Neha Gowda Biography 1990 AUGUST 18

 

Neha Gowda Biography 1990 AUGUST 18

Earlier life

Neha GowdaNeha Gowda was born on 18th August 1990 to Ramakrishnan in Bangalore, Karnataka. She completed her secondary education at Camel High School, Padmanabhanagar. She has a bachelor’s degree from Surana College, Bangalore. She has a sister Neha Gowda, who is a actress in Kannada, Malayalam and Tamil film industry. Neha Gowda got engaged to her childhood friend Chandan Gowda. On 18th February 2018 she married him at Shri Sai Kalyana Mandapam on Mysore Road. Neha height 157 cm (5 feet 2 inch) and Weight 51 kg. She has a black color hair and a dark brown eye. She belongs to Hindu religion and caste details are unknown.

Career

Neha GowdaNeha Gowda is an Indian Actress, who is working in Tamil, Telugu and Kannada television industry. She made her acting debut in the Kannada television serial “Swathi Chinukulu” along with Rachitha Mahalakshmi, directed by Malineni Radha Krishna on ETV Telugu. She also acted with well known actors like Eshwar Ragunathan, Narasimha Raju, Andrew Jesudoss, Guhan Shanmugam and Chandan Kumar. Neha participated in the Bigg Boss Kannada season 6. She has appeared in some well known serials such as Swathi Chinukulu, Lakshmi Baramma and Kalyana Parisu. Her good performance in “Take Off” which was one of the Best short film of the year 2013. Neha currently doing the leading role (Heroine) in Lakshmi Baramma serial along with Rashmi Prabhakar in Colors Kannada.

Neha Gowda Biography

Name	Neha Gowda
Other Name	BR Neha, Neha Ramakrishna
Date of Birth	18th August 1990
Age	28
Home Town	Bangalore, Karnataka
Current City	Bangalore, Karnataka
Father Name	Ramakrishnan
Mother Name	N/A
Sister	Sonu Gowda (Shruthi Ramakrishna)
School	Camel High School, Padmanabhanagar
College/University	Surana College, Bangalore
Husband	Chandan Gowda
Nationality	Indian
Gender	Female
Height	5 feet 2 inch
Weight	51kg
Occupation	Film and Television Actress, Model
Debut	Swathi Chinukulu
Years active	2013-present
Source of earnings	Serials
Religion	Hindu
Hobbies	Watching TV

PERSIS KHAMBATTA ,ACTRESS BORN 1948 OCTOBER 2 - 1998 AUGUST 18

 

PERSIS KHAMBATTA ,ACTRESS  BORN 

1948 OCTOBER 2 - 1998 AUGUST 18

Persis Khambatta (2 October 1948 – 18 August 1998) was an Indian model, actress and author.[1] She was known for her role as Lieutenant Ilia in the 1979 feature film Star Trek: The Motion Picture.

Early life[edit source]

Persis Khambatta was born into a middle-class Parsi home in Mumbai, then known as Bombay. Her father left the family when she was two years old.[2] She first gained fame when a set of her pictures casually taken by a well-known Bombay photographer[who?] was used for a successful campaign for a popular soap brand. This led eventually to her becoming a model. She entered and won the Femina Miss India contest in 1965. She was the second winner of Femina Miss India and third Indian woman to participate in the Miss Universe pageant. At the Femina Miss India contest, she also won the Miss Photogenic award.[3]

Career[edit source]

Persis Khambatta, Femina Miss India 1965

Khambatta's first appearance at age 13 in advertisements for the soap brand Rexona set her on her way to becoming a popular model. At age 17, as Femina Miss India, Khambatta entered Miss Universe 1965, dressed in off-the-rack clothes she bought at the last minute. She became a model for companies such as Air India, Revlon, and Garden Vareli.

As Ilia in Star Trek: The Motion Picture

Khambatta made her Bollywood début in director K. A. Abbas's Bambai Raat Ki Bahon Mein (1967),[4] playing cabaret singer Lily who croons the film's title track. She had small roles in 1975's Conduct Unbecoming and The Wilby Conspiracy. She went on to have a brief movie career that included the role for which she is most recognized, the bald Deltan navigator Lieutenant Ilia, in Star Trek: The Motion Picture (1979). She shaved her head for the role. She was originally signed to play the role for five years, as the intention was to create a new Star Trek TV series. Khambatta said that she was thrilled when the project became a movie instead, because it would have greater impact on her career, but she also recognised that she had lost five years' work.[5] Khambatta became the first Indian citizen to present an Academy Award in 1980. She was nominated for Saturn Award for Best Actress for her role in Star Trek. This led to roles in Nighthawks (1981), Megaforce (1982), Warrior of the Lost World (1983), and Phoenix the Warrior (1988). She was considered for the title role in the James Bond film Octopussy (1983), but was passed over in favor of Maud Adams.

