The Great Oklahoma Land Rush of 1893

 

The Great Oklahoma Land Rush of 1893

At precisely twelve noon on September 16, 1893 a cannon's boom unleashed the largest land rush America ever saw. Carried by all kinds of transportation - horses, wagons, trains, bicycles or on foot - an estimated 100,000 raced to claim plots of land in an area of land in northern Oklahoma Territory known as the Cherokee Strip. There had been a number of previous land rushes in the Territory - but this was the big one.

The Great Land Rush Begins

In 1828 Congress designated the land that would become Oklahoma as Indian Territory. White settlers were required to leave, and a number of tribes from the East and South were forcibly moved into the area from their ancestral lands. Chief among these were the Five Civilized Tribes - the Cherokee, Choctaw, Chickasaw, Creek and Seminole - who allied themselves with the South during the Civil War. Following the war, the US government looked upon these tribes as defeated enemies. This animosity combined with increasing pressure to open up the Indian Territory to white settlement prompted the first land rush in 1885, a second followed in 1889.

By the time of the Oklahoma land rush of 1893, America was in the grip of the worst economic depression it had ever experienced. This was one of the factors that swelled the number of expectant land-seekers that day. Many would be disappointed. There were only 42,000 parcels of land available - far too few to satisfy the hopes of all those who raced for land that day. Additionally, many of the "Boomers" - those who had waited for the cannon's boom before rushing into the land claim - found that a number of the choice plots had already been claimed by "Sooners" who had snuck into the land claim area before the race began. The impact of the land rush was immediate, transforming the land almost overnight.

"...the rifles snapped and the line broke with a huge, crackling roar."

Choosing to ride their bicycles, Seth Humphrey and his brother joined the mad rush that day - not to race for land, but just for fun. We join his story in the moments just before the starting guns unleash a mad dash for land:

"At last the eventful morning broke, a day exactly like all the rest, hot and dry, a south wind rising with the sun dead ahead, and a hard proposition for bicyclists. We had stayed overnight in the little hotel of a town within a mile of the border, several of us in one room; but at least we two of the bicycle corps did not have to mix up with the jam of horses about the place. And we had another decided advantage in not having horses to look after in a hot prairie wilderness where there was not a well, scarcely a stream not gone to a dry bed, and only an occasional water tank on the one railroad running south to Texas. This water would be of service only to the comparative few who could locate near by.

செப்டம்பர் 16, 1893 அன்று மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு ஒரு பீரங்கியின் ஏற்றம் அமெரிக்கா கண்டிராத மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பைக் கட்டவிழ்த்து விட்டது. குதிரைகள், வேகன்கள், ரயில்கள், மிதிவண்டிகள் அல்லது கால்நடையாக - அனைத்து வகையான போக்குவரத்து மூலம் - செரோகி ஸ்டிரிப் எனப்படும் வடக்கு ஓக்லஹோமா பிரதேசத்தில் உள்ள நிலப்பரப்பில் 100,000 பேர் போட்டியிட்டனர். இந்தப் பிரதேசத்தில் இதற்கு முன்னர் பல நிலத் தாக்குதல்கள் நடந்துள்ளன - ஆனால் இதுவே பெரியது.

பெரும் நில ரஷ் தொடங்குகிறது

1828 ஆம் ஆண்டில் காங்கிரஸ் ஓக்லஹோமாவாக மாறும் நிலத்தை இந்தியப் பிரதேசமாக நியமித்தது. வெள்ளை குடியேற்றவாசிகள் வெளியேற வேண்டியிருந்தது, கிழக்கு மற்றும் தெற்கில் இருந்து பல பழங்குடியினர் தங்கள் மூதாதையர் நிலங்களிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக இப்பகுதிக்கு மாற்றப்பட்டனர். இவர்களில் முதன்மையானவர்கள் ஐந்து நாகரிக பழங்குடியினர் - செரோகி, சோக்டாவ், சிக்காசா, க்ரீக் மற்றும் செமினோல் - அவர்கள் உள்நாட்டுப் போரின் போது தெற்குடன் தங்களை இணைத்துக் கொண்டனர். போரைத் தொடர்ந்து, அமெரிக்க அரசாங்கம் இந்த பழங்குடியினரை தோற்கடிக்கப்பட்ட எதிரிகளாகக் கருதியது. இந்தப் பகைமை, இந்தியப் பிரதேசத்தை வெள்ளையர் குடியேற்றத்திற்குத் திறந்துவிடுவதற்கான அழுத்தத்துடன் இணைந்து, 1885இல் முதல் நிலப்பரப்பைத் தூண்டியது, இரண்டாவது 1889இல் தொடர்ந்தது.

1893 ஆம் ஆண்டு ஓக்லஹோமா நிலப்பரப்பின் போது, ​​அமெரிக்கா இதுவரை அனுபவித்திராத மோசமான பொருளாதார மந்தநிலையின் பிடியில் இருந்தது. அன்றைய நிலம் தேடுபவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்திய காரணிகளில் இதுவும் ஒன்று. பலர் ஏமாற்றம் அடைவார்கள். 42,000 நிலங்கள் மட்டுமே கிடைத்தன - அன்று நிலத்திற்காகப் போட்டியிட்ட அனைவரின் நம்பிக்கையையும் திருப்திப்படுத்த மிகக் குறைவான நிலங்கள் மட்டுமே இருந்தன. கூடுதலாக, பல 'பூமர்கள்' - நில உரிமைகோரலுக்கு விரைந்து செல்வதற்கு முன் பீரங்கியின் ஏற்றத்திற்காக காத்திருந்தவர்கள் - பல தேர்வு மனைகள் ஏற்கனவே நில உரிமை கோரும் பகுதிக்குள் பதுங்கியிருந்த 'சூனர்ஸ்' மூலம் உரிமை கோரப்பட்டதைக் கண்டறிந்தனர். இனம் தொடங்கியது. நில நெரிசலின் தாக்கம் உடனடியாக இருந்தது, கிட்டத்தட்ட ஒரே இரவில் நிலத்தை மாற்றியது.

