NAKARAJAN: JULY 12

Showing posts with label JULY 12. Show all posts

Saturday, 27 February 2021

The night New York City went dark JULY 12, 2017

The night New York City went dark

JULY 12, 2017

The night New York City went dark

On July 13, 1977, around 9:36pm, the Con Edison power system shut down, plunging New York City into darkness. The blackout that hit in the mid-evening was the result of lightning strikes on electrical equipment that caused power to fail.

The power outage left travelers stranded in Grand Central Station as public transportation shut down, caused a New York Mets game at Shea Stadium to end in the sixth inning, and forced the closing of the New York Stock Exchange the following day. Tunnels to Manhattan were closed because ventilation fans were inoperable without electric power. Restaurants and bars that remained open served patrons by candlelight. Declaring a state of emergency, Mayor Beame urged all who did not have vital business in the city to stay home.

By the time that electricity was restored about 25 hours later, widespread looting and chaos had broken out throughout the city. Firefighters in the Bronx and Brooklyn battled fires raging in stores that had been looted.

Below is a selection of archive photos in recognition of the 40th anniversary of this historic event.

The New York City skyline is shown during the blackout of July 13, 1977. (AP Photo)

Commuters wait at empty ticket windows at Grand Central Station in New York City, early on July 14, 1977, as trains were canceled by the electric power failure that affected most public transportation in the city. (AP Photo/Carlos Rene Perez)

People in a midtown Manhattan bar keep drinking by candlelight in New York on Wednesday, July 13, 1977 after the city was struck by a power failure. (AP Photo/Steve Oualline)

The World Trade Center stands out against a blackened New York City skyline after a power failure struck the city, July 14, 1977. Lightning striking a power station is blamed for the blackout. (AP Photo/Lennox McLendon)

The lights of lower Manhattan are dark as a result of an electrical power failure in this view from under the Brooklyn Bridge on Wednesday, July 13, 1977. One building at left is lit with emergency power and a stream of light comes from the headlights of moving vehicles on the FDR Drive and on the bridge. (AP Photo/Ray Stubblebine)

New York's Shea Stadium lies in darkness during the bottom of the sixth inning after the lights went out during the game with the Chicago Cubs, July 13, 1977. The Mets were not the only ones blacked out as it appeared the power failure affected most of New York City. (AP Photo/Ray Stubblebine)

People in a midtown Manhattan bar keep drinking by candlelight in New York on Wednesday, July 13, 1977 after the city was struck by a power failure. (AP Photo/Steve Oualline)

People huddle against the information kiosk in New York's Grand Central Station, Thursday, July 14, 1977 after being stranded by a power failure in the city, its boroughs and some neighboring areas. Grand Central is a crossroad for commuter trains and subways. The clock on the kiosk has the correct time, but the clock at upper left stopped when the power failed on Wednesday. (AP Photo/Steve Oualline)

This is an aerial view from New York's borough of Queens, looking toward midtown Manhattan, showing a virtually deserted Long Island Expressway and entrance to the Midtown Tunnel, July 14, 1977, in the wake of last night's massive power failure. Tunnels to Manhattan were closed because ventilation fans were inoperable without electric power. (AP Photo/Dave Pickoff)

A midtown, Manhattan restaurant moved its tables and customers to the sidewalk, July 14, 1977, after a massive power failure in New York City cut off electricity inside. (AP Photo/Marty Lederhandler)

Using emergency power, staffers on the Associated Press general desk plan coverage of the blackout in New York City, July 13, 1977, in New York. Clock at upper right shows time power went out at AP. (AP Photo/Cameron Bloch)

New York's Wall Street is deserted Thursday, July 14, 1977, after a massive power failure that lasted overnight from Wednesday forced the closing of the New York Stock Exchange. (AP Photo)

A doorman on New York's Gramercy Park arms himself with a nightstick as a preventative measure following the blackout of New York, July 14, 1977. Looting was continuing in the city Thursday. (AP Photo)

The owner of midtown Manhattan coin shop sits disconsolately in his doorway in New York on Thursday, July 14, 1977. The steel gates protecting the shop were ripped down by looters. "They sure cleaned me out," he said. (AP Photo/Sandy Colton)

The subway platform at 50th Street under Rockefeller Center was empty of travelers at 5 P.M., July 14, 1977, when it would normally be jammed with rush hour commuters. Subway service in New York City was only partially restored by 5:30 P.M. in the aftermath of the massive power failure which hit the city last night, July 13. (AP Photo/Suzanne Vlamis)

People peer into a looted store on 110th Street at Lexington Ave. in Manhattan the day after the power failure in New York, July 14, 1977. (AP Photo)

Firemen battle flames at a store in the Bronx borough of New York, one of many fires that broke out during the massive power failure that crippled the city for more than 24 hours, seen July 14, 1977. Firemen answered 1,500 alarms, 400 of which were actual fires. Forty of the fires were termed serious. (AP Photo)

A street in the Bedford-Stuyvesant section of Brooklyn is full of people and debris, July 14, 1977 following last night's massive blackout in New York City. (AP Photo)

Firemen fight a blaze above a row of looted stores in New York's Brooklyn borough, July 14, 1977, the day after the power failure. The stores were looted during blackout. (AP Photo)

This is the aftermath of looting on 110th Street and Third Avenue in the East Harlem section of Manhattan, New York City during the power failure, July 14, 1977. (AP Photo/Ira Schwarz)

Looters in Manhattan's Harlem section reach past a bent security gate to ransack the window of a shoe store in New York on Thursday, July 14, 1977. A massive power failure in the metropolitan New York area on Wednesday led to acts of vandalism in some parts of the city. New York Mayor Abraham Beame said some 2,000 people were arrested. (AP Photo/Ed Bailey)

An inmate cleans up mess at the Bronx House of Detention in New York on Thursday, July 14, 1977. Corrections officials said inmates caused damage in three dormitories during the electric power failure that struck New York on Wednesday, July 13. (AP Photo/Marty Lederhandler)

The lights of lower Manhattan shine across New York's East River in this nighttime view from under the Brooklyn Bridge on July 14, 1977. Power has been restored in about 90 percent of the city, 24 hours after a city-wide electrical blackout. (AP Photo/Ray Stubblebine)