Khambatta was seriously injured in a car crash in Germany in 1980, which left a huge scar on her head. In 1983, she underwent coronary bypass surgery. She returned to Bombay in 1985, and appeared in the Hindi television series Shingora opposite Aditya Pancholi and Marc Zuber. Soon after, Khambatta returned to Hollywood and performed in guest roles on various television series such as Mike Hammer and MacGyver. In 1997 she wrote and published a coffee table book, Pride of India, which featured several former Miss India winners. The book was dedicated to Mother Teresa, and part of the royalties went to the Missionaries of Charity. Her final appearance in an acting part was that of Chair of the Congress of Nations in the 1993 pilot episode of Lois and Clark: The New Adventures of Superman.

Personal life[edit source]

She married Hollywood actor Cliff Taylor only weeks after meeting him in June 1981. Two months later they filed for divorce.[6] Sandy Naren was her second husband and they lived in Des Moines, Iowa, for a while where she did office work.

Death[edit source]

In 1998, Khambatta was taken to the Marine Hospital in south Bombay, complaining of chest pains. She died of a heart attack on 18 August 1998 at the age of 49.[7] Her funeral was held in Bombay the following day.[7]

Filmography[edit source]

Pinjre Ke Panchhi (1966) - Amy

Bambai Raat Ki Bahon Mein (1968) - Lily / Leela

Kamasutra: Vollendung Der Liebe (1969) - Nanda

The Wilby Conspiracy (1975) - Persis Ray

Conduct Unbecoming (1975) - Mrs. Bandanai

Star Trek: The Motion Picture (1979) - Lieutenant Ilia

Nighthawks (1981) - Shakka Holland

Megaforce (1982) - Major Zara

Warrior of the Lost World (1983) - Nastasia

My Beautiful Laundrette (1985) - (uncredited)

First Strike (1985) - Sylvia Kruger

She-Wolves of the Wasteland (1988) - Cobalt

WOMAN SUFFRAGE /VOTING RIGHT - USA BILL PASSED 1920 AUGUST 18

WOMAN SUFFRAGE /VOTING RIGHT -

USA BILL PASSED 1920 AUGUST 18

பெண்கள் வாக்குரிமை (women's suffrage[1]) என்பது தேர்தல்களில் பெண்கள் வாக்கு அளிக்கவும், பொதுப்பணிப் பதவிகளில் பங்கேற்க வாக்கெடுப்புகள் வழியாக பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படவும் கொண்டுள்ள உரிமையைக் குறிக்கிறது. பெண்கள் வாக்குரிமையைப் பரவலாக்குவதற்காக எழுந்த பொருளாதார மற்றும் அரசியல் இயக்கங்களும் இதில் அடங்கும்[2]. சொத்து இருக்கவேண்டும், வரி செலுத்த வேண்டும், திருமணம் ஆகியிருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனைகளுக்கு உட்படாமலேயே பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்னும் கருத்தும் இதில் அடங்கும்.

நவீன காலத்தில், பெண்கள் வாக்குரிமை இயக்கம் 18ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பிரான்சு நாட்டில் தொடங்கியது. அந்நாட்டின் முழுமையிலும், கனடாவின் பிரெஞ்சு மொழி புழங்கிய கியூபெக் மாநிலத்திலும் பெண்களுக்கான முழு உரிமை கிடைக்க மேலும் காலம் பிடித்தது. 1860களில் சில பெண்கள் சுவீடன், பிரித்தானியா, மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடு களின் சில மேற்கு மாநிலங்களில் வாக்களிக்க உரிமை பெற்றனர். பிரித்தானிய குடியேற்றப் பகுதியாக இருந்த நியூசிலாந்து, வளர்ந்த எல்லாப் பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை வழங்கிய முதல் நாடாக 1893 இல் சிறப்புற்றது. அருகிலிருந்த ஆசுத்திரேலியா குடியேற்றப் பகுதியில் பெண்கள் 1895 இல் வாக்களிக்க உரிமை பெற்றார்கள்; மேலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் நின்று தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கும் உரிமை பெற்றார்கள். இவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கான உரிமை பெண்களுக்கு நியூசிலாந்தில் 1919 இல் தான் வழங்கப்பட்டது[3][4].

