Lisbon massacre 1506 Easter Slaughter took place in April, 1506, in Lisbon in the Kingdom of Portugal.

 

 Lisbon massacre  1506 Easter Slaughter took place in April, 1506,

 in Lisbon in the Kingdom of Portugal. 

லிஸ்பன் படுகொலை (மாற்றாக லிஸ்பன் படுகொலை அல்லது 1506 ஈஸ்டர் படுகொலை) போர்ச்சுகல் இராச்சியத்தில் உள்ள லிஸ்பனில் ஏப்ரல்19, 1506 இல் நடந்தது. கத்தோலிக்கர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டு மாலுமிகளின் கூட்டம், டாகுஸில் நங்கூரமிட்டு, யூதர்கள் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான மக்களை துன்புறுத்தியது, சித்திரவதை செய்து, கொன்றது மற்றும் எரித்து கொன்றது, அதன் விளைவாக கொலை மற்றும் மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கையின் குற்றவாளிகளாக கருதப்பட்டது. இந்த சம்பவம் போர்த்துகீசிய விசாரணை நிறுவப்படுவதற்கு முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பும், 1496 இல் யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டு ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1497 இல் மன்னர் மானுவல் I ஆட்சியின் போது கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

பின்னணி[தொகு]

ஸ்பெயினின் கத்தோலிக்க மன்னர்களால் 1492 இல் காஸ்டில் மற்றும் அரகோனில் இருந்து யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில், ஆயிரக்கணக்கான யூதர்கள் அண்டை நாடான போர்ச்சுகலில் தஞ்சம் புகுந்தனர். மன்னர் மானுவல் I யூத சமூகத்தின் மீது மிகவும் சகிப்புத்தன்மையுடன் இருந்தார், ஆனால் ஸ்பெயினின் அழுத்தத்தின் கீழ், 1496 இல் யூதர்களை வெளியேற்ற ஆணையிட்டார், அதற்கு பதிலாக 1497 இல் கத்தோலிக்க மதத்திற்கு மாறுவதை கட்டாயமாக்கினார்.

படுகொலை[தொகு]

நம்பிக்கையற்றவர்களுக்கு எதிரான வெற்றிக் கடிதம்

1506 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 19 ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று இக்ரேஜா டி சாவோ டொமிங்கோஸ் டி லிஸ்போவாவில் (இன்று ஒரு நினைவு மாத்திரை உள்ளது) படுகொலை தொடங்கியது என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. யாரோ ஒருவர் சத்தியம் செய்தபோது, ​​​​நாட்டில் ஏற்பட்ட வறட்சி மற்றும் பிளேக் முடிவுக்கு வர விசுவாசிகள் பிரார்த்தனை செய்தனர். அவர்கள் பலிபீடத்தில் இயேசுவின் ஒளிமயமான முகத்தைப் பார்த்தார்கள் - இது கத்தோலிக்கர்களால் மட்டுமே விளக்கப்படக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு, மேசியாவின் செய்தி, ஒரு அதிசயம்.

மதம் மாறிய யூதர்களில் ஒருவரான ஒரு புதிய கிறிஸ்தவர் வேறுவிதமாகக் கருதினார், மேலும் அது சிலுவையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே என்று தனது கருத்தை வெளிப்படுத்தினார். மக்கள் மாஸ்க்கு கூடினர், இதைக் கேட்டு, அந்த நபரின் தலைமுடியைப் பிடித்து, தேவாலயத்திற்கு வெளியே கொண்டு வந்தனர், அங்கு அவர் கூட்டத்தால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார் மற்றும் அவரது உடல் மத்திய லிஸ்பனின் முக்கிய சதுரங்களில் ஒன்றான ரோசியோவில் எரிக்கப்பட்டது.

அப்போதிருந்து, ஏற்கனவே மக்களால் நம்பப்படாத புதிய கிறிஸ்தவர்கள் வறட்சி, பஞ்சம் மற்றும் பிளேக் ஆகியவற்றிற்கு பலிகடாக்களாக மாறினர். டொமினிகன் பிரியர்கள் கடந்த 100 நாட்களில் செய்த பாவங்களை மன்னிப்பதாக உறுதியளித்தனர், மேலும் 500 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் (அவர்களில் பலர் ஹாலந்து மற்றும் ஜீலாந்து மற்றும் ஜெர்மனி இராச்சியத்தின் மாலுமிகள்) திரண்டனர். அவர்கள் தெருக்களில் காணக்கூடிய அனைத்து புதிய கிறிஸ்தவர்களையும் கொன்றனர், அவர்களின் உடல்களை டேகஸ் அல்லது ரோசியோவில் எரித்தனர். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை 500க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர்.

ராஜாவும் நீதிமன்றமும் பிளேக் நோயிலிருந்து தப்பிக்க லிஸ்பனில் இருந்து அப்ரன்டீஸுக்கு முன்னதாகவே புறப்பட்டுச் சென்றனர், படுகொலை தொடங்கியபோது அவர்கள் இல்லை. கிங் மானுவல் I அவிஸில் இருந்தபோது, ​​​​லிஸ்பனில் நடந்த நிகழ்வைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது, மேலும் இரத்தக்களரிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க நீதிபதிகளை அனுப்பினார். இதற்கிடையில், கூட்டம் அதிகரித்து வன்முறை பரவியதால், லிஸ்பனில் எஞ்சியிருந்த சில அதிகாரிகளால் தலையிட முடியவில்லை.

ஏப்ரல் 20 திங்கட்கிழமைக்குள், அதிகமான உள்ளூர் மக்கள் கூட்டத்தில் சேர்ந்தனர், இது இன்னும் வன்முறையுடன் படுகொலையை நடத்தியது. புதிய கிறிஸ்தவர்கள், இனி தெருக்களில் இல்லை, அவர்களது வீடுகளிலிருந்தும் தேவாலயங்களிலிருந்தும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, பொது சதுக்கங்களில் உயிருடன் அல்லது இறந்த நிலையில் எரிக்கப்பட்டனர். கூட்டம் அவர்களை துண்டு துண்டாக கிழித்து அல்லது சுவர்களில் வீசியதால், கைக்குழந்தைகள் கூட காப்பாற்றப்படவில்லை. வீடுகளைக் கொள்ளையடித்து, தங்கம், வெள்ளி மற்றும் துணிமணிகள் அனைத்தையும் திருடிச் சென்றனர். இரண்டாவது நாளில் 1,000க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர். அன்றைய தினம் யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்த புதிய கிறிஸ்தவர்களை விட அதிகமானவர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது: சிலர் தங்கள் அண்டை வீட்டாரை மதங்களுக்கு எதிரானவர்கள் என்று குற்றம் சாட்டினர், மேலும் இந்த துரதிர்ஷ்டவசமானவர்கள் புதிய கிறிஸ்தவர்களின் அதே விதியை சந்தித்தனர்.

செவ்வாயன்று, நீதிமன்ற உறுப்பினர்கள் நகரத்திற்கு வந்து சில புதிய கிறிஸ்தவர்களை மீட்டனர். ஜோவா ரோட்ரிக்ஸ் மஸ்கரென்ஹாஸ், கிங்ஸ் ஸ்கையர், படுகொலையில் தவறுதலாக கொல்லப்பட்டார், மேலும் இது அரச காவலரின் வருகையைத் தூண்டியது - அதற்குள் 1,900 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். Lisbon Freguesia இன் தலைவரான Aires da Silva மற்றும் D. அல்வரோ டி காஸ்ட்ரோ, கவர்னர், கூட்டத்தைத் தடுக்க முயன்றவர்களில் பிரியர் ஆஃப் க்ராட்டோ மற்றும் D. Diogo Lopo, Alvitoவின் பாரோன், சிறப்பு அதிகாரங்களைக் கொண்டிருந்தனர். கூட்டத்தின் உறுப்பினர்களை தூக்கிலிட ராஜாவிடம் இருந்து.

பின்விளைவு[தொகு]

இழந்தவர்களின் நினைவாக லிஸ்பனில் உள்ள நினைவுச்சின்னம். அது: 'சகிப்பின்மை மற்றும் மத வெறியால் பாதிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான யூதர்களின் நினைவாக, 1506 ஏப்ரல் 19 அன்று இந்த சதுக்கத்தில் தொடங்கிய படுகொலையில் கொல்லப்பட்டார்'. அடித்தளத்தில் யோபு புத்தகத்திலிருந்து ஒரு வசனம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது: 'ஓ பூமியே, என் இரத்தத்தை மூடாதே, என் அழுகைக்கு இடமில்லை.'

சில போர்த்துகீசியர்கள் கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டனர், மற்றவர்கள் தங்கள் உடைமைகள் அனைத்தையும் கிரீடத்தால் பறிமுதல் செய்தனர். வெளிநாட்டினர் தங்கள் கொள்ளையடிப்புடன் தங்கள் கேரக்குகளுக்குத் திரும்பினர். படுகொலையைத் தூண்டிய இரண்டு தேசத்துரோக டொமினிகன் பிரியர்களின் மதக் கட்டளைகள் அகற்றப்பட்டு, கழுமரத்தில் எரிக்கப்பட்டன.