New York Mayor Abraham Beame, center, walks with shopkeepers and newsmen through looter-ravaged areas in New York's Bedford-Stuyvesant district on Friday, July 15, 1977. The area was one of the hardest hit by looters during Wednesday and Thursday's power outage in metropolitan New York City. (AP Photo)

Tuesday, 13 October 2020

KANDAN SANKARALINGA NADAR DIED OF HUNGER STRIKE 1956 JULY 12 - 1956 OCTOBER 13 FOR TAMILNADU NAME

KANDAN SANKARALINGA NADAR DIED OF HUNGER STRIKE 1956 JULY 12 - 1956 OCTOBER 13 FOR TAMILNADU NAME

கண்டன் சங்கரலிங்கனார் மதராசு மாநிலம் (மெட்ராஸ் ஸ்டேட்) என்று அழைக்கப்பட்ட பகுதிக்கு ”தமிழ்நாடு” என்று பெயர் வைக்கச் சொல்லி உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர்விட்ட ஒரு போராளி. இவர் எந்த அரசியல் கட்சியையும் சாராதவர். 75 நாட்கள் தனது கோரிக்கையை நிறைவேற்ற வேண்டி தனது வீட்டின் முன் உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர் விட்டவர். இவர் விருதுநகரை அடுத்த மண்மலை மேடு ஊரைச் சார்ந்தவர்.

வாழ்க்கை
காமராசர் படித்த பள்ளியில் படித்த இவர் வணிகத்தில் புகுந்து காங்கிரசில் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் இருந்தார். நாடார் சமூகத்திற்காக அபிவிருத்திச் சங்கத்தையும் துவக்கிய இவருக்கு ராசாசி உட்படப் பலருடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. கதர் விற்பனையில் ஆர்வம் செலுத்திய சங்கரலிங்கம் காந்தியுடன் தண்டியாத்திரையிலும் பங்கு கொண்டிருக்கிறார். பம்பாயில் வாழ்ந்த அவர் குடும்பத்தினரைப் பிரிந்து தனித்து வாழ்ந்து தன்னுடைய சொத்துக்களை விருதுநகரில் உள்ள பள்ளிக்கு எழுதி வைத்துவிட்டார். பிறகு விருதுநகர் ஆலக்கரையில் ஒரு ஆசிரமத்தை அமைத்துத் தங்கியிருந்தபோதுதான் பொட்டி சிறீராமுலுவின் உண்ணாவிரதம் ஏற்படுத்திய பாதிப்பிலும், ம.பொ.சி.யின் தமிழரசுக் கழகம், சென்னை மாகாணத்திற்கு தமிழ்நாடு எனப் பெயர் சூட்டுவதற்காகப் போராட்டம் நடத்தியதின் தூண்டுதலிலும் உண்ணாவிரதத்தை நடத்தத் திட்டமிட்டார்.

உண்ணாவிரதம்
காங்கிரஸ் அரசின் முன்பாக 1956 ஜூலையில் 12 அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தார் அவர். தனியாக மொழிவழி மாகாணம் வேண்டும். சென்னை மாகாணத்திற்கு ‘தமிழ்நாடு’ என்று பெயர் சூட்ட வேண்டும். அரசியல் தலைவர்கள் ஆடம்பரச் செலவுகளைக் குறைத்து சாதாரண மக்களைப் போல் வாழ வேண்டும். தேர்தல் முறையில் மாற்றம் வேண்டும். தொழில்கல்வி, இந்தியா முழுவதும் மதுவிலக்கு என்று பன்னிரெண்டு கோரிக்கைகளுடன் ஜூலை 27ந்தேதி சூலக்கரை மேட்டில் தனியாளாக உண்ணாவிரதத்தைத் துவக்கினார்.அப்போது அந்த இடம் விருதுநகரிலிருந்து தூரத்தில் ஆட்கள் நடமாட்டமில்லாத பகுதியாக இருந்ததால் பொதுவுடமைக் கட்சியினரின் ஆலோசனையின் பேரில் விருதுநகர் தேசபந்து மைதானத்தில் உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கினார்.அப்போதிருந்த காங்கிரஸ் அரசு சங்கரலிங்கனாரின் கோரிக்கைகளை ஏற்கவில்லை.

அதற்குள் சங்கரலிங்கனாரின் உண்ணாவிரதம் பல சலசலப்புகளை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்துவிட்டது. ம.பொ.சிவஞானம்., அண்ணாத்துரை, காமராசர், ஜீவானந்தம் உட்படப் பல தலைவர்கள் உண்ணாவிரதத்தை நிறுத்தச் சொல்லிக் கோரிக்கை விடுத்தனர். இருந்தும் உண்ணாவிரதம் நிறுத்தப்படவில்லை.நாளாக நாளாகச் சங்கரலிங்கனாரின் உடல்நிலை மோசமானது. விருதுநகருக்குச் சென்று அவரைச் சந்தித்துப் பேசினார் அண்ணா. அப்போது தொடர்ந்து மூன்று கடிதங்களை எழுதினார் சங்கரலிங்கனார்.

“பொதுஜனங்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகத் தவறான வழியில், கண்மூடித்தனமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கும் காங்கிரஸ் கட்சி ஒழிந்தே தீரும். அறிவுத் திறன் இருந்தால் திருத்திக்கொள்ளட்டும்” என்று ‘எச்சரிக்கையுடன்’ எழுதியிருக்கிறார். 76 நாட்கள்வரை அவருடைய உண்ணாவிரதம் தொடர்ந்தது. தமிழகத்தில் அப்போதிருந்த தின இதழ்களில் இதுகுறித்த செய்திகள் தினமும் வெளிவந்து கொண்டிருந்தன.[3]

மறைவு
அக்டோபர் 10ந் தேதி அன்று நிலைமை மோசமாகி சங்கரலிங்கனார் மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டார். 13.10.1956 அன்று அவருடைய உயிர் பிரிந்தது.அப்போது சென்னை மாகாணத்தில் இந்தச் செய்தி பலரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. சென்னை நகரக் கல்லூரி மாணவர்கள் ஒரு நாள் உண்ணாவிரதம் இருந்தனர். மதுரை எர்ஸ்கின் மருத்துவமனையிலிருந்த சங்கரலிங்கனாரின் உடல் மதுரை தத்தனேரியில் அடக்கம் செய்யப்பட்டபோது பல கட்சித் தலைவர்கள் அஞ்சலி செலுத்தினர். இறந்தபின் தன் உடலைப் பொதுவுடமைக் கட்சியிடம் ஒப்படைத்து இறுதிமரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று தெளிவாகக் கூறினார் ,[4] அதையொட்டி அவரை அடக்கம் செய்வதில் துணை நின்றவர்கள் பொதுவுடமைக் கட்சித் தலைவர்கள். தியாகி சங்கரலிங்கனாரின் நினைவைப் போற்றும் வகையில் தமிழக‍ அரசால் விருதுநகர் ராமமூர்தி சாலையில்-கல்லூரிசாலைப் பகுதியில் ரூ 1.6 கோடியில் மணிமண்டபம் கட்டும்பணிகள் நடைபெறுகின்றன. [5].

