Baharen Phir Bhi Aayengi were completed, including sequences at Amita’s office and the song “Aapke Haseen Rukh Pe”, when Dutt died on October 10, 1964. The movie was re-shot with Dharmendra taking over Dutt’s role. Baharen Phir Bhi Aayengi was released in 1966. It was advertised as Guru Dutt’s last offering but it flopped miserably.

Although Lateef’s name was listed as the official director, it is said by insiders that the movie was actually completed by its writer, Abrar Alvi, and Dutt’s brother, Atmaram.

Although nobody associated with the film we spoke to would confirm it, there is a possibility that Guru Dutt also had a hand in shooting the song “Woh Hanske Mile Humse”, featuring Mala Sinha. The play of light and shade, the sweeping crane and delicate tracking shots, and the judicious use of close-ups are all indicate of Dutt’s signature filmmaking style.

வசந்த் குமார் சிவசங்கர் படுகோனே (9 ஜூலை 1925 - 10 அக்டோபர் 1964), என்றறியப்பட்ட குருதத் ஒரு இந்திய திரைப்பட இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் மற்றும் நடிகர் ஆவார். 1950 மற்றும் 1960 களின் பியாஸ்ஸா, ககாஸ் கே பூல் , சாஹிப் பீபி அவுர் குலாம், சௌத்வின் கா சாண்ட் போன்ற படங்கள் எல்லா சினிமா படங்களிலும் எப்போதுமே மென்மையான 100 படங்கள் வரிசையில் இடம் பெற்றுள்ளன .ஒழுங்காக வகுத்துக்கொள்ளாத வாழ்கை நெறியினால் எல்லாவற்றையும் இழந்து தற்கொலை செய்து கொண்டார்



பிறப்பும் ,வளர்ப்பும்[மூலத்தைத் தொகு]
குருதத் தின் இயற்பெயர், வசந்தகுமார் சிவசங்கர் படுகோனே. தந்தை சிவசங்கர் ராவ் படுகோனே விற்கும் தாய் வசந்தி படுகோனேவிற்கும் மைசூரில் 1925 ஜூலை 9 இல் பிறந்தார் . தந்தை பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியர் ஆகவும் ,தாய் குடும்பத்தை பராமரித்தும் வந்தார் .தாயார் கொஞ்சம் எழுத்தாற்றல் மிக்கவர் .இவருடன் ஆத்மராம் ,தேவிதாஸ் ஆகியோர் உடன் பிறந்தவர்கள் .உடன் பிறந்த தங்கை லலிதா லாஜ்மி . லலிதா மகள் கல்பனா லாஜ்மி என்ற சினிமா பட இயக்குனர் என்பது குறிப்பிட தக்கது . சிறு வயதில் பெற்றோருடன் பிணக்கு கொண்டு கல்கத்தா விற்கு சென்று ஆரம்ப கல்வியை அங்கேயே கற்றார். சிறந்த மாணவராகத் திகழ்ந்தாலும் பொருளாதார நிலை காரணமாக கல்லூரி செல்ல முடியவில்லை. 16 வயதில் வருடம் 75 ரூபாய் உதவித் தொகை பெற்று, இசைக் கலைஞர் ரவிசங்கரின் அண்ணன் அல்மோராவில் நடத்தி வந்த இந்தியப் பண்பாட்டு மையத்தில் நடனம், நாட்டியம், சங்கீதம் ஆகியவற்றில் 5 வருடங்கள் பயிற்சி பெற்றார்.

சினிமா மோகமும் ,வாழ்க்கையும்[மூலத்தைத் தொகு]
1944 இல் தொலைபேசி ஆபரேட்டர் வேலை கிடைத்ததை உதறி தள்ளினார் .. 1944-ல் புனேயில் உள்ள பிரபாத் சினிமா தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் சேர்ந்தார். சிறிய வேடங்களில் நடித்ததுடன் உதவி இயக்குநராகவும், நடன இயக்குநராகவும் பணிபுரிந்தார். அந்த காலகட்டத்தில் தேவ் ஆனந்த், ரஹ்மான் ஆகியோரின் நட்பு இவருக்குக் கிடைத்தது. ‘1947 இல்லஸ்டிரேடட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா’ பத்திரிகையில் சிறு கதைகள் எழுதினார். அந்த சமயத்தில்தான் புகழ்பெற்ற ‘ப்யாஸா’ pyasaa திரைப்படத்தின் கதையை எழுதினார். கஷ்மகஷ் என்ற பெயரில் இவர் எழுதிய இந்தக் கதை திரைப்படத்துக்காக ‘ப்யாஸா’ என்று மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. ஜானி வாக்கர், வஹீதா ரஹ்மான் உள்ளிட்ட பல பிரபலங்களை அறிமுகப்படுத்திய பெருமை பெற்றவர். 1957-ல் வெளிவந்து அபார வெற்றி பெற்ற ‘ப்யாஸா’ இவரது மாஸ்டர்பீஸ் என்று புகழப்பட்டது. இவரது திரைப்படங்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றன. 50-க்கும் குறைவான திரைப்பட ங்களையே தயாரித்தாலும் இவை பாலிவுட்டின் பொற்காலத் திரைப்படங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இவரது ‘ப்யாஸா’ மற்றும் ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படங்கள் அமெரிக்காவின் டைம்ஸ் மற்றும் சைட் அண்ட் சவுண்ட் ஆகிய இதழ்கள் தனித்தனியே வெளியிட்ட சிறந்த 100 படங்கள் பட்டியலிலும் இடம்பெற்றன. 1959-ல் வெளிவந்த இவரது ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படம் தோல்வியைத் தழுவியது. அதன் பிறகு படங்களை இயக்கவில்லை.