'...துப்பாக்கிகள் முறிந்தன மற்றும் ஒரு பெரிய, கதறல் கர்ஜனையுடன் கோடு உடைந்தது.'

தங்கள் சைக்கிள் ஓட்டுவதைத் தேர்ந்தெடுத்து, சேத் ஹம்ப்ரியும் அவரது சகோதரரும் அன்றைய பைத்தியக்காரத்தனத்தில் சேர்ந்தனர் - நிலத்திற்காக பந்தயத்தில் ஈடுபடவில்லை, ஆனால் வேடிக்கைக்காக. தொடக்கத் துப்பாக்கிகள் நிலத்திற்கான ஒரு வெறித்தனமான கோடுகளை கட்டவிழ்த்து விடுவதற்கு சற்று முன்பு அவரது கதையுடன் நாங்கள் இணைகிறோம்:

'கடைசியாக நிகழ்வு நிறைந்த காலை முறிந்தது, மற்ற எல்லா நாட்களையும் போலவே, வெப்பமும் வறண்டதுமான ஒரு நாள், சூரியன் மறைந்தவுடன் தெற்கு காற்று உதயமாகும், மேலும் இருசக்கர வாகன ஓட்டிகளுக்கு கடினமான முன்மொழிவு. எல்லையில் இருந்து ஒரு மைல் தொலைவில் உள்ள ஒரு நகரத்தின் சிறிய ஹோட்டலில் நாங்கள் ஒரே இரவில் தங்கியிருந்தோம், எங்களில் பலர் ஒரே அறையில் இருந்தோம்; ஆனால் குறைந்த பட்சம் சைக்கிள் கார்ப்ஸ் நாங்கள் இருவரும் அந்த இடத்தைப் பற்றிய குதிரைகளின் நெரிசலுடன் கலக்க வேண்டியதில்லை. கிணறு இல்லாத ஒரு சூடான புல்வெளி வனாந்தரத்தில் குதிரைகள் இல்லாததில் எங்களுக்கு மற்றொரு முடிவு இருந்தது, அங்கு ஒரு கிணறு, வறண்ட படுக்கைக்கு செல்லாத ஒரு ஓடை, மற்றும் டெக்சாஸுக்கு தெற்கே ஓடும் ஒரு இரயில் பாதையில் எப்போதாவது தண்ணீர் தொட்டி மட்டுமே உள்ளது. இந்த நீர் அருகாமையில் இருக்கும் சிலருக்கு மட்டுமே பயன்படும்.

ADVERTISMENT

...A quarter to twelve. The line stiffened and became more quiet with the tension of waiting. Out in front a hundred yards and twice as far apart were soldiers, resting easily on their rifles, contemplating the line. I casually wondered how they would manage to dodge the onrush; perhaps they were wondering that too. The engine, a few hundred feet away, coughed gently at the starting line; its tender and the tops of its ten cattle cars trailing back into the state of Kansas, were alive with men. Inside the cars the boomers were packed standing, their arms sticking out where horns ought to be...

Five minutes. Three minutes. The soldiers now stood with rifles pointing upward, waiting for the first sound of firing to come along their line from the east. A cannon at its eastern end was to give the first signal; this the rifles were to take up and carryon as fast as sound could travel the length of the Cherokee Strip.

All set!

At one minute before twelve o'clock my brother and I, noticing that the soldier out in front was squinting upward along his rifle barrel and intent on the coming signal, slipped out fifty feet in front of the line, along the railroad embankment. It was the best possible place from which to view the start. It has been estimated that there were somewhere around one hundred thousand men in line on the Kansas border. Within the two-mile range of vision that we had from our point of vantage there were at least five thousand and probably nearly eight.

Viewed from out in front the waiting line was a breath-taking sight. We had seen it only from within the crowd or from the rear. The back of the line was ragged, incoherent; the front was even, smooth, solid. It looked like the line-up that it was. I thought I had sensed the immensity of the spectacle, but that one moment out in front gave me the unmatched thrill of an impending race with six thousand starters in sight.

First in the line was a solid bank of horses; some had riders, some were hitched to gigs, buckboards, carts, and wagons, but to the eye there were only the two miles of tossing heads, shiny chests, and restless front legs of horses.

With the train in the background, waggoners rush from the start line.

While we stood, numb with looking, the rifles snapped and the line broke with a huge, crackling roar. That one thundering moment of horseflesh by the mile quivering in its first leap forward was a gift of the gods, and its like will never come again. The next instant we were in a crash of vehicles whizzing past us like a calamity...

The funniest of all the starters was the engine with its ten carloads of men. From our stand fifty feet directly in front of it I was contemplating it as the chief absurdity of the race when the rush began. The engine tooted incessantly and labored hard, but of course she could not get under way with anything like the quickness of the horses...

Of course everybody on the train was mad with excitement, particularly since they were packed in without a chance to vent their emotions in any but some noise-making way. With the first toots of the engine came revolver shots from the crowds all along the tops of the cars, and at least a few from those penned up inside. The fusillade, which kept up all the while the train was pulling out past us, had a most exhilarating effect; my old gun, I suddenly noticed, was barking with the rest of them...

A little before midnight, we woke to a distant clatter of hoofs, shouting, and shooting. 'Number - section - township - range -. Keep off and get off!' Then crack! crack! went the rifles, after each call, from the pretty country we had been admiring at sundown...

