Lisbon massacre 1506 Easter Slaughter took place in April, 1506,
in Lisbon in the Kingdom of Portugal.
லிஸ்பன் படுகொலை (மாற்றாக லிஸ்பன் படுகொலை அல்லது 1506 ஈஸ்டர் படுகொலை) போர்ச்சுகல் இராச்சியத்தில் உள்ள லிஸ்பனில் ஏப்ரல்19, 1506 இல் நடந்தது. கத்தோலிக்கர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டு மாலுமிகளின் கூட்டம், டாகுஸில் நங்கூரமிட்டு, யூதர்கள் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான மக்களை துன்புறுத்தியது, சித்திரவதை செய்து, கொன்றது மற்றும் எரித்து கொன்றது, அதன் விளைவாக கொலை மற்றும் மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கையின் குற்றவாளிகளாக கருதப்பட்டது. இந்த சம்பவம் போர்த்துகீசிய விசாரணை நிறுவப்படுவதற்கு முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பும், 1496 இல் யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டு ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1497 இல் மன்னர் மானுவல் I ஆட்சியின் போது கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
பின்னணி[தொகு]
ஸ்பெயினின் கத்தோலிக்க மன்னர்களால் 1492 இல் காஸ்டில் மற்றும் அரகோனில் இருந்து யூதர்கள் வெளியேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில், ஆயிரக்கணக்கான யூதர்கள் அண்டை நாடான போர்ச்சுகலில் தஞ்சம் புகுந்தனர். மன்னர் மானுவல் I யூத சமூகத்தின் மீது மிகவும் சகிப்புத்தன்மையுடன் இருந்தார், ஆனால் ஸ்பெயினின் அழுத்தத்தின் கீழ், 1496 இல் யூதர்களை வெளியேற்ற ஆணையிட்டார், அதற்கு பதிலாக 1497 இல் கத்தோலிக்க மதத்திற்கு மாறுவதை கட்டாயமாக்கினார்.
படுகொலை[தொகு]
நம்பிக்கையற்றவர்களுக்கு எதிரான வெற்றிக் கடிதம்
1506 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 19 ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று இக்ரேஜா டி சாவோ டொமிங்கோஸ் டி லிஸ்போவாவில் (இன்று ஒரு நினைவு மாத்திரை உள்ளது) படுகொலை தொடங்கியது என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. யாரோ ஒருவர் சத்தியம் செய்தபோது, நாட்டில் ஏற்பட்ட வறட்சி மற்றும் பிளேக் முடிவுக்கு வர விசுவாசிகள் பிரார்த்தனை செய்தனர். அவர்கள் பலிபீடத்தில் இயேசுவின் ஒளிமயமான முகத்தைப் பார்த்தார்கள் - இது கத்தோலிக்கர்களால் மட்டுமே விளக்கப்படக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு, மேசியாவின் செய்தி, ஒரு அதிசயம்.
மதம் மாறிய யூதர்களில் ஒருவரான ஒரு புதிய கிறிஸ்தவர் வேறுவிதமாகக் கருதினார், மேலும் அது சிலுவையின் மீது ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே என்று தனது கருத்தை வெளிப்படுத்தினார். மக்கள் மாஸ்க்கு கூடினர், இதைக் கேட்டு, அந்த நபரின் தலைமுடியைப் பிடித்து, தேவாலயத்திற்கு வெளியே கொண்டு வந்தனர், அங்கு அவர் கூட்டத்தால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார் மற்றும் அவரது உடல் மத்திய லிஸ்பனின் முக்கிய சதுரங்களில் ஒன்றான ரோசியோவில் எரிக்கப்பட்டது.
அப்போதிருந்து, ஏற்கனவே மக்களால் நம்பப்படாத புதிய கிறிஸ்தவர்கள் வறட்சி, பஞ்சம் மற்றும் பிளேக் ஆகியவற்றிற்கு பலிகடாக்களாக மாறினர். டொமினிகன் பிரியர்கள் கடந்த 100 நாட்களில் செய்த பாவங்களை மன்னிப்பதாக உறுதியளித்தனர், மேலும் 500 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் (அவர்களில் பலர் ஹாலந்து மற்றும் ஜீலாந்து மற்றும் ஜெர்மனி இராச்சியத்தின் மாலுமிகள்) திரண்டனர். அவர்கள் தெருக்களில் காணக்கூடிய அனைத்து புதிய கிறிஸ்தவர்களையும் கொன்றனர், அவர்களின் உடல்களை டேகஸ் அல்லது ரோசியோவில் எரித்தனர். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை 500க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர்.
ராஜாவும் நீதிமன்றமும் பிளேக் நோயிலிருந்து தப்பிக்க லிஸ்பனில் இருந்து அப்ரன்டீஸுக்கு முன்னதாகவே புறப்பட்டுச் சென்றனர், படுகொலை தொடங்கியபோது அவர்கள் இல்லை. கிங் மானுவல் I அவிஸில் இருந்தபோது, லிஸ்பனில் நடந்த நிகழ்வைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது, மேலும் இரத்தக்களரிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க நீதிபதிகளை அனுப்பினார். இதற்கிடையில், கூட்டம் அதிகரித்து வன்முறை பரவியதால், லிஸ்பனில் எஞ்சியிருந்த சில அதிகாரிகளால் தலையிட முடியவில்லை.
