AMERICA VESPUCCI ,EXPLORER BORN MARCH 9 ,1454 -1512 FEBRUARY 22

 

AMERICA VESPUCCI ,EXPLORER BORN 

MARCH 9 ,1454 -1512 FEBRUARY 22

Amerigo Vespucci  expeditions led him to the realization  that the New World was distinct from Asia; the Americas were named after him.

ஆரம்ப கால வாழ்க்கை

அமெரிகோ வெஸ்பூசி மார்ச் 9, 1454 இல் இத்தாலியின் புளோரன்ஸ் நகரில் ஒரு முக்கிய குடும்பத்தில் பிறந்தார். ஒரு இளைஞனாக, அவர் பரவலாகப் படித்து புத்தகங்களையும் வரைபடங்களையும் சேகரித்தார். அவர் இறுதியில் உள்ளூர் வங்கியாளர்களிடம் பணிபுரியத் தொடங்கினார் மற்றும் 1492 இல் தனது முதலாளியின் வணிக நலன்களைக் கவனிப்பதற்காக ஸ்பெயினுக்கு அனுப்பப்பட்டார். அவர் ஸ்பெயினில் இருந்தபோது, ​​வெஸ்பூசி தனது பயணத்திலிருந்து அமெரிக்காவிற்குத் திரும்பிய கிறிஸ்டோபர் கொலம்பஸைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது; இந்த சந்திப்பு அட்லாண்டிக் கடலில் பயணம் செய்வதில் வெஸ்பூசியின் ஆர்வத்தை அதிகரித்தது. அவர் விரைவில் கப்பல்களில் வேலை செய்யத் தொடங்கினார், மேலும் அவர் 1497 இல் தனது முதல் பயணத்தை மேற்கொண்டார். ஸ்பானிஷ் கப்பல்கள் மேற்கிந்தியத் தீவுகள் வழியாகச் சென்று, தென் அமெரிக்காவை அடைந்து, அடுத்த ஆண்டு ஸ்பெயினுக்குத் திரும்பின. 1499 ஆம் ஆண்டில், வெஸ்பூசி தனது இரண்டாவது பயணத்தை மேற்கொண்டார், இந்த முறை ஒரு அதிகாரப்பூர்வ நேவிகேட்டராக. இந்த பயணம் அமேசான் ஆற்றின் முகத்துவாரத்தை அடைந்து தென் அமெரிக்காவின் கடற்கரையை ஆய்வு செய்தது. செவ்வாய் மற்றும் சந்திரன் இணைந்திருப்பதை அவதானிப்பதன் மூலம் வெஸ்பூசி எவ்வளவு தூரம் மேற்கு நோக்கி பயணித்தார் என்பதை கணக்கிட முடிந்தது.

புதிய உலகம்

1501 இல் தனது மூன்றாவது பயணத்தில், வெஸ்பூசி போர்த்துகீசியக் கொடியின் கீழ் பயணம் செய்தார். லிஸ்பனை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, லேசான காற்று காரணமாக அட்லாண்டிக் பெருங்கடலைக் கடக்க வெஸ்பூசிக்கு 64 நாட்கள் ஆனது. அவரது கப்பல்கள் தென் அமெரிக்கக் கடற்கரையைத் தொடர்ந்து தெற்கு முனையான டியர்ரா டெல் ஃபியூகோவிலிருந்து 400 மைல்களுக்குள் சென்றன. வழியில், பயணத்திற்குப் பொறுப்பான போர்த்துகீசிய மாலுமிகள் வெஸ்பூசியை தளபதியாகப் பொறுப்பேற்கச் சொன்னார்கள். அவர் இந்தப் பயணத்தில் இருந்தபோது, ​​ஐரோப்பாவில் உள்ள ஒரு நண்பருக்கு வெஸ்பூசி இரண்டு கடிதங்களை எழுதினார். அவர் தனது பயணங்களை விவரித்தார் மற்றும் வடக்கு மற்றும் தென் அமெரிக்காவின் புதிய உலகத்தை ஆசியாவிலிருந்து ஒரு தனி நிலப்பரப்பாக முதலில் அடையாளம் கண்டார். (கிறிஸ்டோபர் கொலம்பஸ் தான் ஆசியாவை அடைந்துவிட்டதாக தவறாக நம்பினார்.) மார்ச் (அல்லது ஏப்ரல்) 1503 தேதியிட்ட ஒரு கடிதத்தில், வெஸ்பூசி புதிய கண்டத்தின் வாழ்வின் பன்முகத்தன்மையை விவரித்தார்: அந்த நிலம் ஒரு கண்டமாக இருக்கும், அது ஒரு தீவு அல்ல, அதில் இருந்து நாங்கள் அறிந்தோம். ட்ரெண்டிங்கின்றி நீண்டு விரிந்து கிடக்கும் கடற்கரைகள், எண்ணற்ற மக்கள், பல பழங்குடியினர் மற்றும் மக்கள், நம் நாட்டில் தெரியாத பல வகையான காட்டு விலங்குகள், இன்னும் நாம் இதுவரை பார்த்திராத பல காட்டு விலங்குகள், இவற்றைத் தொட்டுப் பார்க்க நீண்ட நேரம் எடுக்கும். அவரது எழுத்துக்களில், வெஸ்பூசி பழங்குடியின மக்களின் கலாச்சாரத்தை விவரித்தார், அவர்களின் உணவு, மதம் மற்றும் இந்த கடிதங்களை மிகவும் பிரபலமாக்கியது-அவர்களின் பாலியல், திருமணம் மற்றும் குழந்தை பிறப்பு நடைமுறைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது. கடிதங்கள் பல மொழிகளில் வெளியிடப்பட்டன மற்றும் ஐரோப்பா முழுவதும் விநியோகிக்கப்பட்டன (அவை கொலம்பஸின் சொந்த நாட்குறிப்புகளை விட அதிகமாக விற்கப்பட்டன). பூர்வீகவாசிகள் பற்றிய வெஸ்பூசியின் விளக்கங்கள் தெளிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் இருந்தன:

அவர்கள் மென்மையாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும் இருப்பார்கள், மேலும் இரு பாலினத்தவர்களும் தங்கள் தாயின் வயிற்றில் இருந்து வந்ததைப் போல, தங்கள் உடலின் எந்தப் பகுதியையும் மறைக்காமல், நிர்வாணமாகச் செல்கிறார்கள், அதனால் அவர்கள் இறக்கும் வரை செல்கிறார்கள் ... அவர்கள் சுதந்திரமான மற்றும் நல்லவர்கள். நாசி மற்றும் உதடுகள், மூக்கு மற்றும் காதுகளை சலிப்படையச் செய்வதன் மூலம் அவர்களே அழித்துக்கொள்ளும் முகபாவனையின் தோற்றம், நீலக் கற்கள், பளிங்குத் துண்டுகள், படிகங்கள் அல்லது மிக நுண்ணிய அலபாஸ்டர் மற்றும் மிகவும் வெள்ளை எலும்புகளால் இந்த துளைகளை நிறுத்துகின்றன. மற்றும் பிற விஷயங்கள்.வெஸ்பூசி நிலத்தின் செழுமையை விவரித்தார், மேலும் இப்பகுதி தங்கம் மற்றும் முத்துக்கள் உட்பட விலைமதிப்பற்ற மூலப்பொருட்களுக்காக எளிதில் சுரண்டப்படலாம் என்று சுட்டிக்காட்டினார்: நிலம் மிகவும் வளமானது, பல மலைகள் மற்றும் பள்ளத்தாக்குகள் மற்றும் பெரிய ஆறுகள் நிறைந்துள்ளது. , மற்றும் மிகவும் புத்துணர்ச்சியூட்டும் நீரூற்றுகள் மூலம் பாசனம் செய்யப்படுகிறது. இது பரந்த மற்றும் அடர்ந்த காடுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது... தங்கத்தைத் தவிர வேறு எந்த உலோகமும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை, அதில் நாடு நிறைந்துள்ளது, இருப்பினும் இந்த முதல் வழிசெலுத்தலில் நாங்கள் எதையும் கொண்டு வரவில்லை. எவ்வாறாயினும், நிலத்தடியில் அபரிமிதமான தங்கம் இருப்பதாகவும், அவர்களிடம் இருந்து விலைக்கு எதுவும் கிடைக்காது என்றும் உள்ளூர்வாசிகள் எங்களிடம் உறுதியளித்தனர். நான் உங்களுக்கு எழுதியது போல் முத்துக்கள் குவிந்துள்ளன. 1503 ஆம் ஆண்டு நான்காவது அமெரிக்கப் பயணத்தில் வெஸ்பூசி பங்கேற்றாரா இல்லையா என்பது அறிஞர்களுக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. அவர் அவ்வாறு செய்திருந்தால், அதைப் பற்றிய சிறிய பதிவுகள் இல்லை, மேலும் இந்த பயணம் வெற்றிகரமாக இல்லை என்று நாம் கருதலாம். ஆயினும்கூட, வெஸ்பூசி புதிய உலகத்திற்கான பிற பயணங்களைத் திட்டமிடுவதில் உதவியது. வெஸ்பூசியின் பயணங்களுக்குப் பிறகு பல ஆண்டுகளில் இந்த பிராந்தியத்தின் ஐரோப்பிய காலனித்துவம் துரிதப்படுத்தப்பட்டது, இதன் விளைவாக மெக்சிகோ, மேற்கிந்தியத் தீவுகள் மற்றும் தென் அமெரிக்காவில் குடியேற்றங்கள் ஏற்பட்டன. இத்தாலிய ஆய்வாளரின் பணி, குடியேற்றக்காரர்களுக்கு பிரதேசத்தில் செல்ல உதவுவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது.

இறப்பு

வெஸ்பூசி 1508 இல் ஸ்பெயினின் பைலட்-மேஜராகப் பெயரிடப்பட்டார். அவர் இந்த சாதனையைப் பற்றி பெருமிதம் கொண்டார், 'உலகின் அனைத்து கப்பல் தோழர்களையும் விட நான் மிகவும் திறமையானவன்' என்று எழுதினார். வெஸ்பூசி மலேரியாவால் பாதிக்கப்பட்டு ஸ்பெயினில் 1512 இல் தனது 57 வயதில் இறந்தார்.