After a hearty breakfast we pumped up our sorry tires and packed up to start south for the town sites. Ever since daybreak boomers had been straggling northward, bound for Kansas and all points east. One young fellow who stopped for a moment while we were eating breakfast was a fair sample of this crowd... He had staked a claim in our nice little valley, along with a half dozen others on the same tract; and of course, as in such cases all over the Strip, nobody under heaven could know who had arrived first. But for him the delicate question had been settled by the gay horsemen in the pitch darkness of the night before. By the time they were through with him he felt assured that he must have arrived about a week late.

'I wouldn't live here next to such neighbors, anyway,' he told us with considerable heat. At this safe distance and in the daylight his feelings had turned to indignation, but he was still trembling a little."

References:
   This eyewitness account appears in Humphrey, Seth King, Following the Prairie Frontier (1931); Davis, William C., The American Frontier (1992).

OLGA BAKLANOVA , RUSSIAN -AMERICAN ACTRESS BORN 1893 AUGUST 19 - 1974 SEPTEMBER 6

 OLGA BAKLANOVA ,

RUSSIAN -AMERICAN ACTRESS

BORN 1893 AUGUST 19 - 1974 SEPTEMBER 6

 

Olga Vladimirovna Baklanova (Russian: О́льга Влади́мировна Бакла́нова; 19 August 1893 – 6 September 1974), known professionally as Olga Baclanova, was a Russian actress, opera singer, and ballerina.^[1] She achieved prominence during the silent film era, after taking several years off her age and changing the spelling of her Russian surname from Baklanova. She was often billed under her last name only, as Baclanova, similarly to the surname-only nomenclature of her fellow countrywoman Nazimova.^[2][3][4]

An exotic blonde temptress, she was known as the "Russian Tigress". She emigrated to America in 1925, and started appearing in Hollywood films, which she remains most noted for portraying the fictional Duchess Josiana in the Universal Pictures silent The Man Who Laughs and evil circus trapeze artist Cleopatra in Tod Browning's cult horror movie Freaks (1932), which features a cast of actual carnival sideshow freaks. 

 

Early life, Moscow Arts Theatre and Russian career (radio, stage and film)

Olga Vladimirovna Baklanova was born on 19 August 1893 (other sources state 1884, 1896 or even 1900, according to her obituary) in Moscow, Russia.^[1][3] She was the daughter of Vladimir Baklanov and his wife Alexandra,^[3] herself an actress in early Russian films. She had 6 siblings, including later Soviet general and WWII hero Gleb Baklanov. Baclanova studied drama at the Cherniavsky Institute^[3] before being accepted into the prestigious Moscow Art Theatre with contemporaries such as Maria Ouspenskaya in 1912. Over the next decade she appeared in Russian films, and also performed extensively on stage, touring and performing in many countries of the world. In the 1930s, Baclanova had a program called Olga Baclanova's Continental Review, and she often appeared as a guest on radio programs singing songs in her native Russian, having trained in operatic voice at the Moscow Arts Theatre. In 1925 she was given the award "Merited Artist of the Republic", the highest Soviet artist honour. Baclanova appeared in around 17 films during her career in Russia.

Olga Baclanova (1922)

American career

Baclanova first came to New York City with the 1925 touring production of the Moscow Art Theatre's Lysistrata. Though the rest of the company returned to Russia in 1926, she stayed in America.^[3] She would appear in a West Coast production of The Miracle, before being cast in a bit part in her debut film, The Dove. A statuesque blonde, Baclanova quickly established herself as a popular actress in American silent movies and achieved a notable success with The Docks of New York (1928), directed by Josef von Sternberg. Later that year, she also appeared in The Man Who Laughs as Duchess Josiana, the femme fatale love interest to Conrad Veidt's disfigured hero.

Baclanova in Freaks

The introduction of talking films proved difficult for Baclanova, as audiences did not respond to her heavy Russian accent. She no longer secured leading roles, and was relegated to supporting parts. Her career was in decline when she was offered the role of the cruel circus performer Cleopatra in Tod Browning's film Freaks^[5] (1932). This horror movie, which featured actual carnival freaks, was highly controversial and screened only briefly before being withdrawn. It would be 30 years before Freaks gained a cult following. The movie did not revive Baclanova's film career, which ended in 1943.

Baclanova worked extensively on stage in London's West End and in New York, for about 10 years starting in the mid-1930s. In 1943 she appeared in Claudia at the Moore Theatre in Seattle, Washington.

Personal life

Baclanova's father died of natural causes in 1922. She was married three times. Her first husband was a lawyer named Vladimir Zoppi with whom she had her first son. Her second husband was actor Nicholas Soussanin with whom she had her second son. The birth of her second son was front page news and was covered quite extensively in the press in 1930. Her third marriage was to Russian-born David Judovitch, better known as Richard Davis (1900–1984), who owned the Fine Arts Theatre in New York. In 1931, Baclanova became a naturalized American citizen.

Legacy

Olga's likeness to the American pop singer Madonna in the 1980s has been frequently mentioned as particularly evident in The Man Who Laughs.^[6]

In Russia, Baclanova's departure from the USSR is well remembered for its involuntary significant contribution to the unrivaled success of a Soviet movie star Lyubov Orlova, a struggling ex-pianist with a certain likeness to Olga. In 1926, Orlova was promoted from a choir, after two months in a theatre, by the heart-broken Vladimir Nemirovich-Danchenko, a rumored lover and/or admirer of Baclanova, his favorite student.^[7] Fashion historian Alexander Vasilyev remembered in 2018: "He [Vladimir] loved her [Olga] in letters, he was thinking deeply about her. The only time he cried [publicly], at the piano in the Art Theatre foyer, was when he had found out about Olga Vladimirovna Baclanova [emigration]... He really began to cry. I'm sure of this, not because I was there but because I was a friend of Sophia Pilyavskaya [ru] who was also closely connected to Nemirovich-Danchenko and could have known this from the wife of the famous director... Lyubov Orlova blossomed as Baclanova's substitute."^[8]

Later years

After her retirement she migrated to Switzerland. She died at a rest home on 6 September 1974 in Vevey, Switzerland, aged 81, apparently suffering from Alzheimer's disease, although this is unconfirmed.^[1] She was interred at Corsier cemetery, in Corsier-sur-Vevey. 