ஏப்ரல் 20 திங்கட்கிழமைக்குள், அதிகமான உள்ளூர் மக்கள் கூட்டத்தில் சேர்ந்தனர், இது இன்னும் வன்முறையுடன் படுகொலையை நடத்தியது. புதிய கிறிஸ்தவர்கள், இனி தெருக்களில் இல்லை, அவர்களது வீடுகளிலிருந்தும் தேவாலயங்களிலிருந்தும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, பொது சதுக்கங்களில் உயிருடன் அல்லது இறந்த நிலையில் எரிக்கப்பட்டனர். கூட்டம் அவர்களை துண்டு துண்டாக கிழித்து அல்லது சுவர்களில் வீசியதால், கைக்குழந்தைகள் கூட காப்பாற்றப்படவில்லை. வீடுகளைக் கொள்ளையடித்து, தங்கம், வெள்ளி மற்றும் துணிமணிகள் அனைத்தையும் திருடிச் சென்றனர். இரண்டாவது நாளில் 1,000க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டனர். அன்றைய தினம் யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்த புதிய கிறிஸ்தவர்களை விட அதிகமானவர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது: சிலர் தங்கள் அண்டை வீட்டாரை மதங்களுக்கு எதிரானவர்கள் என்று குற்றம் சாட்டினர், மேலும் இந்த துரதிர்ஷ்டவசமானவர்கள் புதிய கிறிஸ்தவர்களின் அதே விதியை சந்தித்தனர்.
செவ்வாயன்று, நீதிமன்ற உறுப்பினர்கள் நகரத்திற்கு வந்து சில புதிய கிறிஸ்தவர்களை மீட்டனர். ஜோவா ரோட்ரிக்ஸ் மஸ்கரென்ஹாஸ், கிங்ஸ் ஸ்கையர், படுகொலையில் தவறுதலாக கொல்லப்பட்டார், மேலும் இது அரச காவலரின் வருகையைத் தூண்டியது - அதற்குள் 1,900 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். Lisbon Freguesia இன் தலைவரான Aires da Silva மற்றும் D. அல்வரோ டி காஸ்ட்ரோ, கவர்னர், கூட்டத்தைத் தடுக்க முயன்றவர்களில் பிரியர் ஆஃப் க்ராட்டோ மற்றும் D. Diogo Lopo, Alvitoவின் பாரோன், சிறப்பு அதிகாரங்களைக் கொண்டிருந்தனர். கூட்டத்தின் உறுப்பினர்களை தூக்கிலிட ராஜாவிடம் இருந்து.
பின்விளைவு[தொகு]
இழந்தவர்களின் நினைவாக லிஸ்பனில் உள்ள நினைவுச்சின்னம். அது: 'சகிப்பின்மை மற்றும் மத வெறியால் பாதிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான யூதர்களின் நினைவாக, 1506 ஏப்ரல் 19 அன்று இந்த சதுக்கத்தில் தொடங்கிய படுகொலையில் கொல்லப்பட்டார்'. அடித்தளத்தில் யோபு புத்தகத்திலிருந்து ஒரு வசனம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது: 'ஓ பூமியே, என் இரத்தத்தை மூடாதே, என் அழுகைக்கு இடமில்லை.'
சில போர்த்துகீசியர்கள் கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டனர், மற்றவர்கள் தங்கள் உடைமைகள் அனைத்தையும் கிரீடத்தால் பறிமுதல் செய்தனர். வெளிநாட்டினர் தங்கள் கொள்ளையடிப்புடன் தங்கள் கேரக்குகளுக்குத் திரும்பினர். படுகொலையைத் தூண்டிய இரண்டு தேசத்துரோக டொமினிகன் பிரியர்களின் மதக் கட்டளைகள் அகற்றப்பட்டு, கழுமரத்தில் எரிக்கப்பட்டன.
எட்டு ஆண்டுகளில் சாவோ டொமிங்கோஸ் கான்வென்ட் மூடப்பட்டதாகவும், லிஸ்பன் நகரத்தின் அனைத்துப் பிரதிநிதிகளும் கிரவுன் கவுன்சிலில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டதாகவும் செய்திகள் உள்ளன - கிங் ஜான் 1385 முதல் லிஸ்பன் கவுன்சிலில் இடம் பெற்றிருந்தார். அந்த பாக்கியத்தை ஊருக்கு கொடுத்தேன்.
படுகொலையைத் தொடர்ந்து, புதிய கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான சந்தேகத்தின் சூழல் போர்ச்சுகல் இராச்சியம் முழுவதும் பரவியது. போர்த்துகீசிய விசாரணை முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிறுவப்பட்டது; யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்த பல குடும்பங்கள் தப்பியோடியது அல்லது நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டது. நாடுகடத்தப்பட்டாலும், அவர்கள் இன்னும் தங்கள் குடியேற்றத்திற்கு பணம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது; அவர்கள் எடுத்துச் செல்லக்கூடிய சாமான்களுடன் மட்டுமே பயணம் செய்து, தங்கள் சொத்துக்களை அரசிடம் விட்டுவிட வேண்டும் அல்லது விற்க வேண்டும்.