மரபு

ஜெர்மன் மதகுரு-அறிஞரான மார்ட்டின் வால்ட்சீமுல்லர் பெயர்களை உருவாக்க விரும்பினார். 'மரம்,' 'ஏரி,' மற்றும் 'மில்' ஆகிய வார்த்தைகளை இணைத்து அவர் தனது சொந்த கடைசி பெயரை உருவாக்கினார். வால்ட்ஸீமுல்லர் 1507 ஆம் ஆண்டில், டோலமியின் கிரேக்க புவியியலின் அடிப்படையில் சமகால உலக வரைபடத்தில் பணிபுரிந்தார், மேலும் அவர் வெஸ்பூசியின் பயணங்களைப் படித்தார், மேலும் புதிய உலகம் உண்மையில் இரண்டு கண்டங்கள் என்பதை அறிந்திருந்தார். வெஸ்பூசியின் உலகின் இந்த பகுதியைக் கண்டுபிடித்ததன் நினைவாக, வால்ட்சீமுல்லர் புதிய உலகின் தெற்குக் கண்டம் முழுவதும் பரவியிருக்கும் 'அமெரிக்கா' என்ற பெயருடன் ஒரு மரத் தொகுதி வரைபடத்தை ('கார்டா மரியானா' என்று அழைக்கப்படும்) அச்சிட்டார். வால்ட்சீமுல்லர் 1,000 பிரதிகள் விற்றார்

இத்தாலியக் கடல் பயணி, கண்டுபிடிப்பாளர் அமெரிகோ வெஸ்புகி (Amerigo Vespucci) பிறந்த தினம் இன்று (மார்ச் 9). அவரைப் பற்றிய அரிய முத்துக்கள் பத்து:

 இத்தாலியின் புளோ ரன்ஸ் நகரில் (1454) பிறந்தவர். அங்கு சம யத் துறவியாக இருந்த தன் சித்தப்பா விடம் கல்வி கற்றார். உயர் கல்வி கற்க இவரது சகோதரர்கள் பைசா பல்கலைக் கழகத்துக்குச் சென்றனர். இவரோ வியாபாரம் செய்ய முடிவெடுத்தார்.

 மெடிசி புளோரன்ஸ் வர்த்தக நிறுவனத்தில் குமாஸ்தாவாகச் சேர்ந்தார். முதலாளியின் நம்பிக்கை, அன்புக்குப் பாத்திரமானார். 1492-ல் காடிஸ் (ஸ்பெயின்) நகரில் உள்ள கிளை அலுவலகத்தின் ஏஜென்ட்டாக அனுப்பப்பட்டார்.

 தனது உலகப் புகழ்பெற்ற சாகசக் கடல் பயணத்தை முடித்துவிட்டு வந்திருந்த கொலம்பஸை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவரிடம் இருந்து ஏராளமான விஷயங்களைத் தெரிந்துகொண்டார். அவற்றை எல்லாம் நேரடியாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் பிறந்தது.

 அந்த சமயத்தில், கிழக்கிந்தியத் தீவுகளுக்கு 12 கப்பல்கள் வழங்குவதாக ஒப்புக்கொண்டிருந்த இத்தாலியக் கடல் வணிகர் ஒருவர் திடீரென இறந்துபோக, அந்த வணிக வாய்ப்பு வெஸ்புகிக்கு கிடைத்தது. அதை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றினார். இதைத் தொடர்ந்து பல வணிக வாய்ப்புகள் கிடைத்தன.

 போர்ச்சுகல் நாட்டு மன்னரின் அழைப்பை ஏற்று, 1499 முதல் 1502 வரை அட்லான்டிக் கடல் பகுதியில் செல்லும் கப்பல்களில் கண்காணிப்பாளராகப் பணியாற்றினார்.

 1501-ல் இவரது மூன்றாவது கடற்பயணத்தின்போது தென் அமெரிக்காவின் தற்போதைய நகரங்களான ரியோ டி ஜெனிரோ, ரியோ டி லா பிளாட்டா ஆகியவை கண்டறியப்பட்டன. அதே பயணத்தில் ஒரு புதிய உலகத்தை (தென் அமெரிக்கா) கண்டறிந்ததாக ஒரு கடிதத்தில் வெஸ்புகி கூறியிருந்தார்.

 தனது பயண அனுபவங்களை ஆவணப்படுத்தத் தொடங்கினார். தனது பெயரை அமெரிக்கஸ் வெஸ்புசியஸ் (Americus Vespucius) என்று லத்தீன் மொழி உச்சரிப்பிலேயே பயன்படுத்தினார். இவர் மொத்தம் 4 முறை கடற்பயணம் மேற்கொண்டார். 6 முறை கடற்பயணம் சென்றதாகவும் சில குறிப்புகள் கூறுகின்றன.

 1507-ல் ஜெர்மனி ஆராய்ச்சியாளர் மார்ட்டின் வால்ட்ஸீமுல்லர் உலக வரைபடத்தை உருவாக்கினார். அதில், வெஸ்புகி கண்டறிந்த கண்டத்துக்கு ‘அமெரிக்கஸ்’ என அவரது பெயரையே சூட்டினார்.

 உலகம் முழுவதும் மாலுமிகள் பயன்படுத்தும் தொழில்நுட்பங்களை வழிமுறைப்படுத்தவும், நவீனமயமாக்கவும் கடற்பயண வழிகாட்டிப் பள்ளி தொடங்கும் பொறுப்பை வெஸ்புகியிடம் வழங்கினார் போர்ச்சுகல் மன்னர்.

 குமாஸ்தாவாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, தனது ஆர்வத்தாலும் உழைப்பாலும் பல கடற்பயணங்களை மேற்கொண்டு, பல புதிய இடங்களைக் கண்டுபிடித்து உலகப்புகழ் பெற்ற வெஸ்புகி 58 வயதில் (1512) மறைந்தார்.

Amerigo Vespucci (March 9, 1454–February 22, 1512) was an Italian explorer and cartographer. In the early 16th century, he showed that the New World was not part of Asia but was, in fact, its own distinct area. The Americas take their name from the Latin form of "Amerigo."

Fast Facts: Amerigo Vespucci

Known For: Vespucci's expeditions led him to the realization that the New World was distinct from Asia; the Americas were named after him.

Born: March 9, 1454 in Florence, Italy

Parents: Ser Nastagio Vespucci and Lisabetta Mini

Died: February 22, 1512 in Seville, Spain

Spouse: Maria Cerezo

Early Life

Amerigo Vespucci was born on March 9, 1454, to a prominent family in Florence, Italy. As a young man, he read widely and collected books and maps. He eventually began working for local bankers and was sent to Spain in 1492 to look after his employer's business interests.While he was in Spain, Vespucci had the chance to meet Christopher Columbus, who had just returned from his voyage to America; the meeting increased Vespucci's interest in taking a journey across the Atlantic. He soon began working on ships, and he went on his first expedition in 1497. The Spanish ships passed through the West Indies, reached South America, and returned to Spain the following year. In 1499, Vespucci went on his second voyage, this time as an official navigator. The expedition reached the mouth of the Amazon River and explored the coast of South America. Vespucci was able to calculate how far west he had traveled by observing the conjunction of Mars and the Moon.

The New World

On his third voyage in 1501, Vespucci sailed under the Portuguese flag. After leaving Lisbon, it took Vespucci 64 days to cross the Atlantic Ocean due to light winds. His ships followed the South American coast to within 400 miles of the southern tip, Tierra del Fuego. Along the way, the Portuguese sailors in charge of the voyage asked Vespucci to take over as commander.While he was on this expedition, Vespucci wrote two letters to a friend in Europe. He described his travels and was the first to identify the New World of North and South America as a separate landmass from Asia. (Christopher Columbus mistakenly believed he had reached Asia.) In one letter, dated March (or April) 1503, Vespucci described the diversity of life on the new continent:We knew that land to be a continent, and not an island, from its long beaches extending without trending round, the infinite number of inhabitants, the numerous tribes and peoples, the numerous kinds of wild animals unknown in our country, and many others never seen before by us, touching which it would take long to make reference.In his writings, Vespucci also described the culture of the indigenous people, focusing on their diet, religion, and—what made these letters very popular—their sexual, marriage, and childbirth practices. The letters were published in many languages and were distributed across Europe (they sold much better than Columbus's own diaries). Vespucci's descriptions of the natives were vivid and frank:

They are people gentle and tractable, and all of both sexes go naked, not covering any part of their bodies, just as they came from their mothers’ wombs, and so they go until their deaths...They are of a free and good-looking expression of countenance, which they themselves destroy by boring the nostrils and lips, the nose and ears...They stop up these perforations with blue stones, bits of marble, of crystal, or very fine alabaster, also with very white bones and other things.Vespucci also described the richness of the land, and hinted that the region could be easily exploited for its valuable raw materials, including gold and pearls:The land is very fertile, abounding in many hills and valleys, and in large rivers, and is irrigated by very refreshing springs. It is covered with extensive and dense forests...No kind of metal has been found except gold, in which the country abounds, though we have brought none back in this our first navigation. The natives, however, assured us that there was an immense quantity of gold underground, and nothing was to be had from them for a price. Pearls abound, as I wrote to you.Scholars are not certain whether or not Vespucci participated in a fourth voyage to the Americas in 1503. If he did, there is little record of it, and we can assume the expedition was not very successful. Nevertheless, Vespucci did assist in the planning of other voyages to the New World.European colonization of this region accelerated in the years after Vespucci's voyages, resulting in settlements in Mexico, the West Indies, and South America. The Italian explorer's work played an important role in helping colonizers navigate the territory.

Death

Vespucci was named pilot-major of Spain in 1508. He was proud of this accomplishment, writing that "I was more skillful than all the shipmates of the whole world." Vespucci contracted malaria and died in Spain in 1512 at the age of 57.

Legacy

The German clergyman-scholar Martin Waldseemüller liked to make up names. He even created his own last name by combining the words for "wood," "lake," and "mill." Waldseemüller was working on a contemporary world map in 1507, based on the Greek geography of Ptolemy, and he had read of Vespucci's travels and knew that the New World was indeed two continents.In honor of Vespucci's discovery of this portion of the world, Waldseemüller printed a wood block map (called "Carta Mariana") with the name "America" spread across the southern continent of the New World. Waldseemüller sold 1,000 copies of the map across Europe.Within a few years, Waldseemüller had changed his mind about the name for the New World—but it was too late. The name America had stuck. Gerardus Mercator's world map of 1538 was the first to include North America and South America. Vespucci's legacy lives on through the continents named in his honor.