எட்டு ஆண்டுகளில் சாவோ டொமிங்கோஸ் கான்வென்ட் மூடப்பட்டதாகவும், லிஸ்பன் நகரத்தின் அனைத்துப் பிரதிநிதிகளும் கிரவுன் கவுன்சிலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டதாகவும் செய்திகள் உள்ளன - கிங் ஜான் 1385 முதல் லிஸ்பன் கவுன்சிலில் இடம் பெற்றிருந்தார். அந்த பாக்கியத்தை ஊருக்கு கொடுத்தேன்.

படுகொலையைத் தொடர்ந்து, புதிய கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான சந்தேகத்தின் சூழல் போர்ச்சுகல் இராச்சியம் முழுவதும் பரவியது. போர்த்துகீசிய விசாரணை முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிறுவப்பட்டது; யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள் தப்பியோடியது அல்லது நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டது. நாடுகடத்தப்பட்டாலும், அவர்கள் இன்னும் தங்கள் குடியேற்றத்திற்கு பணம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது; அவர்கள் எடுத்துச் செல்லக்கூடிய சாமான்களுடன் மட்டுமே பயணம் செய்து, தங்கள் சொத்துக்களை அரசிடம் விட்டுவிட வேண்டும் அல்லது விற்க வேண்டும்.

படுகொலைக்குப் பிறகு, யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்த புதிய கிறிஸ்தவர்கள் போர்த்துகீசிய மன்னரிடம் இன்னும் ஆழ்ந்த விசுவாசத்தை உணர்ந்தனர்.

The Lisbon massacre (alternatively known as the Lisbon pogrom or the 1506 Easter Slaughter) took place in April, 1506, in Lisbon in the Kingdom of Portugal. A crowd of Catholics, and foreign sailors who were anchored in the Tagus, persecuted, tortured, killed, and burnt at the stake hundreds of people who were accused of being Jews, and consequently deemed guilty of deicide and heresy. This incident took place thirty years before the establishment of the Portuguese Inquisition and nine years after the Jews were expelled in 1496 and forced to convert to the Catholic Church in 1497, during the reign of King Manuel I.

Background[edit]

In the years that followed the banishment of the Jews from Castile and Aragon in 1492 by the Catholic Monarchs of Spain, thousands of Jews took refuge in the neighbouring Kingdom of Portugal. King Manuel I was by far more tolerant toward the Jewish community but, under pressure from Spain, decreed the expulsion of the Jews in 1496, and instead made their conversion to Catholicism compulsory in 1497.

The massacre[edit]

Epistola de victoria contra infideles habita, 1507

It is reported that the massacre began in the Igreja de São Domingos de Lisboa (where there is today a memorial tablet) on Sunday, 19 April 1506. The faithful were praying for the end of the drought and plague that swept the country when someone swore they had seen the illuminated face of Jesus on the altar — a phenomenon that could only be explained by the Catholics present as a message from the Messiah, a miracle.

A New Christian, one of the converted Jews, thought otherwise, and voiced his opinion that it had been only the reflection of a candle on the crucifix. The men gathered for Mass, hearing this, grabbed the man by his hair and brought him outside the church where he was beaten to death by the crowd and his body was burnt in the Rossio, one of the main squares of central Lisbon.

From that point the New Christians, who were already not trusted by the population, became the scapegoats for the drought, famine and plague. Dominican friars promised absolution for sins committed over the previous 100 days to those who killed the "heretics", and a crowd of more than 500 people (many of them sailors from the counties of Holland and Zeeland, and the Kingdom of Germany) gathered and killed all the New Christians they could find on the streets, burning their bodies by the Tagus or in the Rossio. That Sunday, more than 500 people were killed.

The king and the court had earlier left Lisbon for Abrantes to escape the plague, and were absent when the massacre began. King Manuel I was in Avis when he was informed of the event in Lisbon, and dispatched magistrates to try to put an end to the bloodbath. Meanwhile, the few authorities remaining in Lisbon were unable to intervene, as the crowd grew and the violence spread.

By Monday, 20 April, more local people had joined the crowd, which carried on the massacre with even more violence. The New Christians, no longer about on the streets, were dragged from their houses and from churches and were burnt in the public squares alive or dead. Not even infants were spared, as the crowd ripped them to pieces or threw them against the walls. The crowd proceeded to loot the houses, stealing all the gold, silver and linens they could find. More than 1,000 people were killed on the second day. It is also recorded that more than New Christians of Jewish ancestry were killed that day: some people accused their neighbours of heresy, and these unfortunates met the same fate as the New Christians.

On Tuesday, members of the court arrived at the city and rescued some of the New Christians. João Rodrigues Mascarenhas, the King's Squire, was killed by mistake in the massacre, and this triggered the arrival of the royal guard—more than 1,900 people had been killed by then. Aires da Silva, head of the Lisbon Freguesia, and D. Álvaro de Castro, Governor, were among those who tried to stop the crowd, were backed by the Prior of Crato and D. Diogo Lopo, Baron of Alvito, who had special powers from the King to execute members of the crowd.

Aftermath[edit]

Monument in Lisbon in memory of those lost. It reads: "In memory of the thousands of Jews who were victimed by intolerance and religious fanaticism, killed on the massacre that started on 19 April 1506, on this square". The base has a verse from the Book of Job etched onto it: "O earth, cover not thou my blood, and let my cry have no place."

Some Portuguese were arrested and hanged, while others had all their possessions confiscated by the Crown. The foreigners returned to their carracks with their plunder and sailed away. The two seditionist Dominican friars who had incited the massacre were stripped of their religious orders and were burnt at the stake.

There are reports that the São Domingos Convent was closed down during the eight years that followed, and all the representatives of the city of Lisbon were expelled from the Council of the Crown—Lisbon had had a seat in the Council since 1385, when King John I gave the city that privilege.

Following the massacre, a climate of suspicion against New Christians pervaded the Kingdom of Portugal. The Portuguese Inquisition was established thirty years afterward; many families of Jewish ancestry either escaped or were banished from the country. Even banished, they still had to pay for their emigration; they had to leave or sell their properties to the Crown, traveling only with the luggage they could carry.

After the massacre, New Christians of Jewish ancestry still felt deep allegiance to the Portuguese monarch.^[1

THE BOSTON MASSACRE 1770 MARCH 5

 

THE BOSTON MASSACRE

 1770 MARCH 5

போஸ்டன் படுகொலை என்பது 1770 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 5 ஆம் தேதி பாஸ்டனில் உள்ள கிங் தெருவில் நிகழ்ந்த ஒரு பயங்கரமான கலவரமாகும். இது அமெரிக்க குடியேற்றவாசிகளுக்கும் ஒரு தெரு சண்டைக்கும் தொடங்கியது

பொருளடக்கம்

பாஸ்டன் படுகொலைக்கு முன்னுரை

காலனிஸ்டுகளுக்கும் படையினருக்கும் இடையே வன்முறை வெடிக்கிறது

பாஸ்டன் படுகொலை பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பு பார்வைகளுக்கு தூண்டியது

ஜான் ஆடம்ஸ் ஆங்கிலேயரை பாதுகாக்கிறார்

பாஸ்டன் படுகொலைக்குப் பின்னர்

ஆதாரங்கள்

போஸ்டன் படுகொலை என்பது 1770 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 5 ஆம் தேதி பாஸ்டனில் உள்ள கிங் தெருவில் நிகழ்ந்த ஒரு பயங்கரமான கலவரமாகும். இது அமெரிக்க குடியேற்றவாசிகளுக்கும் ஒரு தனி பிரிட்டிஷ் சிப்பாய்க்கும் இடையில் ஒரு தெரு சண்டையாகத் தொடங்கியது, ஆனால் விரைவாக குழப்பமான, இரத்தக்களரி படுகொலைக்கு அதிகரித்தது. இந்த மோதல் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பு உணர்வை உற்சாகப்படுத்தியது மற்றும் அமெரிக்க புரட்சிக்கு வழி வகுத்தது.

பாஸ்டன் படுகொலைக்கு முன்னுரை

பதட்டங்கள் அதிகமாக ஓடின பாஸ்டன் 1770 இன் ஆரம்பத்தில். 2,000 க்கும் மேற்பட்ட பிரிட்டிஷ் வீரர்கள் 16,000 குடியேற்றவாசிகளின் நகரத்தை ஆக்கிரமித்து பிரிட்டனின் வரிச் சட்டங்களை அமல்படுத்த முயன்றனர். முத்திரை சட்டம் மற்றும் டவுன்ஷெண்ட் சட்டங்கள் . அமெரிக்க குடியேற்றவாசிகள் தாங்கள் அடக்குமுறையாகக் கண்ட வரிகளுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்தனர், 'பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் வரி விதிக்கப்படவில்லை' என்ற கூக்குரலைச் சுற்றி திரண்டனர்.