தமிழ்நாடு பெயர் மாற்றம்
சங்கரலிங்கனாரின் ‘தமிழ்நாடு’ பெயர் சூட்டுவது குறித்த கோரிக்கைக்கு அவருடைய மறைவுக்குப் பிறகு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டு பல இயக்கங்கள் அந்தக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தன.

1962 மார்ச்சில் நாடாளுமன்றத்தில் ‘தமிழ்நாடு’ கோரிக்கைக்காகத் தனி மசோதாவே கொண்டுவந்தபோது, அது தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து 1964 சனவரியில் சென்னை மாநிலச் சட்டமன்றத்தில் தமிழ்நாடு பெயர் சூட்டத் தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டபோதும் அத்தீர்மானம் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது.

பின்னாளில் ஆட்சிக்கு வந்த பேரறிஞரின் அண்ணாவின் தலைமையிலான திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தின் அரசு 1967ல் ஏப்ரல் 14 அன்று சென்னை செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை ‘தமிழக அரசு’ ஆக மாறியது. அதன் தொடர்ச்சியாக 1968 சூலை 18ல் சென்னை மாநிலத்தை ‘தமிழ்நாடு’ ஆகப் பெயர் மாற்றம் செய்யும் தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. 23.11.1968ல் தமிழ்நாடு பெயர் மாற்ற மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேறியது.

இதையடுத்து 1.12.1968ல் தமிழ்நாடு முழுக்கப் பெயர் மாற்றம் விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டபோது "சங்கரலிங்கனாருக்கு நன்றியும் வணக்கமும்" தெரிவிக்கப்பட்டது.
.

சென்னை மாநிலம் தமிழ்நாடு என பெயர் மாற்றப்பட்டு, 51 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ளது. காலத்தில் நிலைத்துவிட்ட இந்தப் பெயரை மாநிலத்திற்குச் சூட்ட பல ஆண்டுகாலப் போராட்டத்தையே நடத்த வேண்டியிருந்தது.

நவம்பர் முதலாம் நாள் தமிழ்நாடு தினமாக கடைபிடிக்கப்படுவதால், இந்த கட்டுரை மறுபடியும் வெளியிடப்படுகிறது.

1967ஆம் ஆண்டு ஜூலை 18ஆம் தேதி தமிழக சட்டப்பேரவையில் பேசிய முதலமைச்சர் சி.என். அண்ணாதுரை, "இந்த அவையிலே இன்றைய தினம் " உறுப்பினர்களாக இருக்கின்ற ஒவ்வொருவருடைய வாழ்நாளிலும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும், நல்ல எழுச்சியையும் தரத்தக்க ஒரு திருநாள் ஆகும். நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே வந்திருக்க வேண்டிய இந்தத் தீர்மானம் காலந்தாழ்த்தி வந்தாலும் இங்குள்ள அனைவரின் பேராதரவுடன் வருகிறது. இந்தத் தீர்மானம் எதிர்ப்பு ஏதுமின்றி நிறைவேறினால் அந்த வெற்றி ஒரு கட்சியின் வெற்றியல்ல. தமிழின் வெற்றி, தமிழரின் வெற்றி. தமிழர் வரலாற்றின் வெற்றி. தமிழ்நாட்டு வெற்றி. மேலும் இப்படி பெயர் மாற்றம் செய்வதாலேயே தனி நாடு ஆகவில்லை. இந்தியப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாகவே நம் மாநிலம் இருக்கும். அதனால் சர்வதேச சிக்கல்கள் எழாது. நாம் இப்படி பெயர் மாற்றத்திற்குப் பேராதரவு அளித்ததற்காக எதிர்கால சந்ததியினர் நம்மை வாழ்த்துவார்கள்" என்று குறிப்பிட்டார்.

மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்றம்

அதற்குப் பின் அவர் 'தமிழ்நாடு' என்று மூன்று முறை குறிப்பிட்டதும் உறுப்பினர்கள் வாழ்க என்று மும்முறை வாழ்த்தொலி எழுப்பினார்கள்.

தமிழ் பேசும் மாநிலத்திற்கு தமிழ்நாடு என்ற பெயர் தற்போது மிகப் பொருத்தமானதாக ஒலிக்கும் இந்த காலகட்டத்தில், இந்தப் பெயருக்கான கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டு, அது ஏற்கப்படாத காலகட்டத்தைப் புரிந்துகொள்வது கடினமாகவே இருக்கும்.

சென்னை ஜார்ஜ் கோட்டையை காப்பாற்ற போரிட்ட தலித்துகள்

"மெட்ராஸ் என்ற பெயரை, தமிழ்நாடு என்று மாற்றியது மிக முக்கியமானது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்தில் நிர்வாக வசதிக்காகச் சூட்டப்பட்ட பெயர்களையும் எல்லைகளையும் தொடர்ந்து வைத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நிர்வாக எல்லைகளையும் தாண்டிய அடையாளம் நமக்கு இருக்கிறது. அதைத் தான் இந்தப் பெயர் சுட்டிக்காட்டுகிறது" என்கிறார் தன்னாட்சித் தமிழகம் அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர் ஆழி. செந்தில்நாதன்.

மெரீனா கடற்கரை

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஐரோப்பா முழுவதுமே இன அடிப்படையிலும் மத அடிப்படையிலுமே தனி நாடுகளாக உருப்பெற்றன. பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகள் மொழி, இன அடிப்படையிலான பெயர்களையே தங்களுக்குச் சூட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் செந்தில்நாதன்.