K.P.A.C.LALITHA ,MALAYALAM ACTRESS BORN 1948 FEBRUARY 25 -2022 FEBRUARY 22

 

K.P.A.C.LALITHA ,MALAYALAM ACTRESS BORN 

1948 FEBRUARY 25 -2022 FEBRUARY 22

மகேஸ்வரி அம்மா (25 பிப்ரவரி 1948 - 22 பிப்ரவரி 2022), அவரது மேடைப் பெயரான K. P. A. C. லலிதாவால் நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு இந்திய திரைப்படம் மற்றும் மேடை நடிகை ஆவார், அவர் முதன்மையாக மலையாள சினிமா மற்றும் நாடகங்களில் பணியாற்றினார். கேரளாவின் காயங்குளத்தில் உள்ள நாடகக் குழுவான கே.பி.ஏ.சி.யுடன் தனது நடிப்பு வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ஐந்து தசாப்தங்கள் நீடித்த ஒரு வாழ்க்கையில், அவர் 550 க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்தார்.

நான்கு கேரள மாநில திரைப்பட விருதுகளுடன் சிறந்த துணை நடிகைக்கான இரண்டு தேசிய திரைப்பட விருதுகளை லலிதா வென்றார். 2009 ஆம் ஆண்டில், 2009 ஆம் ஆண்டுக்கான தென்னிந்திய பிலிம்பேர் விருதுகளில் ஃபிலிம்பேர் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. லலிதா பின்னாளில் கேரள சங்கீத நாடக அகாடமியின் தலைவராகப் பணியாற்றினார். இவர் மறைந்த மலையாள திரைப்பட தயாரிப்பாளர் பரதன் என்பவரை திருமணம் செய்து கொண்டார்.

ஆரம்ப கால வாழ்க்கை

லலிதா மகேஸ்வரி அம்மாவாக காயங்குளத்தில் 25 பிப்ரவரி 1948 இல் பிறந்தார்.[1] அவர் கடைக்கதரயில் வீட்டில் கே. ஆனந்தன் நாயர் மற்றும் பார்கவி அம்மா [2] ஆகியோருக்கு ஐந்து குழந்தைகளில் மூத்தவராகப் பிறந்தார்; அவரது நான்கு உடன்பிறப்புகள் இந்திரா, பாபு, ராஜன் மற்றும் ஷியாமளா. இவரது தந்தை காயங்குளத்தைச் சேர்ந்த புகைப்படக் கலைஞர் மற்றும் தாயார் ஆரன்முலாவைச் சேர்ந்த இல்லத்தரசி. அவர் தனது குழந்தைப் பருவத்தின் பெரும்பகுதியை காயங்குளத்திற்கு அருகிலுள்ள ராமாபுரத்தில் கழித்தார். நடன வகுப்பில் சேருவதற்காக அவரது குடும்பம் கோட்டயத்தின் சங்கனாசேரிக்கு குடிபெயர்ந்தது.[3] சிறுவயதில் செல்லப்பன் பிள்ளையின் வழிகாட்டுதலிலும், பின்னர் கலாமண்டலம் கங்காதரனிடமும் நடனம் கற்றுக்கொண்டார். அவர் தனது 10 வயதில் நாடகங்களில் நடிக்கத் தொடங்கினார்.[4] கீதாயுடே பலி நாடகத்தில்தான் அவர் மேடையில் முதன்முதலில் தோன்றினார். பின்னர் கே.பி.ஏ.சி.யில் சேர்ந்தார். (கேரளா பீப்பிள்ஸ் ஆர்ட்ஸ் கிளப்), இது கேரளாவில் ஒரு முக்கிய இடதுசாரி நாடகக் குழுவாக இருந்தது. அவருக்கு திரைப்பெயர் லலிதா என்று வழங்கப்பட்டது, பின்னர் அவர் திரைப்படங்களில் நடிக்கத் தொடங்கியபோது, ​​கே.பி.ஏ.சி. லலிதா என்று அழைக்கப்படும் மற்றொரு நடிகையிலிருந்து வேறுபடுத்துவதற்காக அவரது திரைப்பெயருடன் சேர்க்கப்பட்டது.[5]

நடிப்பு வாழ்க்கை

கே.எஸ்.சேதுமாதவன் இயக்கிய கூட்டுக்குடும்பத்தின் திரைப்படத் தழுவல் அவரது முதல் திரைப்படமாகும். 1978 இல் அவர் ஒரு பிரபலமான மலையாள திரைப்பட இயக்குனரான பரதனை மணந்தார்.[6] அவர் சில படங்கள் மட்டுமே நடித்து, திரைப்பட நடிப்பில் இருந்து சிறிது காலம் ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டார்.[2]

அவரது தொழில் வாழ்க்கையின் இரண்டாவது சகாப்தம் அவரது கணவர் இயக்கிய கட்டத்தே கிளிக்கூடுடன் (1983) தொடங்கியது. இன்னசென்ட் (நடிகர்) உடனான அவரது ஜோடி 1986 மற்றும் 2006 க்கு இடையில் கஜகேசரியோகம், அபோர்வம் சில்லர், மக்கள் மகாத்மியம், சுப யாத்ரா, மை டியர் முத்தச்சன், கண்ணனும் போலிசும், அர்ஜுனன் பிள்ளையும் அஞ்சு மக்களும், இஞ்சான்கட், போன்ற வெற்றிப் படங்களின் மூலம் பார்வையாளர்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. பாவம் ராஜகுமாரம். இந்த நேரத்தில், அவர் காட்டுகுதிரா (1990), சன்மனசுள்ளவர்களுக்கு சமாதானம் (1986), பொன் முட்டையிடும் தரவு (1988), முகுந்தெட்ட சுமித்ரா விளக்குன்னு (1988), வடக்கு நூக்கி யந்திரம் (1989), இன் (19189) உள்ளிட்ட விமர்சன ரீதியாக பாராட்டப்பட்ட பல பாத்திரங்களைச் செய்தார். , தசரதம் (1989), வெங்கலம் (1993), காட்ஃபாதர் (1991), அமரம் (1991), வியட்நாம் காலனி (1993), பவித்திரம் (1993), மணிச்சித்ரதாழு (1994), ஸ்படிகம் (1995), மற்றும் அனியாத்திப் பிராவு (1997). அவர் தனது கணவர் பரதன் இயக்கிய அமரம் (1991) திரைப்படத்தில் நடித்ததற்காக சிறந்த துணை நடிகைக்கான தேசிய திரைப்பட விருதை வென்றார்.[7][8]

1998 இல், அவரது கணவர் பரதன் இறந்தபோது, ​​அவர் சில மாதங்கள் ஓய்வு எடுத்தார், சத்யன் அந்திக்காட் இயக்கிய வீடும் சில வீட்டு வேலைகள் (1999) திரைப்படத்தில் பாராட்டப்பட்ட நடிப்புடன் திரும்பி வந்தார். கே.பி.ஏ.சி. அதன் பிறகு சாந்தம் (2000), லைஃப் இஸ் பியூட்டிபுல் (2000) மற்றும் வால்கண்ணடி (2002) ஆகிய படங்களில் லலிதாவின் குறிப்பிடத்தக்க பாத்திரங்கள் இருந்தன. ஜெயராஜ் இயக்கிய சாந்தம் (2000) படத்தில் நடித்ததற்காக சிறந்த துணை நடிகைக்கான இரண்டாவது தேசிய திரைப்பட விருதை வென்றார்.[2]

கே.பி.ஏ.சி. மலையாள சினிமாவில் 500க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்தவர் லலிதா. மலையாளம் தவிர, காதலுக்கு மரியதை (1997), மணிரத்னத்தின் அலைபாயுதே (2000) மற்றும் காற்று வெளியிடை (2017) உள்ளிட்ட சில தமிழ் படங்களில் நடித்தார். குறிப்பாக, காதலுக்கு மரியதாய் என்ற தமிழ்த் திரைப்படத்தில் ஷாலினியின் அம்மாவாக நடித்தது அவரது விமர்சனப் பாராட்டைப் பெற்றது.[2][9][10]

தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மற்றும் இறப்பு

லலிதாவுக்கு ஸ்ரீகுட்டி என்ற மகளும், கமல் இயக்கிய நம்மாள் படத்தின் மூலம் நடிகராக அறிமுகமான சித்தார்த் என்ற மகனும் உள்ளனர். நடிப்பில் ஒரு குறுகிய வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, அவர் திரைப்பட இயக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார். 2012 இல், அவர் நித்ரா மூலம் இயக்குனராக அறிமுகமானார், இது 1984 ஆம் ஆண்டு திரைப்படத்தின் ரீமேக் ஆகும், அதே தலைப்பில் அவரது தந்தை பரதன் எழுதி இயக்கினார்.[11]

அவர் ஒரு சுயசரிதையை வெளியிட்டார், கதை துதரும் (தொடரும் கதை), இது 2013 இல் செருகாட் விருதை வென்றது.[12]

லலிதா தனது 73வது வயதில் 22 பிப்ரவரி 2022 அன்று திருப்புனித்துராவில் இறந்தார்.[13][14] அவர் நவம்பர் 2021 முதல் கல்லீரல் கோளாறு மற்றும் நீரிழிவு நோய் உட்பட பல உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்.[15]

Maheshwari Amma (25 February 1948 – 22 February 2022), better known by her stage name K. P. A. C. Lalitha, was an Indian film and stage actress who worked primarily in Malayalam cinema and theatre. She started her acting career with K. P. A. C., a theatre collective in Kayamkulam, Kerala. In a career spanning five decades, she starred in over 550 films.

Lalitha won two National Film Awards for Best Supporting Actress along with four Kerala State Film Awards. In 2009, she was honoured with the Filmfare Lifetime Achievement Award at the 2009 Filmfare Awards South. Lalitha latterly served as the chairperson of Kerala Sangeetha Nataka Akademi. She was married to the late Malayalam filmmaker Bharathan.