 

Partial Hollywood filmography

Year	Title	Role	Notes
1914	Simfoniya lyubvi i smerti
1914	Kogda zvuchat struny serdtsa
1915	Velikiy Magaraz
1915	Zhenshchina vampir [ru]	Title role
1915	Po trupam k schastyu [ru]
1915	Lyubov pod maskoy
1916	Tot, kto poluchaet poshchechiny	L'écuyère Consuella, qu'il tue par amour
1918	Khleb
1927	The Dove	Minor Role	Uncredited
1928	The Czarina's Secret	Catherine the Great - The Czarina	Short
1928	Three Sinners	Baroness Hilda Brings
1928	The Man Who Laughs	Duchess Josiana
1928	Street of Sin	Annie
1928	Forgotten Faces	Lilly Harlow
1928	The Docks of New York	Mrs. Lou Roberts	[5]
1928	The Woman Disputed	Countess	(scenes deleted)
1928	Avalanche	Grace Stillwell
1929	The Wolf of Wall Street	Olga
1929	A Dangerous Woman	Tania Gregory
1929	The Man I Love	Sonia Barondoff
1930	Cheer Up and Smile	Yvonne
1931	Are You There?	Countess Helenka
1931	The Great Lover	Mme. Savarova
1932	Freaks	Cleopatra
1932	Downstairs	Baroness Eloise von Burgen	[5]
1933	The Billion Dollar Scandal	Anna aka GoGo
1943	Claudia	Madame Daruschka	[5]

Stage roles (US and UK)

• The Miracle (west coast production, 1926)
• The Farewell Supper (After on anatol), 1929
• Silent Witness (1931)
• Grand Hotel (1932)
• Twentieth Century (1932)
• The Cat and the Fiddle (west coast, 1932)
• $25 an Hour (Germaine Granville, 1933)
• Murder at the Vanities (Broadway Production, 1933)
• Mahogany Hill, Broadway, 1934)
• Going Place (London debut, 1936)
• Idiot's Delight (US tour), 1936
• Twentieth Century (US Tour revival, 1937)
• Claudia 1941–1943, US tour
• The Cat and the Fiddle (revival, New Jersey), 1945
• Louisiana Lady (summer stock, East Coast production, mid 1947)
• A Copy of Madame Aupic (East Coast, New Milford, summer stock, 1947)

 

 

Mini Bio (1)

Born Olga Vladimirovna Baklanova, one of six children of Vladimir Baklanoff and his wife Alexandra, later billed as the Russian Tigress in her early talking films, was born August 19, 1893. She graduated from the Cherniavsky Institute in Moscow prior to her selection in 1912 at age 19 to apprentice at the Moscow Art Theatre. During her early years at M.A.T. (1914-1918) she appeared in perhaps 18 films bringing her into contact with Tourjansky, Boleslawski and M. Chekov among others. Her last Russian film, Bread (1918) was the first communist agitprop vehicle. From 1917 she appeared in the "classics" on the parent stage and at the M.A.T. First Studio. Her mentor, Nemirovich-Danchenko, showcased her in avant-garde productions of the newly created M.A.T. Musical Studio from 1920-1925. She was honored with the Worthy Artist Of The Republic by the Soviet regime.

Eight months after her M.A.T. New York debut in December 1925, she declined to return with the M.A.T. company to Russia and subsequently defected. She was noticed by the Hollywood studios while performing on stage in Los Angeles in The Miracle in the role of the nun. Her film debut was a bit in The Dove (1927). Her dramatic Portrayals in The Man Who Laughs (1928), Street of Sin (1928), The Docks of New York (1928) and Forgotten Faces (1928) brought her critical acclaim in 1928. Her subsequent vamp/tramp roles in early Paramount and Fox talking films nearly destroyed her promising start. Stagey mannerisms and a heavy accent relegated her to supporting roles. She appeared to advantage in three films at MGM including the infamous Freaks (1932) with an unrestrained and legendary performance.

After appearing in west coast stage productions in 1931-32, she permanently left for the Broadway stage in 1933 following one last film at Paramount. From 1933 to 1943 she starred in various Broadway productions and then toured in road companies of Cat And The Fiddle, Twentieth Century, Grand Hotel and Idiot's Delight. She debuted on the London stage in 1936 in Going Places. One last big role in Claudia (1943) kept her busy for two years (1941-1943). She returned to Hollywood in 1943 to recreate her stage role. Some summer stock and occasional night club appearances followed as she moved into retirement.

During the mid-1960s Olga was interviewed by Richard Lamparski, Kevin Brownlow and John Kobal who all recognized her unique contributions in the performing arts. Her death occurred at Vevey, Switzerland on September 6, 1974 after a period of declining health.

- IMDb Mini Biography By: L. Paul Meienberg aka 'Cinemantrap'

Family (1)

Spouse

Richard Davis (1937 - 6 September 1974)  (her death) Nicholas Soussanin (5 March 1929 - 1935)  (divorced)  (1 child) Vlademar Zoppi (1922 - 23 February 1929)  (divorced)  (1 child)

Trivia (1)

Survived by her husband, Richard Davis and a son by a previous marriage, Nicholas Soussanin Jr (1930-81).