ஐரோப்பிய நாடுகளில் பெண்களுக்கு முதன்முதலில் வாக்களிக்கும், தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உரிமை வழங்கப்பட்டது பின்லாந்து நாட்டில் ஆகும். அவ்வாறு உரிமை வழங்கப்பட்ட 1907 இல் பின்லாந்து உருசியப் பேரரசில் தனித்தியங்கிய நாட்டுப்பகுதியாக இருந்தது. அங்கு நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் உறுப்பினராக உலகிலேயே முதன்முதலாக ஒரு பெண் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டார்.

வாக்குரிமை பெறுவதற்கு, பெண்கள் பல நாடுகளில் போராட வேண்டியிருந்தது. நாடு முழுவதற்கும் பொது வாக்குரிமை வழங்கப்படுவதற்கு முன்னர் இவ்வாறு போராடித்தான் பல நாடுகளில் வாக்குரிமை பெற்றார்கள். 1979இல் ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு வெளியிட்ட "பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்து வேறுபாட்டு ஒதுக்கல்களையும் ஒழித்தல் பற்றிய அறிக்கை"யின்படி, பெண் வாக்குரிமை ஒரு மனித உரிமையாகும்


வரலாறு

பெண்கள் வாக்குரிமை இயக்கத் தலைமையிடம். கிளீவ்லாந்து, ஐக்கிய அமெரிக்கா. ஆண்டு: 1913
நடுக்கால பிரான்சு மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளில் பெருநகரம், நகரம் ஆகியவற்றின் ஆட்சிமன்றங்களில் கலந்து வாக்களிக்கும் உரிமை வீட்டுத்தலைவருக்கு இருந்தது. சுவீடன் நாட்டில், தொழில் குழுக்களில் தகுதி உறுப்பினராகச் சேர்ந்து, வரிகொடுத்த பெண்களுக்கு வாக்குரிமை "சுதந்திர காலம்" என்று அழைக்கப்பட்ட 1718-1771 காலகட்டத்தில் வழங்கப்பட்டது.[5]

கோர்சிக்கா குடியரசில், 1755இல் வாக்களிப்பில் கலந்துகொண்டு நாடாளுமன்றம் உருவாக்குவதில் 25 வயதுக்கு மேற்பட்ட எல்லாக் குடிமக்களும், ஆண்கள் பெண்கள் உட்பட, உரிமைபெற்றனர்.[சான்று தேவை] ஆனால் பிரான்சு கோர்சிக்காவை 1769இல் கைப்பற்றியதிலிருந்து பெண்களுக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்டது.

நவீன காலத்தில், 1780-90களில் பெண்கள் வாக்குரிமை இயக்கம் பிரான்சு நாட்டில் தோன்றிற்று. அந்துவான் கொண்டோர்சே (Antoine Condorcet), ஒலிம்ப் தெ கூஸ் (Olympe de Gouges) ஆகியோர் அதில் முக்கிய பங்கு வகித்து, நாட்டுத் தேர்தல்களில் பங்கேற்கும் உரிமை பெண்களுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்பினர்.

1756இல் ஐக்கிய அமெரிக்காவில், லிதியா சாப்பின் டாஃப்ட் (Lydia Chapin Taft) என்பவர் குடியேற்றக் கால அமெரிக்காவில் சட்டமுறைப்படி வாக்களித்த முதல் பெண்மணி ஆனார். பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் மாசசூசெட்சு குடியேற்றத்தில் இது நிகழ்ந்தது.[6]

அங்கு, நியூ இங்கிலாந்து பகுதியில் அக்சுபிரிட்சு (Uxbridge) நகர் மன்றக் கூட்டத்தில் அவர் மூன்றுமுறைகளாவது வாக்குகள் போட்டார்.[7]

நியூ செர்சி மாநிலத்தில், 1776ஆம் ஆண்டு நாட்டுச்சட்டப்படி பெண்கள் வாக்குரிமை பெற்றனர். எனினும், திருமணமான பெண்களுக்குத் தம் சொந்தப் பெயரில் சொத்துரிமை இல்லாததால், திருமணமாகாமல் அல்லது கைம்பெண்களாக இருந்து சொத்துரிமை கொண்டிருந்தோர் பிற ஆண்களைப்போல் வாக்குரிமை கொண்டிருந்தனர். "எல்லாக் குடிமக்களும்", பால் மற்றும் இன வேறுபாடின்றி வாக்குரிமை பெற்றனர். ஆனால், 1807இல் நிலைமை மாறியது. வாக்களிப்பதில் முறைகேடு நடந்தது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, வாக்குரிமை வெள்ளை இன ஆண்களுக்கு மட்டுமே உண்டு என்று சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இதனால் "அந்நியர், நிறமுடைய மக்கள், நீக்ரோக்கள், பெண்கள்" ஆகியோருக்கு வாக்குரிமை மறுக்கப்பட்டது.