Early life

Lalitha was born as Maheshwari Amma in Kayamkulam on 25 February 1948.[1] She was born to Kadaykatharayil Veettil K. Ananthan Nair and Bhargavi Amma,[2] as the eldest among five children; her four siblings were Indira, Babu, Rajan and Shyamala. Her father was a photographer who was from Kayamkulam and mother was a housewife who was from Aranmula. She spent most of her childhood at Ramapuram near Kayamkulam. Her family migrated to Changanassery, Kottayam for her to join dance class.[3] She learned to dance when she was a child under the guidance of Chellappan Pillai and then under Kalamandalam Gangadharan. She started acting in plays when she was 10 years old.[4] Her first appearance on stage was in the play Geethayude Bali. She later joined K.P.A.C. (Kerala People's Arts Club), which was a prominent leftist drama troupe in Kerala. She was given the screen-name Lalitha and later, when she started acting in movies, the tag K.P.A.C. was added to her screen-name to differentiate it from another actress known as Lalitha.[5]

Acting career

Her first movie was the film adaptation of Koottukudumbam directed by K. S. Sethumadhavan. In 1978 she married Bharathan, a noted Malayalam film director.[6] She took a break from film acting for sometime, doing only a few films.[2]

The second era of her career started with Kattathe Kilikkoodu (1983) directed by her husband. Her pairing with Innocent (actor) was hugely popular with the audience between 1986 and 2006 with successful films like Gajakesariyogam, Apporvam Chillar, Makkal Mahatmiyam, Shubha Yatra, My Dear Muthachan, Kannanum Polisum, Arjunan Pillaiyum Anju Makkalum, Injankaddai Mathan and Sons, Pavam Pavam Rajakumaram. During this time, she did many critically acclaimed roles including those in Kattukuthira (1990), Sanmanassullavarkku Samadhanam (1986), Ponn Muttyidunna Tharavu (1988), Mukunthetta Sumitra Vilikkunnu (1988), Vadakku Nooki Yanthram (1989), Innathe Program (1991), Dasharatham (1989), Venkalam (1993), Godfather (1991), Amaram (1991), Vietnam Colony (1993), Pavithram (1993), Manichitrathazhu (1994), Sphadikam (1995), and Aniyathi Pravu (1997). She won the National Film Award for Best Supporting Actress for her performance in Amaram (1991), a film directed by her husband Bharathan.[7][8]

In 1998, when her husband Bharathan died, she took a break for a few months, only to come back with an acclaimed performance in Sathyan Anthikkad directed Veendum Chila Veetukaryangal (1999). K.P.A.C. Lalitha's notable roles after that were in Shantham (2000), Life Is Beautiful (2000) and Valkannadi (2002). She won her second National Film Award for Best Supporting Actress for her role in Shantham (2000), directed by Jayaraj.[2]

K.P.A.C. Lalitha acted in over 500 films in Malayalam cinema. Apart from Malayalam, she acted in some Tamil films including Kadhalukku Mariyadhai (1997), Maniratnam's Alaipayuthey (2000) and Kaatru Veliyidai (2017). Particularly, her performance in Tamil film Kadhalukku Mariyadhai as Shalini's mother won her critical acclaim.[2][9][10]

Personal life and death

Lalitha has a daughter Sreekutty and a son Sidharth who debuted as an actor in the movie Nammal, which was directed by Kamal. After a short career in acting, he chose a career in film direction. In 2012, he made his directorial debut with Nidra, which is the remake of 1984 film with the same title written and directed by his father Bharathan.[11]

She published an autobiography, titled Katha Thudarum (Story To Be Continued), which won the Cherukad Award in 2013.[12]

Lalitha died in Thrippunithura on 22 February 2022, at the age of 73.[13][14] She had been hospitalized since November 2021 due to multiple health issues, including liver ailment and diabetes.[15]

GEORGE WASHINGTON , FATHER OF THE NATION AMERICA BORN 1732 FEBRUARY 22 - 1799 DECEMBER 14

 

சியார்ச் வாசிங்டன் (ஜார்ஜ் வாஷிங்டன்; ஜோர்ஜ் வொஷிங்ரன்; பெப்ரவரி 22, 1732 -டிசம்பர் 14, 1799)[1] அவர்கள் அமெரிக்கக் கண்டத்தின் படையைத் தலைமை தாங்கி, பிரித்தானியரை அமெரிக்கப் புரட்சிப் போர் என்னும் அமெரிக்க விடுதலைப் போரில் (1775-1783) தோற்கடித்தார். இவர் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் ஆவார். இவர் எட்டு ஆண்டுகள்- 1789 முதல் 1797 வரையிலும், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் குடியரசுத் தலைவராகத் தலைமை தாங்கினார். விடுதலை பெற்ற நாடாக ஐக்கிய அமெரிக்கா திகழ்ந்த துவக்க ஆண்டுகளில் இவர் ஆற்றிய நாடு நிறுவும் பணிகளை நோக்கி இவரை ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தந்தை எனப் போற்றுவர்.[2]

இளமைக்கால வாழ்க்கை மற்றும் குடும்பம்

சியார்ச் வாசிங்டனின் தந்தை அகஸ்டின் வாஷிங்டன் நிறைய நிலங்களையும் அடிமைகளையும் பெற்றிருந்த ஒரு செல்வந்தராகவும், இலட்சியமிக்க மனிதராகவும் இருந்தார். இவர் நிறைய ஆலைகளைக் கட்டினார். புகையிலை விவசாயம் செய்தாார். ஒரு காலத்தில், அவர் இரும்பு சுரங்கங்களைத் திறக்கும் ஆர்வமும் கொண்டிருந்தார். அவர் ஜேன் பட்லரை திருமணம் செய்துகொண்டார், அவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள் இருந்தனர். 1729 ஆம் ஆண்டில் ஜேன் இறந்தார். பின்னர் 1731 ஆம் ஆண்டில் ஆகஸ்டின் மேரி பாலை மணந்தார். அகஸ்டின் மற்றும் மேரி ஆகியோருக்குப் பிறந்த ஆறு குழந்தைகளில் சியார்ச்சு வாசிங்டன் மூத்தவராக இருந்தார். சியார்ச் வாஷிங்டனின் தந்தை 11 வயதில் இறந்துவிட்டார், அவர் தனது அண்ணன் லாரன்ஸின் கவனிப்பில் வளர ஆரம்பித்தார். அண்ணன் லாரன்சு அவருக்கு நல்ல வளர்ப்பை அளித்தார். 1748 ஆம் ஆண்டில், அவர் 16 வயதாக இருந்தபோது, வர்ஜீனியாவின் மேற்குப் பகுதியிலுள்ள நிலப்பகுதியை ஆய்ந்து நில அளவை மேற்கொள்ளும் குழுவுடன் பயணித்தார். அடுத்த வருடம், லார்டு ஃபேர்ஃபாக்சின் உதவியுடன் வாஷிங்டன் கல்பெபர் கவுண்டியின் அதிகாரப்பூர்வ நில அளவையாளராக நியமிக்கப்பட்டார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு அவர் கல்பெபர், பிரெட்ரிக் மற்றும் அகஸ்டா மாவட்டங்களில் நில அளவை மற்றும் ஆய்வில் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக ஈடுபட்டார். இந்த அனுபவம் அவரை வளமிக்க மனிதராகவும், அவரது உடல் மற்றும் மனதை வலிமை மிக்கதாகவும் மாற்றியது எனலாம்.[3]

ஓகியோ ஆற்றங்கைரயும் வாசிங்டனும்

மெக்சிக்கோவின் வடகிழக்குப் பகுதியிலுள்ள அமெரிக்க கண்டத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கான போட்டியின் காரணமாக இங்கிலாந்து மற்றும் பிரான்சு ஆகியவை ஓஹியோ நதி பள்ளத்தாக்கின் மீது சச்சரவுகளைக் கொண்டிருந்தன. பிரஞ்சு கனடாவில் இருந்து அந்த பிராந்தியத்தில் நுழைந்து பூர்வீக அமெரிக்கர்களுடன் கூட்டுக்களை உருவாக்கியது. வர்ஜீனியாவில் உள்ள ஆங்கிலேய விசுவாச அரசாங்கம் இந்த ஊடுருவல்களை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தது. பிரித்தானிய இராணுவ தூதுவராக பணிபுரிந்த வாசிங்டன், தொலைதூரப் பகுதிக்கு தன் விருப்பத் தொண்டர்கள் குழுவை வழிநடத்திச் சென்று, எதிரி துருப்புக்களின் பலம் பற்றிய தகல்வகளை சேகரித்தார். பிரஞ்சு நாட்டினர் அந்தப் பிராந்தியத்தை விட்டு வெளியேறுமாறு உத்தரவிட்டார். அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர். வாசிங்டன் திரும்பியபோது, மேலும் பிரெஞ்சு விரிவாக்கத்தை நிறுத்துவதற்காக ஓகியோ ஆற்றின் மீது கோட்டை கட்டப்பட வேண்டும் என்று முன்மொழிந்தார். 1754 ஆம் ஆண்டு வசந்த காலத்தில், மிகவும் சிறப்பாக பயிற்சியளிக்கப்படாத, ஆயுதம் தாங்கிய 150 நபர்களைக் கொண்ட படைப்பிரிவு ஒன்றை உருவாக்கினார். ஓகியோ ஆற்றின் கரையில் இவர்களை ஊக்கப்படுத்தும் விதமாக மரக்கட்டைகளால் ஆன தடுப்பு ஒன்றை அமைக்கக் கிளம்பினார். இம்மரக்கட்டைத் தடுப்பினை அவசியமான கோட்டை என்று அழைத்தார். வழியில், அவர் ஒரு சிறிய பிரெஞ்சு படையை எதிர்கொண்டு உடனடியாக அதைத் தாக்கி, பத்து பிரெஞ்சு வீரர்களைக் கொலை செய்தார். இந்த மோதலின் போது

