BABITHA SHIVADASANI ,HINDI ACTRESS BORN 1947 APRIL 20

BABITHA SHIVADASANI ,HINDI ACTRESS 

BORN 1947 APRIL 20

.பபிதா (Babita) முன்னாள் நடிகையான இவர் பபிதா ஹரி சிவ்தாசானி என்ற பெயரில் பிறந்தவர், அவரது திருமணப் பெயர் "பபிதா கபூர்", சிந்தி இனத்தை சார்ந்தவர் ஆவார், மற்றும் பிரிட்டீஷ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர், இந்தி மொழி திரைப்படங்களில் தோன்றியுள்ளார். நடிகர் ஹரி சிவ்தாசினியின் மகள், அவரது சமகால நடிகை சாதனா சிவ்தாசனியின் முதல் உறவினர் ஆவார் அவரது முதல் வெற்றிகரமான படம் படமான "தஸ் லாக்" (1966), ஆனால் அது "ராஸ்" (1967), ராஜேஷ் கன்னா க்கு எதிரான காதல் திரைப்படம், அது அவருக்கு அங்கீகாரம் பெற்றுத் தந்தது.

1966 ஆம் ஆண்டு முதல் 1973 வரை, அவர், "தஸ் லாக்" (1966), "ஃபர்ஸ்" (1967), "ஹசீனா மான் ஜாயேகி" , "கிஸ்மத்" (1968), "ஏக் ஸ்ரீமான் ஏக் ஸ்ரீமதி" (1969), "டோலி" (1969), "கல் ஆஜ் அவுர் கல்" (1971) மற்றும் "பன்பூல்" (1971) போன்ற பல படங்களில் முன்னணி கதாநாயகியாக பதினைந்து திரைப்படங்களில் நடித்தார். 1971இல் நடிகர் ரண்தீர் கபூருடனான தனது திருமணத்தைத் தொடர்ந்து 1972இல் வெளி வந்த " ஜீத்" மற்றும் "ஏக் ஹசினா தோ தீவானா" ஆகிய இரண்டுத் திரைப்ப்படங்களில் தோன்றியுள்ளார். அதைத் தொடர்ந்து வெளியான "சோனே கே ஹத்" (1973) தோல்வி அடைந்ததும்,அவர் திரைப்பட வாழ்க்கையை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தார். இந்த தம்பதியருக்கு திரைப்பட நடிகைகளான கரிஷ்மா மற்றும் கரீனா என்ற இரண்டு மகள்கள் உள்ளனர்.

பின்னணி

பபிதா பாக்கித்தானில் இருந்து பகிர்வுக்கு பிறகு இந்தியாவுக்கு வந்த இந்து மதத்தைச் சார்ந்த நடிகர் ஹரி சிவதாசனிக்கும்,பிரித்தானிய கிறிஸ்தவ தாயான, பார்பரா சிவ்தசானிக்கும் மகளாக மும்பையில் பிறந்தார். அவரது சகோதரி மீனா அத்வானி, "பவர்மாஸ்டர் இன்ஜினியர்ஸ் பிரைவேட் லிமிடெட் மற்றும் பவர் மாஸ்டர் டூல்ஸ் பிரைவேட் லிமிடெட் என்ற நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் ஆவார். [1] சமகாலத்திய நடிகையான சாதான சிவ்தாசினி அவரது முதல் உறவினர் ஆவார்.[2]

சொந்த வாழ்க்கை
1971 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 6 ஆம் தேதி ரண்தீர் கபூரை மணந்தார்.[3] இந்த தம்பதியருக்கு திரைப்பட நடிகைகளான கரிஷ்மா மற்றும் கரீனா என்ற இரண்டு மகள்கள் உள்ளனர். [4][5][6] அவர் மற்றும் ரண்தீர் பல ஆண்டுகளாக தனித்தனி வீடுகளில் தங்கியிருந்தார்கள், அவர்கள் சட்டப்பூர்வமாக திருமணம் செய்துகொண்ட போதிலும், விவாகரத்து செய்ய விரும்பவில்லை. பல ஆண்டுகளாக தனியாக வாழ்ந்த பிறகு 2007 இல் இந்த ஜோடி ஐக்கியப்பட்டது.[3]

Randhir Kapoor and Babita Shivdasani's marriage was one of those rocky ones. However, their love story has a lot of sweetness in it and is special for the reason that many a good thing came out of it, including the two lovely ladies that Bollywood is proud of - Karisma Kapoor and Kareena Kapoor.

Once upon a time, when a young and handsome Randhir Kapoor set his heart on the beautiful Babita Shivdasani, he did not realise that he would be setting new trends in the Kapoor household.  At the time, such relationships were not allowed in the Kapoor clan, since the Kapoor men simply did not marry actresses. But it seems that many rules changed with Randhir and his love for Babita.Cupid struck when the two worked together in their romantic flicks. Babita, who was veteran actress Sadhana's niece and actor Hari Shivdasani's daughter, was apparently a devoted but dominating girlfriend. Kapoor was so in love with her that he went to great lengths to get Babita and his dad the great Raj Kapoor, to bond. His plan was to cast Babita opposite himself in the movie Kal Aaj Aur Kal made by his grandfather Prithviraj Kapoor and dad Raj Kapoor.

In a way, his plan worked as the film was a great success and their crackling chemistry was noticed by many including his father. Still, the elder Kapoor approved of Babita as his heroine but not as a bahu. However, Randhir had set the ball rolling for now. The two continued their affair secretly. However, Babita wanted to know where the relationship was heading towards. She therefore gave an ulitmatum to Randhir Kapoor, the date being January 1972. Well, it was do or die for this lover boy as he set out to confront his father on the biggest decision of his life. We all know that Randhir was successful in convincing his dad as the two tied the knot in the November of 1971, much before his ultimatum date. The marriage was a grand affair, naturally, attended by the who's who of the film industry. 

However, one of the side effects of the shaadi was that Babita had to quit her blossoming acting career. The two lovers were still happy to be united in holy matrimony. They lived at their sprawling Marble Arch flat in Napean Sea Road. However, unfortunately for them, this happiness did not last very long. By the time their first little one Karisma Kapoor, was born (1974), there appeared the first cracks of the marriage. Randhir's declining interest in his film career and his alcoholism got to his pretty wife, who, like any other girl, could not endure it any longer.  However, like most married couples, the husband and wife were trying to deal with their issues and make things better for their family. 

By the time their second daughter, Kareena Kapoor, arrived in the September of 1980, things had gotten worse for these two. While Babita was bitter and to the end of her tether, Randhir sank deeper into the clutches of alocohol. At the time, there was also a rumour that Babita became close to a male friend, which further frustrated the lovelorn Kapoor. In the mid-'80s, Babita asked Randhir to leave their home and get out of her life. Kapoor went back to his parents' home in Deonar and Babita rolled up her sleeves to bring up two daughters on her own.  News is that the Kapoor bahu also resented her in-laws for not trying to put their son back on the right track. She also cut ties with the rest of the Kapoors and isolated herself and her girls. This apparently was a rude shock to Randhir who tried his best to mend things between them but alas it was all too late.

We all know how the Kapoor girls took hold of their careers and their lives with complete success. Defying the myth about Kapoor ladies not pursuing an acting career, the next gen girls were hellbent to make a name for themselves and so they did!

Karisma and Kareena did not cut ties with their dad and through the years, managed to smooth things between their parents. We know that the senior Kapoor, is till today, a major factor in their lives. It is true when they say that children are sometimes the magnets that bring their parents together, come what may. It seems like this happened for the Kapoors, to the relief of their near and dear ones. During Kareena Kapoor's marriage with Saif Ali Khan, the senior Kapoor spoke about his wife. He said, "Babita is happy where she is. We are certainly together, it is just that we decided to stay separately. She is still my wife and I am her husband."

The topsy-turvy relationship and discourses that Randhir and Babita’s marital life has seen over the years is a roller coaster ride. Not many know that they are separated but not divorced, and hence, it’s fair to call their marriage an estranged one. Let us explore more about Randhir Kapoor and Babita’s marital life
Randhir Kapoor was born on February 15, 1947, to the legendary filmmaker and actor, Raj Kapoor and his wife Krishna Kapoor. He has four siblings- Rishi Kapoor, Rajiv Kapoor, Rima Kapoor and Ritu Kapoor. Randhir began his acting in 1971 with the film, Kal Aaj Aur Kal which also starred his father and grandfather, Prithviraj Kapoor. He has acted in more than 100 films since then. In 2012, in Housefull 2, he acted alongside his brother, Rishi Kapoor for the very first time. The last Hindi film which starred Randhir Kapoor was Super Nani in 2014.

Born as, Babita Hari Shivdasani, on April 20, 1947, Babita was the daughter of actor Hari Shivdasani. She made her acting debut with the 1976 film, Dus Lakh which also starred her future sister-in-law, Neetu Singh (now Kapoor). She has acted in 19 films in her acting career.

In 1969, Randhir Kapoor was accompanying his father, Raj Kapoor on the sets on Sangam. Future wifey, Babita also happened to be there and needless to say, young Randhir fell for the doe-eyed beauty, Babita instantly. They started meeting on the sets and eventually started seeing each other on chupke chupke dates. But two years down the line of their courtship, Babita started having apprehensions about her relationship as it was the Kapoor family tradition that Kapoor bahus

cannot act in the films after marriage. So, she asked Randhir either to marry her or dump her.Because Babita was also an actress, Randhir thought it would be best if she is signed for a film in which he is also acting. That was the only way through which Randhir could have introduced the love of his life to the Kapoor family. His father, Raj Kapoor had no issues in taking Babita as the lead actress in the 1971 film, Kal Aaj Aur Kal and working together professionally but the idea of making her the bahu of Kapoor khaandaan was something he couldn’t agree to initially. However, realising his son’s love for Babita, the Kapoors gave in on the condition that Babita should quit acting after marriage. Babita, who was in head over heels in love with Randhir, adhered to the patriarchal tradition and finally on November 6, 1971, Randhir Kapoor and Babita got married in a Punjabi wedding at the Kapoor residence.

Everything was going smoothly in Randhir Kapoor and Babita’s marital life. Even though Babita had quit acting to marry her man, it never crept up to bitter any relationship with her husband or in-laws. Even Randhir’s career was going pretty well and in 1974, their first child, Karisma Kapoor was born. All was well for the next few years as well, however, Randhir’s career started to seeing a downfall and by the 1980s, none of his films was doing well at the box-office.