காலனித்துவவாதிகளுக்கும் படையினருக்கும் இடையிலான சண்டைகள்-மற்றும் தேசபக்த காலனித்துவவாதிகள் மற்றும் பிரிட்டனுக்கு விசுவாசமான காலனித்துவவாதிகள் (விசுவாசிகள்) இடையே - பெருகிய முறையில் பொதுவானவை. வரிகளை எதிர்ப்பதற்காக, தேசபக்தர்கள் பெரும்பாலும் பிரிட்டிஷ் பொருட்களை விற்கும் கடைகளையும், கடை வியாபாரிகளையும் தங்கள் வாடிக்கையாளர்களையும் மிரட்டினர்.பிப்ரவரி 22 அன்று, தேசபக்தர்கள் ஒரு கும்பல் அறியப்பட்ட விசுவாசியின் கடையைத் தாக்கியது. சுங்க அதிகாரி எபினேசர் ரிச்சர்ட்சன் கடைக்கு அருகில் வசித்து வந்தார், மேலும் தனது வீட்டின் ஜன்னல் வழியாக துப்பாக்கியால் சுட்டு பாறை வீசும் கூட்டத்தை உடைக்க முயன்றார். அவரது துப்பாக்கிச் சூடு கிறிஸ்டோபர் சீடர் என்ற 11 வயது சிறுவனைத் தாக்கி கொன்றது, மேலும் தேசபக்தர்களை மேலும் கோபப்படுத்தியது.பல நாட்களுக்குப் பிறகு, உள்ளூர் தொழிலாளர்களுக்கும் பிரிட்டிஷ் வீரர்களுக்கும் இடையே சண்டை ஏற்பட்டது. இது கடுமையான இரத்தக்களரி இல்லாமல் முடிந்தது, ஆனால் இன்னும் வரவிருக்கும் இரத்தக்களரி சம்பவத்திற்கு களம் அமைக்க உதவியது.

காலனித்துவவாதிகளுக்கும் படையினருக்கும் இடையே வன்முறை வெடிக்கிறது

மார்ச் 5, 1770 அன்று, பனிமூட்டமான மாலையில், கிங் ஸ்ட்ரீட்டில் உள்ள தனிபயன் மாளிகைக்குள் சேமிக்கப்பட்ட கிங்கின் பணத்தை பாதுகாக்கும் ஒரே சிப்பாய் பிரைவேட் ஹக் வைட் மட்டுமே. கோபமடைந்த காலனித்துவவாதிகள் அவருடன் சேர்ந்து அவமதித்து வன்முறையை அச்சுறுத்துவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இல்லை.

ஒரு கட்டத்தில், ஒயிட் மீண்டும் போராடி ஒரு காலனித்துவவாதியை தனது வளைகுடாவால் தாக்கினார். பதிலடி கொடுக்கும் விதமாக, காலனிவாசிகள் அவரை பனிப்பந்துகள், பனி மற்றும் கற்களால் தாக்கினர். நகரம் முழுவதும் மணிகள் ஒலிக்க ஆரம்பித்தன-வழக்கமாக தீ பற்றிய எச்சரிக்கை-ஏராளமான ஆண் குடியேற்றவாசிகளை தெருக்களுக்கு அனுப்புகிறது. ஒயிட் மீதான தாக்குதல் தொடர்ந்தபோது, ​​அவர் இறுதியில் வீழ்ந்து வலுவூட்டல்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

ஒயிட்டின் வேண்டுகோள் மற்றும் வெகுஜன கலவரங்கள் மற்றும் கிங்கின் பணம் இழப்புக்கு பயந்து, கேப்டன் தாமஸ் பிரஸ்டன் பல வீரர்களுடன் சம்பவ இடத்திற்கு வந்து தனிபயன் மாளிகையின் முன் ஒரு தற்காப்பு நிலையை எடுத்துக் கொண்டார்.இரத்தக்களரி தவிர்க்க முடியாதது என்று கவலைப்பட்ட சில காலனித்துவவாதிகள், மற்றவர்கள் சுடத் துணிந்ததால், தங்கள் தீயைப் பிடிக்குமாறு படையினரிடம் மன்றாடினதாகக் கூறப்படுகிறது. பிரஸ்டன் பின்னர் ஒரு காலனித்துவவாதி தன்னிடம் 'வெள்ளைக்காரர்களை தனது பதவியில் இருந்து தூக்கி எறிந்து கொலை செய்ய திட்டமிட்டுள்ளார்' என்று கூறியதாக தெரிவித்தார்.வன்முறை அதிகரித்தது, காலனித்துவவாதிகள் படையினரை கிளப்புகள் மற்றும் குச்சிகளால் தாக்கினர். அடுத்து என்ன நடந்தது என்பதில் அறிக்கைகள் வேறுபடுகின்றன, ஆனால் யாரோ ஒருவர் “தீ” என்ற வார்த்தையைச் சொன்னதாகக் கூறப்பட்டபின், ஒரு சிப்பாய் தனது துப்பாக்கியைச் சுட்டார், இருப்பினும் வெளியேற்றம் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

முதல் ஷாட் அடித்தவுடன், மற்ற வீரர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர், இதில் ஐந்து காலனிவாசிகள் கொல்லப்பட்டனர் கிறிஸ்பஸ் தாக்குதல்கள் , கலப்பு இன பாரம்பரியத்தின் உள்ளூர் கப்பல்துறை தொழிலாளி - மற்றும் ஆறு பேர் காயமடைந்தனர். பாஸ்டன் படுகொலையின் மற்ற உயிரிழப்புகளில் சாமுவேல் கிரே, ஒரு கயிறு தயாரிப்பாளர், அவரது தலையில் ஒரு முஷ்டியின் அளவு துளை இருந்தது. மாலுமி ஜேம்ஸ் கால்டுவெல் இறப்பதற்கு முன் இரண்டு முறை தாக்கப்பட்டார், சாமுவேல் மேவரிக் மற்றும் பேட்ரிக் கார் ஆகியோர் படுகாயமடைந்தனர்.

பாஸ்டன் படுகொலை பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பு பார்வைகளுக்கு தூண்டியது

சில மணி நேரத்தில், பிரஸ்டனும் அவரது வீரர்களும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர் மற்றும் மோதலின் இருபுறமும் பிரச்சார இயந்திரம் முழு பலத்துடன் இருந்தது.பிரஸ்டன் தனது சிறைச்சாலையிலிருந்து நிகழ்வுகளின் பதிப்பை வெளியிடுவதற்காக எழுதினார், அதே நேரத்தில் சன்ஸ் ஆஃப் லிபர்ட்டி தலைவர்கள் ஜான் ஹான்காக் மற்றும் சாமுவேல் ஆடம்ஸ் ஆங்கிலேயர்களுடன் தொடர்ந்து போராட காலனித்துவவாதிகளைத் தூண்டியது. பதட்டங்கள் அதிகரித்ததால், பிரிட்டிஷ் துருப்புக்கள் பாஸ்டனில் இருந்து வில்லியம் கோட்டைக்கு பின்வாங்கின.பால் ரெவரே பிரிட்டிஷ் படையினர் அமெரிக்க காலனித்துவவாதிகளை கொடூரமாக கொலை செய்வதை சித்தரிக்கும் ஒரு பிரபலமான வேலைப்பாடு பொறிப்பதன் மூலம் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பு மனப்பான்மையை ஊக்குவித்தனர். காலனித்துவவாதிகள் சண்டையைத் தொடங்கியிருந்தாலும், அது பிரிட்டிஷாரைத் தூண்டுவதாகக் காட்டியது.இது படையினரை தீய மனிதர்களாகவும், காலனித்துவவாதிகளை மனிதர்களாகவும் சித்தரித்தது. பாஸ்டன் கலைஞரான ஹென்றி பெல்ஹாம் தயாரித்த ஒன்றிலிருந்து ரெவரே தனது வேலைப்பாட்டை நகலெடுத்தார் என்பது பின்னர் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

ஜான் ஆடம்ஸ் ஆங்கிலேயரை பாதுகாக்கிறார்

பாஸ்டன் படுகொலையில் ஈடுபட்ட பிரஸ்டன் மற்றும் பிற வீரர்களை கைது செய்து விசாரணைக்கு கொண்டுவர ஏழு மாதங்கள் ஆனது. முரண்பாடாக, அது அமெரிக்க காலனித்துவவாதி, வழக்கறிஞர் மற்றும் அமெரிக்காவின் வருங்கால ஜனாதிபதி ஜான் ஆடம்ஸ் அவர்களை பாதுகாத்தவர்.ஆடம்ஸ் ஆங்கிலேயரின் ரசிகர் அல்ல, ஆனால் பிரஸ்டனும் அவரது ஆட்களும் நியாயமான விசாரணையைப் பெற விரும்பினர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மரண தண்டனை ஆபத்தில் உள்ளது மற்றும் காலனித்துவவாதிகள் பிரிட்டிஷாரை மதிப்பெண்ணுக்கு கூட ஒரு தவிர்க்கவும் விரும்பவில்லை. பாஸ்டனில் பக்கச்சார்பற்ற நீதிபதிகள் இல்லை என்பது உறுதி, ஆடம்ஸ் போஸ்டோனியர்கள் அல்லாத நடுவர் மன்றத்தை அமர நீதிபதியை சமாதானப்படுத்தினார்.