வர்ஜீனியாவில் இருந்து வந்த அறியப்படாத இளம்போராளியும் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டார். பிரிட்டிஷ் தூதருக்கு ஒரு செய்தியை வழங்குவதற்காக துாதுவராக வந்த ஒரு பிரெஞ்சுப் படைவீரர் கொல்லப்பட்டதால், சர்வதேச நெறிமுறைகளின்படி வாசிங்டன் துாதரைக் கொன்ற கடுமையான விதிமீறலில் ஈடுபட்டு விட்டதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டார். இதுவே பிரெஞ்சு-செவ்விந்தியப்படைகளுக்கும் அமெரிக்கர்களுக்குமான போருக்கான முதல் காரணமாயிற்று. இந்த இடையூறுகளின் விளைவுகள் வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அரண்மனை மற்றும் வெர்சாய்ஸ் ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றன. இப்பகுதியில் உள்ள பூர்வீக அமெரிக்கர்கள், பிரஞ்சு-அமெரிக்க முரண்பாட்டை உணர்ந்து, பிரஞ்சுக்கு ஆதரவளித்தனர். இந்த பிரெஞ்சு மற்றும் பூர்வீக அமெரிக்க கூட்டுப்படையானது, வாசிங்டன் மற்றும் அவரது படைப்பிரிவை திணறடித்தனர். அவரால் உருவாக்கப்பட்ட மரத்தடுப்புகளை சிதறடித்தனர். வாசிங்டன் பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதப்பட்ட ஒரு சரணடையும் பத்திரத்தில் கையொப்பமிட்டு விட்டு அந்த இடத்தை விட்டுச் செல்ல பணிக்கப்பட்டார். அந்த ஒப்பந்தத்தில் வாசிங்டன் இராணுவ நெறிமுறைகளை மீறியதாக ஒப்புக்கொண்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. இதை பிரான்சு தன் மக்களிடம் பெரிய வெற்றியாகக் கொண்டாடியது. பிரித்தானிய படையில் வாசிங்டனுக்கான பதவி உயர்வின் போது புறக்கணிக்கப்பட்டார். பிரிட்டிஷார் தன்னை அவமதித்து விட்டதாக உணர்ந்து வாசிங்டன் இராணுவத்திலிருந்து பதவி விலகினார்.

ஓகியோ ஆற்றின் பள்ளத்தாக்கில் இருந்து பிரஞ்சுப்படையை ஓட்ட சிறந்த வழி இராயல் இராணுவத்திலிருந்து துருப்புகளில் அனுப்பப்பட வேண்டும் என்று இங்கிலாந்து முடிவு செய்தது. அவர்களுடைய தளபதி ஜெனரல் எட்வர்ட் பிராடோக் மோதலில் அனுபவமுள்ள ஒரு உதவியாளர் தேவை என்பதால் பதவியை வாசிங்டனுக்கு வழங்கினார். ஆங்கிலேய இராணுவத்திடமிருந்து சாதகத்தைப் பெறுவதற்காக வாசிங்டன் இந்தப் பொறுப்பை ஆர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டார். 1755 ஜூலையில், பிரித்தானியப்படை டுக்கென் கோட்டையில் (Fort Duquesne) பிரெஞ்சுப் படையை அணுகியது. பிரெஞ்சு மற்றும் செவ்விந்தியத் துருப்புக்கள் ஐரோப்பாவின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட படைகளை விட மிகவும் வித்தியாசமாகப் போராடினார்கள் என்று வாசிங்டன் பிராடோக்கை எச்சரித்தார். ஆனால், அவரது எச்சரிக்கை புறக்கணிக்கப்பட்டது. ஒரு சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பிரித்தானிய படையை பூர்வீக அமெரிக்கப் படையினர் தாக்கி முற்றிலும் முறியடிக்கப்பட்டனர். வாசிங்டன் அமர்ந்து போரிட்ட இரு சுடப்பட்டிருந்த போதிலும், தைரியமாக போராடினார். பிராட்டோக் கொல்லப்பட்டார், அவரது பிரிட்டிஷ் துருப்புக்கள் மிரட்சியடைந்து காடுகளில் ஓடி ஒளிந்து கொண்டனர்.விட்டனர். வாசிங்டனின் மேலங்கி வரை நான்கு தோட்டாக்கள் உரசிச்சென்றன. உயிரோடு தப்பியது பெரிய செயலாயிற்று.[4] 1755 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டில், தனது 23 ஆம் வயதில் விர்ஜினாவினுடைய படைத்தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். 400 மைல் நீளமுடைய எல்லைப்புறத்தைக் கண்காணிக்கவும், பாதுகாக்கவும் அவருக்கு ஒத்துழைப்பளிக்க விருப்பமில்லாத 700 ஒழுக்கக்கேடான காலணிய படைகளுடன் அனுப்பப்பட்டார். இது சலிப்பூட்டக்கூடிய பணியாக இருந்தது. 1757 ஆம் ஆண்டின் இறுதி மாதங்களில் அவர் உடல்நலம் குறைந்து பேதியுடன் வீட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டார்.[5] தொடர்ந்து கடுமையாகப் பாடுபட்டும் ஆங்கிலேய இராணுவத்தில் உரிய பதவியளிக்கப்படாததால், 1758 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் இவர் தனது பதவியிலிருந்து விலகினார்.[6] 1753 முதல் 1758 வரையிலும் இவர் இராணுவத்தில் பணிபுரிந்த போது பிரெஞ்சு மற்றும் செவ்விந்தியப் போர்களில் தீவிரமாகப் பங்குபெற்றது இவருக்கு இராணுவ அனுபவத்தையும், புகழையும் தந்தது.[7]

அமெரிக்கப் புரட்சிக்கு முந்தைய காலம் (1759 - 1774)

பிரெஞ்சு,செவ்விந்தியப் போருக்குப் பின்னர், வாசிங்டன் விதவையான மார்தா டான்ட்ரிட்ஜ் கஸ்டிஸை மணந்தார். தனது சகோதரர் லாரன்சு இறப்புக்குப் பின் மவுண்ட் வெர்னான் தோட்டத்திற்கு பொறுப்பு எடுத்துக் கொண்டார். மார்த்தாவின் குழந்தைகளை வளர்க்கும் பொறுப்பையும் பார்த்துக் கொண்டார். வாசிங்டனுக்கும் மார்த்தாவிற்குமான திருமண வாழ்வில் குழந்தைகள் ஏதும் இல்லை. தனது பண்ணையை மிக அதிக அளவில் கவனித்து தனது சொத்துக்களை அதிகப்படுத்தினார். அவர் தனது வாழ்வு முழுவதுமே, விவசாயத்தை தனது மதிப்புமிக்க தொழிலாகக் கருதினார். சிறிது சிறிதாக தனது நிலப்பரப்பை 8000 ஏக்கர் அளவிற்கு அதிகப்படுத்தினார். சியார்ச் வாசிங்கடன் விர்ஜீனியாவின் மிகப்பெரிய நில உரிமையாளராகி விர்ஜீனியா பேரவைக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். விரைவிலேயே, வாசிங்டன் மற்றும் அவரோடு இணையாக இருந்த நில உரிமையாளர்கள் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களின் நேர்மையற்ற அணுகுமுறையைக் குறித்து அதிருப்தியடைந்திருந்தார்கள். அவர்கள் தங்களது உரிமைக்காக விவாதிக்கவும், போராடவும் தொடங்கியிருந்தார்கள். இதற்கு ஆங்கிலேய அரசு மறுத்த போது ஒரு புரட்சியில் ஈடுபடவும் தயாராயினர்.[8]

அமெரிக்கப்புரட்சி

• போஸ்டன் முற்றுகையின் போது 1775 ஜூலையில் வாசிங்டன் பெருநிலப்பகுதியின் இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டார். எட்டு ஆண்டுகளுக்கு நீடித்திருந்த போரின் போக்கின்போது, அவர் நல்ல முறையில் பயிற்சி பெறாத, போதுமான அளவு படைக்கலன்கள் வழங்கப்படாத படைகளை வைத்துக்கொண்டு, அவர்களைத் தொடர்ந்து ஊக்குவித்து சிறந்த தளபதியாக முன்னணியில் இருந்தார்.

• தொடக்கத்தில், அவர் வென்றதை விட அதிக போர்களில் இழந்தார்; ஆனால் அவரது நிலைப்பாட்டைக் கைவிடாமல் தொடர்ந்து போராடினார். அந்தக் காலகட்டத்தில் பிரித்தானிய படைகளைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்துவது, பெரிய நடவடிக்கைகளைத் தவிர்ப்பது போன்றவை அவரது உத்தியாக இருந்தது. பின்னர் அவர் தனது இராணுவத்தினருக்கு பயிற்சியளிப்பதன் மூலமாகவும் படைத்தளவாடங்களை வழங்குவதன் மூலமாகவும், ஒழுங்கமைக்கத் தொடங்கியதால் நிலைமை முன்னேற்றமடையத் தொடங்கியது.

• 1781 ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில் பெருநிலப்பகுதியின் (கான்டினென்டல்) படைகள் யார்க் டவுனில் நிறுத்தப்பட்ட பிரித்தானிய துருப்புக்களை கைப்பற்றிய போது யுத்தம் முடிவுக்கு வந்தது. அக்டோபர் 19, 1781 அன்று சரணடைதல் நிகழ்ந்தது. வாசிங்டன் தேசிய அளவிலான நாயகன் ஆனார்.

• 1783 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 3 ஆம் நாள் பாரிசு ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்படும் வரை தலைமை படைத்தளபதியாக வாசிங்டன் தொடர்ந்தார். குறைவாக ஊதியம் அளிக்கப்பட்ட பெருநிலப்பகுதியின் இராணுவத்தை சமாதானப்படுத்தும் பொருட்டு முறையான இழப்பீடு கேட்டு அப்பகுதியின் காங்கிரஸிற்கு ஒரு மனுவை கையெழுத்திட்டனுப்பினார். அதன் பிறகு, அவர் தனது வேலையை விட்டுவிட்டு, மவுண்ட் வெர்னானுக்குத் திரும்பினார்.[9]

முதல் அமெரிக்க குடியரசுத் தலைவர்

போருக்குப் பிறகு, வாசிங்டன் தனது தோட்டத் தொழிலில் ஈடுபடுவதையே விரும்பினார். தனது விவசாயப் பண்ணையில் நீண்ட காலம் பணியாற்றாமல் போனதால் உண்டான பாதிப்புகளையெல்லாம் சரிசெய்யும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். இருப்பினும் கூட தேசிய அரசியலைத் தொடர்ந்து உற்றுநோக்கி வந்தார். 1785 ஆம் ஆண்டில் மவுண்ட் வெர்னான் மாநாட்டை தனது பண்ணைத் தோட்டத்தில் வைத்து நடத்தினார். 1786 ஆம் ஆண்டில் அன்னபோலியில் நடைபெற்ற பேரவைக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால், 1787 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற அரசியலமைப்புப் பேரவையில் தலைமை தாங்க ஒத்துக்கொண்டார். அவரது ஆளுமையின் தாக்கம் நிறைந்த தலைமைப்பண்பு வந்திருந்த பெருமைமிகு பிரதிநிதிகளைக் கவர்ந்தது. அவரே அமெரிக்காவின் முதல் குடியரசுத்தலைவராக மிகப் பொருத்தமானவர் என்று அவர்கள் கருதினர்.