The trouble majorly started in 1981 when their second child, Kareena Kapoor was born, as the financial woes started to take a toll on Randhir and Babita’s relationship. By the mid-1980s, Randhir Kapoor was stamped as a ‘flop hero’. By that time, he had even started drinking more and didn’t take his acting seriously. And finally, in 1987, Babita decided to separate from Randhir. The news spread like wildfire and created an uproar in media.
By 1988, Babita was serious about completely separating from Randhir. She even asked him to leave her apartment and hence, Randhir went on to live with his parents and Babita stayed back with Karisma and Kareena in her apartment. Now, instead of moaning over her failed marriage, she remained strong for the next couple of years. Babita, then decided, to do something which no Kapoor bahu would ever dare to do. She started preparing Karisma Kapoor to be an actress against the Kapoor parampara. Babita’s resolute effort paid off and Karisma eventually landed in her first film, Prem Qaidi in 1991. In fact, it was because of her mommy’s efforts, that Kareena also bagged her debut film in 1999 with Refugee and the later with the Yash Raj banner.

All this while, when Babita was helping Karisma and Kareena in their careers, there was almost no contact between her and Randhir. However, in the early-2000s, they started with little contact and eventually in 2007, after 19 years of separation, the estranged life partners buried their differences and started off fresh again. It was a moment which both Karisma and Kareena had been waiting for long.Even though the year 2007 came with a hope of reconciliation, but 19 years of separation is a long time which had completely changed Randhir and Babita’s personalities and thinking towards life. They still live separately but the bitterness had definitely subsided between the two. They often meet each other, all thanks to their daughters

As of 2018, it's been 31 years since Randhir Kapoor and Babita have separated. But their personal differences have been put aside, and the two still-legally-married-hubby-wifey, go on holidays with their daughters. It's sweet, isn't it? In a media interaction, at Babita's 70th birthday party, Randhir Kapoor revealed why the two haven't divorced each other. He was quoted as saying:


"Divorce for what? Why should we head for divorce? I don’t intend to get married again, and nor does she. She found that I was a terrible man who drank a lot and came home late, which was something she didn’t like. And I didn’t want to live the way she wanted, and she couldn’t accept me as I am, though it was a love marriage. So it’s okay. We had two lovely children to look after. She brought them up in the best way and they have excelled in their career. What else I could have asked for as a father?".

HITLER COMMITTED SUICIDE 1945 APRIL 30

HITLER  COMMITTED SUICIDE 1945 APRIL 30

ஒஸ்ரியாவில் 20-04-1889 ல் பிறந்து,  ஜெர்மனியில் அரசியல் ஆட்சிபுரிந்து, உலகை தன் ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவர நினைத்த ஜெர்மனிய அதிபர் ‘அடோல்ப் ஹிட்லர்’ பற்றி அரியாதவர்கள் இருக்கமாட்டார்கள்.

ஆரம்பகாலத்தில் ஒர் தொண்டனாக செயற்பட்டு அதன் பின்னர் ஜேர்மனியின் இரானுவத்தில் இணைந்து கொண்ட ஹிட்லரின் கனவு 90 வீதம் நனவாகி இருந்தன. ஹிட்லரின் உச்சகட்ட காலமாக 1933-1945 காலப்பகுதிகளைக் குறிப்பிட முடியும். இக்காலகட்டத்தில்தான் இரண்டாம் உலகப் போர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. 

1919ல் நிறைவடைந்த முதலாம் உலக யுத்தத்தில் ஜெர்மன் படுதோல்வி அடைந்திருந்தது.  இதன்காரணமாக நாட்டின் பொருளாதாரம் பாதாளத்தை நோக்கி வீழ்ச்சி கண்டு கொண்டிருந்தது. நாட்டின் இக்கட்டான சூழ்நிலையைக் கருத்திற்கொண்டு தனது பேச்சாற்றலால் அரசியலில் குதித்து, ஜேர்மனிய மக்களை தன்வசப்படுத்தி தன் கனவுக்கு வித்திட்டார். ஒரு தபால் முத்திரையை கொள்வனவு செய்வதற்கு மக்கள் கொடுக்கும் பணத்தை விட, பல மடங்கு  அவற்றை அச்சிடுவதற்கான உற்பத்தி செலவுகள் அதிகரித்திருந்த காலம். விவசாயம், கால்நடை எல்லாமே அழிந்து இரத்தக்கறை படிந்த ஜெர்மன் பூமியை மீட்டெடுத்து பசுமை புரட்சியால் வளப்படுத்தி மக்களுக்கு நிறைவான வாழ்க்கையை ஆரம்ப காலத்தில் தன் ஆட்சியால் செய்து வந்தார். 

என்றுமே அமெரிக்காவுக்குக் தலைசாய்த்துச் செல்லும் ஏனைய உலக நாடுகளுக்கு மாறாக தனது தலையை உயர்த்தி, ஜேர்மனியின் செல்வாக்கை உலகின் பக்கம் திரும்பச் செய்தார். தனது ‘நாசி’ படையணியை உருவாக்கி உள்நாட்டில் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு குந்தகம் விளைவிக்கும் யூதர்களை இந்நாட்டில் இருந்து பூரணமாக அழித்துவிடும்படி கட்டளையிட்டார். யூதர்களால்தான் முதலாம் உலக யுத்தத்தில் ஜெர்மன் படு தோல்வியடைந்தது என்றும் யூதர்களின் பரம்பறையும் செல்வாக்கும் இந்நாட்டில் இராணுவ ஆட்சிக்கு தடைகளாக இருப்பதாலும் இக்கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. 

மிகவும் படித்து அறிவுகூர்மையான மக்களாகவும்,  யூதப் பெண்கள் அழகிய தோற்றமுடையவர்களாக இருந்ததனாலும் யூதர்கள் பலிவாங்கப்பட்டனர். 1933 தொடக்கம் 1945 காலப்பகுதிவரைக்கும் சுமார் அறுபது இலட்சம் யூதர்கள் படு கொலை செய்யப்பட்டிருந்தனர். யூதர்களைக் கொள்வதற்காகவே பல வகையான தண்டனை முறைகளையும், சிறைச்சாலைகiளும் நாசி படையணினர் அறிமுகப்படுத்தி இருந்தனர்.

பெண்களுக்கான நிர்வான குளியல் முறை:

குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தண்ணீருக்குப் பதிலாக விசவாயுக்களை தண்ணீர்க் குழாய்கள் ஊடாக அனுப்பி, அவர்கள் கொல்லப்படும் காட்சியை பார்த்து மகிழுதல்.



சிறுவர்கள்:

தன் பெற்றோர்கள் முன்னிலையில் அதே போல் தன் சகோதரன் முன்னிலையில் ‘பிஸ்டோல்’ எனப்படும் கைத்துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லப்படல்.

பெற்றோர்கள்:

மனைவி பிள்ளைகளுக்கு முன்னால் நிறுத்தி இரு கைகளையும் பின்னால் கட்டி தலையில் கைத்துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லப்படல்.

சிறைச்சாலை:

படித்தவர்களையும் முரண்பட்டவர்களையும் நாசி சிறைக்கூடத்தில் அடைத்து தினமும் பலவகையாக சித்திரவதைகளைக் கொடுத்து மெல்ல மெல்லக் கொல்லல்.

பெண்களுக்கான சிறைக்கூடம்:

அழகிய இளம் பெண்கள் இராணுவத் தளபதிகளுக்கு தினமும் விருந்து படைத்து திருப்திப்படுத்தப்பட்டு வந்தனர். பின்னர் மதுபானங்கள் மேனிகளில் ஊற்றப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டும், தலையில் வெடி வைத்தும், ஓட வைத்தும் சுடப்பட்டனர். ஒரு பெண் பலநூறு நாசிப் படையினருக்கு தன்னை அர்ப்பணித்து வருபவளாக இருப்பாள். ஆசை தீர்ந்த பின்னர் இவ்வாறான பெண்களை நச்சுவாயு கொண்டு அழித்துவிட்டு புதிய பெண் கைதிகளை இச்ச்றைகளில் அடைத்து மீண்டும் இவ்வாறே சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டு வந்தனர்.

உயிருடன் சுட்டெரிக்கும் உலை:

யூதர்களை பிடித்து கைகளையும் கால்களையும் கட்டி ஒரு இரும்புத் தட்டில் உயிரோடு வைத்து அதிவெப்பமூட்டப்பட்ட குகைக்குள் தள்ளிவிட்டுக் கொல்லல். இது பாண் சுடும் முறைபோல் உள்ள கொலை முறையாகும். உயிரோடு சென்ற உடல் 10 செக்கன்களில் எழும்புக்கூடுகலாக மாத்திரம் தட்டத்தில் வந்து சேரும்.

இவ்வாறு யூதர்களைக் கொள்ளவதற்கு மட்டுமே உருவான தனது நாசிப்படையைப் பற்றி பெருமிதம் கொள்ளாத நாளே ஹிட்லருக்கு கிடையாது.



இருந்தும் ஜேர்மனியப் பெண்களுடன் அன்பாகவும் சகோதரத்துவமாக பழகும் தன்மையுடையவராகவும்   ஜேர்மனிய குழந்தைகளுடன் அன்பாக அரவணைத்து நடக்கும் குணமுடையவராகவும் பிராணிகளடன் செல்லமாக பழகும் இயல்புடையவராகவும் முதுமைக்கு மதிப்பளிப்பவராகவும் இருந்த வந்த ஹிட்லர் , யூதர்களை மாத்திரமே இலக்கு வைத்து வந்தார்.

ஹிட்லரின் காலத்திலேயே மோட்டார் உற்பத்தி ஜேர்மனியில் செல்வாக்குச் செலுத்தி இருந்தன. பி. எம். டபிள்யுBMW, பெண்ஸ் BENZ எனப்படும் மோட்டார் வாகனங்கள் பிரபல்யமாகி, படைத் தளபதிகளுக்கு சவாரி செய்வதற்கும் வழங்கப்பட்டு வந்தன. இவ்வாறான மோட்டார் உற்பத்திகளால் ஜெர்மனின் பொருளாதாரம் சரிந்து கிடந்த பொருளாதார வீழ்ச்சியை உயர்த்திச் சென்றது. இராணுவத் தளபாடங்களும், விமானங்களும் மற்றும் விவசாயம் என்பவற்றின் உற்பத்திகள் பலமடங்காகின. இதன்காரணமாக ஹிட்லரின் புகழ் ஜெர்மனில் ஓங்கியது. மக்கள் கடவுளுக்கு அடுத்தாக ஹிட்லரை மதித்தனர். ஹிட்லரின் சொல்லை மந்திரமாக மதித்தனர். ஒவ்வொரு வீடுகளிலும் அலுவலகங்களிலும் ஹிட்லரின் புகைப்படங்கள் தொங்கவிடப்பட்டன. 