படுகொலைக்குப் பிறகு, யூத வம்சாவளியைச் சேர்ந்த புதிய கிறிஸ்தவர்கள் போர்த்துகீசிய மன்னரிடம் இன்னும் ஆழ்ந்த விசுவாசத்தை உணர்ந்தனர்.
The Lisbon massacre (alternatively known as the Lisbon pogrom or the 1506 Easter Slaughter) took place in April, 1506, in Lisbon in the Kingdom of Portugal. A crowd of Catholics, and foreign sailors who were anchored in the Tagus, persecuted, tortured, killed, and burnt at the stake hundreds of people who were accused of being Jews, and consequently deemed guilty of deicide and heresy. This incident took place thirty years before the establishment of the Portuguese Inquisition and nine years after the Jews were expelled in 1496 and forced to convert to the Catholic Church in 1497, during the reign of King Manuel I.
Background[edit]
In the years that followed the banishment of the Jews from Castile and Aragon in 1492 by the Catholic Monarchs of Spain, thousands of Jews took refuge in the neighbouring Kingdom of Portugal. King Manuel I was by far more tolerant toward the Jewish community but, under pressure from Spain, decreed the expulsion of the Jews in 1496, and instead made their conversion to Catholicism compulsory in 1497.
The massacre[edit]
It is reported that the massacre began in the Igreja de São Domingos de Lisboa (where there is today a memorial tablet) on Sunday, 19 April 1506. The faithful were praying for the end of the drought and plague that swept the country when someone swore they had seen the illuminated face of Jesus on the altar — a phenomenon that could only be explained by the Catholics present as a message from the Messiah, a miracle.
A New Christian, one of the converted Jews, thought otherwise, and voiced his opinion that it had been only the reflection of a candle on the crucifix. The men gathered for Mass, hearing this, grabbed the man by his hair and brought him outside the church where he was beaten to death by the crowd and his body was burnt in the Rossio, one of the main squares of central Lisbon.
From that point the New Christians, who were already not trusted by the population, became the scapegoats for the drought, famine and plague. Dominican friars promised absolution for sins committed over the previous 100 days to those who killed the "heretics", and a crowd of more than 500 people (many of them sailors from the counties of Holland and Zeeland, and the Kingdom of Germany) gathered and killed all the New Christians they could find on the streets, burning their bodies by the Tagus or in the Rossio. That Sunday, more than 500 people were killed.
The king and the court had earlier left Lisbon for Abrantes to escape the plague, and were absent when the massacre began. King Manuel I was in Avis when he was informed of the event in Lisbon, and dispatched magistrates to try to put an end to the bloodbath. Meanwhile, the few authorities remaining in Lisbon were unable to intervene, as the crowd grew and the violence spread.
By Monday, 20 April, more local people had joined the crowd, which carried on the massacre with even more violence. The New Christians, no longer about on the streets, were dragged from their houses and from churches and were burnt in the public squares alive or dead. Not even infants were spared, as the crowd ripped them to pieces or threw them against the walls. The crowd proceeded to loot the houses, stealing all the gold, silver and linens they could find. More than 1,000 people were killed on the second day. It is also recorded that more than New Christians of Jewish ancestry were killed that day: some people accused their neighbours of heresy, and these unfortunates met the same fate as the New Christians.
On Tuesday, members of the court arrived at the city and rescued some of the New Christians. João Rodrigues Mascarenhas, the King's Squire, was killed by mistake in the massacre, and this triggered the arrival of the royal guard—more than 1,900 people had been killed by then. Aires da Silva, head of the Lisbon Freguesia, and D. Álvaro de Castro, Governor, were among those who tried to stop the crowd, were backed by the Prior of Crato and D. Diogo Lopo, Baron of Alvito, who had special powers from the King to execute members of the crowd.
Aftermath[edit]
Some Portuguese were arrested and hanged, while others had all their possessions confiscated by the Crown. The foreigners returned to their carracks with their plunder and sailed away. The two seditionist Dominican friars who had incited the massacre were stripped of their religious orders and were burnt at the stake.
There are reports that the São Domingos Convent was closed down during the eight years that followed, and all the representatives of the city of Lisbon were expelled from the Council of the Crown—Lisbon had had a seat in the Council since 1385, when King John I gave the city that privilege.
Following the massacre, a climate of suspicion against New Christians pervaded the Kingdom of Portugal. The Portuguese Inquisition was established thirty years afterward; many families of Jewish ancestry either escaped or were banished from the country. Even banished, they still had to pay for their emigration; they had to leave or sell their properties to the Crown, traveling only with the luggage they could carry.
After the massacre, New Christians of Jewish ancestry still felt deep allegiance to the Portuguese monarch.[1