1789 ஆம் ஆண்டு சனவரி மாதத்தில் நடைபெற்ற முதல் குடியரசுத்தலைவர் தேர்தலில் வாசிங்டன் அனைத்து வாக்குகளையும் வென்றார். அவர், 1789 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 30 ஆம் நாள் அலுவல் உறுதிமொழியை நியூயார்க் நகரத்தின் ஃபெடரல் அரங்கத்தின் மேல்மாடத்தில் எடுத்துக்கொண்டார். கடினமான அந்தக் காலகட்டத்தில் தனது தொலைநோக்கு கொண்ட நிர்வாகத்திறமையை நிரூபித்தார். அவரது முடிவுகள் பல முன் உதாரணங்களாய் அமைந்தன. ஆரம்பத்தில் $ 25,000 வருடாந்திர சம்பளத்தை எடுத்துக்கொள்ள தயக்கம் காட்டிய அவர், தன்னுடைய முடிவு பணக்காரர்கள் மட்டுமே இந்தப் பதவிக்கு வர முடியும் என்ற தவறான முன்னுதாரணமாக அமைந்துவிடக்கூடாதே என்பதற்காக, ஊதியத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். புதிய அரசியலமைப்பை ஒரு செயல்படும் கருவியாக மாற்றியமைத்தார். அதே நேரத்தில் ஒருமைப்பாடு மற்றும் விவேகத்திற்கான எடுத்துக்காட்டாக விளங்கினார். குடியரசுத் தலைவரின் பட்டங்கள் மற்றும் விழாக்கள் குடியரசு நாட்டின் எதிர்பார்ப்புகளை பிரதிபலிக்கின்றனவா என்பதை கண்காணிப்பதில் உறுதியாய் இருந்தார். குடியரசுத் தலைவரை அழைப்பதற்கு பேரவை உறுப்பினர்கள் மிகவும் மேன்மைதங்கிய பல அடைமொழிகளை உருவாக்கிக் கொடுத்தபோதும், திருவாளர். குடியரசுத்

SRI RANJANI , TELUGU ACTRESS BORN 1927 FEBRUARY 22 - 1974 APRIL 27

SRI RANJANI , TELUGU ACTRESS BORN 1927 FEBRUARY 22 - 1974 APRIL 27

ஸ்ரீரஞ்சனி (Sriranjani 22 பெப்ரவரி 1927 – 27 ஏப்ரல் 1974) என்பவர் தமிழ், தெலுங்குத் திரைப்பட நடிகையாவார். இவர் ஸ்ரீரஞ்சனி (சீனியர்) என்பவரின் தங்கை. அதனால் இவர் ஸ்ரீரஞ்சனி (ஜூனியர்) என அழைக்கப்பட்டார்.[1] இவர் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் துன்பத்தில் உழலும் மனைவி பாத்திரங்களில் நடித்தார்.

முன் வாழ்க்கை
ஸ்ரீரஞ்சனி பிறந்தது ஆந்திரப்பிரதேசம், குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள முருக்கிபுடி கிராமமாகும். இவரது அக்கா மூத்த ஸ்ரீரஞ்சனியும் ஒரு நடிகையாவார். இவர் முதலில் தெலுங்குப் படங்களில் நடித்து வந்தார். இவரது இயற்பெயர் மகாலட்சுமி. இவர் தன் அக்காவுடன் வளர்ந்து, திரைத்துறையில் நடிக்க விரும்பினார். சித்திரப்பு நாராயணமூர்த்தி இவருக்கு நடிக்கும் வாய்ப்பை பீஷ்மா (1944) படத்தில் அளித்தார். பின்னர் கொல்லபாமா, பிரம்மாச்சாரி, கீதாஞ்சலி, மதலாசா, லைலா மஜ்னு போன்ற படங்களில் நடித்தார். இவர் வாழ்வின் திருப்பு

முனையான பாத்திர வாய்ப்பாக குணசுந்தரி கதா ( 1949 ) என்ற படம் புகழ்பெற்ற இயக்குநரான கத்ரி வெங்கட ரெட்டி இயக்கிய படத்தில் கிடைத்தது. இவர் நடித்த குண சுந்தரி பாத்திரம் திரைத்துறையில் இவருக்கு நற்பெயரை சம்பாதித்துக் கொடுத்தது. தெலுங்கு படமான குணசுந்தரி கதா படத்தை தமிழில் எடுத்தபோது குண சுந்தரி வேடத்தில் தமிழிலும் ஸ்ரீரஞ்சனியே நடித்து பாராட்டைப் பெற்றார். இதன் பிறகு தலைசிறந்த படங்களில் நடிக்கும் வாய்ப்பு இவருக்கு கிடைக்கத் துவங்கியது. மன்றதண்டம், சங்கராந்தி, பிரேமா, ப்ரதுகு தெருவு, சுவயம்ப்ரபா, ராமாஞ்சநேய யுத்தம் போன்ற பல படங்களில் நடித்தார். என்றாலும் இவரின் குணசுந்தரி கதா பட நடிப்பு எப்போதும் பாராட்டத்தக்கதாக இருந்தது.

இவர் நடித்த தமிழ்ப் படமான பராசக்தி (1952), இவருக்கு நற்பெயரை பெற்றுத் தந்தது. அதே ஆண்டு அவர் எம்.ஜி.ஆருடன் குமாரி என்ற படத்தில் நடித்தார். ரத்தக்கண்ணீர் படத்தில் தொழுநோய் பிடித்த (1954) நாயகனாக நடித்த எம்.ஆர்.ராதாவுக்கு இணையாக நடித்தார். ராஜி என் கண்மணி (1954) படத்தில் ராஜி என்னும் பார்வையற்ற பூக்காரி பாத்திரைத்தை ஏற்று நடித்தார்.[2] இந்தப்படம் சார்லி சாப்ளின் படமான சிட்டி லைட்சு (1931) படத்தின் தழுவல் ஆகும்.

1960 ஆம் ஆண்டு படங்களில் நடிப்பதில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார். மீண்டும் வயதான தாயார், குணச்சித்திர வேடங்களில் நடித்தார். 1974 ஆம் ஆண்டு காலமானார்.



ஸ்ரீ ரஞ்சனி – 22.2.1927-ல் பிறந்து 27.4.1974-இல் மரணமடைந்தார். ’குமாரி’ என்ற படத்தில் கதாநாயகியாக நடித்தவர். பிரபல தமிழ், தெலுங்கு நடிகை. ‘விக்ரமாதித்தன்’ படத்திலும் நடித்தார். பராசக்தி படத்தில் சிவாஜிகணேசனின் தங்கையாக கல்யாணி என்ற பாத்திரத்தில் நடித்தவர் என்றால் பலருக்கு உடனடியாக ஞாபகம் வரும். தமிழில் ராஜீ என் கண்மணி, பராசக்தி, மூன்றெழுத்து போன்ற சில படங்களில் நடித்துள்ளார்.தமிழிலும் தெலுங்கிலுமாக 50-க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்துள்ளார்.

சோக வேடங்களில் அதிக படங்களில் நடித்த இவரை ‘கண்ணீர் திலகம்’ என்று கூறலாம். ஆந்திர மாநிலம், குண்டூர் மாவட்டம், முரிக்கிபுடி என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். 1949-இல் கத்ரி வெங்கிட ரெட்டி என்பவர் இயக்கிய ‘குணசுந்தரி கதா’ என்ற திரைப்படம் இவரது திரை வாழ்க்கையில் திருப்பு முனையாக அமைந்தது.
ஸ்ரீரஞ்சனி- அக்காவின் பெயரில் கலக்கிய தங்கை!
Updated: July 15, 2016 11:48 IST

பா.தீனதயாளன்

ஒரு நடிகை எப்படிப்பட்ட பாத்திரம் கொடுத்தாலும் நடிக்கணுமே தவிர, எதிர்ப்புஉணர்வைக் காட்டக் கூடாது. திறமை இருக்குமானால் ஒரு நடிகைக்கு எந்த வேஷமும் நடிக்கக் கூடியதுதான். சிரமத்தைப் பாராமல் வசனத்தை மனப்பாடம் செய். போகப் போக நடிப்பது சுலபமாகிவிடும்.”

திமிறிக்கொண்டு வெளியேறத் துடித்த இளம் தெலுங்கு நடிகைக்கு, இதமாக எடுத்துச் சொல்லி நடிக்கவைக்க வேண்டிய பொறுப்பு இயக்குநர் பஞ்சுவுக்கு. கிருஷ்ணன் – பஞ்சு இரட்டையரில் ஒருவர். மு.கருணாநிதியின் உரையாடலைப் பார்த்துப் பயந்து, பேசக் கஷ்டப்பட்டு பராசக்தியில் சிவாஜியின் தங்கை ‘கல்யாணி’யாக நடிக்க மறுத்து விலக விரும்பினார் ஸ்ரீரஞ்சனி.

விலகிச் சென்றவர் விரும்பி வந்தார்

ஸ்ரீரஞ்சனி நடித்த வாஹினி ஸ்டுடியோ நிறுவனத்தின் தயாரிப்புகளான ‘வர விக்ரயம்’, ‘குணசுந்தரி கதா’ ஆகியவை ஆந்திராவில் பிரமாதமாக ஓடியவை. ‘எனக்கு அழுகை பிடிக்காது. ஆனால் நீங்கள் என் மனத்தைத் தொட்டுவிட்டீர்கள்!’ என்று ‘வரவிக்ரயம்’ படத்தில் அறிமுகமான பி. பானுமதியின் பாராட்டுதலைப் பெற்றிருந்தார் ஸ்ரீரஞ்சனி.நடிக்கத் தெரிந்தவர். ஆயினும் கலைஞரின் கன்னித் தமிழ் உதடுகளில் ஒட்டாமல் ஓட்டம் பிடித்தது. இரட்டை இயக்குநர்களின் கடின உழைப்பின் பலன், ஸ்ரீரஞ்சனி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கல்யாணியாகச் செதுக்கப்பட்டார். தொடர்ந்து அதே பராசக்தி படக் குழு. பி.ஏ. பெருமாளின் நேஷனல் பிக்சர்ஸ் தயாரிப்பு. கிருஷ்ணன் பஞ்சு இயக்கம். தோற்றத்திலேயே அச்சுறுத்தும் முரட்டு ஹீரோவுடன் நடிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். முதல் நாள் ஷூட்டிங். ஸ்ரீரஞ்சனி நிஜமாகவே நடுநடுங்கினார்.