1939ம் வருடம் ஜெர்மனியப் படைகளால் அயல்நாடான போலண்ட் தாக்கப்படுகிறது. ஒரு வாரத்துக்குள் போலண்ட் ஜெர்மனியிடம் சரணடைந்தது. இதனால் தனது இராணுவ பலத்தையும் ஜேர்மனியைப் பற்றியும் பெருமைப்பட்ட ஹிட்லர் ஏனைய அயல்நாடுகளையும் தாக்கி தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர விரும்பினார். அவரது விருப்பம் நிறைவேறியது. இருந்தும் வல்லரசாக இருந்த சோவியத்யூனியன் எனும் பிரமாண்டமான இராணுவத்திடம் ஜெர்மனிய சர்வாதிகாரம் எடுபடவில்லை.

தொடர் யுத்தம், இரானுவ தளபாடங்களும் உணவுகளும் உரிய முறையில் வழங்கப்படாமை, கடுமையான குளிர், என்பற்றின் காரணமாக சோவியத் யூனியனைத் தாக்கி, அங்கும் ஜெர்மனிய கொடியேற்ற நினைத்த ஜெர்மன் படுதோல்வி அடைந்தது. இதனைத் தொடர்ந்து சோவியத் யூனியனின் இராணுவத்தினால் ஜெர்மன் தாக்கப்படுகிறது. பெர்லின் நகரில் சோவியத் கொடி பறக்கவிடப்படுகிறது. பெர்லினை சோவியத் படையினர் சுற்றிவளைத்து தாக்குதல் நடாத்தப்படுவதை அறிந்த ஹிட்லரும், அவர் நெடுங்காலமாக நேசித்து பின்னர் திருமணம் முடித்த தனது அன்பு மனைவி ‘ஈவா பிரவ்ண்’ உம் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர்.

 ‘ஹிட்லர் பங்கர்’ எனப்படும் ஜெர்மனிய உயர் தலைவர்களும் படைத்தளபதிகளும் மறைவாக இருந்து வந்த பதுங்குக் குழியின் தனது அறையில் இந்த தற்கொலை இடம் பெற்றது. 1945 ஆம் வருடம் ஏப்ரல் மாதம் 30ம் திகதி ஹிட்லரின் மறைவுடன் ஜேர்மன் வீழ்ந்தது.  எரிந்த நிலையில் காணப்பட்ட இருவரது உடல்களையும் சோவியத் யூனியனின் ‘ரெட் ஆமி’  (Red Army) எனப்படும் படையினர் கண்டு பிடித்து உறுதிப்படுத்தினர். 1945  ஏப்ரலில் சோவியத் யூனியன் ஜேர்மனைக் கைப்பற்றும் வரை 21 மில்லியன் ஜேர்மன் படையினர் இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தில் கொல்லப்பட்டிருந்தமையும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பெர்லினை சோவியத் படைகள் சுற்றிவளைத்திருந்த சூழ்நிலையில் திருமணம் செய்து கொண்டு உயில் எழுதிய ஹிட்லர் 1945 ஏப்ரல் 30ல் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் திருமணம் செய்து கொண்ட தன் மனைவியுடன் தற்கொலை செய்து கொண்டார். இருவருடைய உடலையும் வெளியில் யாருக்கும் தெரியாதவகையில் ஹிட்லரின் கொ.ப.செ. கோயபல்ஸ் எரித்துவிட்டார். பருத்தி வீரன் ஸ்டைலில் காணாப் பிணமாக்கி விட்டார்.
          பெர்லினில் 1945 மே1ல் வெற்றியின் அடையாளமாக சோவியத் கொடியேற்றப்பட்டது. ஜெர்மன் வானொலி ஹிட்லர் இறந்ததாக அறிவித்தது. இதே நாளில் உலகம் முழுவதிற்கும் இன்றுவரையில் தன் பொய்களால் போற்றப்படும் கோயபல்ஸ் தன் மனைவி மற்றும் 6 குழந்தைகளுடன் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.
          ஏறக்குறைய முசோலினி மற்றும் ஹிட்லரின் மரனத்துடன் இரண்டாம் உலகப்போர் ஒரு முடிவிற்கு வந்து விட்டது. முத்து துறைமுகத் தாக்குதலுக்கான பழிதீர்த்தல் என்றபெயரில் நடத்தப்பெற்ற அமெரிக்காவின் ஜப்பான் மீதான அணுகுண்டு தாக்குதல் என்பது அத்துமீறல்தான்.

1945-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 25-ந்தேதி ஜெர்மனியின் தலைநகரான பெர்லின் நகரை ரஷியப் படைகள் சூழ்ந்து கொண்டு விட்டன. விமானங்கள் குண்டு மாரிப்பொழிந்து கொண்டு இருந்தன. எந்த நேரத்திலும் ரஷியப் படைகள், பெர்லின் நகருக்குள் புகுந்து விடலாம் என்கிற நிலை. ஹிட்லர் பெர்லின் நகர சுரங்கத்தில் தங்கியிருந்தார். அவருடன் அவருடைய நீண்டநாள் காதலி ஈவாபிரவுனும் தங்கியிருந்தார்.

ஏப்ரல் 27-ந்தேதி ஹிட்லரின் பிறந்த நாளையொட்டி பாதாள அறையில் விருந்து நடந்தது. ஹிட்லரின் உயிர் நண்பனான கோயபல்ஸ் மற்றும் ராணுவ தளபதிகள் வந்திருந்தனர். ஹிட்லருக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துப் பாடலை ஈவாபிரவுன் பாடினாள். மறுநாள் ஏப்ரல் 28 இரவு அதாவது 29ஆம் தேதி ஹிட்லர் ஈவாபிரவுன் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்தை முன்னிட்டு ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் எல்லாம் 29 விடிகாலைவரை நடந்தன. 29ஆம் தேதி திருமணம் பதிவு செய்யப்பட்டது. ஹிட்லர் உயிலும் எழுதினார்.


உலக சர்வாதிகாரியனான ஹிட்லர் தற்கொலை செய்து கொள்வதற்கு பதுங்கு குழியில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட அவரது புகைப்படங்கள் சுமார் 41,000 அமெரிக்க டொலர்களுக்கு ஏலத்தில் விற்கப்பட்டுள்ளன.ஹிட்லர் கடந்த 1945 ஆம் ஆண்டு ஜேர்மனியின் பெர்லின் நகரத்தில் உள்ள பதுங்கு குழியில் தனது கடைசி காலத்தை கழித்து வந்தார். ஹிட்லர், தனது காதலி ஈவா பிரவுனுடன் 1945-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தின் இறுதி வாரம் வரை அங்கு வாழ்ந்தார்.

நீண்ட கால காதலியான ஈவா பிரவுனை ஹிட்லர் அங்கு தான் திருமணம் செய்து கொண்டார். நீண்ட கால காதலியான ஈவா பிரவுன் ஹிட்லரின் மனைவியாக சுமார் 40 மணி நேரத்துக்கும் குறைவாகவே வாழ்ந்தார் என்று கூறப்படுகிறது.அந்த காலக்கட்டத்தில் ஜேர்மனியின் பெர்லின் நகரை ரஷ்ய படைகள் சுற்றி வளைத்து விட்டதாக கூறப்படுகிறது. இதனால் ஹிட்லர் இவர்களிடம் சிக்கி இறப்பதற்கு தற்கொலை செய்து கொள்வதே மேல் என்று முடிவு செய்துள்ளார்.

அதைத் தன் மனைவியிடமும் தெரிவித்துள்ளார். ஈவாவும், ஹிட்லருடன் தற்கொலை செய்து கொள்வதற்கு முடிவு செய்துள்ளார். அதன் பின் இருவரும் அந்த பதுங்கு குழியில் தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.
அந்த பதுங்கு குழியில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட்ட அவரது புகைப்படங்கள் தற்போது ஏலம் விடப்பட்டுள்ளன. அதில், ஹிட்லரின் புகைப்படங்கள் சுமார் 41,000 அமெரிக்க டொலர்களுக்கு விற்கப்பட்டுள்ளன.

LIFE OF LAST DAYS OF HITLER

LIFE OF LAST DAYS OF HITLER

கடந்த 71 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இரண்டாம் உலகப் போர் முடியும் தருணத்தில், தன்னைத்தானே சுட்டு ஹிட்லர் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.(1945,ஏப்.30). அதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை, அவருடைய நர்சாக பணிபுரிந்த எர்னா பிளஜல்

 (93), Erna Flegel,ஜெர்மனியில் உள்ள பெர்லினில் வாழ்ந்து வருகிறார். இத்தனை ஆண்டு காலம் எதுவும் பேசாமல் மவுனமாக இருந்த அவர் முதல் முறையாக பேட்டியளித்தார். உலக வரலாற்றிலிருந்து அழிக்க முடியாத முக்கிய நிமிடங்களை இங்கு அசை போடுகிறார்…

இரண்டாம் உலகப் போர் முடியும் நேரத்தில், நீங்கள் ஹிட்லரின் பதுங்கு குழியில் இருந்தீர்களா?

ஆம். 1945ல் போர் முடியும் போது, நான் பதுங்கு குழியில்தான் இருந்தேன். பெர்லின் பல்கலைக்கழக கிளினிக்கில் நர்சாக பணிபுரிந்து வந்தேன். அங்கிருந்து ஹிட்லர் பதுங்கியிருந்த ரகசிய இடத்துக்கு கிளினிக் மாற்றப்பட்டது. எல்லாம் முடியும் வரை அங்கேயேதான் வாழ்ந்தேன்.

உங்களுக்கு அங்கு எப்படி வேலை கிடைத்தது?

 

ஹிட்லரின் ரகசிய இடத்தில் வேலை இருப்பதாக தலைமை சகோதரி கூறினார். உங்களுக்கு விருப்பமா என்றும் கேட்டார். நானும் ஒப்புக்கொண்டேன். அதன்படி உத்தரவும் வந்தது. நான் அங்கு சென்று, ஹிட்லரின் மறைவிடத்தைப் பார்த்த போது, அது பதுங்கு குழி போல் அல்லாமல் தரைக்கடியில், கட்டடங்களுடன் பெரியதாகவும், மிகவும் அழகாகவும் இருந்தது.எனக்கு அங்கு தனி இடம் ஒதுக்கப்பட்டது. ரஷ்யப் படைகள் பெர்லினை நெருங் கிய போது, நாங்கள் அனைவரும் சிறிய இடத்துக்குள் பங்கு போட வேண்டியிருந்தது. எனக்கும் இன்னொரு நர்சுக்கும் ஓர் அறை ஒதுக்கப்பட்டது.