"இதை இனவெறியாகவோ, தனித் தமிழ் வெறியாகவோ பார்க்க வேண்டியதில்லை. மெட்ராஸ் மாகாணத்தோடு இணைந்திருந்த பிற மொழி பேசும் பகுதிகள் பிரிந்துசென்றுவிட்ட நிலையில், எஞ்சியிருந்த பகுதிகள் தமிழ் பேசும் பகுதிகளாக இருந்த நிலையில் அதற்கு தமிழ்நாடு என்று பெயர் சூட்ட வேண்டுமென்பது நியாயமான கோரிக்கைதான்" என்கிறார் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் து. ரவிக்குமார்.

ஆனால், நாடு என்று வருவதாலேயே இங்கு பலர் அதை தனி நாடு என்று புரிந்துகொண்டு பேசுகிறார்கள் என்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். தமிழ்நாடு எனப் பெயர் இருந்தாலும் மத்திய அரசால்தான் 60 சதவீத நிர்வாகம் நடைபெறுகிறது; இதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் பிற மொழி பேசுபவர்கள் குறித்த வெறுப்பு இங்கு விதைக்கப்படுகிறது என்கிறார் ரவிக்குமார்.

தமிழகத்தில் ஆட்சியில் இருந்தபோது, சட்டமன்றத்தில் தமிழ்நாடு என்ற பெயர் மாற்றக் கோரிக்கை எழும்போதெல்லாம் அதனை தொடர்ந்து எதிர்த்துவந்த காங்கிரஸ் கட்சி 1930களிலேயே தமிழக காங்கிரஸ் கட்சி என்ற பெயரைச் சூட்டிவிட்டது.

1956ல் மொழிவாரி மாநிலங்கள் அறிவிக்கப்பட்டு, ஆந்திரா பிரிந்துசென்றுவிட்ட நிலையில் இந்தக் கோரிக்கை மிகத் தீவிரமடைந்தது. மெட்ராஸ் மாநிலத்திற்கு தமிழ்நாடு எனப் பெயர் சூட்ட வேண்டும் என்பது உள்ளிட்ட சில கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி சங்கரலிங்க நாடார் 1956 ஜூலை 27ஆம் தேதியன்று உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தைத் துவங்கினார். பல்வேறு தலைவர்கள் வலியுறுத்தியும் அவர் தனது போராட்டத்தைக் கைவிட மறுத்துவிட்டார். 76 நாள் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அக்டோபர் 13ஆம் தேதியன்று அவரது உயிர் பிரிந்தது.

தமிழரசுக் கட்சியின் ம.பொ. சிவஞானம் போன்றவர்கள் நீண்டகாலமாக பெயர் மாற்றத்திற்காகப் போராடிவந்த நிலையில், சங்கரலிங்க நாடாரின் மறைவு இந்தப் போராட்டத்திற்கு புதிய உத்வேகத்தை அளித்தது.

1957ல் தி.மு.க. முதன் முறையாக சட்டமன்றத்தில் நுழைந்தபோதே, அதனுடைய முதல் தீர்மானம் மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்பது தமிழ்நாடு எனப் பெயர் மாற்றப்பட வேண்டும் என்பதாகத்தான் இருந்தது. 1957 மே 7ஆம் தேதியன்று தீர்மானம் வாக்கெடுப்புக்கு விடப்பட்டபோது 42 பேர் ஆதரவாகவும் 127 பேர் எதிராகவும் வாக்களிக்க, தீர்மானம் தோல்வியடைந்தது.

1961 ஜனவரியில் சோஷலிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர் பி. சின்னத்துரை மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்பதை தமிழ்நாடு என மாற்ற வேண்டுமென தீர்மானம் கொண்டுவந்தபோது, இது தொடர்பான விவாதத்தை முதலமைச்சர் பிப்ரவரி வரை ஒத்திவைத்தார். ஆனால், தி.மு.க. உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சியினர் சட்டமன்றத்தைத் தொடர்ந்து மூன்று நாட்களுக்குப் புறக்கணித்ததையடுத்து முதலமைச்சர் காமராஜர், மெட்ராஸ் ஸ்டேட் என்பதை தமிழ்நாடு என நிர்வாகக் கடிதங்களில் குறிப்பிடுவதற்கு ஒப்புக்கொண்டது.

1961ல் ஒன்றுபட்ட மேற்கு வங்க இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாநிலங்களவையின் உறுப்பினர் பூபேஷ் குப்தா மெட்ராஸ் மாநிலத்திற்கு தமிழ்நாடு என்று பெயர்சூட்டக் கோரும் மசோதா ஒன்றைக் கொண்டுவந்தார். இது குறித்து நீண்ட விவாதம் மாநிலங்களவையில் நடைபெற்றது.

1964ல் தி.மு.க. உறுப்பினர் ராம. அரங்கண்ணல் இது தொடர்பாக தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டபோதும், அது தோற்கடிக்கப்பட்டது. இந்தத் தீர்மானத்தை எதிர்த்துப் பேசிய அமைச்சர் வெங்கட்ராமன், தமிழ்நாடு என்று சொன்னால் வெளி உலகில் இருப்பவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும் அதுமட்டுமல்ல, மெட்ராஸ் என்று சொன்னால்தானே சர்வதேச அரங்கத்தில் கேட்கும்போது பெருமையாக இருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டார்.

அப்போது தமிழகத்தில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பெயர் மாற்றக் கோரிக்கையை ஏற்பதில் பெரும் தயக்கம் இருந்தது. தமிழ்நாடு என்ற வார்த்தையில் உள்ள நாடு என்பது தனி நாட்டைக் குறிக்குமோ என்ற அச்சம் இருந்தது. "தமிழ்நாடு என்பது நமது நாடா அல்லது இந்தியா நமது நாடா? எப்படி இதையும் நமது நாடு அதையும் நமது நாடு என்று சொல்வது" என முதலமைச்சர் பக்தவத்சலம் கேள்வியெழுப்பினார்.

தவிர, தமிழரல்லாதவர்கள் நிலை குறித்தும் அச்சங்கள் இருந்தன. இதனாலேயே காங்கிரஸ் இந்தக் கோரிக்கையில் பெரிதாக ஆர்வம்காட்டவில்லை. பெயரை மாற்றாமல் இருப்பதற்கே மக்களின் ஆதரவு இருப்பதாகவும் காங்கிரஸ் நம்பியது.