பிரஸ்டனின் விசாரணையின் போது, ​​அந்த இரவு குழப்பம் பரவலாக இருப்பதாக ஆடம்ஸ் வாதிட்டார். பிரஸ்டன் தனது ஆட்களை காலனித்துவவாதிகள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த உத்தரவிட்டாரா என்பதற்கு நேரில் கண்டவர்கள் முரண்பட்ட ஆதாரங்களை முன்வைத்தனர்.ஆனால் சாட்சி ரிச்சர்ட் பால்ம்ஸ் சாட்சியமளித்தபின், “… துப்பாக்கி ஏறிய பிறகு நான்‘ தீ! ’என்ற வார்த்தையைக் கேட்டேன். கேப்டனும் நானும் கன்ஸின் ப்ரீச் மற்றும் முகவாய் இடையே பாதி முன்னால் நின்றோம். தீக்கு யார் இந்த வார்த்தையை கொடுத்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ”என்று பிரஸ்டன் குற்றவாளி அல்ல என்று நியாயமான சந்தேகம் இருப்பதாக ஆடம்ஸ் வாதிட்டார்.மீதமுள்ள வீரர்கள் தற்காப்புக்கு உரிமை கோரினர் மற்றும் அனைவரும் கொலை குற்றவாளிகள் அல்ல. அவர்களில் இருவர் - ஹக் மாண்ட்கோமெரி மற்றும் மத்தேயு கில்ராய் ஆகியோர் படுகொலை குற்றவாளிகள் எனக் கண்டறியப்பட்டனர் மற்றும் ஆங்கில சட்டத்தின் படி முதல் குற்றவாளிகள் என்று கட்டைவிரலில் முத்திரை குத்தப்பட்டனர்.ஆடம்ஸ் மற்றும் நடுவர் மன்றத்தின் வரவுக்கு, பிரிட்டிஷ் வீரர்கள் தங்களையும் தங்கள் நாட்டையும் எதிர்த்துப் பழகினாலும் நியாயமான விசாரணையைப் பெற்றனர்.

பாஸ்டன் படுகொலை பிரிட்டனுக்கும் அமெரிக்க காலனித்துவவாதிகளுக்கும் இடையிலான உறவுகளில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இது ஏற்கனவே பிரிட்டிஷ் ஆட்சி மற்றும் நியாயமற்ற வரிவிதிப்பு ஆகியவற்றால் சோர்ந்துபோன காலனித்துவவாதிகளை மேலும் தூண்டிவிட்டு சுதந்திரத்திற்காக போராட அவர்களை தூண்டியது.ஆயினும், மோதலைப் பற்றி எழுதியபோது பிரஸ்டன் அதைச் சிறப்பாகச் சொன்னார், “அவர்களில் யாரும் ஹீரோ இல்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அவர்கள் தகுதியுள்ளவர்களை விட அதிகமானதைப் பெற்றவர்கள். வீரர்கள் தொழில் வல்லுனர்கள்… அவர்கள் பீதியடையக்கூடாது. முழு விஷயம் நடந்திருக்கக்கூடாது. 'அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில், காலனித்துவவாதிகள் தங்கள் கிளர்ச்சியைத் தொடர்ந்தனர் பாஸ்டன் தேநீர் விருந்து , முதல்

உருவாக்கப்பட்டது கான்டினென்டல் காங்கிரஸ் மற்றும் ரெட் கோட்டுகளுக்கு எதிராக கான்கார்ட்டில் உள்ள அவர்களின் போராளி ஆயுதத்தை பாதுகாத்து, அமெரிக்க புரட்சியை திறம்பட தொடங்கினார். இன்று, பாஸ்டன் நகரத்தில் காங்கிரஸ் தெரு மற்றும் ஸ்டேட் ஸ்ட்ரீட் சந்திக்கும் இடத்தில் ஒரு பாஸ்டன் படுகொலை தளம் உள்ளது, முதல் காட்சிகள் சுடப்பட்ட இடத்திலிருந்து சில கெஜம்.

பாஸ்டன் படுகொலை (Boston Massacre) மார்ச் 5, 1770இல் பாஸ்டன் நகரில் பிரித்தானிய படையினர்களால் நடத்தப்பட்ட படுகொலையைக் குறிக்கும்.

1767இல் பிரித்தானிய அரசு, மக்கள் விரும்பாத பல புதிய வரிகளை அமெரிக்காவில் விதித்தது. பெரும்பான்மையாக பாஸ்டன் நகரில் இதற்கு எதிராக போராட்டங்கள் நடந்தன. இதனால் பிரித்தானிய அரசு படையினரை பாஸ்டனுக்கு அனுப்பியது. இப்படையினர்களுக்கும் பாஸ்டன் மக்களுக்கும் இடையில் பல சிறிய வன்முறைகள் பாஸ்டன் படுகொலைக்கும் முன்பு நடந்தன.மார்ச் 5, 1770 அன்று ஒரு பாஸ்டனியரும் ஒரு பிரித்தானிய படையினரும் வாதாடு செய்துள்ளனர். பிறகு பல்வேறு மக்கள் கூட்டமாக வந்து படையினர்கள் மீது பனி உருண்டைகளை எறிந்தனர். இந்த வன்முறை வளர்ந்து படையினர்கள் கூட்டத்தின் மீது கைத்துப்பாக்கிகளால் சுட்டதில் மொத்தம் ஐந்து பேர் உயிரிழந்தனர்.இச்சம்பவம் காரணமாக பல்வேறு அமெரிக்க குடியேற்ற நாடுகளில் எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் நடந்து அமெரிக்க புரட்சி தொடங்கியது.

ST.BARTHOLOMEW`S DAY MASSACRE 1572 AUGUST 23 - 24

ST.BARTHOLOMEW`S DAY 

MASSACRE 1572 AUGUST 23 - 24

புனித பர்த்தலமேயுத் திருநாள் படுகொலைகள் (St. Bartholomew's Day massacre (French: Massacre de la Saint-Barthélemy) என்பது பிரான்சில் கத்தோலிக்கர்களுக்கும் கால்வினிய சீர்திருத்தசபையினருக்கும் இடையே போர் நடந்து கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் 1572 ஆம் ஆண்டு புனித பர்த்தலமேயுத் திருநாளில் சில கத்தோலிக்க கலவரக்காரர்களும், சில வன்முறைக் குழுக்களும் இணைந்து இயூகனொட் என்றழைக்கப்பட்ட பிரெஞ்சு கல்வானிய சீர்திருத்தத் திருச்சபையினர் மீது மேற்கொண்ட படுகொலைகளைக் குறிக்கிறது

அக்கால பிரான்சு அரசர் ஒன்பதாம் சார்லஸின் தாய், அரசி காத்தரின் டு மெடிசியின் தூண்டுதலின் பேரில் இப்படுகொலைகள் நிகழ்ந்ததாகப் பரவலாகக் நம்பப்படுகிறது. கத்தோலிக்கரான அரசரின் சகோதரி மார்கரெட்டுக்கும் சீர்திருத்தத்திருச்சபைவாதியான நவார் இளவரசர் மூன்றாம் என்றிக்கும் இடையிலான திருமணம் நடைபெற்று நான்காம் நாள் இப்படுகொலைகள் அரங்கேறியது. இவ்வரச திருமணத்தில் கலந்து கொள்ளும் பொருட்டு பல முக்கிய, செல்வந்த இயூகனொட்சு பிரமுகர்கள் அந்நேரத்தில் பாரிசில் ஒன்று கூடியிருந்தனர்.

இயூகனொட்களின் அரசியல் தலைவரும், பிரெஞ்சு கடற்படைத் தளபதியுமான காசுபார் டு கொலினியின் மீது நடத்தப்பட்ட கொலை முயற்சியின் பின் இரண்டு நாட்கள் கழித்து இப் படுகொலைகள் புனித பர்த்தலமேயுத் திருநாளுக்கு முன்தினம் இரவு (23-24 ஆகஸ்ட் 1572) நடந்தது. அரசர் ஒன்பதாம் சார்லசு கடற்படைத் தளபதி கொலினி உட்பட இயூகனொட்களின் முக்கிய தலைவர்கள் அனைவரையும் கொல்லுமாறு உத்தரவிட்டார். இவ்வுத்தரவு உடனடியாக நடைமுறைபடுத்தப்பட்டு பாரிசு முழுவதும் பலர் கொல்லப்படதோடு சில வாரங்களில் ஏனைய நகரங்கள், ஊர்களிலிருந்த பல இயூகனொட்சுகளும் வன்முறை கும்பல்களால் கொல்லப்பட்டனர். சமீபத்தைய தரவுகளின்படி பிரான்சு முழுதும் பரவிய இப்படுகொலை நிகழ்வினால் பலியானேரின் எண்ணிக்கை 5,000 முதல் 10,000 வரை வேறுபடுகிறது.