சொந்த வாழ்க்கை[மூலத்தைத் தொகு]
புகழ்பெற்ற பின்னணி பாடகி கீதா தத்தை மூன்றாண்டுகளாய் காதலித்து வந்தார் . நிச்சயதார்த்தம் நடந்த நிலையிலும் கீதா வின் குடும்ப எதிர்ப்பு இருந்து வந்தது .1953 ஆம் ஆண்டில்கீதாராய்சவுதரியை மணந்தார்,


குருதத் ஒரு மகிழ்ச்சியற்ற திருமண வாழ்க்கையை கொண்டிருந்தார். , சினிமாவேலை சம்பந்தமாக ஒரு கடுமையான ஒழுக்கநெறியாளர் இருந்தார், ஆனால் அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் முற்றிலும் ஒழுங்கற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்தார் . திருமணத்திற்கு முன்னரே வஹீதா ரஹ்மானுடன் தொடர்பில் இருந்ததும் இவரது திருமணம் தடைபட்ட தற்கு ஒரு காரணம் ஆகும் .திருமணத்திற்கு பின்பும் இந்த தொடர்பு நீடித்ததால் தான் ,மனைவி கீதா இவரை விட்டு நீங்கினார் .மித மிஞ்சிய புகை பிடித்தலும் , மிதமிஞ்சிய குடிப்பழக்கமும் இவரது ஆயுளை குறைக்க செய்தது . எவ்வளவு நெருக்கமான நண்டராக இருந்தாலும் ,சொந்த விஷயங்களை ஒரு போதும் வெளியிடாதவர் குருதத் . சொந்த வாழ்வில் பல துயரங்களால் அவதியுற்ற இவர் ஒன்றிரண்டு முறை தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.ஒருமுறை இவரை காப்பாற்றியது இவரது நண்பர், தேவ் ஆனந்த். இந்தியாவின் துன்பவியல் சினிமாக்களின் நாயகனாக அறியப்படுபவரான குருதத், 1964-ல் 39-ம் வயதில் தற்கொலை செய்துகொண்டார். இருவரும் இறந்த

GURUDUTT , HINDI ACTOR/PRODUCER/DIRECTOR "top 25 Asian actors of all time" DIED 1964 OCTOBER 10

GURUDUTT ,

HINDI ACTOR/PRODUCER/DIRECTOR

"top 25 Asian actors of all time"

DIED 1964 OCTOBER 10

Vasanth Kumar Shivashankar Padukone (9 July 1925 – 10 October 1964), better known as Guru Dutt, was an Indian film director, producer and actor. He made 1950s and 1960s classics such as 

Pyaasa, 
Kaagaz Ke Phool , 
Sahib Bibi Aur Ghulam and 
Chaudhvin Ka Chand. In particular, 

Pyaasa and Kaagaz Ke Phool are now included among the greatest films of all time, both by Time magazine's "All-TIME" 100 best movies [1] and by the Sight & Sound critics' and directors' poll,[2] where Dutt himself is included among the greatest film directors of all time.[3] He is sometimes referred to as "India's Orson Welles".[4]

In 2010, he was included among CNN's "top 25 Asian actors of all time".[5][6]

He is most famous for making lyrical and artistic films within the context of popular Hindi cinema of the 1950s, and expanding its commercial conventions, starting with his 1957 film, Pyaasa. Several of his later works have a cult following. His movies go full house when re-released; especially in Germany, France and Japan.[
Early life and background[edit]
Guru Dutt was born on 9 July 1925, in Bangalore to Shivashanker Rao Padukone and Vasanthi Padukone in a Konkani Chitrapur Saraswat Brahmin family. He was originally named Vasanth Kumar Shivashankar Padukone but this was changed to Guru Dutt following a childhood accident, the belief being that it was an auspicious choice.[8] His parents were originally settled in Karwar but relocated. Dutt spent his early childhood in Bhowanipore. He spoke fluent Bengali.[9]

Career[edit]
Early career[edit]
Dutt wired home to say he had got the job of a telephone operator at a Lever Brothers factory in Calcutta. But soon he got disenchanted by the job and left it. He later joined his parents in Bombay in 1944.