நாஜி கொள்கைகளின் பிரச்சார பீரங்கியான கோயபல்சின் மனைவி மாக்டாவை நீங்கள் பதுங்கு குழியில் சந்தித்திருக்கிறீர்கள். அவரைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

அவர் தனது முதல் கணவரை பிரிந்து பின்னர் கோயபல்சை திருமணம் செய்து கொண்டார். ஆனால் சூழ்நிலை காரணமாக அவரது இரண்டாவது திருமணமும் மகிழ்ச்சிகரமாக இல்லை. கோயபல்சைப் பற்றி பல கிசுகிசுக்கள். எனக்கு பெரிதாக ஒன்றும் தெரியாது. ஹிட்லர் தற்கொலை செய்து கொண்ட பின்னர் கோயபல்சின் அழகான ஆறு குழந் தைகளை அவரது மனைவி மாக்டா கொன்றுவிட்டார்.

குழந்தைகளை கொல்ல வேண்டாம் என்று நீங்கள் கூறவில்லையா?

 

நாங்கள் வாழ்ந்த சூழ்நிலை வெளியில் இருந்ததைப் போல் சாதாரணமானது அல்ல. குழந்தைகளை பெர்லினுக்கு வெளியே கொண்டு சென்று விடுங்கள் என்று கெஞ்சினேன். ஆனால் கோயபல்ஸ், ”குழந்தைகள் எனக்கு சொந்தமானவர்கள். அவர்களை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன்’ என்று கோபத்துடன் கூறிவிட்டார். 

(பழைய விஷயங்களை ஞாபகத்திற்கு கொண்டு வர யோசிக்கிறார்…) ஒரு நாள்… மாக்டா பல் மருத்துவரிடம் செல்வதாக என்னிடம் கூறினார். ஆகவே அன்றிரவு குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்றும் கூறியிருந்தார். பதுங்கு குழியில் ஒன்றின் மீது ஒன்றாக அமைந்திருந்த இரு படுக்கைகளில் குழந்தைகள் படுத்திருந்தார்கள். அவர்கள் படுக்கை அருகே மெல்லிய கயிறு இருக்கும். ஏதாவது தேவை என்றால் அதை இழுத்தாலே போதும். அவர்கள் பார்க்கவே மிகவும் அழகாக இருந்தார்கள். அவர்களை வாழவிட்டிருக்க வேண்டும். (குழந்தைகளுக்கு சயனைட் கொடுத்து கொன்றுவிட்டு கோயபல்ஸ் தம்பதிகள் 1945, மே 1ல் தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.)

கோயபல்ஸ் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

நான் அவரை வெறுக்கிறேன். யாருமே அவரை விரும்ப மாட்டார்கள். அவரை சுற்றி உறவினர் உட்பட சிலர் இருந்து கொண்டே இருப்பார் கள். பதவிக்காகத்தான் அவர் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இளம் பெண்களும் அவரிடம் நிறையப் பேர் இருந்தார்கள். எங்களை விட அந்த பெண்களுக்கு அதிக சலுகைகள் இருந்தன.

காதலி ஈவா பிரவுனை ஹிட்லர் மணம் முடிக்க சம்மதம் தெரிவித்த வுடனே, எல்லாம் முடியப் போகிறது என்பதை உணர்ந்ததாக, போர் முடிந்தவுடன் அமெரிக்க விசாரணை அதிகாரிகளிடம் தெரிவித்திருந்தீர்களே?

ஈவாவுக்கு பெரிய முக்கியத்துவம் இல்லை. அவரிடம் இருந்து யாரும் பெரிதாக எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் உண்மையிலேயே ஹிட்லரின் மனைவி அல்ல.

கடைசி நேரத்தில் ஈவா கர்ப்பமாக இருந்ததாகவும், ஆனால் அக்குழந்தைக்கு, ஹிட்லர் தந்தை இல்லை என்று கூறப்பட்டதே?

பதுங்கு குழியில் ஹிட்லர் தங்கி இருந்த அறைக்கு அருகில் உள்ள அறையில் தான் ஈவா இருந்தார். அவ்வளவுதான். அவரைப் பற்றி பேச பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை.

நீங்கள் ஹிட்லரை முதன் முதலில் எப்போது சந்தித்தீர்கள். அந்த பதுங்கு குழியில் 1944 முதல் அவர் இருந்திருக்கிறார். அவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்தது என்ன?

ஹிட்லர் இங்கு இருக்கிறார் என்று என்னிடம் சொன் னார்கள். என்னை பெரிதும் அது பாதிக்கவில்லை. ஆனால் அதன் பிறகு அவர் வெளியேறிவிட்டார். மீண்டும் அவர் திரும்பி வந்தவுடன் அவர் இந்த கட்டடத்துக்குள்தான் இருக்கிறார் என்று சொன்னார்கள். அதைப் பற்றியே ஒவ்வொருவரும் பேசிக் கொண்டார்கள். ஹிட்லர் அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரிடமும் தாமாக வந்து கை குலுக்கினார்.

பதுங்கு குழியில் கடைசி நிமிடங்களைப் பற்றி சொல்ல முடியுமா?

ஹிட்லர் திடீரென உள்ளே போய்விட்டார். எல்லோரும் பரபரப்பாக இருந்தார்கள். அது பற்றியே அங்கு பேச்சு இருந்தது. சிலர் தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்றார்கள். சிலர் உயிரோடு இருக்கிறார் என்றார்கள்.

தற்கொலை செய்வதற்கு முன்பாக, உங்களிடம் 1945 ஏப். 29ல் மாலையில் விடை பெற்றுக் கொண்டாராமே?

அன்று அவருடைய அறையிலிருந்து வெளியில் வந்த ஹிட்லர், எல்லோரிடமும் கைகுலுக்கினார். ஆறுதலாக நான்கு வார்த்தைகள் பேசினார். அதன் பிறகு அந்த சத்தத்தை (தன் னைத் தானே சுட்டுக் கொண்டது) சிலர் மட்டும் கேட்டதாக சொன்னார்கள். அதன்பிறகு அவரைப் பார்க்கவே முடியவில்லை. அங்கு பணிபுரிந்தவர்கள் இருக்க வேண்டுமா… போக வேண்டுமா என்று குழப்பம். எதும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஹிட்லர் இறந்துவிட்டார் என்று எனக்கு தெரியும். அதன் பின்னர், பேராசிரியர் வெர்னர் ஹேஸ்சே (ஹிட்லரின் டாக்டர்) உட்பட டாக்டர்கள் திடீரென மாயமாகிவிட்டார்கள். நான் ஹிட்லரின் உடலைப் பார்க்கவில்லை. அது தோட்டப்பகுதிக்கு எடுத்து செல்லபட்டது.

அடுத்து என்ன நடந்தது?

உலகம் முழுவதும் ஹிட்லர் இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தி பரவியது. அதன் பிறகு எல் லாம் கட்டவிழ்ந்த நிலைதான்.

பதுங்குகுழியிலிருந்து உயிரோடு திரும்பிவிடுவோம் என்று எப்போதாவது நினைத்தீர்களா?

நாங்கள் அதைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. பதுங்கு குழியிலிருந்து ஒவ் வொரு வீரரும் கழன்று கொண்டார்கள். ஒரு சமயம் திடீரென எல்லோரும் காணாமல் போய் விட்டார்கள். ரஷ்ய படைகள் வந்தால் கூட தப்பிக்கும் நிலையில்தான் நாங்கள் இருந்தோம்.
ஹிட்லர் தற்கொலைக்குப் பின்னர் எந்த நம்பிக்கையில் நீங்கள் அங்கே இருந்தீர்கள்?
ரஷ்யப் படைகள் வந்து கொண்டிருப்பது எங்களுக்கு தெரியும். என்னை தலைமை சகோதரி போனில் அழைத்தார். ரஷ்யப் படைகள் வந்து கொண்டிருப்பதாக தெரிவித்தார். அதேபோல் படையினரும் வந்துவிட்டார்கள். நுழைவாயிலில் இருந்தவர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார்கள். அங்கிருந்த ஜெர்மானியர்களை வெளியேற்றினார்கள். நர்ஸ் என்பதால் எங்களை ஒன்றும் செய்யவில்லை. எங்களை மிகவும் நன்றாக நடத்தினார்கள். நாங்கள் ஆறேழு பேர்தான் எஞ்சியிருந்தோம். ரஷ்யர்கள் என்னை மிகவும் மதித்தார்கள். நான் அடுத்த பத்து நாட்கள் வரை அங்கே இருந்தேன்.

போர் முடிந்தவுடன் அமெரிக்க உளவுத் துறையினர் உங்களிடம் பேசினார்களே?

ஆம். என்னிடம் விஷயங்களை கறக்கப் பார்த்தார் கள். எனக்கு விருந்தளித்தார் கள். தொடர்ந்து அருமையான சாப்பாடு தந்து கொண்டிருந்தார்கள். இருமுறை அவர்களுடன் சேர்ந்து சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.

கடந்த 60 ஆண்டுகளாக ஏன் வாய் திறக்கவில்லை?

1945க்குப் பின்னர் என்னுடன் பணிபுரிந்தவர்களும் அமைதியாகவே இருந்தார்கள். ஏதும் பேசினால் சர்ச்சை ஏதும் ஏற்படுமோ என்றும் அவர்கள் பயந்தார்கள். நான் என் குடும்பத்தாரிடம் கூட ஏதும் பேசவில்லை. நான் பதுங்கு குழிக்குள் இருந்த போது, என் பெற்றோர்கள் இறந்துவிட்டார்களா உயிரோடு இருக் கிறார்களா என்று கூட தெரியவில்லை. ஆனால் போரில் அவர்கள் இறக்கவில்லை என்பது எனக்கு மிகவும் சந்தோஷத்தை அளித்தது.

ஹிட்லரின் பதுங்கு குழியைப் பற்றி சமீபத்தில் வெளியான “டவுன்பால்’ எனும் படத்தை பார்த்தீர்கள். அதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

நன்றாக இருந்தது. அவர்களுக்கு கொஞ்சத் தகவல்கள் மட்டுமே கிடைத்திருக்கிறது. சிற்சில தவறுகள் செய்திருந்தார்கள். ஆனால் பொதுவாக அது நன்றாகத்தான் இருந்தது.

நீங்கள் பதுங்கு குழியில் இருந்ததற்காக வருத்தப்படுகிறீர் களா? அல்லது அதை நினைத்து பெருமைப் படுகிறீர்களா?