பின்புலம்

இயூகனொட்சுகளின் தலைவர் கடற்படைத் தளபதி காஸ்பர் டு கொலினி
மூன்று சம்பவங்கள் புனித பர்ததலமேயுத் திருநாள் படுகொலைகளுக்கு பிரதான காரணிகளாக இருந்தன:

சான் ஜெர்மொன் ஒன் லே சமாதான உடன்படிக்கை.
18 ஆகஸ்ட் 1572 அன்று நடந்த மூன்றாம் என்றி, மார்கரெட் திருமணம்.
கடற்படைத் தளபதி கொலினி மீது 22 ஆகஸ்ட் 1572 அன்று மேற்கொண்ட கொலைமுயற்சி .
ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத சமாதான உடன்படிக்கையும் , திருமணமும்
1570 ஆகஸ்ட் 5 இல் சான் ஜெர்மொன் ஒன் லே சமாதான உடன்படிக்கை செய்யப்பட்டது. இவ்வுடன்படிக்கை பிரான்சில் மூன்றாண்டு காலம் நீடித்த கத்தோலிக்கர்களுக்கும் சீர்திருத்த சபையினருக்குமிடயே நடந்து கொண்டிருந்த மூன்றாம் சமயப்போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. என்றாலும் பெரும்பாலான கத்தோலிக்கர்கள் இவ்வுடன்படிக்கையை எதிர்த்து சமாதானத்தை வலுவிழக்கச் செய்தனர். தீவிர கத்தோலிக்கத்தை பின்பற்றும் கியுஸ் பிரபுக் குடும்பம் அரச ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் இவ்வுடன்படிக்கையை எதிர்த்து வாக்களித்தது. 1571ல் இயூகனொட்களின் தலைவர்களில் ஒருவரான காஸ்பார் டு கொலினியை அரச ஆலோசனைக் குழுவில் மீண்டும் அமர்த்தியமை பல பிரான்சிய கத்தோலிக்கரிடையே சலசலப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும் அரசர் ஒன்பதாம் சார்லசும் அரச தாயார் கத்தரின் டு மெடிசியும் நாட்டின் பொருளாதார நலனையும் புரட்டஸ்தாந்தினரின் செல்வாக்கையும் கருத்திற் கொண்டு சமாதான உடன்படிக்கையையும் கொலினியின் அரச பதவியையும் ஆரித்தார்கள்.

அதிகரித்து வரும் முறுகல் நிலையைத் தடுக்கவும் இரு தரப்பினரிடையே சமாதானத்தை வலுப்படுத்தவும் அரசியார் காத்தரின் தனது மகளான மார்கரெட்டை நவார் இராச்சிய இயூகனொட் தலைவியும் அரசியுமான ஜேன் டல்ப்ரேவின் மகன் இளவரசன் என்றிக்கு மணம் முடித்து வைக்கத் தீர்மானித்தார். திருமணம் 18 ஆகஸ்ட் 1572 அன்று நடத்த தீர்மானிக்கப்பட்டது. சீர்திருத்தசபை பிரிவைச் சேர்ந்த ஒருவரை கத்தோலிக்க அரச குடும்பத்தில் ஒருவர் திருமணம் செய்வதை கத்தோலிக்கர்களோ போப்பாண்டவரோ விரும்பவில்லை. போப்பாண்டவரும் எசுப்பானியாவின் அரசர் இரண்டாம் பிலிப்பும் காத்தரினின் இம்முடிவை வன்மையாகக் கண்டித்தார்கள்.

பாரிசில் பதற்றநிலை

பிரான்சின் ஒன்பதாம் சார்லே 22 வயது, ஆகஸ்ட் 1572
நிகழவிருக்கும் தங்கள் இளவரசனின் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள செல்வந்த சீர்திருத்தத் திருச்சபையினர் பெருமளவில் பாரீசில் கூடினர். பாரீஸ் ஒரு வன்முறை மிகுந்த இயூகனொட் எதிர்ப்பு நகரம். பெருமளவிலான இயூகனொட்கள் பாரீசில் கூடியமை அங்கு வாழ்ந்த அடிப்படைவாத கத்தோலிக்கர்களால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. கத்தோலிக்க மத போதகர்களின் சீர்திருத்த சபை எதிர்ப்பு பிரச்சாரமும் தூண்டுதலும் நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கியது.[2] நாடளுமன்றத்தினர் மற்றும் அரச ஆலோசனைக் குழுவினரின் அரச திருமண தவிர்ப்பு அரசியல் பதற்றத்தையும் உருவாக்கியது.[3]

அத்தோடு விவசாய உற்பத்திகளும் வீழ்ச்சியடைந்தது மட்டுமல்லாமல் வரியும் உயர்த்தப்பட்டது மேலும் நெருக்கடியைக் கொடுத்தது.[4] அத்தியாவசிய பொருட்களின் விலை உயர்வு மற்றும் அரச திருமணத்தின் ஆடம்பரம் சாதாரண மக்களின் மனத்தில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

திருத்தந்தையிடம் கூட அனுமதி பெறாமல் அரசியார் காத்தரின் திருமண ஏற்பாடுகளை முன்னெடுத்தது. அரச ஆலோசனைக் குழுவிலிருந்த மதகுருக்களை அதிருப்தியாக்கியது. குறிப்பாக கர்தினால் டு பர்பன் கடுமையாக எதிர்த்தார். இவர் மணமகனுக்குச் சிற்றப்பாவாக இருந்தாலும் சீர்திருத்த பிரிவைச் சாராமல் கத்தோலிக்கப் பிரிவை ஏற்றிருந்தார். இவரை சமாதானப்படுத்தித் திருமணத்தை நடத்த அரசியாருக்குப் பெரும் பிரயத்தனம் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அது மட்டுமல்லாமல் பிரான்சின் இரு பெரும் முக்கிய குடும்பங்களான கியூஸ் மற்றும் மொண்ட்மொரந்சி குடும்பங்களிடையேயான சச்சரவுகளும் அரச ஆலோசனை குழுவைப் பிளவுறச் செய்தன. பாரிசின் குழப்ப நிலைகளைக் கண்டு ஆகஸ்ட் 20 இல் பாரிஸ் நகர ஆளுனரான மொண்ட்மொரன்சி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பிரங்சுவா தனது பதவியிலிருந்து விலகி சண்ட்டிலி மாகாணத்தில் குடியேறினார்.[5]

இயூகனொட்டின் புதிய சிந்தனை
படுகொலை நிகழ்வுக்கு சில ஆண்டுகள் முன்பு இயூகனொட்களின் அரசியல் சிந்தனைகள் முதன்முறையாக பிரான்சிய முடியாட்சி கொள்கைகளை மட்டுமல்லாது ஒட்டுமொத்த முடியாட்சிக்கு எதிரான கருத்துகளை நோக்கி நகர்ந்தது. ஜான் கால்வின் 1561ல் வெளியிட்ட திருத்தூதர் தானியேல் வாசகங்கள் நூலில் இதனைப்பற்றி தெரிவித்திருந்தார். அதில், கடவுளை மதிக்காத எந்தவொரு அரசனும் தனது பதவியிலிருந்து வழுவுகிறான் எனும் வாதத்தை எடுத்துக் கொண்ட ஏனைய இயூகனொட் எழுத்தாளர்கள் அதை விரிவுபடுத்தி முடியாட்சிக்கு மாற்றாக குடியாட்சி வர வேண்டுமென ஊக்குவித்தார்கள். பதிலுக்குக் கத்தோலிக்கப் பிரிவு எழுத்தாளர்கள் மற்றும் மத போதகர்கள் குடியாட்சி எனும் எண்ணத்தைக் கடுமையாகச் சாடினார்கள்.[6]

குடியாட்சி தொடர்பான விவாதங்கள் ஆரம்பத்தில் வலுவற்றதாக இருந்தாலும் பார்த்தலமேயுத் திருநாள் படுகொலைகளின் பின் அக்கருத்து இயூகனொட்களிடையே மட்டுமல்லாது ஏனைய மக்களிடையேயும் பரவியது. அரசருக்கு ஆதரவாயிருந்த இயூகனொட் எழுத்தாளர்களும் இப் படுகொலை நிகழ்வின் பின் நாத்திக எண்ணமுடைய அரசன் அழிக்கப்பட வேண்டுமென எழுதினார்கள்.[7] படுகொலைகளின் பின் பிரான்சிய சீர்திருத்தத் திருச்சபை அரசருடன் வெளிப்படையான போரில் ஈடுபட்டு முந்தைய மூன்று சமயப் போர்களிலும் இல்லாத புதிய வடிவமெடுத்தது.[8]