Salary (1)

$1,500 /week

The Docks of New York (1928)

Born	August 19, 1893 in Russia
Died	September 6, 1974 in Vevey, Vaud, Switzerland  (undisclosed)
Birth Name	Olga Vladimirovna Baklanova
Nickname	Baclanova
Height	5' 4" (1.63 m)

സിനിമകളിൽ നെഗറ്റീവ് വേഷങ്ങളിലാണ് ഉഷറാണിയെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഏറെ പരിചയം. അമ്മ അമ്മായിയമ്മ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ദാക്ഷായണിയും ഏകലവ്യനിലെ സന്യാസിനിയുമായി ഉഷറാ...

Read more at: https://www.mathrubhumi.com/movies-music/features/usharani-passed-away-her-yesteryear-actress-sadhana-death-malayalam-cinema-1.4848458

 

 

ഒരൊറ്റ ഗാനരംഗം കൊണ്ട് മലയാളത്തിന്റെ മനസ്സ് കീഴടക്കിയ താരമായിരുന്ന സാധന. ഡെയ്ഞ്ചര്‍ ബിസ്‌ക്കറ്റിലെ ഉത്തരാസ്വയംവരം കഥകളി കാണുവാന്‍ എന്ന ഗാനരംഗത്തില്‍ പ്...

Read more at: https://www.mathrubhumi.com/movies-music/news/sadhana-old-malayalam-actress-died-or-live-mystery-continues-actress-usharani-express-1.2641775

 

സിനിമകളിൽ നെഗറ്റീവ് വേഷങ്ങളിലാണ് ഉഷറാണിയെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഏറെ പരിചയം. അമ്മ അമ്മായിയമ്മ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ദാക്ഷായണിയും ഏകലവ്യനിലെ സന്യാസിനിയുമായി ഉഷറാ...

Read more at: https://www.mathrubhumi.com/movies-music/features/usharani-passed-away-her-yesteryear-actress-sadhana-death-malayalam-cinema-1.4848458

SWAMY VIVEKANANDA`S SPEECH IN AMERICA SEPTEMBER 11,1893

SWAMY VIVEKANANDA`S SPEECH 

IN AMERICA SEPTEMBER 11,1893

சிகாகோ உரையில் விவேகானந்தர் என்ன சொன்னார்?
1893ஆம் ஆண்டு, september 11,அமெரிக்காவில் சிகாகோவில் மதங்களுக்கான உலக நாடாளுமன்றத்தில் வரலாற்று சிறப்புமிக்க உரையாற்றி 127 ஆண்டுகள் ஆகிறது. விவேகானந்தரின் இந்த எழுச்சிமிக்க உரை, சர்வதேச நாடுகளில் மத்தியில் இந்தியாவை வலுவான நாடாக அறியச்செய்தது.

விவேகானந்தரின் இந்த உரை பற்றி பரவலாக அனைவரும் குறிப்பிடுவதை அனைவரும் அறிவோம். ஆனால் அந்த உரையில் இடம்பெற்ற கருத்துகள் பற்றி அனைவருக்கும் தெரியுமா என்பது சந்தேகமே. எனவே, விவேகானந்தரின் வரலாற்று சிறப்புமிக்க உரையின் முக்கிய கருத்துகளை சுருக்கமாக பார்க்கலாம்.

1. எனது அருமை அமெரிக்க‍ சகோதர, சகோதரிகளே! நீங்கள் நேசத்துடன் என்னை வரவேற்ற பண்பு என் மனதை நிறைத்துவிட்டது. உலகின் மிகப்பழமை வாய்ந்த துறவியர் பரம்பரை மற்றும் அனைத்து மதங்களின் அன்னையின் சார்பாக நன்றி கூறுகிறேன். பல்வேறு இனங்களையும் பிரிவுகளையும் சார்ந்த கோடிக்கணக்கான இந்துக்களின் சார்பாக உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.

2. இந்த மன்றத்தில் பேசிய சில பேச்சாளர்கள், உலகில் சகிப்புத்தன்மை என்ற கருத்து கீழ்த்திசை நாடுகளிலிருந்து பரவி வருகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தினார்கள். அவர்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
3. பிற சமயக் கொள்கைகளை வெறுக்காமல் மதிப்பது, அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளும் பண்புகளை உலகத்திற்கு கற்பித்த மதத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதில் பெருமையடைகிறேன். உலகளாவிய சகிப்புத்தன்மையை மட்டும் நாங்கள் நம்பவில்லை, அதோடு எல்லா மதங்களும் உண்மை என்பதையும் ஒப்புக் கொள்கிறோம்.

4. உலகிலுள்ள அனைத்து நாடுகளாலும் அனைத்து மதங்களாலும் கொடுமைபடுத்தப்பட்டவர்களுக்கும், நாட்டை விட்டு விரட்டி அடிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் புகலிடம் அளித்த நாட்டைச் சேர்ந்தவன் நான் என்பதில் பெருமைப்படுகிறேன். ரோமானியரின் கொடுமையால், மதத்தலங்கள் அழிக்கப்பட்டு, பின்னர் தென்னிந்தியாவிற்கு தஞ்சம் கோரி வந்த இஸ்ரேல் மரபினர்களுக்கு புகலிடம் கொடுத்த புனித நினைவுகளை கொண்டவர்கள் நாங்கள் என்று பெருமைப்படுகிறேன்.
5. பாரசீக மதத்தைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து, அவர்களுக்கு தொடர்ந்து உதவி செய்துக் கொண்டிருக்கும் மதத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதில் பெருமைப்படுகிறேன்.