Sunday, 27 September 2020

Liudmyla Mykhailovna Pavlychenko Soviet sniper July 12, 1916 – October 10, 1974

Liudmyla Mykhailovna Pavlychenko Soviet sniper

July 12, 1916 – October 10, 1974

Liudmyla Mykhailovna Pavlychenko (Ukrainian: Людмила Михайлівна Павличенко, Russian: Людмила Михайловна Павличенко; July 12, 1916 – October 10, 1974) was a Ukrainian Red Army Soviet sniper during World War II.[2] Credited with 309 kills, she is regarded as one of the top military snipers of all time[3] and the most successful female sniper in history.[4][5]

Early life and education[edit source]

Born in Bila Tserkva on July 12, 1916, Pavlichenko (née Belova) moved to Kiev with her family at the age of fourteen. There she joined a OSOAVIAKhIM shooting club and developed into an amateur sharpshooter, while working as a grinder at the Kiev Arsenal factory.[6] In 1937, as a student of Kiev University she completed a master's degree in history, focusing on the life of Bohdan Khmelnytsky.[7]

Career[edit source]

World War II[edit source]

In June 1941, 24-year-old Pavlichenko was in her fourth year studying history at the Kyiv University when Germany began its invasion of the Soviet Union.[6] Pavlichenko was among the first round of volunteers at the Odessa recruiting office, where she requested to join the infantry and subsequently she was assigned to the Red Army's 25th Rifle Division;[6] Pavlichenko had the option of becoming a nurse but refused; "I joined the army when women were not yet accepted".[6] There she became one of 2,000 female snipers in the Red Army, of whom about 500 survived the war. In early August 1941 she made her first two kills as a sniper near Belyayevka, using a Tokarev SVT-40 semi-automatic rifle with 3.5X telescopic sight.[6]

1943 postage stamp featuring Pavlichenko

Pavlichenko fought for about two and a half months near Odessa where she recorded 187 kills.[7] She was promoted to Senior Sergeant in August 1941 when she reached 100 confirmed kills. When the Romanians gained control of Odessa on 15 October 1941, her unit was withdrawn by sea to Sevastopol on the Crimean Peninsula,[7] where she fought for more than eight months.[6][8] In May 1942 newly promoted Lieutenant Pavlichenko was cited by the Southern Army Council for killing 257 German soldiers. Her total of confirmed kills during World War II was 309,[5][6] including 36 enemy snipers.

In June 1942, Pavlichenko was wounded by mortar fire. Because of her growing status, she was withdrawn from combat less than a month after recovering from her wound.

Visits to Allied countries[edit source]

Second Soviet Union-issued postage stamp dedicated to Pavlichenko

Pavlichenko was sent to Canada and the United States for a publicity visit and became the first Soviet citizen to be received by a US President when Franklin Delano Roosevelt welcomed her to the White House.[9] Pavlichenko was later invited by Eleanor Roosevelt to tour America relating her experiences.[9] While meeting with reporters in Washington, D.C., she was dumbfounded about the kind of questions put to her. "One reporter even criticized the length of the skirt of my uniform, saying that in America women wear shorter skirts and besides my uniform made me look fat."[4][10]

Pavlichenko appeared before the International Student Assembly being held in Washington, D.C., and later attended the meetings of the Congress of Industrial Organizations and made appearances and speeches in New York City and Chicago. In Chicago, she stood before large crowds, chiding the men to support the second front. “Gentlemen,” she said, “I am 25 years old and I have killed 309 fascist invaders by now. Don’t you think, gentlemen, that you have been hiding behind my back for too long?” Her words settled on the crowd, then caused a surging roar of support.[9] The United States gave her a Colt semi-automatic pistol. In Canada she was presented with a sighted Winchester rifle now on display at the Central Armed Forces Museum in Moscow. While visiting in Canada along with fellow sniper Vladimir Pchelintsev and Moscow fuel commissioner Nikolai Krasavchenko they were greeted by thousands of people at Toronto's Union Station.[citation needed]

On Friday November 21, 1942, Lieutenant Pavlichenko visited Coventry, UK, and accepted donations of £4,516 from Coventry workers to pay for three X-ray units for the Red Army. She also visited Coventry Cathedral ruins, then the Alfred Herbert works and Standard Car Factory from where most funds had been raised. She had earlier in the day inspected a Birmingham factory.[11]

Having attained the rank of major, Pavlichenko never returned to combat but became an instructor and trained Soviet snipers until the war's end.[6] In 1943, she was awarded the Gold Star of the Hero of the Soviet Union,[12] and was commemorated on a Soviet postage stamp.

Later years and death[edit source]

After the war, she finished her education at Kiev University and began a career as a historian. From 1945 to 1953, she was a research assistant of the Chief HQ of the Soviet Navy. She was later active in the Soviet Committee of the Veterans of War.[6] Pavlichenko died on October 10, 1974 at age 58, and was buried in the Novodevichye Cemetery in Moscow.[6][13]

A second Soviet commemorative stamp featuring Lyudmila Pavlichenko's portrait was issued in 1976.

In popular culture[edit source]

The American folk singer Woody Guthrie composed a song ("Miss Pavlichenko") as a tribute to her war record and to memorialize her visits to the United States and Canada.[14] It was released as part of The Asch Recordings.[15][16]

Pavlichenko was a subject of the 2015 movie, Battle for Sevastopol (original Ukrainian title – "Незламна" ("Indestructible", "Unbreakable")). A joint Ukrainian-Russian production, it was released in both countries on April 2, 2015. The international premiere took place two weeks later at the Beijing International Film Festival.