However, his uncle found him a job under a three-year contract with the Prabhat Film Company in Pune (then called Poona) in 1944. This once premier film producing centre had already seen the departure of its best talent, V. Shantaram, who had by then launched his own production company called Kala Mandir. It was at Prabhat Film Company that Dutt met two people who would remain his good friends for life - actors Rehman and Dev Anand.

Dutt acted in a small role as Sri Krishna in Chand in 1944. In 1945, he acted as well as assisted director Vishram Bedekar in Lakhrani, and in 1946 he worked as an assistant director and choreographed dances for P. L. Santoshi’s film, Hum Ek Hain.

This contract ended in 1947, but Dutt's mother got him a job as a freelance assistant with Baburao Pai, the CEO of the Prabhat Film Company and Studio. However, after that, for almost ten months, he was unemployed and stayed with his family at Matunga in Bombay. During this time, Dutt developed a flair for writing in English, and wrote short stories for The Illustrated Weekly of India, a local weekly English magazine.

Choreographer, actor, assistant director[edit]

While Dutt was hired by Prabhat Film Company as a choreographer, he was pressed into service as an actor, and even as an assistant director. After Prabhat failed in 1947, Dutt moved to Bombay, where he worked with two leading directors of the time, with Amiya Chakravarty in Girls' School, and with Gyan Mukherjee in the Bombay Talkies film Sangram. Then, Dev Anand offered him a job as a director in his new company, Navketan, after the first movie had flopped.

Dutt's first film, Navketan's Baazi, was released in 1951 . It was a tribute to 1940s film noir genre of Hollywood with the morally ambiguous hero, the transgressing siren, and shadow lighting.

Dev Anand and Dutt had reached an agreement that if Dutt were to turn filmmaker, he would hire Anand as his hero, and if Anand were to produce a film then he would use Dutt as its director. Anand subsequently used Dutt in his Baazi movie, while Dutt employed Anand in C.I.D.. After Dutt's death, Anand said that "He was a young man he should not have made depressing pictures."[10]

Dutt and Anand would make two super-hit films together, Baazi, and Jaal. Creative differences between Dutt, and Chetan Anand (Anand's elder brother), who was also a director, made future collaborations difficult.[citation needed]

As director[edit]

Baazi was an immediate success. Dutt followed it with Jaal and Baaz. Neither film did well at the box office, but they brought together the Guru Dutt team that performed so brilliantly in subsequent films. He discovered, and mentored, Johnny Walker (comedian), V.K. Murthy (cinematography), and Abrar Alvi (writing and directing), among others. He is also credited for introducing Waheeda Rehman to the Hindi cinema. Baaz was notable in that Dutt both directed and starred, not having found a suitable actor for the principal character.

Fortune smiled on Dutt's next film, the 1954 Aar Paar. This was followed by the 1955 hit, Mr. & Mrs. '55, then C.I.D., Sailaab, and in 1957, Pyaasa - the story of a poet, rejected by an uncaring world, who achieves success only after his apparent death. Dutt played the lead role in three of these five films.

His 1959 Kaagaz Ke Phool was an intense disappointment. He had invested a great deal of love, money, and energy in this film, which was a self-absorbed tale of a famous director (played by Guru Dutt) who falls in love with an actress (played by Waheeda Rehman, Dutt's real-life love interest). Kaagaz Ke Phool failed at the box office and Dutt was devastated. All subsequent films from his studio were, thereafter, officially headed by other directors since Dutt felt that his name was anathema to box office.

Sahib Bibi Aur Ghulam, a critically and commercially successful film, was directed by his protégé, writer Abrar Alvi, which won him the Filmfare Best Director's award. The film's star, Waheeda Rehman, denied rumours that the film was ghost-directed by Dutt himself.[11] Dutt also influenced on his last box office smash hit Chaudhvin Ka Chand.[12]

Last productions[edit]

In 1964 Dutt acted in his last film Sanjh Aur Savera directed by Hrishikesh Mukherjee opposite Meena Kumari. Baharen Phir Bhi Aayengi was the last film he was working on at the time of his death. He was replaced as the lead by Dharmendra and the film released in 1966 as his team's last production.