6. என் அருமைச் சகோதரர்களே! பிள்ளைப் பருவத்திலிருந்தே நான் பாடிப் பயின்று வருவதும், கோடிக்கணக்கான மக்களால் நாள்தோறும் இன்றும் தொடர்ந்து ஓதப்பட்டு வருவதுமான பாடலின் ஒரு சில வரிகளை குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

"எங்கெங்கோ தோன்றுகின்ற ஓடையெல்லாம்

இறுதியிலே கடலில் சென்று

சங்கமாம் பான்மையினைப் போன்றுலகோர்

பின்பற்றும் தன்மை யாலே

துங்கமிகு நெறி பலவாய் நேராயும்

வளைவாயும் தோன்றி னாலும்

அங்கு அவைதாம் எம்பெரும! ஈற்றில் உனை

அடைகின்ற ஆறே யன்றோ!"

7. இதுவரை நடந்துள்ள மாநாடுகளில் மிகச் சிறந்ததாகக் கருதக் கூடிய இந்தச் சபை, கீதையில் உபதேசிக்கப்பட்டுள்ள பின்வரும் அற்புதமான ஓர் உண்மையை உலகத்திற்குப் பிரகடனம் செய்துள்ளது என்பதைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்: 'யார் எந்த வழியாக என்னிடம் வர முயன்றாலும், நான் அவர்களை அடைகிறேன். ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு வழிகளை தேர்ந்தெடுக்கின்றனர், சிக்கல்களில் உழல்கின்றனர், ஆனால் இறுதியில் என்னையே அடைகின்றனர்.

8. இனவாதம், மதசார்பு இவற்றால் உருவான கொடூர விளைவுகள், அழகிய இந்த உலகை நெடுங்காலமாக இறுகப் பற்றியுள்ளன. அவை இந்த பூமியை வன்முறையால் நிரப்பியுள்ளன. உலகம் ரத்த வெள்ளத்தால் சிவந்துவிட்டது. எத்தனை நாகரீகங்கள், எத்தனை நாடுகள் அழிக்கப்பட்டன என்பதையும் சரியாக சொல்லிவிடமுடியாது.

9. இதுபோன்ற ஆபத்தான அரக்கர்கள் இல்லை என்றால், மனித சமுதாயம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவற்றிற்கான காலம் முடிந்துவிட்டது. இந்த மாநாட்டின் குரலானது அனைத்து விதமான மத வெறிகளுக்கும், வெறித்தனமான கொள்கைகளையும், துயரங்களையும் அழிக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். அது வாளால் ஏற்பட்டாலும் சரி, பேனாவினால் ஏற்பட்டாலும் சரி.

Swami Vivekanda's name is counted in the list of most prominent personalities in the world's history. He was the man who could bring revolution just by his words. In 1893, on September 11, he delivered an iconic speech at the Chicago Convention of Parliament of Religions. During his speech, he introduced Hinduism to the world. He talked about religion and intolerance. His speech got a two-minute standing ovation and that is why it is still remembered.
Here are the extracts from his speech that he delivered 125 years ago.
"It fills my heart with joy unspeakable to rise in response to the warm and cordial welcome which you have given us. I thank you in the name of the most ancient order of monks in the world; I thank you in the name of the mother of religions, and I thank you in the name of millions and millions of Hindu people of all classes and sects.

I am proud to belong to a religion which has taught the world both tolerance and universal acceptance. We believe not only in universal toleration, but we accept all religions as true. I am proud to belong to a nation which has sheltered the persecuted and the refugees of all religions and all nations of the earth.

I am proud to tell you that we have gathered in our bosom the purest remnant of the Israelites, who came to Southern India and took refuge with us in the very year in which their holy temple was shattered to pieces by Roman tyranny. I am proud to belong to the religion which has sheltered and is still fostering the remnant of the grand Zoroastrian nation. I will quote to you, brethren, a few lines from a hymn which I remember to have repeated from my earliest boyhood, which is every day repeated by millions of human beings: "As the different streams having their sources in different paths which men take through different tendencies, various though they appear, crooked or straight, all lead to Thee."

The present convention, which is one of the most august assemblies ever held, is in itself a vindication, a declaration to the world of the wonderful doctrine preached in the Gita: "Whosoever comes to Me, through whatsoever form, I reach him; all men are struggling through paths which in the end lead to me."

Sectarianism, bigotry, and its horrible descendant, fanaticism, have long possessed this beautiful earth. They have filled the earth with violence, drenched it often and often with human blood, destroyed civilization and sent whole nations to despair. Had it not been for these horrible demons, human society would be far more advanced than it is now. But their time is come; and I fervently hope that the bell that tolled this morning in honour of this convention may be the death-knell of all fanaticism, of all persecutions with the sword or with the pen, and of all uncharitable feelings between persons wending their way to the same goal."

Swami Vivekanada was born on 12 January 1863. His birth anniversary marks as the National Youth Day since 1984. He is truly an inspiration to the you

SIR ALEXANDER CUNNINGHAM ARCHAELOGIST BORN 1814,JANUARY 23-1893,NOVEMBER 28

SIR ALEXANDER CUNNINGHAM 

ARCHAELOGIST BORN 1814,JANUARY 23-1893,NOVEMBER 28

சர். அலெக்சாண்டர் கன்னிங்காம் (Alexander Cunningham, 23 ஜனவரி 1814 – 28 நவம்பர் 1893) ஒரு பிரித்தானியத் தொல்லியலாளரும், படைத்துறைப் பொறியாளரும் ஆவார். இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுகளின் தந்தை எனப்போற்றப்படும் இவர் இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகத்தின் முதல் தலைமை இயக்கரான பதவி வகித்தவர். இவரது உடன் பிறந்தோரான பிரான்சிஸ் கன்னிங்காம், ஜோசப் கன்னிங்காம் என்போரும் தத்தமது வேலைகளுக்காகப் பிரித்தானிய இந்தியாவில் பெயர் பெற்றவர்களாக இருந்தனர்.