The popular Russian song "Cuckoo" (Russian: "Кукушка") is sung in her remembrance.[citation needed]

Awards and commemoration[edit source]

Pavlichenko’s war record was recognized in the Soviet Union by two commemorative stamps with her portrait (see images above)[17] She was a recipient of the following awards:

Hero of the Soviet Union

Order of Lenin (twice)

Medal for Battle Merit

Medal "For the Defence of Odessa"

Medal "For the Defence of Sevastopol"

Medal "For the Victory over Germany in the Great Patriotic War 1941–1945"

Image may contain: 1 person

Image may contain: 1 person, smiling

Thursday, 24 September 2020

PABLO NERUDA ,POET DIED 1904 JULY 12 -1973 ,SEPTEMBER 20

PABLO NERUDA ,POET DIED

1904 JULY 12 -1973 ,SEPTEMBER 20

பாப்லோ நெரூடா died sep 20,1973

காலச்சுவடு, ஆகஸ்ட் 2004

உலகமெங்கும் செத்துப்போன உதடுகள் ஒன்று

கூடுகின்றன. “இறந்துகிடக்கும் உங்கள் உதடுகளுக்காகப் பேச வந்திருக்கிறேன்”

என்று அறிவித்தவரைப் பற்றி அவை பேசுகின்றன.

பாப்லோ நெரூடாவின்( 1904- 1973) நூற்றாண்டு

இது. காதலர்கள் பரிமாறிக்கொண்ட ரகசியக்

கடிதங்களில் மட்டுமின்றி, புரட்சியாளர்களின் கடைசி

நாட்குறிப்புகளிலும் இடம்பெற்றிருந்தவை அவரது

கவிதைகள் .ஓர் ஓவியனின் பெயரையும்(பாப்லோ பிக்காஸோ)ஓர் எழுத்தாளனின் பெயரையும் (யேன் நெரூடா) கலந்து தனது புனைப்பெயரை உருவாக்கிக்கொண்ட அவரது உண்மையான பெயர் ((Ricardo Eliecer Neftali Reyes

Basoalto) பலருக்கும் தெரியாது. அவர் பிறந்த அடுத்த

மாதமே அவரது தாய் இறந்துவிட, அவரது அப்பா,

நெரூடாவுக்கு இரண்டு வயதானபோது மறுமணம்

செய்து கொண்டார்.

உலகப்புகழ்பெற்ற கவிஞராக அறியப்படும் நெரூடா

முதலில் எழுதியது கட்டுரைதான். அவர் வசித்துவந்த

டெமூகோ என்ற நகரத்தில் பிரசுரிக்கப்பட்டு

வந்த செய்தியேடு ஒன்றில் நெரூடாவின் முதல் கட்டுரை

வெளியானது. அப்போது அவருக்கு வயது பதின்மூன்று.

அதற்கு அடுத்த ஆண்டில் அவர் எழுதிய கவிதைகள்

பிரசுரமாகின. சரியாகப் படிக்கக்கூடத் தெரியாத

வயதில் ஒரு நாள் ஒரு கொந்தளிப்பான உணர்வு.

சில சொற்கள் , அறிமுகமில்லாத சொற்கள் அவருள்

தோன்றின. தினப்படி புழங்கும் சொற்களல்ல அவை.

அதற்குமுன் அனுபவித்திராத உணர்வை அனுபவித்த

நெரூடா தனக்குள் தோன்றிய அந்தச் சொற்களை

ஒரு காகிதத்தில் எழுதிவைக்கிறார். அது தான் அவரது

முதல் கவிதை பிறந்த விதம்.

கவிதை, கட்டுரை, விமர்சனம் எனப் பலவாறாக

எழுதிக் குவித்த நெரூடாவின் ஐம்பதாவது பிறந்தநாள்

கொண்டாடப்பட்டபோது உலகமெங்குமிருந்து

எழுத்தாளர்கள் நேரில் சென்று வாழ்த்தினார்கள் .

தனது இருபத்து மூன்றாவது வயதில் பர்மாவுக்கான

சிலி நாட்டுத் தூதராக நியமிக்கப்பட்ட அவர் சிங்கப்பூர்,

இலங்கை உட்பட பல்வேறு நாடுகளிலும்

பணியாற்றினார். அவரது பணியின் காரணமாகவன்றி

அர்ப்பணிப் பின் காரணமாக அரசியலில் அவர்

தீவிரமாக ஈடுபட்டார். அரசியல் அவரது வாழ்வில்

மட்டுமல்ல கவிதையிலும் ஓர் அங்கமாக மாறியது.

இலக்கியம், அரசியல் ஆகியவற்றைப் போலவே

விதவிதமான உணவுகளின் மீதும், பெண்களின் மீதும்

நெரூடாவுக்கு அளவுகடந்த விருப்பம் இருந்தது. அவரது நினைவுக் குறிப்புகளைப் படிக்கும்போது ( Memoirs, Pengu,1978) எந்த விதமான தயக்கமுமின்றி அவர் தனது வாழ்வைத் திறந்து வைத்திருப்பதை நாம்

உணரலாம். “நினைவுக் குறிப்புகளை எழுதும் ஓர்

எழுத்தாளன் நினைவுகூர்பவை ஒரு கவிஞன்

நினைவுகூர்பவை அல்ல.

ஒரு கவிஞன் குறைவாக வாழ்ந்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் ஏராளமானவற்றைப் புகைப்படம் எடுத்தது போல தன்னுஷீமீ பதிந்துவைக்கிறான். நமக்காக மிகுந்த கவனத்தோடு துல்லியமாக அவற்றை அவன்

மறுஆக்கம் செளிணிகிறான். கவிஞன் அவனது காலத்தின் தீயாலும், இருட்டாலும் அலைக்கழி க்கப்பட்ட பேளிணிகளை ஒரு 'காலரி' நிறைய நமக்குத் தருகின்றான்” என்ற நெரூடா, “நான் எனக்குள் மட்டும் வாழவில்லை; மற்றவர்களது வாழ்வுகளையும் வாழ்ந்திருக்கிறேன்” என்கிறார்.

“வேலைச் சுமைகளை மீறி, கனவுகள் தரும்

இடைவெளிதான் நம்மை எழுந்து நிற்கவைக்கிறது”

என்ற நெரூடாவின் வரிகளை இப்போது மீண்டும்

படிக்கும்போது காப்ரியல் கார்ஸியா மார்க்யெஸ்

நெரூடாவைச் சந்தித்தது பற்றி எழுதியுள்ளது

நினைவுக்கு வருகிறது ((Strange Pilgrims, Joanathan Cape,

London 1993). கனவு காண்பதையே

தொழிலாகக்கொண்ட ஃப்ரா ஃப்ரீடா என்கிற

பெண்ணைப் பற்றி விவரிக்கும் மார்க்யெஸ், அவளை

நெரூடாவுடன் சேர்த்து ஸ்பெயினில் சந்திக்கிறார்.