டச்சு கலவரத்தில் இயூகனொட்கள்
குழப்ப நிலையை மேலும் அதிகரிக்கும் விதமாக மற்றுமொரு சம்பவம் நடந்தது. எசுப்பானியா ஆக்கிரமித்த நெதர்லாந்தை நோக்கி பிரான்சிய இயூகனொட் இராணுவப் படை ஒன்று எல்லை தாண்டி சென்று கத்தோலிக்கர்களிடமிருந்த சில நகரங்களைக் கைப்பற்றிய செய்தி பாரிசை நோக்கி வந்தடைந்தது. நெதர்லாந்தில் எசுப்பானிய கத்தோலிக்க அரசருக்கெதிராக சீர்திருத்த திருச்சபைவாத டச்சுக்காரர்கள் முன்னெடுத்த போர் உக்கிரமாக நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் பிரான்சிய இயூகனொட்களின் இச்செயற்பாடு பிரான்சை எசுப்பானியாவுடன் மோதும் அபாய நிலைக்கு அழைத்துச் சென்றது. தளபதி கொலினியே அரசரைத் தூண்டி,[9] ஏலவே நிகழ்ந்ததுபோல் [10] இம்முறையும் சீர்திருத்த திருச்சபையினருக்கு ஆதரவாக செயற்பட வைத்தார் என கத்தோலிக்கர்கள் மனதில் எண்ணம் எழுந்தது

தளபதி டு கொலினியின் மீதான கொலைமுயற்சி

இடது புறம் கொலினி மீதான கொலை முயற்சியும், வலது புறம் கொலினி கொல்லப்படுவதும், கீழே படுகொலைகள் நடப்பதையும் இப்படம் காட்டுகிறது.
ஆகஸ்ட் 18ல் திருமணம் நடந்து முடிந்த பின்னும் கொலினி மற்றும் சில முக்கிய இயூகனொட் உறுப்பினர்கள் ஜெர்மோன் சமாதான உடன்படிக்கை சம்பந்தமாக அரசருடன் கலந்துரையாடும் பொருட்டு பாரீஸ் நகரத்தில் தங்கியிருந்தனர். ஆகஸ்ட் 22ல் லூவர் மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டு தனது வீடு செல்லும் வழியில் வீதியிலுள்ள ஒரு வீட்டின் மேல் மாடி சாளரத்தில் காத்திருந்த துப்பாக்கிதாரியால் கொலினி சுடப்பட்டார். அதன்பின் ஏற்பட்ட களேபரங்களில் மோரேவர் பிரபு சார்லே லூவியர் என சந்தேகிக்கப்படும் நபர் தப்பினார். இத்துப்பாக்கிச்சூட்டில் கொலினி காயமடைந்தார். இச்சதி முயற்சிக்கு காரணம் யார் எனத் துல்லியமாகத் தெரியாவிடினும் மூன்று பேர் சந்தேகிக்கப்படுகிறார்கள்:

கியூஸ் குடும்பம்: கர்தினால் லோரய்ன் (துப்பாக்கிச்சூடு சமயம் அவர் ரோமில் இருந்தார்) மற்றும் அவரின் மருமகன்கள் பிரதானமான சந்தேக நபர்களாக உள்ளனர். கத்தோலிக்கத் தலைவர்களான லோரய்னின் மருமகன்கள் பத்து வருடத்தின் முன் நடந்த தங்கள் தந்தையின் கொலைக்கு கொலினி உத்தர்விட்டார் என நம்பி இச்சதியை செய்திருக்கலாம். அத்தோடு துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தப்பட்டது கியுஸ் குடும்பத்திற்கு சொந்தமான வீட்டிலிருந்து ஆகும்.
அல்பாவின் பிரபு: இவர் எசுப்பானிய அரசர் இரண்டாம் பிலிப்பின் உத்தரவின் பேரில் நெதர்லாந்தை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார். நெதர்லாந்தில் எசுப்பனிய அரசருக்கெதிரான டச்சு கலவரத்திற்கு கொலினி செய்த உதவிகளை ,மனதில் கொண்டு நெதர்லாந்தில் எசுப்பனிய ஆட்சிக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக கொலினி மாறக் கூடுமென நினைத்து இத்திட்டத்தைத் தீட்டியிருக்கலாம்.
காத்தரின் டு மெடிசி: அரசர் சார்லே மீதான கொலினியின் ஆதிக்கம் அரச தாயாரை கலக்கமுற்ச் செய்தது. கொலினியின் அறிவுரைகளால் எசுப்பனியா மீது பிரான்சு போர் தொடுக்கலாம் என அஞ்சி அரச தாயார் இதை செய்திருக்கலாம்.[11]
படுகொலைகள்

படுகொலைகளுக்கான ஆயத்தப்படுத்தல். கார்லிச் ஹியூன்சால் 1868ம் ஆண்டு வரையப்பட்டது.
பாரிஸ்
கொலினி மீதான துப்பாக்கிச்சூட்டின் பின்னான நெருக்கடி நிலை படுகொலைகளுக்கு இட்டுச் சென்றது. தங்கள் மதிப்புக்குரிய தலைவர் ஒருவரைக் கொல்ல முயற்சி நடந்ததை எதிர்த்து இயூகனொட்கள் போராட்டத்தில் இறங்கினர். கொலினி மீது அரச தாயார் அவநம்பிக்கை கொண்டிருந்தாலும் அரசரிடத்தில் கொலினி நன்மதிப்பைப் பெற்றிருந்தார். பெருகி வரும் போராட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்த அரசர் சார்லே படுகாயமுற்று படுக்கையிலிருந்த கொலினியை சந்தித்து கொலைமுயற்சிக்கான நீதி நிலை நாட்டப்படுமென தெரிவித்தார். என்றாலும் போராட்டங்கள் குறையவில்லை. அரசரின் தாயார் இரவுணவு அருந்தும் போது அரச மாளிகை முன்பு ஆர்ப்பாட்டம் ஒன்று நடந்து கடுமையான எதிர்ப்பு கோஷங்கள் எழும்பியது.[12] 4000 இயூகனொட்களை அழைத்துக்கொண்டு கொலினியின் மைத்துனர் [9] பாரிசுக்கு வெளியே முகாமிட்டிருந்தார். தாக்குதல் திட்டம் எதுவுமில்லையெனினும் கொலினியின் மைத்துனரின் இந்நடவடிக்கை பாரிசிலுள்ள கத்தோலிக்கர்களை அச்சுறுத்தியது.

ஆகஸ்ட் 23ம் திகதி அரச தாயார் காத்தரின் அரசர் மற்றும் இத்தாலியைச் சேர்ந்த ஆலோசகர்களுடன் டுயிலரி மாளிகையில் நெருக்கடி நிலைமைகளை ஆராயும் பொருட்டு ஒரு சந்திப்பு ஒன்றை நிகழ்த்தினார். அச்சந்திப்பில் தீர்மானிக்கப்பட்ட முடிவுகள் எவையென்று சரியாகத் தெரியாவிடினும் பாரிசில் அன்று வரைத் தங்கியிருந்த சில இயூகனொட் தலைவர்களை அப்புறப்படுத்துவதென முடிவு எடுக்கப்பட்டதாக தெரிகிறது..[13]

அரசரின் இம்முடிவையடுத்து நகர அதிகாரிகள் வரவழைக்கப்பட்டு நகரத்தை அடைக்குமாறு உத்தரவிடப்பட்டு நகரவாசிகளுக்கு புரட்டஸ்தாந்தினரிடமிருந்து தற்பாதுகாப்புக்காக ஆயுதம் வழங்கப்பட்டது. அரச மெய்பாதுகாவலர் படையிடம் கொல்லப்பட வேண்டிய இயூகனொட் தலைவர்களின் பட்டியலொன்று கொடுக்கப்பட்டது. படுகொலை துவங்கிய நேரம் துல்லியமாகத் தெரியாவிடினும் சான் ஜேர்மன் லொக்சேருவா தேவாலயத்தில் தினந்தோறும் நள்ளிரவுக்கும் அதிகாலைக்குமிடையே ஒலிக்கும் மணியோசையின் பின் அரசரின் மெய்க்காவலர்கள் லூவர் மாளிகையிலிருந்து இயூகனொட் தலைவர்களை வெளியேற்றி வீதியில் வைத்து அவர்களை கொலை செய்தனர்.