இளமைக் காலம்

இவர் 1814 ஆம் ஆண்டில், இலண்டனில், ஸ்கொட்டியக் கவிஞரான அலம் கன்னிங்காம் என்பவருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். இலண்டனில் உள்ள கிறிஸ்துவின் மருத்துவநிலையம் எனப்பட்ட நிறுவனத்தில் தொடக்கக் கல்வியைப் பெற்றார். பின்னர் அடிஸ்கோம்பே என்னும் இடத்திலிருந்த எம். ஈ. ஐ கம்பனியின் மடாலயத்திலும், சத்தாமில் இருந்த ஆர். ஈ. எஸ்ட்டேட்டிலும் கல்வி கற்றார். 19 ஆவது வயதில் வங்காளப் பொறியாளர் குழுவில் இரண்டாம் லெப்டினண்டாக இணைந்த அவர், அடுத்த 28 ஆண்டுகள் இந்தியப் பிரித்தானிய அரச சேவையில் பணியாற்றினார். 1833 ஆம் ஆண்டில் இவர் இந்தியாவுக்கு வந்ததுமே, ஜேம்ஸ் பிரின்செப் என்பவருடன் இவருக்குக் கிடைத்த சந்திப்பு, இந்தியத் தொல்லியல் மீது வாழ்நாள் முழுதும் இவர் கொண்டிருந்த ஆர்வத்துக்குக் காரணமாகியது. இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகத்தின் முதல் தலைமை இயக்குனராக பணியாற்றியவர்.

வெளிக் கொணர்ந்த சில தொல்லியற் களங்கள்

வைசாலி
சமால் கார்கி
பர்குட்
சாஞ்சி மற்றும் சாஞ்சி தூபி எண் 2

PARAMAHAMSA YOGANANDHA , HINDU DEVOTEE BORN 1893 JANUARY 5 - 1952 MARCH 7

PARAMAHAMSA YOGANANDHA , 

HINDU DEVOTEE BORN 

1893 JANUARY 5 - 1952 MARCH 7

பரமஹம்ச யோகானந்தா (Paramahansa Yogananda, வங்காள: পরমহংস যোগানন্দ) (5 சனவரி 1893 – 7 மார்ச்சு 1952), பிறப்பு முகுந்தலால் கோஷ் (வங்காள: মুকুন্দলাল ঘোষ), இந்திய யோகியும் பல்லாயிரக்கணக்கான இந்தியர்களுக்கும் மேற்கத்தியவர்களுக்கும் தியானம் மற்றும் கிரியா யோகத்தை படிப்பித்த குருவும் ஆவார். யோகோடா சத்சங்க சமூகம், இந்தியா என்ற நிறுவனத்தையும் தன்னுணர்தல் தோழமை என்ற நிறுவனத்தையும் இதற்காக நிறுவினார். அவரது தன்வாழ்க்கை நூலான, யோகியின் சுயசரிதை சிறந்த ஆன்மீக வழிகாட்டுதல் நூலாக விளங்குகின்றது. 21ஆம் நூற்றாண்டின் 100 சிறந்த ஆன்மீக நூல்களில் ஒன்றாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது.[2

வாழ்க்கை வரலாறு

ஆறு அகவையில் யோகானந்தர்
இளமைக்காலம்
யோகானந்தர் ஆத்திகக் குடும்பமொன்றில் தற்கால உத்தரப் பிரதேசத்திலுள்ள கோரக்பூரில் பிறந்தார்.[4] முகுந்தலால் கோஷ் என இளவயதில் அழைக்கப்பட்ட யோகானந்தர் தனது இளமைக்காலத்திலேயே ஆன்மீக விழிப்புணர்வு பெற்றவராக இருந்ததாக யோகானந்தரின் தம்பி, சனாந்தன் நினைவு கூறுகிறார்.[4] இளமையிலேயே இந்தியாவின் பல இந்து சாதுக்களையும் துறவிகளையும் அணுகி தனக்கான ஆன்மீகத் தேடலுக்கான குருவைத் தேடி வந்தார்.[5]

1910இல் அவரது பதினேழாம் அகவையில் யோகானந்தரின் தேடல் முடிவுற்றது; குரு, சுவாமி யுக்தேசுவர் கிரியிடம் தனது ஆன்மீக வினாக்களுக்கான விடைகளைப் பெற்றார். பல நூற்றாண்டுகளாக அவருடன் தொடர்பு இருந்ததாக யோகானந்தர் உணர்ந்தார்.[5]

குரு யுக்தேசுவர் யோகானந்தரை ஓர் சிறப்பான நோக்கத்திற்காக தம்மிடம் மகாவதார பாபா அனுப்பியதாக பின்னர் கூறினார்.[5]

கலையில் இடைநிலைத் தேர்வை கொல்கத்தாவின் இசுக்காட்டிசு சர்ச்சு கல்லூரியில் முடித்த பிறகு சூன் 1915இல் தற்கால இளங்கலைப் பட்டப்படிப்பை ஒத்த பட்டப்படிப்பை (அக்காலத்தில் அது ஏ.பி எனப்பட்டது) செராம்பூர் கல்லூரியில் முடித்தார். செராம்பூரில் படித்ததால் இக்காலத்தில் அவர் அங்கிருந்த யுக்தேசுவரின் ஆசிரமம் சென்றுவர முடிந்தது. 1915இல் துறவித்துவம் பெற்றுக் கொண்டு சுவாமி யோகானந்த கிரி என்ற பெயரைச் சூடினார்.[5] 1917இல் நவீன கல்வி முறைகளுடன் யோகக் கலையையும் ஆன்மீக கொள்கைகளையும் இணைத்த கல்வித்திட்டத்துடன் மேற்கு வங்காளத்தின் திஹிகாவில் சிறுவர்களுக்கானப் பள்ளியைத் தொடங்கினார்.ஓராண்டிற்குப் பிறகு இந்தப் பள்ளி ராஞ்சிக்கு இடம் பெயர்ந்தது.[5] இந்தப் பள்ளி பின்னாளில் யோகோடா சத்சங்க சமூகம், இந்தியாவாக பெயர் மாற்றம் பெற்றது; இது அமெரிக்க நிறுவனமான தன்னுணர்தல் தோழமையின் கிளையாக விளங்கியது.