எல்லோரும் மதிய உணவு உண்டபின் நெரூடா

சிறிதுநேரம் தூங்கச் செல்கிறார். அந்தப் பெண்

அவளது அறைக்குச் செல்கிறாள்

பத்து நிமிடம் தூங்கிவிட்டு நெரூடா

புத்துணர்வோடு வருகிறார்.

“அந்தக் கனவு காணும் பெண்ணை என் கனவில்

பார்த்தேன்” என்றார் அவர். அந்தக் கனவைப் பற்றிச்

சொல்லுங்கள் என்றார் (அவரது மனைவி) மெடில்டா.

கவி ஆளுமை “அவள் என்னைப் பற்றிக் கனவு காண்பதுபோல

நான் கனவு கண்டேன்” என்றார் அவர்.

“இது போர்ஹே எழுதியது போல இருக்கிறது”

என்றேன் நான்.

அவர் என்னைப் பார்த்தார், அவமதிப்படைந்தது

போல அவரது தலை குனிந்திருந்தது “அவர் அதை

ஏற்கனவே எழுதிவிட்டாரா?”

“இதுவரை எழுதவில்லையென்றால் என்றாவது

ஒருநாள் அவர் அதை எழுதத்தான் வேண்டும்”

என்றேன் நான்.

. . . மாலையில் நெரூடா ஊருக்குப் புறப்படுகிறார்.

ஃப்ரா ஃப்ரீடாவும் அதே கப்பலில் கிளம்புகிறாள் .

“நான் உங்கள் கவிஞரை எனது கனவில் பார்த்தேன்.”

வியப்படைந்த மார்க்யெஸ் அவளிடம் அந்தக் கனவு

பற்றிக் கேட்கிறார்.

“ அவர் என்னைப் பற்றிக் கனவு காண்பதுபோலக்

கனவு கண்டேன் என்றாள் அவள் . அதை நான்

நம்பவில்லை என்பதுபோல நான் பார்த்த பார்வை

அவளைக் குழப்பிவிட்டது. ‘நீ எதை எதிர்பார்க்கிறாய் ?

சிலநேரங்களில் நாம் காணும் கனவுகளில் யதார்த்த

வாழ்க்கையோடு எந்தத் தொடர்புமில்லாத ஒரு கனவு

இருக்கக்கூடும்’ என்றாள் அவள் . ஆனால் நெரூடாவின்

கனவுகளிலும் கவிதைகளிலும் வாழ்வோடு

தொடர்பில்லாத எதுவுமே இருந்ததில்லை. “புராதன

விளக்குகளைச் சொற்கள் உரசும் தன் கவிதைகளால்

பற்றவைத்துச் சாதாரண மக்களின் ரத்தத்தையும்

தழும்புகளையும் பார்த்தவர் அவர். நம்மையும் பார்க்கச்

செய்தவர் .”

“(கவிதை) இருளில் நடந்து செல்ல வேண்டும்,

மனிதர்களின் இதயங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டும்,

பெண்களின் விழிகளை, தெருக்களில் இருக்கும்

அறிமுகமற்ற மனிதர்களை, நட்சத்திரங்களை ஒளிரும்

இரவின் நடுவில் அல்லது அதிகாலையின்

மெல்லிருட்டில் இருப்பவர்கள் கவிதையின் ஒரே

ஒரு வரியேனும் வேண்டும் என உணர வேண்டும். . .

நாம் அறிந்திராதவற்றுக்குள் நாம் மறைந்துபோக

வேண்டும். அவர்கள் திடீரென்று நம்முடைய ஒன்றைக்

கண்டெடுக்க வேண்டும், தெருவிலிருந்து, மணலிலிருந்து,

அதே காடுகளில் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக

வீழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இலைகளிலிருந்து. . . நாம்

உருவாக்கிய ஒரு பொருளை அவர்கள் கண்டெடுக்க

வேண்டும். . . அப்போதுதான் நாம் கவிஞர்கள் . அந்தப்

பொருளில் நம் கவிதை வாழும். . .”

நெரூடாவைப் பற்றி எழுதுபவர்கள் அவரது

கொந்தளிக்கும் கவிதை வரிகளால் அடித்துச்

செல்லப்படுவதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. 1973

செப்டம்பர் 11இல் சல்வடார் அலண்டேயின் அரசு

கவிழ்க்கப்பட்டு அவர் இறந்த பன்னிரெண்டாவது

நாளில் நெரூடா இறந்தார். தனது இளம் வயதில்

தான் எழுதிய கவிதைகளில் கற்பனையாகச்

சித்தரித்திருந்த தனிமை; இறக்கும்போது தன்னையும்,

ராணுவத்தினரால் உடைத்து நொறுக்கப்பட்ட தனது

வீட்டையும் சூழ்ந்திருக்கப் போகிறதென்பது

நெரூடாவுக்குத் தெரியாது.

சிலியில் நடந்த ராணுவப் புரட்சியும்

அலெண்டேயின் மரணமும், நெரூடாவின் இறப்புக்கு

ஒரு துயரார்ந்த பின்னணியைத் தந்துவிட்டன. ஆனால்

அவற்றைத் தாண்டி நெரூடாவை நினைவுகூர

எத்தனையோ அற்புதமான வழிகள் இருக்கின்றன.

நெரூடாவின் நினைவுக் குறிப்புகளைப் படித்து

முடித்தபோது அவரது கனவுகளையும், கவிதைகளையும்,

காதல் அனுபவங்களையும் மீறி என்னுள் ஒரு கேள்வி

உறுத்தியது. காந்தியின் சத்திய சோதனை பெண்களை

எப்படிக் கையாண்டது என்பது நமக்குத் தெரியும்.

அதுபோலவே நெரூடா ‘அனுபவித்த’ பெண்களுக்கும்

சொல்வதற்கு நிறைய இருந்திருக்கும். அதிலும்

குறிப்பாக அவர் பர்மாவிலிருந்தபோது சந்தித்த ஜோஸி

ப்ளிஸ் என்ற பெண்ணுக்கு . ஆங்கிலேயப்

பெண்ணைப்போல உடுத்திக்கொண்டிருந்த,

அதுபோலவே பெயர் வைத்துக் கொண்டிருந்த பர்மியப்

பெண் அவர். நெரூடாவுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தார்.