“என்னைப் பற்றி ஏதாவது சொல்லி சிலர் பயமுறுத்தி இருப்பாங்க. அதைக் கேட்டுட்டு நான் ஒரு ரோக்- அப்படின்னு டிசைட் பண்ணி இருப்பே இல்ல. உண்மையில் நான் நல்லவனுக்கு நல்லவன். பொல்லாதவனுக்குப் பொல்லாதவன். நீ பயப்படாமே வொரி பண்ணிக்காமே ஃப்ரீயா நடி பொண்ணே” என்று சுந்தரத் தெலுங்கில் மனம் திறந்து பேசிய எம்.ஆர். ராதாவின் மனம் திறந்த பேச்சுக்குப் பிறகே அவருடைய மனைவியாக ‘ரத்தக் கண்ணீ’ரில் நடிக்கும் தைரியம் ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு வந்தது.

எம்.ஜி.ஆர். – சிவாஜிக்கு இணை
1952-ல் பராசக்தி, 1954-ல் இல்லற ஜோதி, ரத்தக்கண்ணீர் என ஸ்ரீரஞ்சனி நடித்தவை பகுத்தறிவுப் பாசறை முத்திரைகளோடு இன்றும் பரபரப்பாகப் பேசப்படுபவை. சிவாஜி கணேசனின் மனைவியாக ஸ்ரீரஞ்சனி நடித்த இல்லற ஜோதி, மாடர்ன் தியேட்டர்ஸ் தயாரிப்பு. அடையாறு ஏரியில் எம்.ஜி.ஆருடன் படகில் டூயட் பாடி நடித்த படம் ‘குமாரி’. அது முகவரியற்றுப் போனது. சார்லி சாப்ளின் நடித்துப் பெரும் வெற்றிபெற்றது சிட்டி லைட்ஸ். ஜெமினியின் தயாரிப்பாக அது ‘ராஜி என் கண்மணி’ என்ற தலைப்பில் தமிழுக்கு ஏற்ப உருமாறியது. டைட்டில் ரோலில் ஸ்ரீரஞ்சனிக்குக் கிடைத்த மிக அரிய சந்தர்ப்பம்.

‘மல்லிகைப்பூ ரோஜா… முல்லைப் பூ வேணுமா…

தொட்டாலே கை மணக்கும் பட்டான ரோஜா’

என்று பாடி நடிக்கும் பார்வையற்ற பூக்காரியாக ஸ்ரீரஞ்சனியை வாரி அணைத்துக்கொண்டனர் தமிழ் ரசிகர்கள்.

காதலிக்குக் கண் கிடைக்கக் காரணம் காதலன் நாயகன் டி.ஆர்.ராமசந்திரன். காதலியோ கண் மருத்துவரை மணந்துகொள்ள, ஏமாந்துபோவார். ராமச்சந்திரன் முதன்முதலில் முழு நீள குணச்சித்திர நடிகராக இந்தப் படத்தில் மாறியிருந்தார்.
‘ராஜி என் கண்மணி’
எல்லாராலும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ‘ராஜி என் கண்மணி’ தோல்வியைச் சந்தித்தது.

“ஜெமினி ஸ்டுடியோ எனக்குக் கிட்டாத பொருளாகத் தோன்றியது. அதில் தயாராகும் ஒரு படத்துக்கு நான் ஹீரோயின் என்றவுடன் பெருமை பிடிபடவில்லை. ஜெமினிக்குள் நுழைந்து நானும் மேக்-அப் போட்டு கதாநாயகியாக நடித்ததை மிகப் பெரிய பாக்கியமாகக் கருதினேன். காரணம் ஜெமினியின் ‘மங்கம்மா சபதம்’.அதில் நடித்த வசுந்தரா தேவியின் தீவிர ரசிகை ஆனேன். வசுந்தரா தேவி ஒரு விதமாகப் பளபளக்கும் ஆடை அணிந்து, தோள்களைக் குலுக்கி ஆடிய நடனம் இன்னமும் என் கண் முன்னே நிற்கிறது. அவர்தான் எனக்கு சினிமா மீது மோகத்தை உண்டாக்கினார்.‘ராஜி என் கண்மணி’யின் டைரக்டர் கே.ஜே. மகாதேவன். கல்கியின் ‘தியாக பூமி’ படக் கதாநாயகன். ஹாலிவுட் படங்களில் அலாதி மோகம் அவருக்கு. பல மேல் நாட்டுப் படங்களைப் பார்த்து, ஏதேதோ ஐடியாக்களைத் தமிழ்ப் படத்தில் புரியவைக்கப் பார்த்தார். ஆனால் ஜனங்களுக்குப் புரியவில்லை” என்று 1971-ல் பேட்டியளித்திருக்கிறார் ஸ்ரீரஞ்சனி.

ஏமாற்றமும் ஏற்றமும்

‘விக்ரமாதித்தன்’ படத்தில் எம்.ஜி.ஆரின் ஜோடி என்று நம்பவைத்து, கடைசியில் வில்லன் பி.எஸ். வீரப்பாவுடன் இணை சேர்ந்த ஏமாற்றமும் ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு உண்டு. ஸ்ரீரஞ்சனியின் இயற்பெயர் மகாலட்சுமி. சினிமாவுக்காக அவரது அக்காவின் பெயரான ஸ்ரீரஞ்சனியைச் சூட்டிக்கொண்டார். அக்காவின் மீது அவ்வளவு பாசம். அவரது அக்கா சினிமாவில் நடித்தாரா என்பது தெரியவில்லை. ஆனாலும் ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு ஏற்றம் தந்து கொண்டாடிய ஆந்திரத் திரையுலகம் என்ன காரணத்தாலோ அவரை ஜூனியர் ஸ்ரீரஞ்சனி என்றே அழைத்தது. சினிமா நடிகைகள் செயற்கை வெளிச்சத்தில் கதறி அழுது, இன்னொரு குடும்பத்துக்காக மெழுகாகக் கரைந்து உருகி ஓடி ஒளி தருவது ஸ்ரீரஞ்சனிக்கும் நேர்ந்தது.

அக்கா ரஞ்சனியும் நல்ல பாடிநடிக்கக்கூடிய நடிகை தான் .ஆந்திராவில் கிருஷ்ண விலாச நாடக சமாஜம் நாடக மன்றத்தில் கிருஷ்ணன் ,அபிமன்யு ,சத்தியவான் போன்ற கதா பாத்திரத்திலும் நடித்தவர் .சி .புல்லையா இயக்கிய லவகுசா ,1934  ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணலு  ௧௯௩௫ போன்ற படத்திலும் நடித்தவர் .ரஞ்சனிக்கு 21  வயது மூத்தவர்  .இயக்குனர் மல்லிகார்ஜுன ராவ்   இவருடைய மகன் ஆவார்  . தன் அக்காவின் அகால மறைவு 1939 க்குப் பிறகு, அக்காவின் கணவர் நாகமணியையும், அவரது மூன்று குழந்தைகளையும் கவனித்துக் கொள்ளும் தவிர்க்க முடியாத பொறுப்பு ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு. தொடர்ந்து அரிதாரம் பூச அதிக அவகாசம் அமையவில்லை.

வெற்றிகரமாக ஓடிய டி.ஆர். ராமண்ணாவின் ஓரிரு வண்ணச் சித்திரங்களில், ஸ்ரீரஞ்சனியை ஜெயலலிதாவின் அம்மா வேடத்தில் பார்க்க முடிந்தது. அதன் பிறகு வி.எஸ். ராகவனின் மனைவியாகவும் பிரமிளா, பி.ஆர். வரலட்சுமி, ஜெயசித்ரா ஆகிய அன்றைய அறிமுக நடிகைகளின் தாயாராகவும் பல படங்களில் நடித்த ஸ்ரீரஞ்சனிக்கு ‘இயக்குநர் திலகம்’ கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் ‘வாழையடி வாழை’ திரைப்படத்தில் மனத்துக்கு நிறைவான வேடம் அளித்தார். அடுத்து அஞ்சுகம் பிக்சர்ஸின் வெற்றிப் படமான ‘பூக்காரி’யில் மு.க. முத்துவின் அன்னையாகத் தோன்றினார் ஸ்ரீரஞ்சனி.

நடித்த படங்கள்
இண்டி கோடலு (1974)
ஜீவன தரங்காலு (1973)
பலே தம்முடு (1969)
நேனன்டே நேனே (1968)
பங்காரு பஞ்சாரம் (1965)
ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுண யுத்தம் (1963)
மஹாகவி காளிதாசு (தெலுங்கு, 1960)
கிருஷ்ண லீலலு (1959)
பிரேமே தெய்வம் (1957)
பெங்கி பெல்லாம் (1956)
உமா சுந்தரி (1956)
சந்தானம் (1955)
ஸ்ரீ கிருஷ்ண துலாபாரம் (1955)
ரத்தக்கண்ணீர் (1954)
சந்த்ரஹாரம் (1954)
அமரசந்தேசம் (1954)
பேதமனசுலு (1954)
ராஜி என் கண்மணி (1954)
இல்லற ஜோதி (1956)
திலகம் (1960)
ஒரே வழி
ப்ரதுகு தெருவு (1953)
காதல் (1952)
மணவாட்டி (1952)
பராசக்தி (1952)பெண்குலத்தின் பொன் விளக்கு
பிரேமா (1952)
ராஜேஸ்வரி (1952)
குமாரி (1952)
சங்ராந்தி (1952)
மந்த்ரதண்டம் (1951)

வாலி சுக்ரீவா (1950)
அன்பே தெய்வம் (1956)
லைலா மஜ்னு (1949)
குணசுந்தரி கதா (1949)
கீதாஞ்சலி (1948)
மதலசா (1948)
பெண்குலத்தின் பொன் விளக்கு (1949)
ப்ரேம ரதம் (1947)
கிரகப்பிரவேசம் (1946)
பீஷ்மா (1944)

THILLAIYADI VALLIYAMMAI , FREEDOM FIGHTER WHO SAVED GANDHI LIFE DIED FEBRUARY 22,1914

THILLAIYADI VALLIYAMMAI ,

FREEDOM FIGHTER  WHO SAVED 

GANDHI LIFE DIED FEBRUARY 22,1914

கூலித் தொழிலாளியாக, நாகப்பட்டின மாவட்டம், மயிலாடுதுறையை அடுத்த தில்லையாடி என்னும் கிராமத்திலிருந்து தென்னாப்ரிக்காவிற்கு சென்றவர்கள், முனுசாமி - மங்களம் தம்பதி. இவர்களின் மகளாக, 1898ல் தென்னாப்ரிக்காவில் பிறந்தவர் வள்ளியம்மை.