இதற்கு பதில் அளிப்பது கஷ்டம்தான். ஒரு சமூகத்தைப் (நாஜிகள்) பற்றி சரியா தவறா என்று கூற முடியாது. ஆனால் பொதுவாக அது தவறு என்றுதான் தெரிகிறது. எனினும் எல்லோரும் தங்களுக்கு என ஒரு கருத்து வைத்திருக்கிறார்க








Paranoia paralyzed Hitler in the end

Many people have tried and failed to accurately portray or document the final hours of Adolf Hitler. Acclaimed attempts such as the recent successful German film "Der Untergang" (The Downfall) have made the most of the knowledge which is available and have mixed established facts and speculation to great effect.

But there have been very few corroborative first hand accounts that have revealed the true inner workings of the Führer's bunker and his mindset as his master plan came crashing down around him.

Until now, possibly. According to the Berlin-based daily Berliner Zeitung, a survivor from Hitler's Berlin stronghold has decided to break her silence over what she saw and heard in the final days of the Third Reich.

Erna Flegel, a 93-year-old, claims to have been the Nazi leader's nurse at the end of World War II and to have been in his bunker when Hitler took his own life.

Under the headline "I was Hitler's nurse", Flegel tells a fascinating and tragic story of how she provided medical treatment to Hitler and his inner circle from 1943 until the Nazi leadership gave up their dogged resistance and hope in the face of the advancing Red Army and Allied forces two years later.

Flegel's insight into the last days reveals that contemporary accounts have been more or less accurate concerning the mental state of the Führer.

Hitler paralyzed by paranoia in last days


 Portraitbild von Adolf Hitler
Adolf Hitler didn't even trust his own cyanide capsules at the end

The former nurse revealed in the interview that Hitler was almost paralyzed with paranoia as the end neared, even fearing that the cyanide capsules with which he was planning to take his own life had been switched and filled with fake poison. "By the end, he didn't trust anyone any more - not even the cyanide capsule he swallowed," she is quoted as saying in the paper.

Conflicting reports suggest that only Hitler's wife Eva took cyanide while the Nazi leader himself died from a self-inflicted gunshot to the head. Both bodies were allegedly burned by aides shortly after being discovered.

After Hitler committed suicide, Flegel stayed in the bunker as the Nazi regime crumbled around her. Flegel said that after Hitler's suicide, Josef Goebbels, the Nazi propaganda chief, took over as leader, but by then there was little sense of command and Goebbels was ignored.

A witness to the desperate end of the Third Reich

She also revealed her desperate attempts to save Goebbels' six children from Magda, their "merciless" mother, but was ultimately powerless as she poisoned them. It was then that the Nazi hierarchy within the bunker began to implode.

"(Hitler's) last subordinates shot themselves in succession," she said. "And those who didn't shoot themselves tried to flee." Still Flegel remained underground. "I had to look after the wounded," she added.

Red Army approach heralded the final collapse


 Rote Fahne auf dem Berliner Reichstag 1945
The Soviet Army stormed Berlin from the east

In the interview, she remembers the approach of the Soviet Army and the realization that Hitler's brutal regime and his plans for world domination were ending in the dust and rubble of Berlin above. "You could feel that the Third Reich was coming to an end," she said. "The radios stopped working and it was impossible to get information."

She recalled that the Russians treated her well and advised her to remain where she was and to keep the door closed and locked. Flegel stayed for several more days in the bunker and was one of the last to leave. She was then interviewed by US secret service agents, the last time that she spoke about her life as Hitler's nurse until now.

"I don't want to take my secret with me to the grave," she said.

NEPOLEON III OF FRANCE DIED 1873 JANUARY9

NEPOLEON III OF FRANCE 

DIED  1873 JANUARY 9

1851 டிசம்பரில் துவங்கி 1852 மார்ச் வரையில் நான்கு மாத காலமாக காரல்மார்க்ஸ் எழுதிய நூல்தான் ‘‘லூயிஸ் போனபார்ட்டின் 18வது புருமையர்’’. ஏழு அத்தியாயங்களைக் கொண்ட இந்த நூல் முதன்முதலில் 1852ல் நியூயார்க்கிலிருந்து வெளியாகத் துவங்கிய `டை ரெவல்யூசன்‘ (னுநை சுநஎடிடரவiடிn) என்ற ஏட்டின் முதல் இதழில் வெளியிடப்பட்டது. நியூயார்க் நகரில் ஜோசப் வெயித்மெயர் என்ற அறிஞரால் நிறுவப்பட்ட ஜெர்மனி மொழி மாத ஏடுதான் ‘டை ரெவல்யூசன்’.

இந்த ஏட்டில் தனது கட்டுரைத் தொடர் வெளியானது பற்றி, 1869ல் வெளியான இந்த நூலின் இரண்டாவது பதிப்பில் காரல் மார்க்ஸ் தானே எழுதிய முகவுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ‘‘ பிரான்சில் லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட் கலகம் செய்து தனது சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவியதைப் பற்றி அரசியல் வார ஏடான டை ரெவல்யூசனில் எழுதுமாறு எனது நண்பர் ஜோசப் வெயித்மெயர் கேட்டுக் கொண்டார்; அதை ஏற்று வாரந்தோறும் நான் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பே இந்த நூல்’’ என்று மார்க்ஸ் குறிப்பிடுகிறார்.

‘டை ரெவல்யூசன்’ ஏடு அமெரிக்காவில் வெளியானாலும், ஜெர்மனியிலும் குறிப்பிடத்தக்க அளவு விற்பனையைப் பெற்றிருந்தது. இதன் முதல் இதழிலிருந்தே காரல் மார்க்சின் ஆய்வுப்பூர்வமான கட்டுரைகள் வெளியானது, ஜெர்மனியில் பல்வேறு தரப்பு அறிஞர்களை ஈர்த்தது. அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்றே இந்தக் கட்டுரைகள் தொகுக்கப்பட்டு ஒரு நூலாக வடிவம் பெற்றது.

இந்த நூல் முழுவதும் பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்குப்பிறகு, பிரெஞ்சுக் குடியரசை நொறுக்கி நெப்போலியன் என்ற சர்வாதிகாரி ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய வரலாற்றையும் அப்போது நடந்த வர்க்கப் போராட்டங்களையும் தொழிலாளி வர்க்க கண்ணோட்டத்தில் விரிவாக அலசுகிறது.

1851ம் ஆண்டு டிசம்பர் 2 அன்று முதலாம் நெப்போலியனின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரனும், பிரெஞ்சுக் குடியரசின் முதலாவது ஜனாதிபதியாக பொறுப்பேற்றவனுமான லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட், தனது அதிகாரத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ளும் நோக்கத்துடன் பிரெஞ்சு நாடாளுமன்றத்தைத் கலைத்து, சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவினான். ஓராண்டு கழித்து மேற்படி லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட் தன்னைத் தானே பிரெஞ்சுப் பேரரசனாக அறிவித்துக்கொண்டான். பிரெஞ்சுப் பேரரசர் மூன்றாவது நெப்போலியன் என்று தனக்குத் தானே பெயர் சூட்டிக்கொண்டான்.

இந்தச் சம்பவங்களை ஆய்வுப்பூர்வமாக பதிவுசெய்துள்ள காரல் மார்க்ஸ், வரலாற்றில் பின்னோக்கிச் சென்று ஆராய்கிறார். 1799ல் இதேபோல் மகத்தான பிரெஞ்சுப் புரட்சி நடந்து, அதன் முடிவில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் முதலாவது நெப்போலியன் போனபார்ட் மிகப்பெரும் ராணுவக் கலகத்தை நடத்தி, பிரெஞ்சுப் புரட்சியை ரத்தவெள்ளத்தில் மூழ்கடித்து, தன்னைத் தானே பேரரசனாக அறிவித்துக் கொண்டு சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவினான்.

அந்த வரலாறு மீண்டும் 1851ல் திரும்பியிருக்கிறது என்பதை குறிப்பிடும் விதமாகவே “லூயிஸ் போனபார்ட்டின் 18வது புருமையர்” என்று தனது நூலுக்கு பெயர் சூட்டினார் மார்க்ஸ்.

‘18வது புருமையர்’ என்பது பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்குப் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட பிரெஞ்சுக் குடியரசின் காலண்டரில் நவம்பர் 9ம்தேதியை குறிக்கும் சொல் ஆகும். பிரெஞ்சு காலண்டரில் வருகிற இரண்டாவது மாதத்தின் பெயர்தான் புருமையர். இது இன்றைக்கு நாம் பயன்படுத்தும் காலண்டரின்படி அக்டோபர் இறுதியிலிருந்து நவம்பர் இறுதி வரைக்குமான காலம் ஆகும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் பிரான்சில் இது கடும் குளிர்காலத்தை குறிக்கும் மாதம். 1799 நவம்பர் 9ம்தேதி – அதாவது 1799 புருமையர் மாதம் 18ந்தேதி தான் முதலாவது நெப்போலியன் போனபார்ட், தனது சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவினான்.

இதேபோல 1851ல் லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட் தனது சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவி, தன்னை மூன்றாவது நெப்போலியன் என்று அறிவித்துக் கொண்டான்.

இப்படியாகத் துவங்கும் இந்த வரலாற்று நூலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, நாம் பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்குப் பின்பு நடந்த நிகழ்வுகளை சுருக்கமாக அறிந்துகொள்வது அவசியம்.

3

மன்னராட்சி கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த பிரான்சில் அந்த நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கு எதிராக பூர்ஷ்வா வர்க்கம் எனப்படுகிற முதலாளித்துவ வர்க்கம் வெகுண்டெழுந்தது. மன்னராட்சிக்கு எதிராக மிகப்பெரிய சமூக மற்றும் அரசியல் எழுச்சி ஏற்பட்டது. இதன்விளைவாக 1789முதல்1799 வரை பத்தாண்டுக்காலம் பிரான்சில் மிகப்பெரும் அரசியல் புரட்சி வெடித்தது. இதுவே உலகின் முதல் மகத்தான புரட்சியாம் பிரெஞ்சுப் புரட்சி ஆகும்.