தன்னை நெரூடா கைவிட்டுவிடுவாரோ என்ற பயம்.

இரவெல்லாம் கத்தியோடு நெரூடாவின் படுக்கையைச்

சுற்றிச் சுற்றி வந்துகொண்டிருப்பார். தன்னை மட்டுமே

நெரூடா நேசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகப் பல்வேறு

மந்திரச் சடங்குகளைச் செய்வார் . ‘அதிர்ஷ்டவசமாக’

அந்த நேரத்தில் நெரூடாவுக்கு இலங்கைக்கு மாற்றல்

உத்தரவு வந்தது. ஜோஸியிடமிருந்து தப்பித்து அவர்

இலங்கைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

ஆனால் சில நாட்களில் அவரைத்தேடி ஜோஸி

இலங்கைக்கு வந்துவிட்டார். அவரை நெரூடா

வீட்டுக்குள் சேர்க்கவில்லை. எதையும் செய்யக்கூடிய

“love - smitten terrorist” என்று நெரூடாவால்

வர்ணிக்கப்பட்ட ஜோஸி தெருவிலேயே கிடந்து

தோற்றுத் தனது ஊருக்குத் திரும்புவதென முடிவுசெய்து

நெரூடாவை வழியனுப்ப வரும்படி கேட்கிறார். கப்பல்

புறப்படும் நேரம் கண்ணீர் வழிய நெரூடாவை

முத்தமிடுகிறார். அவரது ஷுக்களை முத்தமிடுகிறார்.

ஷு பாலிஷ் ஜோஸியின் முகமெங்கும்

அப்பிக் கொள்கிறது . “அடக்கமுடியாத துக்கம், அவளது

முகத்தில் உருண்ட கண்ணீர்த் துளிகள் இன்னும்

என் நினைவில் பசுமையாக உள்ளன ” என்று கூறுகிறார்

நெரூடா. ஜோஸி ப்ளிஸ்ஸுடனான நெரூடாவின்

உறவில் இரண்டு மனிதர்களின், முரண்பட்ட இரு

கலாச்சாரங்களின் மோதலையே பார்க்கிறோம்.

நெரூடாவிடம் வெளிப்படுகிற ‘ஓரியண்டலிச’

மனோபாவம் நம்மை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது.

இலங்கையில் நெரூடாவுக்கு ஏராளமான பெண்கள்

கிடைக்கிறார்கள். அவர்களில் பெருபாலானோர்

‘காலனியத்தின் விளைபொருட்கள்’. அதில் ஒரு பெண்

ஒரே இரவில் பதினான்கு பேரைப் புணர்ந்தவள் .

ஆனால் அவள் விபச்சாரியல்ல. எல்லாம் ஒரு

‘ஜாலிக்காக’. அவ்வளவுதான். இப்படிப் பெண்கள்

சுலபமாகக் கிடைத்தாலும் நெரூடா

திருப்திகொள்ளவில்லை . அவரது உடல் இரவு பகல் இடையறாது பெரு

நெருப்பாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. பல பெண்கள் தாங்களாகவே

விரும்பி அந்த நெருப்புக்குத் தமது உடல்களைத்

தந்து சென்றனர். போயர் பெண்கள், ஆங்கிலேயப்

பெண்கள், திராவிட ரத்தம் ஓடும் பெண்கள்.

நெரூடா கொழும்பில் வசித்த பங்களா மிகப்

பெரியது. அதன் கழிவறை வெளியே தனியே

அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கழிவறையை யார்

சுத்தம் செய்கிறார்கள்என்பது நெரூடாவுக்குத்

தெரியாது. ஒரு நாள் அது யாரென்பது நெரூடாவுக்குத் தெரியவந்தது. “இலங்கையில் நான் இதுவரை சந்தித்திராத அழகி. ஒரு சிலையைப் போல இருந்தாள்.அவள் ஒரு தமிழ்ப் பெண், பறையர் சாதியைச் சேர்ந்தவள் அவள் சிவப்பும் பொன் நிறமும் கொண்ட

மட்டரகமான புடவையை உடுத்தி இருந்தாள் . கைகளில் கனமான வளையல்கள். அவளது மூக்கின் இருபுறமும் இரண்டு சிறிய சிவப்பு மூக்குத்திகள்

மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அவை வெறும்

கண்ணாடிதான் என்ற போதிலும் அவளது

முகத்தில் ரத்தினங்களாக மின்னிக்கொண்டிருந்தன.”

அவளை வசியப்படுத்த நெரூடா பலவித

முயற்சிகளைச் செய்கிறார். எதற்கும் பலனில்லை.

“ஒரு நாள் நேராகச் சென்று அவளது கையைப்

பிடித்தேன், கண்களைப் பார்த்தேன். அவளோடு

பேச என்னிடம் ஒரு மொழியும் இல்லை. ஒரு சிறு

புன்னகைகூட இன்றி அவள் படுக்கையறைக்கு

வந்தாள்.” ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட

தென்னிந்தியச் சிற்பத்தைப் போல அவள் இருந்ததாக

நெரூடா வர்ணிக்கிறார். “அவளைப் புணர்ந்தது ஒரு

சிலையைப் புணர்ந்ததுபோல இருந்தது. கடைசிவரை

அவளது கண்கள் திறந்தபடியே இருந்தன.

அவளிடமிருந்து ஒரு எதிர்வினையும் இல்லை”.

நெரூடாவின் வர்ணனையைப் படிக்கும்போது ஏறத்தாழ நெரூடா

அப்பெண்ணைக் கற்பழித்தார் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

நெரூடாவின் அற்புதமான நினைவுக் குறிப்புகளைப்

படித்து முடித்தபோது (15 ஆண்டுகளுக்கு முன்)

அந்நூலைப் பெண்ணிய நோக்கில் வாசித்தால்

எப்படியிருக்கும் என எண்ணிப் பார்த்தேன்.

நெரூடாவின் நூற்றாண்டிலாவது யாரேனும் அதைச்

செய்ய வேண்டும். ஒரு பெண்தான் அத்தகைய

வாசிப்பைச் செய்ய முடியும் என்பதைத் தனியே

சொல்லத் தேவையில்லை.