19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஓவியர் எடுவார்ட் டுபார்ட் பொன்சானால் வரையப்பட்ட ஒருநாள் காலை லூவர் மாளிகை வாசலில் எனும் ஓவியம். கறுப்பு உடையில் காத்தரின் டு மெடிசி. இக்காட்சி பிரன்சுவா டூப்வாவினால் வரையப்பட்ட ஓவியத்தை (முதல் படம்) அடியொற்றி வரையப்பட்டது.
கியூஸ் குடும்ப உறுப்பினர்கள் சிலர் ஒரு குழுவை அழைத்துக் கொண்டு காயப்பட்டு படுக்கையிலிருந்த கொலினியை இழுத்து அவரைக் கொன்று உடலை ஜன்னலினூடே வீசியது. தங்கள் தலைவரைக் கொல்ல ஒரு குழு வருவதைக் கண்ட இயூகனொட் பிரபுக்கள் சிலர் சண்டையிடத் துவங்கினர்,[14] ஆனால் கொலினி எவ்வித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் உறுதியாக இருந்ததை கண்ட கொலையாளிகளில் ஒருவர் ''நான் இவ்வளவு ஆபத்திலுள்ள ஒருவர் காட்டிய மன உறுதியை இதற்கு முன் கண்டதில்லை'' எனக் குறிப்பிட்டார்.[15] சான் ஜெர்மோன் உடன்படிக்கையின் பின் உருவான இரு பிரிவினரிடையேயான பிரச்சினைகள் அதிகரித்து கொலினியின் கொலை மூலம் உச்சநிலையை அடைந்தது. கொலினி கொல்லப்பட்டதன் பின் பாரிசிலிருந்த ஏனைய மக்கள் சீர்திருத்தத் திருச்சபையினர் மீது தாக்குதல் நடத்தினர். பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட பல இயூகனொட்கள் கொல்லப்பட்டனர், சங்கிலிகளை உபயோகித்து சாலைகளை மறித்தமையால் அவர்களுக்கு தப்பிக்கவும் வழியில்லாமல் போனது. கொல்லப்பட்ட உடல்களை வண்டிகளில் ஏற்றி செய்ன் ஆற்றில் வீசினர். அரசர் இப்படுகொலைகளைத் தடுக்க முயற்சி எடுத்த போதிலும் மூன்று நாட்கள் இது தொடர்ந்தது.. படுகொலைகளைத் தடுக்க அதிகாரமிருந்தும் அரச ஆலோசனைக் குழுவிலிருந்த உயர் மட்டத்தினர் அதைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டனர் என வரலாற்று எழுத்தாளர் ஹோல்ட் குறிப்பிடுகிறார்.[16]

இரு பிரதான இயூகனொட் இளவரசர்களான நவார் இளவரசர் என்றி மற்றும் அவரின் மைத்துனரான கொந்தே இளவரசரும் கத்தோலிக்கப் பிரிவுக்கு மாறுவதென வாக்குறுதி வாங்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டனர். எனினும் பாரிசிலிருந்து தப்பிய பின் இருவரும் கத்தோலிக்கத்தைக் கை விட்டனர்.[17] சில தரவுகள் அரசியார் காத்தரினின் ஆணையின் பேரிலேயே கியூஸ் குடும்பத்தின் அரச ஆதிக்கத்தை அடக்கும் பொருட்டு அவ்விளவரசர்கள் இருவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர் என தெரிவிக்கிறது. ஆகஸ்ட் 26ல் அரசர் ஒன்பதாம் சார்லே பாரிஸ் நீதிமன்றத்தில் தானே படுகொலைகளுக்கு உத்தரவிட்டதாகவும் அரசுக்கு எதிரான இயூகனொட்களின் சதித்திட்டத்திலிருந்து அரசைப் பாதுகாக்க இவ்வாறு நடந்து கொண்டதாகவும் ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார்.[18] அதன்பின் ஏனைய சில நகரங்களில் கொலைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த போதும் ஒரு விழாக் கொண்டாட்டமும் பேரணியும் பாரிசில் நடைபெற்றது.[18]

.

.Massacre of the Russian royals: Horrific last hours of a dynasty

.Massacre of the Russian royals:

Horrific last hours of a dynasty

It was the evening of April 29, 1918, and there was nothing outwardly remarkable about these first-class railway carriages, except the presence of a heavily armed guard outside their doors.
Inside sat a family whose faces have been immortalised through history book pictures.
Four pale girls, in white lace, their hair tied back with satin ribbons. A sickly little boy in a sailor suit.
This was the moment of truth for the Romanovs, the Russian Imperial Family deposed by the Soviet revolution.
Now, they were making their final journey. The young and beautiful Grand Duchesses, Olga, Tatiana, Maria and Anastasia, sat beside their mother, the haughty Tsaritsa Alexandra, granddaughter of Queen Victoria.
The young Tsarevich Alexey lent on his father, the former Tsar Of All The Russias, Nicholas Alexandrovich Romanov. The engine started, and the train took a decisive turn.
The lingering hope inside Special Train No. 8 evaporated. The train was lumbering not towards a trial in Moscow or foreign exile, as they had believed, but to the bleak Urals.
The Romanovs were being taken to Ekaterinburg, the historic hub of Russia's old penal system.
There they would face a firing squad just 78 days later - and exactly 90 years ago this week.
To coincide with that anniversary, their last wretched days have been chronicled in an explosive new book.

Using previously overlooked documents and witness accounts, it tells the story of the family's final moments in unprecedented detail.
So just how did these most aristocratic of aristocrats fall so decisively from glory?
A man of limited political vision and ability, Nicholas was an unlikely king. Even in stature, at 5ft 7in, he was lacking.
Fatally, he turned a blind eye to social unrest. He left his deeply unpopular wife, Alexandra, in effective political control.
She was increasingly spellbound by Grigory Rasputin, the charismatic 'holy man' she believed could save her haemophiliac son Alexey from bleeding to death.
Faced with escalating political turmoil, Nicholas believed he had no option but to abdicate 'for the good of Russia' in 1917.
He did so also because he believed it would guarantee the safety of his beloved family.
Again, in this he proved calamitously naive. The family were initially placed under house arrest and then transferred to a small rural town, Tobolsk, where they retained a substantial entourage of 39 courtiers and servants.
They brought many of their Imperial Palace treasures with them, including leather-bound volumes of photographs and vintage wines from the court cellars.

Eventually, the new revolutionary high command decreed that such privilege could not be allowed in the emerging communist state.
Instead, a house in Ekaterinburg was secretly prepared. It would be a far cry from the sumptuous winter and summer palaces, banqueting halls and glorious gardens the Imperial Family had previously enjoyed. Ominously,
it would be referred to by a Bolshevik euphemism, dom osobogo znachenie - The House Of Special Purpose.
Stepping off the train in Ekaterinburg after a bone-rattling five-day journey, an exhausted Nicholas and his wife were received into the hands of local soviets, along with their doctor, maid, valet and footman.
As their car drew up to The House Of Special Purpose, they looked their last on the outside world.
It was Passion Week, and the Easter bells of the Orthodox Church rang out across the city.
As the gates to his new prison slammed shut, the Tsar was curtly told: 'Citizen Nicholas Romanov, you may enter.'
From now on, there would be no more acknowledgement of Romanov status and titles, much to the Tsaritsa's disgust.
Gradually, the Imperial Family settled in to their new lodgings, a private house which, though hardly a palace, was nonetheless regarded as one of the most modern in the city, as it possessed a flushing toilet.
Hidden behind a high wooden fence, its windows blacked out, it was now a gloomy prison. The Romanovs were confined to a suite of five rooms.
Spirited and bored, the Romanov girls, aged between 17 and 22, ignored warnings not to peek out of an unsecured top-floor window, until a sentry fired a warning shot at Anastasia's head.