துருக்கி நாட்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக 18 பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். ஆண்டு: 1935
ஆப்பிரிக்காவில், சியேரா லியோனி நாட்டில் நடந்த 1972ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலின்போது, வீட்டுத் தலைவர்கள் எல்லாரும் வாக்களிக்க உரிமை பெற்றனர். அவர்களுள் மூவரில் ஒருவர் பெண் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.[8]

பிரித்தானிய குடியேற்றக் காலத்தில், பசிபிக் பெருங்கடலில், ஆசுத்திரேலியாவை அடுத்த பிட்கேய்ண் தீவுகளில் குடியேறிய மாலுமியரின் வழிவந்த பெண்களுக்கு வாக்குரிமை 1838லிருந்து கிடைத்தது. பின்னர் 1856இல் அவர்கள் குடியேறிய நோர்ஃபோக் தீவிலும் அவர்களுக்கு இவ்வுரிமை இருந்தது[9].[4]

1861இல் தென் ஆசுத்திரேலியா பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கியது. அதைத் தொடர்ந்து 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பல நாடுகள், குடியேற்றப் பகுதிகள், மாகாணங்கள் பெண்களுக்கு ஒரு சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு வாக்குரிமை வழங்கின.

பெண்கள் உரிமைகளுக்கான பேரவை
1840இல் இலண்டன் நகரில் "உலக அடிமை முறை எதிர்ப்பு பேரவை" நிகழந்தது. அப்பேரவையில் கலந்துகொள்ள அமெரிக்க பெண்ணுரிமைப் போராளி எலிசபெத் கேடி ஸ்டாண்டன் (Elizabeth Cady Stanton)[10] சென்றிருந்தார். அவர் அங்கு லுக்ரேசியா மோட் (Lucretia Mott) என்னும் மற்றொரு முக்கிய பெண்ணுரிமை ஆதரவாளரைச் சந்தித்தார். அப்பெண்களுக்கும் அமெரிக்காவிலிருந்து பேரவையில் கலந்துகொள்ளச் சென்ற வேறு பெண்களுக்கும், அவர்கள் ஆண்களல்ல என்னும் காரணத்திற்காக பேரவையில் கலந்துகொள்ளும் உரிமை மறுக்கப்பட்டது.

அந்த நிகழ்ச்சி "பெண்கள் உரிமைகளுக்கான பேரவை" (Women's Rights Convention)[11] உருவாக்கப்படுவதற்கு வித்தாயிற்று. 1851இல் ஸ்டாண்டன் மதுவிலக்கு இயக்கத்தை ஆதரித்த சூசன் பி. ஆண்டனி என்னும் பெண்மணியைச் சந்தித்தார். அவர்கள் இருவரும் இணைந்து பெண்கள் உரிமைப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்று, பெண்கள் உரிமைக்காகக் குரல்கொடுத்தனர். 1868இல் சூசன் ஆண்டனி, அச்சு மற்றும் தையல் தொழிலில் ஈடுபட்ட, ஆனால் ஆண்களுக்கு மட்டுமே என்றிருந்த தொழிற்சங்கங்களில் இடம் மறுக்கப்பட்ட பெண்கள் "உழைக்கும் பெண்கள் சங்கங்களை" உருவாக்க ஊக்கமளித்தார். பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வேண்டும், ஆணாலும் பெண்ணானாலும் சம உழைப்புக்கு சம ஊதியம் வேண்டும் என்று அவர் 1868இல் தேசிய தொழில் பேரவைக் கூட்டத்தில் வலியுறுத்தினார். பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் எழுப்பிய கோரிக்கையை, அப்பேரவையில் கலந்துகொண்ட ஆண்கள் இருட்டடிப்புச் செய்தனர்.[12]

பெண்கள் வாக்குரிமை பல பகுதிகளில் ஏற்கப்படல்
அமெரிக்காவில் வயோமிங் பகுதியில் பெண்கள் 1869இலிருந்து வாக்கு அளிக்க உரிமை பெற்றார்கள். கோர்சிக்காவிலும், மேன் தீவிலும் (Isle of Man), பிட்கேய்ண் தீவுகளிலும், பிரான்சுவில் என்னும் குடியேற்றப் பகுதியிலும் பெண்கள் வாக்குரிமை பெற்றார்கள் என்பது உண்மை என்றாலும், இப்பகுதிகள் தனி நாடுகளாகச் செயல்படவில்லை.