அமெரிக்காவிற்கு குடிபெயர்வு

1920இல், பாஸ்டனில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சமய முற்போக்காளர்களின் பன்னாட்டு பேராயத்திற்கு பேராளராக ஐக்கிய அமெரிக்காவிற்குப் பயணமானார்.[6][7] அதே ஆண்டு தனது தன்னுணர்தல் தோழமை என்ற நிறுவனத்தையும் அங்கு நிறுவினார்; இந்தியாவின் தொன்மையான பழக்கவழக்கங்களையும் யோகக் கலையின் மெய்யியலையும் தியானத்தின் பாரம்பரியத்தையும் உலகெங்கும் பரப்பிட இந்த நிறுவனத்தை நிறுவினார்.[8] அடுத்த பல்லாண்டுகளில் அமெரிக்க கிழக்குக் கடலோரத்தில் பல விரிவுரைகளையும் கற்பித்தலையும் மேற்கொண்டார்.[9] 1924இல் மற்ற கண்டங்களுக்கும் சென்று உரை நிகழ்த்தலானார்.[10] இவற்றைக் கேட்க வந்த பல்லாயிரவரில் மார்க் டுவெய்னின் மகள் கிளாரா கிளெமென்ட்சு உள்ளிட்ட பிரபலங்களும் அடங்குவர். 1925இல் தன்னுணர்தல் தோழமையின் கலிபோர்னியா மையத்தை இலாசு ஏஞ்செலசு நகரில் நிறுவினார். இதுவே பின்னாளில் அவரது வளர்ந்து வந்த பணிகளுக்கு மைய நிர்வாக மையமாக அமைந்தது.[7][11] அமெரிக்காவில் யோகா ஆசிரியராக தனது வாழ்நாளில் பெரும்பகுதியை கழித்த முதல் இந்தியராக யோகானந்தர் விளங்கினார். 1920 முதல் 1952 வரை ஐக்கிய அமெரிக்காவில் வாழ்ந்திருந்தார்; 1935-36இல் இந்தியாவில் இருந்த தமது குருவைக் காணவும் மேற்கத்திய சமயவியலாளர்களான தெரசா நியூமன் போன்றவர்களைக் காணவும் ஓராண்டு காலம் அமெரிக்காவிற்கு வெளியே இருந்தார்.[5][12]

இந்திய வருகை, 1935–1936

1935இல், தமது குரு யுக்தேசுவர் கிரியைக் காணவும் யோகோடா சத்சங் சமூகத்தை நிலைநிறுத்தவும் இந்தியா திரும்பினார். தனது இந்தியப் பயணத்தின்போது மோகன்தாசு கரம்சந்த் காந்தி, புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளர் ச. வெ. இராமன், யுக்தேசுவர் கிரியின் சீடர்கள் ஆகியாரைச் சந்தித்தார்.[5] இந்தியாவில் இருக்கும்போது யுக்தேசுவர் இவருக்கு பரமஹம்ச என்ற பட்டத்தை வழங்கினார். 1936இல் யோகானந்தா கொல்கத்தாவில் இருந்தபோது யுக்தேசுவர் புரியில் மகாசமாதி அடைந்தார்.[13]

மரணம்
தனது மரணத்திற்கு முந்தைய சில நாட்களாகவே யோகானந்தா தாம் இந்த உலகை விட்டுச் செல்லும் நேரம் வந்துவிட்டதாக குறிப்பிட்டு வந்தார்.[14]

மார்ச்சு 7, 1952இல் இலாசு எஞ்செலசிற்கு வந்திருந்த இந்தியத் தூதர் பினய் ரஞ்சன் சென்னுக்கு பில்ட்மோர் தங்குவிடுதியில் கொடுக்கப்பட்ட விருந்தில் யோகானந்தர் தமது மனைவியுடன் கலந்து கொண்டார்.[15] விருந்தின் முடிவில் உலக அமைதிக்கும் மாந்த வளர்ச்சிக்கும் இந்தியா, அமெரிக்கா பங்கு குறித்தும் வருங்கால கூட்டுறவு குறித்தும் யோகானந்தர் பேசினார்.[16] [17] உரையை முடிக்கும் தருவாயில் அவரது உடல் தரையில் சாய்ந்தது.[14][18] அவரது சீடர்கள் அவர் மகாசமாதி அடைந்ததாக கூறினாலும்[18] அலுவல்முறையாக மரணத்தின் காரணமாக இதயச் செயலிழப்பு குறிப்பிடப்பட்டது.[19]

யோகானந்தரின் உடல் கிலென்டேல், கலிபோர்னியாவிலுள்ள பாரஸ்ட் லான் மெமோரியல் பார்க்கில் உள்ள மோசோலியத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இது வருகையாளர்களுக்கு மூடப்பட்டிருந்தாலும் யோகானந்தரின் சமாதி அணுகக் கூடியதாக உள்ளது