இந்தப் புரட்சியின் முடிவில் பிரான்சில் மன்னராட்சி தூக்கியெறியப்பட்டு, பிரெஞ்சுக் குடியரசு உருவாக்கப்பட்டது.
இந்தக் காலக்கட்டத்தில் மிகப்பெரும் அரசியல் கொந்தளிப்பு நிலவியது. கடும் வன்முறைச் சம்பவங்கள் நடந்தன. பல படுகொலைகள் அரங்கேறின. மேற்கு ஐரோப்பா முழுவதும் மட்டுமின்றி, உலகம் முழுவதும் இந்த மகத்தான பிரெஞ்சுப் புரட்சி பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
விடுதலை உணர்வும் பகுத்தறிவுச் சிந்தனைகளும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு நவீன வரலாற்றை அரங்கேற்றிய புரட்சியாக இது அமைந்தது. உலகம் முழுவதும் பல நாடுகளில் மன்னராட்சிகளுக்கு எதிராக போராட்டங்கள் வெடிக்கவும் எழுச்சிகள் ஏற்படவும் அதன்விளைவாக குடியரசுகளும் சுதந்திரமான ஜனநாயகங்களுமாக நாடுகள் மலர்வதற்கு அடித்தளமிட்டது.
கரீபியப் பிரதேசம் முதல் மத்திய கிழக்கு நாடுகள் வரை ஏற்கெனவே இருக்கும் மன்னராட்சிகளுக்கு எதிராக புரட்சிகரப் போர்களும் எழுச்சிகளும் வெடிப்பதற்கு இது அடித்தளமிட்டது. மனிதகுல வரலாற்றின் மிக முக்கியமான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக பிரெஞ்சுப் புரட்சியை இன்றும் வரலாற்று அறிஞர்கள் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்து வருகிறார்கள்.

Add caption

ஆனால் அத்தகைய மகத்தான பிரெஞ்சுப் புரட்சி நீண்டகாலம் நீடிக்கவில்லை. நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு முறையின் வடிவமே மன்னராட்சி. அந்த மன்னராட்சிக்கு எதிராக ஒட்டுமொத்த மக்கள் சமூகமும் பங்கேற்கிற குடியரசாக மலர்ந்ததை முதலாளித்துவ வர்க்கமும், நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கமும் முழுமனதோடு ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அதன் விளைவே, மிகக்குறுகிய காலத்திலேயே -1799ல் நவம்பர் 9ம்தேதி – அதாவது 1799 புருமையர் மாதம் 18ந்தேதி முதலாம் நெப்போலியன் போனபார்ட், மேற்கண்ட புரட்சிகர பிரெஞ்சுக் குடியரசை அராஜகமான முறையில், ஆயுத முனையில் கைப்பற்றினான். பிரெஞ்சுக் குடியரசை தனது அதிகாரத்திற்குட்பட்ட சர்வாதிகார அரசாக மாற்றினான்.
ஒரு அராஜக ஆட்சி நிலைகொண்டது. 1814 வரை பிரெஞ்சுப் பேரரசனாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்ட நெப்போலியன் ஆட்சி செய்தான்.
முதலாம் நெப்போலியனின் மறைவிற்குப் பிறகு மீண்டும் பிரான்சில் மன்னராட்சி வந்தது. 1830 வரை போர்பன் வம்சத்தவரின் ஆட்சி நடந்தது. போர்பன் வம்ச அரசர்களின் ஆட்சி மிகப்பெரும் நிலக் குவியல் கொண்ட நிலப்பிரபுக்களின் ஆட்சியாக இருந்தது. 1830க்குப் பிறகு 1848 வரை தொடர்ந்து ஆர்லியன் வம்சத்தாரின் அட்சி நடந்தது. ஆர்லியன் வம்ச அரசர்களின் ஆட்சி பெரும் பணம் குவித்த நிலப்பிரபுக்களின் ஆட்சியாக இருந்தது.

இந்த நிலப்பிரபுக்களின் ஆட்சிக்கு எதிராக 1848ல் மீண்டும் பிரான்சில் புரட்சி வெடித்தது. இது அந்த ஆண்டின் பிப்ரவரி மாதத்தில் எழுந்த புரட்சி என்பதால் ‘பிப்ரவரி புரட்சி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. சுமார் 50ஆண்டுகள் கழித்து பிரான்சில் ஏற்பட்ட இந்தப் புரட்சியின் அலைகள் ஐரோப்பா முழுவதும் பரவின. 1830முதல் 1848 வரை கோலோச்சிய ஆர்லியன் வம்சத்தவரின் மன்னராட்சிக்கு பிரான்சின் இரண்டாவது புரட்சி முடிவு கட்டியது. பிப்ரவரி மாதத்தில் நடந்த அந்தப் புரட்சி ஆர்லியன்ஸ் வம்ச கடைசி மன்னன் லூயிஸ் பிலிப்பின் ஆட்சியைத் தூக்கியெறிந்தது. இதைத்தொடர்ந்து மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு அமைக்கப்பட்டு பிரான்சில் இரண்டாவது குடியரசு ஆட்சி அமுலுக்கு வந்தது.
மன்னராட்சியை தூக்கியெறிந்த போதிலும், இந்தப் புதிய குடியரசு ஆட்சியில் பழமைவாதிகளின் ஆதிக்கமே ஓங்கி இருக்கும் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. இது பிரான்ஸ் மக்கள் மத்தியில் பெரும் கொந்தளிப்பையே ஏற்படுத்தியது.

இதன் விளைவாக பிரான்ஸ் மக்கள் – குறிப்பாக பாரீஸ் நகரத்தின் தொழிலாளி வர்க்கம் -1848 ஜுன் 23ம்தேதி மிகப்பிரம்மாண்டமான எழுச்சியில் ஈடுபட்டனர். ‘ஜுன் மாத நாட்களின் பேரெழுச்சி’ என்று பிரான்ஸ் வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட்ட பாரீஸ் தொழிலாளர்களின் இந்த மகத்தான எழுச்சி, அன்றைக்கு இருந்த பழமைவாதக் குடியரசு ஆட்சியின் ராணுவத்தினரால் ரத்தவெள்ளத்தால் மூழ்கடிக்கப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான பாரீஸ் நகரத் தொழிலாளர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.
இதற்குப் பிறகு 1848 டிசம்பர் 2ம்தேதி பிரெஞ்சுக் குடியரசின் முதலாவது ஜனாதிபதியாக லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட் தேர்வு செய்யப்பட்டு ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றான்.

மிகச்சரியாக நான்காண்டு காலத்தில் அவன், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்த நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, ‘நானே பிரெஞ்சுப் பேரரசன்’ என்று அறிவித்து தன்னைத்தானே முடிசூட்டிக்கொண்டு மீண்டும் பிரான்சில் சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவினான். 1870ம் ஆண்டு வரை அவனே பிரான்சின் சர்வாதிகாரியாக கோலோச்சினான். அவனே பிரெஞ்சு முடியாட்சியின் கடைசிச் சர்வாதிகாரி.
இந்த வரலாற்றையும் இதற்குப் பின் நடந்த நிகழ்வுகளையும்தான் இயக்கவியல் கண்ணோட்டத்தில் தனது ‘லூயிஸ் போனபார்ட்டின் 18வது புருமையர்’ என்ற நூலில் அலசுகிறார் மாமேதை மார்க்ஸ்.

4
முதலாவது பிரெஞ்சுப் புரட்சியின்போதும் சரி, இரண்டாவது பிரெஞ்சுப் புரட்சியின்போதும் சரி, முடியாட்சிகளுக்கு எதிராகத் தொழிலாளி வர்க்கமே வீறுகொண்டு எழுந்து மிகப்பெரும் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டது. மனிதகுல வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் நடந்திராத அளவிற்கு ஆவேசத்துடன் எழுந்து களத்தில் நின்றது. ஆனால் இரண்டு புரட்சிகளிலுமே ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முடியாமல் அந்த தொழிலாளி வர்க்கம் ஒடுக்கப்பட்டது.

நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு முறையின் வடிவம்தான் மன்னராட்சி முறை என்பதைப் பார்த்தோம்.. நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு முறையைத் தொடர்ந்து வரலாற்று ரீதியாக முதலாளித்துவ ஆட்சி முறையே அமுலுக்கு வரும். ஆனால் அந்த முதலாளித்துவ சக்திகள் ஆட்சிக்கு வருவதற்கே கூட நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சிக்கு எதிராக பாரீஸ் தொழிலாளி வர்க்கம் நடத்திய மிகப்பிரம்மாண்டமான யுத்தமே காரணமாக அமைந்தது என்பதை இந்த நூலில் மார்க்ஸ் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

அதுமட்டுமல்ல, தொழிலாளி வர்க்கத்தை ரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்துவிட்டு லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட் பிரெஞ்சுக் குடியரசின் ஜனாதிபதியாக ஆவதற்கு பிரான்சின் விவசாய வர்க்கம் ஆதரவாக நின்றது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
பிரான்சின் விவசாய வர்க்கம் ஏன் நெப்போலியனுக்கு ஆதரவாக நின்றது என்பது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இதை விளக்கும் போதுதான், மார்க்ஸ், வர்க்க சமூகங்களின் அடிப்படைக் குணாம்சங்கள் குறித்து ஆய்வு செய்கிறார். இதற்கு முந்தைய மன்னராட்சிகளின் போது, பெரும் நிலக் குவியல் கொண்ட நிலப்பிரபுக்களும், மிகப்பெரும் பணக் குவியல் கொண்ட நிலப்பிரபுக்களுமே ஆளும் வர்க்கமாக இருந்தனர். அவர்கள் சிறிய அளவில் நிலம் கொண்ட விவசாயிகளை ஒடுக்கினர். சிறு அளவில் நிலம் கொண்ட விவசாய வர்க்கமே பிரெஞ்சு சமூகத்தின் பெரும்பான்மை சமூகமாக இருந்தது. இந்த வர்க்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார் லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட்.