பிரான்சில் 1871ஆம் ஆண்டில், பாரிசு நகராட்சி பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளித்தது. அந்த ஆட்சி கவிழ்ந்ததும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை பறிக்கப்பட்டது. அதன்பிறகு, 1914ஆம் ஆண்டு சூலை மாதத்தில் தான் மீண்டும் பெண்கள் வாக்குரிமை ஏற்கப்பட்டது. அச்சமயம் பிரான்சின் பெரும்பகுதியும் நாசி ஆளுகையின்கீழ் இருந்தது. 1914 ஆகத்தில்தான் விடுதலை செய்யப்பட்டது. பசிபிக் பெருங்கடலில் இருந்த குடியேற்றப்பகுதியாகிய பிரான்சுவில் 1889இல் தன் சுதந்திரத்தை அறிவித்தது. உடனேயே, பால் மற்றும் இன வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் வாக்குரிமை உண்டென அறிவித்தது.[13] ஆனால், பிரான்சும் ஐக்கிய இராச்சியமும் மீண்டும் பிரான்சுவில் பகுதியைத் தம் குடியேற்ற ஆதிக்கத்துக்குள் கொண்டுவந்ததோடு, அப்பகுதியின் சுதந்திர நிலை முடிவுக்குவந்தது.

1881இல் பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் உள்ளாட்சிச் சுதந்திரத்தோடு செயல்பட்ட மேன் தீவு, சொத்துக்களை உடைமையாகக் கொண்ட பெண்கள் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் வாக்களிக்கலாம் என்று சட்டம் இயற்றியது.[4]

நியூசீலந்து நாட்டின் சிறப்பு
இன்று தன்னாட்சியோடு விளங்கும் நாடுகளில் முதலாவதாகப் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கிய நாடு நியூசீலந்து ஆகும். 1893இல் அவ்வுரிமை வழங்கப்பட்டபோது நியூசீலந்து பிரித்தானிய ஆளுகையின் கீழ் தன்னாட்சிகொண்ட பகுதியாகத் திகழ்ந்தது.[14]

தொடக்கத்தில் நியூசீலந்து பெண்கள் வாக்களிக்க உரிமை உண்டு என்று அறிவித்ததே தவிர, அவர்கள் வேட்பாளர்களாகத் தேர்தலில் நிற்க உரிமை கொடுக்கவில்லை. நிபந்தனையற்ற விதத்தில் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை நியூசீலந்தில் 1893இல் வழங்கப்பட்டது. கேட் ஷெப்பாட் என்னும் பெண்மணி தலைமைதாங்கி நடத்திய பெண்ணுரிமை இயக்கத்தின் உந்துதலால் பொதுத்தேர்தலுக்கு சில வாரங்களுக்கு முன் வாக்குரிமை பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. தொடர்ந்து, பிரித்தானியக் காப்புப் பகுதியாக இருந்த கூக் தீவுகளும் பெண்கள் வாக்குரிமையை ஏற்றது.[15]

ஆசுத்திரேலியா
பிரிட்டனின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டு, உள்நிலைத் தன்னாட்சியோடு விளங்கிய தெற்கு ஆசுத்திரேலியா பெண்கள் வாக்குரிமையை ஏற்று, அவர்கள் தேர்தலில் வாக்கு அளிக்கும் உரிமை கொண்டுள்ளதோடு, வேட்பார்களாகத் தேர்தலில் நிற்கவும் உரிமை பெற்றுள்ளனர் என்று 1895இல் சட்டம் இயற்றியது.[16] ஆசுத்திரேலியா கூட்டுநாடாக 1901இல் மாறியதும், பெண்கள் வாக்குரிமையைச் சில மாநிலங்களில் ஏற்றது. தேசிய தேர்தல்களில் பெண்கள் வாக்களிக்கவும் வேட்பாளர்களாக நிற்கவும் உரிமை கொண்டுள்ளார்கள் என்று ஆசுத்திரேலிய மைய நாடாளுமன்றம் 1901இல் சட்டம் இயற்றியது (சில மாநிலங்களில் ஆசுத்திரேலிய ஆதி குடிப் பெண்களுக்கு அவ்வுரிமை மறுக்கப்பட்டது).[17]