தென்னாப்ரிக்காவில் வாழும் இந்தியர்கள் ஒவ்வொருவரும் தலை வரியாக, மூன்று பவுன் கட்ட வேண்டும் என்றும், இந்தியர்கள், தங்கள் மத வழக்கப்படி செய்து கொண்ட திருமணங்கள் செல்லாது எனவும், அவர்கள் குழந்தைகளுக்கு சட்டப்படியான வாரிசு உரிமை இல்லை என்றும், பதிவுத் திருமணங்கள் மட்டுமே செல்லும் எனவும் வெள்ளைக்கார அரசு அறிவித்தது.

இதை எதிர்த்து, கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர், இந்தியர்கள். இதற்கு தலைமை ஏற்றார் காந்திஜி. இந்த அறப்போரில், 16 வயது வள்ளியம்மையும் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். 1913ல் ஜோகன்னஸ்பர்க் நகரில், பெண்களின் சத்தியாகிரகப் போர்ப்படை கூடியது. அணியின் முதல் வரிசையில் நின்ற மூன்று பெண்மணிகள் கஸ்துாரிபா, வள்ளியம்மை மற்றும் அவரது தாய் மங்களம்.

'வெள்ளைய ஏகாதிபத்தியத்தின் விலங்கொடிப்போம் வாருங்கள்...' என்று, வள்ளியம்மை முன் வரிசையில் நின்று முழங்கிய முழக்கம், ஏனைய சத்தியாகிரகிகளை எழுச்சி கொள்ளச் செய்தது. தடையை மீறி, ஊர்வலம் ஜோகன்னஸ்பர்க்கிலிருந்து புறப்பட்டு டிரான்ஸ்வால் நகர எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது, எல்லாரும் கைது செய்யப்பட்டனர். மூன்று மாதக் கடுங்காவல் தண்டனை... எல்லாரும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

பதினாறு வயது வள்ளியம்மையும் கடுங்காவல் தண்டனை ஏற்று சிறை சென்றார். சிறுமி என்றும் பாராமல் அவரிடம், கல் உடைப்பது போன்ற கடுமையான வேலைகளை வாங்கினர், வெள்ளைக்கார சிறை அதிகாரிகள். சிறையில் தனி அறையில் அவர் தலைமாட்டில் ஒரு மண் சட்டி, அதற்கொரு மூடி, அதிலேதான் மலஜலம் கழிக்க வேண்டும். காலையில் துாங்கி எழுந்ததும், அதை வெளியில் சென்று கொட்டி விட்டு, சட்டியை சுத்தம் செய்து வரவேண்டும்.

மெலிந்த தேகம் கொண்ட வள்ளியம்மை, நோய்க்கு ஆளானார். உடல்நிலை சீர்கெட்டது. மருத்துவ வசதி ஏதுமில்லை. 'உரிய அபராத தொகையை கட்டிவிட்டு சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்றுச் செல்...' என்றான் சிறை அதிகாரி. 'அது, சத்தியாகிரக போராளிக்கு இழுக்கு...' என்று மறுத்து விட்டார், வள்ளியம்மை.

அடுத்த சில நாட்களில் அவர் உடல்நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. அவரை சோதித்த மருத்துவர், 'சீரியஸ் கண்டிஷன்' என்று எச்சரிக்கவே, அவசரமாக அவரை விடுதலை செய்தனர்.

மிகவும் பலவீனமான நிலையில் இருந்த அவரை, ஒரு ஜமுக்காளத்தில் கிடத்தி, வீட்டிற்கு கொண்டு சென்றனர். வீட்டில் கந்தல் துணி போல் கிடத்தப்பட்ட வள்ளியம்மை, அடுத்த பத்து நாட்களில், பிப்ரவரி 22, 1914ல் உயிர் நீத்தார். வள்ளியம்மையின் மரணம், காந்திஜியின் உள்ளத்தை நிலைகுலையச் செய்தது. 'இந்தியன் ஒப்பீனியன்' பத்திரிகையில், 'இந்தியாவின் புனித மகளை இழந்தோம்; அவளது தியாகம் இந்திய சமூகத்திற்கு நிச்சயம் பயனளிக்கும்...' என்று மனமுருகி எழுதினார், காந்திஜி.

ஆம்... அந்த போராட்டத்தின் பயனாக இந்தியர்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட வரி ரத்து செய்யப்பட்டது. இந்து திருமணங்கள் சட்டப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்டன. ஜோகன்னஸ்பர்க்கில், வள்ளியம்மை அடக்கம் செய்யப்பட்ட இடத்தில், நினைவுச் சின்னம் ஒன்றை எழுப்பினார் காந்திஜி. தம் சுயசரிதையில், பல இடங்களில் வள்ளியம்மையை நினைவு கூர்ந்து எழுதியுள்ளார்.

தன் உயிரைக் காத்த வள்ளியம்மையை, காந்திஜியால் எப்படி மறக்க முடியும்... ஒருமுறை சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தின் போது, வெறி பிடித்த வெள்ளையன் ஒருவன், காந்திஜியை சுட, துப்பாக்கியை உயர்த்தியபோது, வள்ளியம்மை திடீரென பாய்ந்து, காந்திஜியின் முன் நின்று, 'இப்போது காந்திஜியை சுடு, பார்க்கலாம்...' என்றார், ஆவேசமாக! அவரது நெஞ்சுரம் கண்டு அந்த வெள்ளையனே திகைத்துப் போனான்.
காந்திஜி, தமிழகத்தில் சுற்றுப் பயணம் மேற்கொண்ட போது, எல்லா கூட்டங்களிலும் வள்ளியம்மையின் தியாகம் குறித்து பேசியுள்ளார்.

SOLOMON PAPPAIYA , TAMIL SCHOLAR,SPEAKER BORN 1936 FEBRUARY 22

SOLOMON PAPPAIYA ,

TAMIL SCHOLAR,SPEAKER

BORN 1936 FEBRUARY 22

சாலமன் பாப்பையா (பிறப்பு: பிப்ரவரி 22, 1936) மதுரையைச் சேர்ந்த்த புகழ் பெற்றத் தமிழறிஞர் ஆவார். இனியத் தமிழில் நகைச்சுவையாக உரையாற்றும் திறமை வாய்ந்தப் பேச்சாளர். சமூகத்திலும் இல்லங்களிலும் அன்றாடம் நிகழும் நிகழ்வுகளை மையமாகக் கொண்டு பட்டிமன்றங்களை நடத்துபவர். இவற்றின் மூலம் மக்கள் மனதில் நீங்கா இடம் பிடித்தவர். சன் தொலைக்காட்சியில் தினமும் காலையில் திருக்குறளுக்கும், சங்க இலக்கியப் பாடல்களுக்கும் விளக்கம் கூறி அவற்றில் உள்ள சுவைகளை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். இவர் சில திரைப்படங்களிலும் நடித்துள்ளார்.

திரைப்படங்களில்[மூலத்தைத் தொகு]

இவர் சங்கர் இயக்கிய முதல்வன், பாய்ஸ், சிவாஜி உள்ளிட்ட மூன்று திரைப்படங்களில் நடித்துள்ளார்.

Solomon Pappaiah (Tamil:சாலமன் பாப்பையா) (born 22 February 1936), also known as Solomon Pappiah and Salomon Pappayah is an Indian scholar and a television icon in Tamil Nadu, India. He is best known for moderating Tamil language debate talk shows, known as 'patti mandrams', which have been airing on Sun TV for quite a long time. He is credited for taking social themes to the masses and has so far moderated over 5,000 debates programmes across the globe
Early life[edit source]
Born as the ninth child in a family of 12 to Mr.A.Sundaram and Mrs.S.Pakkiam, Pappaiah had his job cut out as his father was a mill worker and did not have the wherewithal to financially support his studies. With financial help from his friends, he was able to continue his education. His drawing master at American College Higher Secondary School, Arasu, taught him the skills. Professor Jothi Muthu of American College groomed his love for the language. Pappiah joined Thiagarajar College to pursue Post-Graduation in Tamil and became the first batch of M.A Tamil students. He entered the public stage fray in 1960, when he became a teacher at The American College. Eventually, he created a social awakening in the evolution of patti mandrams. He has also written and directed plays at college.[3]

Speaking style[edit source]
Pappaiah is known for his ‘down to earth' speaking style. His command of Tamil enables him to get complex literary issues across to the common man. This has enabled him to take social themes to the masses and bring about a social awakening in the evolution of patti mandrams in Tamil Nadu and beyond.[4]

Awards and titles[edit source]
He was awarded Kalaimamani by the Government of Tamil Nadu in 2000 [5]
Annamalai University conferred him with "Muthamizh Perarignar" award in 2010 [6]
He is referred to as "Tamil Arignar" and "Iyal Kalai Arignar" [7]
Writing[edit source]
Solomon Pappaiah has penned four books:

Pattukottai Kalyanasundaram: Or Paarvai
Urai Malargal
Urai Kothu
Tirukkural Uraiyudan
Acting[edit source]
Pappaiah also appeared in two of director Shankar's film: Boys and Sivaji: The Boss.

Personal life[edit source]
He is born at sathangudi, Thirumangalam talk, madurai. Pappaiah and his wife Jeyabai reside in Madurai India. They have a son and a daughter [8]