The young princesses' clothes were becoming increasingly threadbare - there were no more white dresses and pretty hats like they used to wear every summer at their palace in the Crimea, a seaside paradise where the air was thick with the scent of roses and honeysuckle.
Lively and vivacious, they still beguiled their guards, however, with one saying they could not have looked prettier 'even if they had been covered in gold and diamonds'.
The family were allowed to keep their bed linen, bearing personalised monograms and the Imperial crest, as well as fine porcelain dinner plates bearing the name Nicholas II.
Alexandra had also brought supplies of her favourite English eau de cologne by Brocard, as well as cold cream and lavender salts.
These were not the only potions on which the Tsaritsa was reliant. Plagued by migraines, heart palpitations, insomnia and sciatica, she was hopelessly addicted to a whole range of drugs.
She had long ago admitted to being 'saturated' with Veronal, a barbiturate. She also took morphine and cocaine for menstrual pain.
It has been speculated that the Tsar, too, was cushioned from reality by narcotics. It was said that his childlike indifference to losing the throne was the result of smoking a mixture of hashish and the psychoactive herb henbane, administered by a Tibetan doctor, recommended by Rasputin, to counter stress and insomnia.
Life in The House Of Special Purpose was severely restrictive. They were not allowed visitors, nor to go outside except during a proscribed hour.
And they were to talk no language other than Russian 54 - the Tsaritsa liked to speak to her children in English.
However, she refused point blank to obey an edict to ring a bell every time she went to use the bathroom.
Daily life had become a matter of endurance. The family had one consuming obsession, however: Alexey's fragile health.
Since April, the 13-year-old had been suffering from a recurring haemorrhage in his knee, causing him agonising pain.
Doctors had already cautioned that Alexey would not reach 16 because of his debilitating illness, but he seemed now at death's door.
The family was exhausted by a relentless round of all-night sessions at his beside. Eventually, the splint was taken off his leg, and he could be carried out to the garden, but he would never walk again.
By early July, the daily ritual of life at the House had taken on a numbing predictability.
The family rose at eight in the morning, and breakfasted on tea and black bread.
The days were filled with endless games of cards, patience and the French game bezique, which was a family favourite, while Alexey played with his model ship and tin soldiers.
The family dogs, Ortino, Joy and Jemmy, provided a much-needed diversion.
During their hour in the small garden, the girls and their father would walk the 40 paces back and forth, eager to make the most of their exercise time.
It was a sorry picture: the man who had once ruled 8.5 million square miles of empire, now master of a single room of his own and a small, scrappy garden.
The evenings were filled with a meagre supper, prayers and Bible readings, more games, and embroidery and sewing 55 - the women spent long, furtive hours concealing gemstones and pearls into the linings of their dresses, to fund the life in exile of which they dreamed.
On July 4, there was an abrupt change in the House. The authorities were concerned that a rescue attempt was being plotted by royalists, and the guards were changed.
There was another reason for this, and for the Tsar and Tsaritsa, it was a shocking one.
On June 27, Maria, the most flirtatious and attractive of the Grand Duchesses, had been discovered, during an inspection by commanders, in a compromising situation with guard Ivan Skorokhodov.
He had smuggled in a cake for her 19th birthday, and their friendship had developed quickly in the boredom of the house.
Skorokhodov was sent to the city's prison, while Maria, an elegant young woman with light brown hair and mischievous blue eyes - was reprimanded by her family.
Tragically, in their final weeks together, her eldest sister, Olga, and her mother froze her out, refusing to speak to her as punishment for disgracing them.
Outside, civil war raged. The ranks of the White Army, which opposed the Bolsheviks, had been swelled by Czech deserters from the Austro-Hungarian army.
They were rapidly gaining ground on Ekaterinburg. Food in the city was rationed, and typhus and cholera had taken grip.
The mood grew increasingly ugly - 45 members of the local Orthodox diocese were murdered, their eyes gouged out, tongues and ears hacked off and their mangled bodies thrown in the river.
But inside the House Of Special Purpose, an air of unreality reigned. It was getting hotter and hotter, and the inhabitants of the building had now settled into a state of restless boredom.
The atmosphere was increasingly claustrophobic. The Tsar and Tsaritsa continued to write their diaries every evening, although there were no grand banquets, affairs of state, or court gossip to relate.
Only their joy when the frail Alexey had been well enough to take a bath. 'Very hot, went early to bed as awfully tired and heart ached more,' wrote Alexandra on Thursday, July 4, 1918.
A guard described the Tsar's 'melancholy' aspect, of outward calm and dignity, that crumpled when he though he was unobserved.
He would watch his children play, his soft blue eyes full of tears. For her part, the Tsaritsa was a broken woman. Gone were her delicate features and lovely golden hair.
The family had learnt to be stoical, but their awful fate loomed. In America, the Washington Post published rumours that they had already been executed.
In Britain, George V had withdrawn his earlier offer of asylum for the family, and three days' before the execution was blithely attending a cricket match at Lord's
In fact, the Romanovs' fate at this point hung in the balance. Bolshevik leader Vladimir Ilyich Lenin was aware that their demise would anger the Kaiser, because of the Romanov's links with the German royal family.
But his advisers were telling him that Ekaterinburg could soon fall to the Czechs, and the Imperial Family could prove a rallying point against communism.
The deeply religious Tsaritsa wrote to a friend that she and her family were: 'Readying ourselves in our thoughts for admission to the Kingdom of Heaven.'
At the House Of Special Purpose, the guard book recorded as it had for many days: 'Vse obychno' - ' Everything is the same'. But ominous preparations were in hand to ' liquidate' the Romanovs and to keep the matter a state secret.
A nearby mineshaft had been identified as a suitable burial place, and a doctor had been ordered to procure 400lb of sulphuric acid to destroy the bodies.
Tuesday, July 16 began uneventfully for the Romanovs, but their guards were putting into place the last plans for their execution, assembling an armoury of guns in order to carry out their task, and ordering 50 eggs from local nuns to help give them strength for the task ahead.
On one occasion, a laundrywoman witnessed 17-year-old Ansastasia sticking out her tongue at the head of the hit squad, Yakov Yurovsky.
And while there is no indication that the children were aware of their impending fate, two of the guards got cold feet and said they would not shoot the girls. They were sent away.
At 3pm, the family walked around the strip of unkempt garden for the last time.
After evening prayers, they went to bed. In the early hours of the following day, they were wakened and told that the White Army was approaching and might launch an artillery attack on the house.
They were to go downstairs for their own safety. The Tsar got up immediately, the women put on their camisoles sewn full of jewels and pearls, as they had rehearsed for a rescue attempt or sudden flight.
Soon they emerged, 'all neat and tidy' as one guard observed. At 2.15am on July 17, they were led down to the basement.
The Tsar was heard to turn and say to his daughters reassuringly: 'Well, we're going to get out of this place' - proof, some say, that he was a true martyr who was fully aware of the horror ahead.
Anastasia carried her sister Tatiana's little Pekinese, Jemmy, down the stairs. They were ushered into a storeroom, lit by a single naked bulb.
The windows had been nailed shut. True to form, Alexandra complained that there were no chairs.
Next, the family and their servants were lined up as for a last, sinister official photograph.
Then they were left alone for half an hour, as their assassins downed shots of vodka.
Re-entering the room, a guard read out a statement sentencing the family to death.
The faces before him registered blank incomprehension. The family crossed themselves, and a man walked towards the Tsar and shot him at point-blank range in the chest.
Other guards fired, as his body crumpled to the floor. Half drunk, the guards shot clumsily, hitting the Tsaritsa in the left side of her skull.
Next to her, poor lame Alexey, too crippled to move, sat transfixed with terror, his ashen face splattered with his father's blood.
The moans and whimpers from the floor testified to a botched job. But it was the children who suffered most.
None of the Romanov girls died a quick or painless death. Maria was felled by a bullet in the thigh, and lay bleeding until repeated stabbing in the torso snuffed out her life.
Her sisters were eventually finished off with an 8in bayonet, Olga having been shot in the jaw, and Tatiana in the back of the head as she tried to escape.
What should have been a quick, clean execution had turned into an orgy of killing, with only the thick clouds of gunpowder smoke obscuring the full horror of it.
Last of the women to die was Anastasia. A drunken guard lunged at her like an animal, attempting to pierce her chest with his bayonet.
Eventually, the head of the hit squad, Yakov Yurovsky, took his gun to her head.
Alexey alone was still alive, the young heir to the throne. He was wearing an undergarment sewn with jewels, which acted as a flak jacket. Yurovsky fired his Colt into the boy's head, and he slumped against his father.
It had taken a frenzied 20 minutes to kill the Romanovs and their servants. In the panicked moments that followed, Yurovsky's men staggered from the room, choking and coughing.
Shaking and disoriented, one of them vomited as he emerged into the cool night air.
Meanwhile, upstairs, in the House Of Special Purpose, Alexey's King Charles spaniel, Joy, barked, his ears pricked, waiting for his young master to return.
.



.உருசியாவின் இரண்டாம் நிக்கலாசு (Nicholas II of Russia, உருசிய மொழி: Николай II, Николай Александрович Романов, நிக்கொலாய் அலெக்சாந்திரொவிச் ரொமானொவ், மே 18 [யூ.நா. மே 6] 1868 – ஜூலை 17 [யூ.நா. ஜூலை 4] 1918) உருசியப் பேரரசின் கடைசி மன்னனும், போலந்தின் மன்னரும்[1] பின்லாந்தின் இளவரசரும் ஆவார்.

இரண்டாம் நிக்கலாசு 1894 ஆம் ஆண்டில் இருந்து 1917 இல் பதவியில் இருந்து அகற்றப்படும் வரையில் உருசியப் பேரரசின் மன்னனாக இருந்தார். முதலாம் உலகப் போரில் உருசிய இராணுவத்தைக் கொண்டு நடத்தினார்.[2] ஆனாலும் நாட்டில் இடம்பெற்ற அரசியல் மாற்றங்களுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல், இவரது ஆட்சி உருசியப் புரட்சியை அடுத்து முடிவுக்கு வந்தது. இவரும் இவரது குடும்பமும் கைது செய்யப்பட்டு முதலில் அலெக்சாண்டர் அரண்மனையில் சிறை வைக்கப்பட்டனர். பின்னர் டோபோல்ஸ்க் என்ற இடத்தில் ஆளுநர் மாளிகையிலும் கடைசியாக எக்கத்தரின்பூர்க் என்ற இடத்திலும் சிறை வைக்கப்பட்டனர்

படுகொலை

1918 ஜூலை 16-17களில் நிக்கலாஸ், மனைவி, மற்றும் ஐந்து பிள்ளைகள் உட்பட முழுக் குடும்பமும் போல்ஷெவிக்குகளால் கொல்லப்பட்டனர். 2000 ஆகத்து 15 இல் உருசியப் மரபுவழித் திருச்சபை இவர்களைப் புனிதர்களாக அறிவித்தது.[3][4]

நிக்கலாசின் குடும்பம்
அலெக்சான்ட்ரா ஃபியோதரொவ்னா, அரசி (1872-1918, அகவை 46)
ஒல்கா நிக்கலாயெவ்னா, இளவரசி (1895-1918, அகவை 23)
தத்தியானா நிக்கலாயெவ்னா, இளவரசி (1897-1918, அகவை 21)
மரீயா நிக்கலாயெவ்னா, இளவரசி (1899-1918, அகவை 19)
அனஸ்தாசியா நிக்கலாயெவ்னா, இளவரசி (1901-1918, அகவை 17)

அலெக்சி நிக்கலாயெவ், இளவரசன் (1904-1918, அகவை