Death[edit]

On 10 October 1964, Dutt was found dead in his bed in his rented apartment at Pedder Road in Bombay. He is said to have been mixing alcohol and sleeping pills. His death may have been suicide, or just an accidental overdose. It would have been his third suicide attempt.[13]

Dutt's son, Arun Dutt, considered the death to be an accident. Dutt had scheduled appointments the next day with actress Mala Sinha for his movie Baharen Phir Bhi Aayengi, and Raj Kapoor to discuss making colour films. According to him, "my father had sleeping disorders and popped sleeping pills like any other person. That day he was drunk and had taken an overdose of pills, which culminated in his death. It was a lethal combination of excessive liquor and sleeping pills."[14]

At the time of his death, Dutt was involved in two other projects - Picnic starring actress Sadhana, and director K. Asif's epic, Love and God. Picnic remained incomplete and Love and God was released two decades later with Sanjeev Kumar replacing Dutt in the leading role.

The extra-feature on the DVD of Kaagaz Ke Phool has a three-part Channel 4-produced documentary on the life and works of Dutt titled In Search of Guru Dutt.

A Doordarshan documentary on Dutt aired on 10 October 2011.

Personal life[edit]
In 1953, Dutt married Geeta Dutt, a well-known playback singer. They had been engaged for three years and had to overcome a great deal of family opposition to marry. They had three children, Tarun, Arun, and Nina, who grew in the homes of Dutt’s brother Atma Ram and Geeta Dutt’s brother Mukul Roy after their parents died.[15][16]

Dutt had an unhappy marital life. According to his brother Atmaram, he was "a strict disciplinarian as far as work was concerned, but totally undisciplined in his personal life" (Kabir, 1997, p. 124). He smoked heavily, drank heavily, and kept odd hours. Dutt's relationship with actress Waheeda Rehman also worked against their marriage. At the time of his death, he had separated from Geeta and was living alone. Guru Dutt died in 10th october 1964 at age 39, after mixing alcohol and sleeping pills on empty stomach. According to an interview with Abrar Alvi, one of Dutt's close friends and his assistant director in films, Dutt did not "open up" to discuss his thoughts and problems, even though they were spending many hours together.[citation needed]

Legacy[edit]
Contrary to a general belief about the viability of his film projects, Dutt more or less produced commercially successful films.[17] Over the years the commercial nature of his projects saw a trade-off with his creative aspirations. Movies like C.I.D., Baazi, Pyaasa, Kaagaz Ke Phool, Chaudhvin Ka Chand and Sahib Bibi Aur Ghulam were the first of their kind in Hindi cinema. The only movie produced by Dutt that was considered a box-office disaster was Kaagaz Ke Phool, which is now a cult classic. He lost over Rs.1.7 million producing that film, a large amount by the standards of that time, which was more than recovered by his next project, Chaudhvin Ka Chand. He never lost faith in his team or in the distributors of his films. Once a project was over, he would begin anew - with little concern about the commercial success of the previous project. He was part of an exclusive school of Indian film directors, including the likes of Raj Kapoor, Mehboob Khan and Bimal Roy, who were able to achieve a healthy blend of artistic and commercial success between the mid-1950s and mid-1960s.

Pyaasa was rated as one of the best 100 films of all time by Time magazine.[1] In the 2002 Sight & Sound critics' and directors' poll, two of his films, Pyaasa and Kaagaz Ke Phool, were among the top 160 greatest films of all time.[2] The same 2002 Sight & Sound poll ranked Dutt at #73 in its list of all-time greatest directors, thus making him the eighth highest-ranking Asian filmmaker in the poll.









Government recognition[edit]

A postage stamp, bearing his face, was released by India Post to honour him on 11 October 2004.

Selected filmography[edit]
Actor[edit]

Sanjh Aur Savera (1964)
Suhagan (1964)
Bahurani (1963)
Bharosa (1963)
Sahib Bibi Aur Ghulam (1962)
Sautela Bhai (1962)
Chaudhvin Ka Chand (1960)
Kaagaz Ke Phool (1959)
12 O'Clock (1958)
Pyaasa (1957)
Mr. & Mrs. '55 (1955)
Aar Paar (1954)
Baaz (1953)
Hum Ek Hain (1946)
Lakha Rani (1945)
Chand (1944)
Director[edit]
Kaagaz Ke Phool (1959)
Pyaasa (1957)
Sailaab (1956)
Mr. & Mrs. '55 (1955)
Aar Paar (1954)
Baaz (1953)
Jaal (1952)
Baazi (1951)
Producer[edit]
Aar Paar (1954)
C.I.D. (1956)
Pyaasa (1957)
Gauri (1957) Incomplete
Kaagaz Ke Phool (1959)
Chaudhvin Ka Chand (1960)
Sahib Bibi Aur Ghulam (1962)
Baharein Phir Bhi Aayengi (1966)