சிறு அளவில் நிலம் கொண்ட இந்த விவசாய வர்க்கத்தின் தன்மையை இன்னும் நுணுக்கமாக ஆய்வு செய்கிறார் மார்க்ஸ். இந்த விவசாயிகள்–சமூகத்தின் பெரும்பான்மை வர்க்கமாக இருந்தனர் என்ற போதிலும், ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பில்லாமல், தனித்தனி குடும்பங்களாக , அவரவர் தேவையை அவரவர் நிலங்களிலிருந்து உற்பத்தி செய்து, சுயமாக பூர்த்தி செய்து கொள்பவர்களாக இருந்தனர். அவர்களது உற்பத்தி முறையே அவர்களை ஒருவரோடு ஒருவர் கை கோர்த்துக் கொள்ளாமல் தடுத்தது. அதுமட்டுமின்றி, தகவல் தொடர்பும் பெரிய அளவில் இல்லை. ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் சிறிய அளவில் நிலங்கள் இருந்தது. அதில், ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையைப் போல வேலைப் பிரிவினை செய்து, கூலிக்கு ஆள் வைத்து, விவசாய உற்பத்தி செய்யும் நிலை இல்லை. இவர்களது விவசாய உற்பத்தி முறையில் விஞ்ஞானப் பூர்வ அணுகுமுறை ஏதும் இல்லை. எனவே ஒரு வீச்சான வளர்ச்சி ஏற்படவில்லை. அவரவர் நிலத்தில் அவரவர் மட்டுமே பாடுபட்டதால், பல்வேறு விதமான திறமைகள் அந்த நிலத்தில் பயன்படுத்தப்படவில்லை. சமூக உறவுகள் மூலமாக கிடைக்கக் கூடிய திறன்களும் கிடைக்கப்பெறவில்லை. ஒவ்வொரு தனித்தனி விவசாயக் குடும்பமும் அதனளவில் முழுமையாக தன்னிறைவு பெற்றதாக இருந்தது. எனவே சமூகத்தில் பிறரோடு தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை. அவர்கள் இயற்கையுடன் மட்டும்தான் தங்களுடைய தொடர்பை பெற்றிருந்தார்கள். சிறு அளவில் நிலம் வைத்திருக்கிற ஒரு விவசாயியியும் அவரது குடும்பமும் இருப்பார்கள்; பக்கத்திலேயே இதே போல இன்னொரு விவசாயக் குடும்பம். இப்படி பல குடும்பங்கள் சேர்ந்து ஒரு கிராமம்; இப்படி பல கிராமங்கள் சேர்ந்து ஒரு பிரதேசம் என பிரெஞ்சு விவசாய வர்க்கம் இருந்தது. இதைச் சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு சாக்கு மூட்டைக்குள் கட்டப்பட்ட உருளைக்கிழங்குகளைப் போல என்று மார்க்ஸ் குறிப்பிடுகிறார். ஒரே சாக்கு மூட்டைக்குள் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், அவை வேறு வேறு உருளைக்கிழங்குகளே.

இத்தகைய தன்மை கொண்ட பிரெஞ்சு விவசாய வர்க்கம் தனக்கென்று ஒரு சமூக உணர்வோ, ஒரு தேசிய ஒருமைப்பாட்டு உணர்வோ, அரசியல் உணர்வோ அற்று இருந்தது. எனவே அது, ஒரு வர்க்கம் என்ற முறையில் ஒன்றுபடாமல் இருந்தது. இந்தப் பின்னணியில் புதிதாக மலர்ந்த நாடாளுமன்றத்தில் தங்களுடைய நலன்களைப் பிரதிபலிப்பதற்கு பிரதிநிதித்துவம் இல்லையே என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது.
அந்த நாடாளுமன்றத்தில் முதலாளித்துவ வர்க்கமே கோலோச்சியது. முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் சார்பிலான அந்தக் குடியரசில் மிகப்பெரும் நிலக்குவியல் கொண்ட நிலப்பிரபுக்கள், அதிகார வர்க்கத்தினர், நிதி மற்றும் மிகப்பெரும் தொழில்களை நடத்தும் தொழிலதிபர்கள், ராணுவத்தின் உயர் பீடத்திலிருக்கும் அதிகாரிகள், கல்வியைக் கையில் வைத்திருக்கும் பல்கலைக்கழகங்கள், மதத்தைக் கையில் வைத்திருக்கும் தேவாலயங்கள், நீதியைக் கையில் வைத்திருக்கும் வழக்குரைஞர்களின் மன்றங்கள், இலக்கியத்தைக் கையில் வைத்திருக்கும் ஆளும் வர்க்க எழுத்தாளர்கள் மற்றும் ஆளும் வர்க்க ஊடகங்கள் ஆகியவையே செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தன.

சாக்கு மூட்டைக்குள் இருக்கும் உருளைக்கிழங்குகளைப் போன்ற சிறு விவசாயிகளுக்கு அங்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை. அவர்களைக் குறி வைத்தான் லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட். பிரெஞ்சு சமூகத்தின் பெரும்பான்மை வர்க்கமாக இருக்கிற அந்த விவசாயிகளின் பிரதிநிதியாக தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டான். ஆனால் அவன் உண்மையில் அந்த விவசாய வர்க்கத்தின் புரட்சிகர சக்திகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவில்லை; மாறாக, அதே விவசாய வர்க்கத்தின் பழமைவாத சக்திகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான். அந்த விவசாயிகள் தங்கள் கையில் உள்ள சிறு அளவிலான நிலங்களை எந்தவிதத்திலும் இழக்க விரும்பவில்லை. மாறாக, அந்த நிலத்தைக் கொண்டு கூடுதல் நிலத்தை சேர்க்கவே விரும்பினார்கள். எனவே அவர்கள் இயல்பாகவே லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட்டுடன் அணி சேர்ந்தார்கள்.

பிரெஞ்சுக் குடியரசில் அவன் ஜனாதிபதியாக ஆனாலும், அதிகாரம் செலுத்தியது பிரெஞ்சு முதலாளித்துவ வர்க்கமே. சாக்கு மூட்டைக்குள் இருக்கும் உருளைக்கிழங்குகளை அவர்கள் பிரித்து மசியல் வைக்க முயன்றார்கள். ஆனால் அதை எதிர்த்து அந்த உருளைக்கிழங்குகள் கலகம் செய்தன. இப்படியாக பிரெஞ்சுக் குடியரசு அரசாங்கத்திற்கு எதிராக விவசாய வர்க்கத்தின் போராட்டம் எழுந்தது. அந்தப் போராட்டத்தை முதலாளித்துவ அரசு கடுமையாக ஒடுக்கியது. பல்லாயிரக்கணக்கானோர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். விவசாய வர்க்கத்தின் மீது முதலாளித்துவ வர்க்கம் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டுவதற்கு கடுமையான அடக்குமுறையை ஏவியது. அதை எதிர்த்து விவசாய வர்க்கம், உண்மையில் ஒரு வர்க்கமாகத் திரண்டு போராட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மேற்படி முதலாளித்துவ அரசின் பிரதிநிதியாக இருந்து கொண்டு விவசாயிகளை கொடூரமாக ஒடுக்கிய அதே லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட், தன்னை, அந்த ஒடுக்கப்பட்ட விவசாய வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாகவும் முன்னிறுத்திக் கொண்டான். அவர்களைப் பாதுகாப்பதாக உறுதி கொடுத்தான். தாங்கள், அரசாங்கத்தில் செல்வாக்கு செலுத்த முடியாது; அரசாங்கத்தில் இருப்பவன் தங்களுக்குச் சாதகமாக நடந்து கொள்வதாக உறுதியளிக்கும் போது அதை ஏற்றுக் கொள்வதே உசிதம் என்று எண்ணி, விவசாய வர்க்கம் நெப்போலியனைத் தனது பாதுகாவலனாக வரித்துக் கொண்டது.

அதனால்தான், 1851இல் அவன் பிரெஞ்சுக் குடியரசை கலகம் செய்து வீழ்த்திவிட்டு, சர்வாதிகாரமாக ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய போதும், இந்த விவசாய வர்க்கம் அவனோடு நின்றது.
இப்படியாக பிரான்சின் வர்க்க சமூகங்களின் குணாம்சத்தை நுணுக்கமாக மாமேதை மார்க்ஸ் இந்த நூலின் ஏழு அத்தியாயங்களிலும் ஆய்வு செய்திருக்கிறார்.

ஏழாவது அத்தியாயத்தில் மொத்த நிகழ்வுகளையும் சுருக்கமாக குறிப்பிடுகிறார் மார்க்ஸ்.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு குடியரசு எப்படி சர்வாதிகாரிகளால் கைப்பற்றப்பட முடியும்; சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவுவதற்கு எப்படியெல்லாம் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படும்; அரசு அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் சர்வாதிகார ஆட்சியை கொண்டுவந்தால் எத்தனை கொடிய அடக்குமுறைகளை ஏவுவார்கள் என்பதை மிக விரிவாக, பிரான்சின் அனுபவங்களோடு மார்க்ஸ் விவரிக்கிறார்.
“1848ன் ஜுன் மாத நாட்களின் பேரெழுச்சி – பாரீஸ் பாட்டாளி வர்க்கம் நடத்திய அந்தப் பேரெழுச்சி ரத்தவெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கப்பட்டது; ஆனால் பிரான்சில் அடுத்தடுத்து நடந்த தொடர் நிகழ்வுகளில் ஒரு பிசாசைப்போல அது துரத்திக் கொண்டே இருந்தது. இந்தப் பின்னணியில்தான் பிரான்ஸ் தன்னை ஒரு ஜனநாயகக் குடியரசு என்று அறிவித்துக் கொண்டது.
1849 ஜுன் 13ம்தேதி இந்த குடியரசானது ஏற்கெனவே கைவிடப்பட்ட குட்டி பூர்ஷ்வாக்களை – அதாவது குட்டி முதலாளிகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு மக்களின் நம்பிக்கையைச் சிதறடித்தது. நாடாளுமன்றக் குடியரசு என்று தன்னை அறிவித்துக் கொண்டு படிப்படியாக இந்த முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் ஒட்டுமொத்த அரசையும் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டனர்; 1851 டிசம்பர் 2 வரை அந்த அதிகாரத்தை அவர்கள் முழுமையாக அனுபவித்தார்கள்; அதற்குப் பிறகு “குடியரசு நீடூழி வாழ்க” என்று முழங்கிக் கொண்டே மன்னராட்சியின் விசுவாகிகளோடு சேர்ந்து – அதாவது நிலப்பிரபு வர்க்கத்தினருடன் சேர்ந்து – அந்தக் குடியரசை குழிதோண்டிப் புதைத்தார்கள்.

பிரெஞ்சு முதலாளித்துவ வர்க்கமானது, தங்களது அரசாங்கத்தில், உழைக்கும் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஆதிக்கம் எந்தவிதத்திலும் இருந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தனர். இதற்காகவே அவர்கள் ‘உதிரிப் பாட்டாளி’ வர்க்கத்தினருக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதாகக் கூறி அவர்களைத் தங்கள் பக்கம் சேர்த்துக் கொண்டனர். இந்த முதலாளித்துவ வர்க்கம், ஒட்டுமொத்த பிரான்சையும் பாட்டாளி வர்க்கம் அராஜகமாக கைப்பற்றி அனைத்தையும் பறித்துக் கொண்டுவிடும் என்று கூறி ஒரு கடுமையான பிரச்சாரத்தை நடத்தியது; எதிர்காலத்தில் பெரும் பயங்கரம் நிகழப்போவதாகக் கூறியும் மக்களை அச்சுறுத்தியது.
ஜனாதிபதியாக இருந்த லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட், பிரான்சின் எதிர்காலம் இருளில் சிக்கப்போவதாக அபயக்குரல் கொடுத்து அலறினார். பிரான்சைக் காப்பாற்றுவதற்கு வேறு வழியே இல்லை என்று கூறி முதலாளித்துவ வர்க்கமானது சர்வாதிகார ஆட்சி என்கிற வாளை தெய்வமாக முன்னிறுத்தியது; அந்த வாள் ஆட்சி செய்யத் துவங்கியது. அந்த வாள் புரட்சிகரப் பத்திரிகைகளை – ஊடகங்களை

அழித்தொழித்தது; தனது சொந்த ஊடகங்களையும் கூட நிர்மூலமாக்கியது. பொதுமக்கள் கூடுகிற கூட்டங்கள் அனைத்தையும் காவல்துறையின் கடும் கண்காணிப்புக்கு உள்ளாக்கியது; ஜனநாயகப்பூர்வமான தேசிய பாதுகாப்புப் படையைக் கலைத்தது; முழுமையாக முற்றுகையிடப்பட்ட ஒரு அரசாங்கத்தின் ஆட்சியை நிறுவியது; நீதிமன்றங்கள் அனைத்தையும் ராணுவ தீர்ப்பு மன்றங்களாக குறுக்கியது; நீதிபதிகள் அனைவரும் ராணுவ கமிஷன்களுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டனர்; பொதுக் கல்விமுறை முற்றாக மதகுருமார்களால் தீர்மானிக்கப்படும் என அவர்களது கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டது; இந்த விதிகளையெல்லாம் மீறுகிற மக்களை எந்தக் கேள்வியும் இன்றி, எந்த விசாரணையுமின்றி சிறையில் தள்ளியது; சமூகத்தில் ஒரு சிறிய போராட்டக் குரல் கேட்டால்கூட ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கொண்டு கொடூரமாக ஒடுக்கியது; கலகக்குரல் கொடுக்கும் தனது சொந்த அரசியல் வாதிகளையும் இலக்கிய கர்த்தாக்களையும் எழுத்தாளர்களையும், பேச்சாளர்களையும், அவர்களது உணர்வுகளையும் ஒரே அடியாக ஒடுக்கியது; பணத்திற்கு விலைபோகாதவர்களின் வாயை மூடப் பலவிதமான வழிகள் கையாளப்பட்டன; எழுத்துலகின் பேனா முறிக்கப்பட்டது; புரட்சியை, புரட்சிகர சிந்தனையை முற்றாக ஒடுக்குவதற்கு முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஓய்வின்றி கடுமையான முயற்சிகளை செய்துகொண்டே இருந்தது.
– இப்படியாக இரண்டாவது பிரெஞ்சுப் புரட்சியை நடத்திய பாரீஸ் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மீது கொடூர ஒடுக்குமுறையை ஏவி அதை முதலாளித்துவ குடியரசாக மாற்றிய வரலாற்றை தனது அழகான வார்த்தைகளில், இலக்கிய நயத்தோடும், ஆக்ரோசத்தோடும் விவரிக்கிறார் மார்க்ஸ்.

அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதையும் முன்கூட்டியே விளக்குகிறார் :
“பிரெஞ்சு முதலாளித்துவம் நீண்ட பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நெப்போலியனின் சாம்ரஜ்யம் எப்படி மாறும் என்பதை தெரிந்து வைத்திருந்தது. 50 ஆண்டுகளில் ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பாவும் குடியரசாகுமா அல்லது கொசாக்குகளின் ராஜ்யமாக – அதாவது நிலப்பிரபுத்துவ – முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரின் ராஜ்யமாக மாறுமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. அதற்கு அப்போதே தீர்வும் கிடைத்தது. இது `கொசாக்குகளின் குடியரசாக‘ மாறும் என்று.”
5
வர்க்க சமூகங்களின் தன்மை குறித்து மட்டுமின்றி இந்த நூலில், ஒரு முதலாளித்துவ அரசு எப்படி முழுமையாக வடிவம் பெற்றது என்பதை இயக்கவியல் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்கிறார் மார்க்ஸ். அந்த அரசில் கோலோச்சுபவர்கள் யார், ஆளும் வர்க்கத்தின் தன்மை எப்படிப்பட்டது என்பதைப் பற்றி ஆய்வு செய்கிறார். அதனால்தான் இந்த நூல், முதலாளித்துவ அரசு குறித்து பின் நாட்களில் மிகத் தெளிவாக உருவான மார்க்சிய கோட்பாட்டிற்கு அடிப்படை அமைத்துத் தந்த நூல் என்று போற்றப்படுகிறது. அது மட்டுமின்றி, சர்வாதிகாரமும், அதைத் தொடர்ந்து பாசிசமும் எப்படி வடிவம் பெறுகின்றன என்பதை முதன் முதலில் விளக்கிய நூல் இதுவே. அதானல்தான் இன்றைக்கும் மார்க்சிய ஆய்வாளர்களும், அறிஞர்களும் இந்த நூலை மிகப்பெரிய

பொக்கிஷமாகக் கருதுகிறார்கள். 20ஆம் நூற்றாண்டின் பாசிசம் எப்படி இருக்கும் என்பதை முன் கூட்டியே கணித்த மார்க்ஸ், லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட் எப்படி ஒரு சர்வாதிகாரியாக மாறினான் என்பதை இந்த நூலில் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறார்.
“மனிதர்கள் தங்களது சொந்த வரலாற்றைத் தாங்களே உருவாக்குகிறார்கள்; ஆனால் அந்த வரலாற்றை அவர்கள் விரும்புவதைப் போல உருவாக்க முடிவதில்லை; தாங்கள் தீர்மானித்த சூழ்நிலைமைகளின் படி அதை உருவாக்க முடிவதில்லை; ஏற்கனவே இருக்கும் சூழ்நிலைமைகளின் அடிப்படையிலும், கடந்த காலத்திலிருந்து பெறப்பட்ட அனுபவங்களின் அடிப்படையிலுமே வரலாற்றை உருவாக்குகிறார்கள்” என்று இந்த நூலில் குறிப்பிடுகிறார் மார்க்ஸ்.
லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட், ஒட்டுமொத்த அதிகாரத்தையும் தனது கைகளில் கொண்டு வரத் துடித்தான். அதற்கு ஏற்றாற் போல் விவசாய வர்க்கத்தினரைக் கொண்டு வாய்ப்புகளை அமைத்துக் கொண்டான். அதே நேரத்தில் தனது ஆட்சிக் காலத்தில் அரசு என்ற கட்டமைப்பை ஆளும் வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைக் கருவியாக இன்னும் வலுப்படுத்தினான்.
மன்னராட்சி முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்ட பிறகு, ஏற்கெனவே நிலக்குவியல் கொண்ட பெரும் நிலப்பிரபுக்கள் படிப்படியாக அந்த நிலக்குவியலை பணம் குவிக்கும் தொழிற்சாலைகளாக மாற்றினார்கள். நிலப்பிரபுத்துவம் என்ற கட்டமைப்பு உடைந்தது. அதுவரையிலும் ஆங்காங்கே அதிகாரத்தை கையில் வைத்திருந்த நிலப்பிரபுக்களிடம் அரசாங்கத்தின் அதிகாரம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. நிலப்பிரபுக்களின் சேவகர்களாக இருந்தவர்கள் ஊதியம் பெறும் அதிகாரிகளாக மாற்றப்பட்டார்கள். மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரமாக அரசு என்பது உருவாக்கப்பட்டது. அந்த அரசு, நிலப்பிரபுக்களாக இருந்து, பெருமுதலாளிகளாக மாறிய ஆளும் வர்க்கத்தினரின் அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்கிற கட்டமைப்பாக மாபெரும் வளர்ச்சி பெற்றது. எதிர்ப்போரை ஒடுக்குகிற சகலவிதமான அதிகாரங்களோடு வலம் வந்தாலும், அந்த அரசு ஆளும் வர்க்கத்தின் தேவைகளுக்காக பள்ளிக் கூடங்கள் கட்டியது, பாலங்கள் அமைத்தது, இருப்புப் பாதை போட்டது, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துவதாகக் கூறியது.
இப்படியாக ஏற்கனவே இருந்த கட்டமைப்பை இன்னும் சீர்திருத்தி புதியதொரு கட்டமைப்பாக மாற்றி அமைத்தது.
“அனைத்துப் புரட்சிகளுமே அரசு என்ற இந்த மாபெரும் இயந்திரத்தை உடைத்து நொறுக்குவது இல்லை; மாறாக, அந்த இயந்திரத்தை ஆளும் வர்க்கத்திற்கு ஏற்ப இன்னும் சரியானதாக மாற்றி அமைக்கும்” என்று மார்க்ஸ் மிக நுணுக்கமாக குறிப்பிடுகிறார்.
இத்தகைய அரசுக் கட்டமைப்பைத்தான் லூயிஸ் நெப்போலியன் போனபார்ட், பின்னாளில் முற்றாக தனது கையில் எடுத்துக் கொண்டு சர்வாதிகாரியானான்.
6
இந்த நூலின் மூன்றாவது பதிப்பு 1885ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. மார்க்சின் உற்ற தோழரும் மனிதகுலத்தின் மகத்தான மேதையுமான பிரடெரிக் ஏங்கெல்ஸ் அந்தப் பதிப்புக்கு ஒரு முகவுரை எழுதியிருக்கிறார். அதில், ‘லூயிஸ் போனபார்ட்டின் 18வது புருமையர்’ என்ற இந்த நூல் மார்க்சால் வெளியிடப்பட்டு 33 ஆண்டுகள் ஆனபிறகும் இன்றைக்கும் அப்படியே பொருந்துகிறது என்று ஏங்கெல்ஸ் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
அன்றைய பிரான்ஸ் மற்றும் ஐரோப்பிய ஆட்சிக்காலத்தை குறிப்பிட்டு அப்படி எழுதினார் ஏங்கெல்ஸ்.
18வது புருமையர் நூல் எழுதப்பட்டு இன்றைக்கு 167 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. பிரெஞ்சுக் குடியரசு உதயமான வரலாற்றையும் அது முதலாம் நெப்போலியன் மற்றும் மூன்றாம் நெப்போலியானால் சர்வாதிகார ஆட்சியாக மாற்றப்பட்ட வரலாற்றையும் அந்த நூல் விளக்குகிறது. அது அப்படியே இன்றைக்கும் பொருந்துகிறது.