ஐக்கிய அமெரிக்காவில்,
வாக்குரிமை கோரி ஆர்ப்பாட்டம்
 நடத்தும் பெண்கள். காலம்:
பெப்ருவரி, 1913

ஐரோப்பாவில் முதல் நாடு பின்லாந்து
ஐரோப்பாவைப் பொறுத்தமட்டில், முதல் நாடாக பின்லாந்து பெண்கள் வாக்குரிமையை ஏற்று சட்டம் இயற்றியது. 1905இல் நிகழ்ந்த கலகத்தைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட ஆட்சி சீர்திருத்தத்தின்போது, தேர்தலில் வாக்கு அளிக்கவும் வேட்பாளராக நிற்கவும் உரிமை வேண்டும் என்று பெண்கள் எழுப்பிய கோரிக்கை 1906இல் ஏற்கப்பட்டது. 1907ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த பின்லாந்து நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் பயனாக, அந்நாட்டில் 19 பெண்கள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகப் பதவி ஏற்றனர். அவர்களே உலகத்தில் முதன்முதல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான பெண்கள் என்னும் சிறப்புப் பெற்றார்கள்.

இரண்டாம் உலகப்போருக்கு முந்திய ஆண்டுகளில் நோர்வே 1913இலும், டென்மார்க் மற்றும் ஆசுத்திரேலிய பிற மாநிலங்கள் 1915இலும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கின. இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவுறும் தறுவாயில், கானடா, சோவியத் உருசியா, செருமனி, போலந்து ஆகிய நாடுகள் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கிச் சட்டங்கள் இயற்றின.

பிரித்தானியப் பெண்கள் வாக்குரிமை
30 வயதுக்கு மேற்பட்ட பிரித்தானியப் பெண்கள் 1918இல் வாக்குரிமை பெற்றார்கள். நெதர்லாந்து பெண்களுக்கு அவ்வுரிமை 1919இல் வழங்கப்பட்டது. அமெரிக்கப் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை 1920இல் கிடைத்தது. துருக்கி நாட்டுப் பெண்கள் 1926இல் வாக்குரிமை பெற்றார்கள்.

21 வயது நிறைந்த, அதற்கு மேல் வயது கொண்ட ஆண்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுக்கப்பட்டது போல, தங்களுக்கும் வயது வரம்பு நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று பிரித்தானியப் பெண்கள் போராடியதைத் தொடர்ந்து, 1928இல் அந்நாட்டுப் பெண்களுக்கு அவ்வுரிமை கிடைத்தது.

இறுதியாக, பூட்டான்
மிக அண்மைக்காலத்தில் பெண்களுக்கு முழு வாக்குரிமை வழங்கிய நாடு பூட்டான் ஆகும். அங்கு 2008இல் நடந்த முதல் தேசிய தேர்தலில் பெண்கள் வாக்கு அளிக்கவும் வேட்பாளர்களாக நிற்கவும் உரிமை பெற்றார்கள்.[18]

ஐக்கிய நாடுகள் அவை பெண்கள் வாக்குரிமை அறிவித்தல்
பெண்கள் வாக்குரிமையை உலகளவில் விரிவுபடுத்தும் முயற்சியாக, பன்னாட்டுச் சட்ட அடிப்படையில், ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைக் குழு விவாதத்துக்கு எடுத்தது. அக்குழுவின் தலைவராக எலெனோர் ரூசவெல்ட் செயல்பட்டார். அக்குழுவின் பரிந்துரையை 1948இல் ஐக்கிய நாடுகள் அவை ஏற்று வெளியிட்டது. இவ்வாறு பெண்கள் வாக்குரிமை உலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரையின்[19] பகுதியாக மாறியது.

உலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரையின் உறுப்புரை 21 கீழ்வருமாறு கூறுகிறது:

“ (1) ஒவ்வொருவருக்கும் தத்தம் நாட்டின் ஆட்சியில் நேரடியாகவோ அல்லது சுதந்திரமான முறையில் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகள் மூலமாகவோ பங்குபெறுவதற்கு உரிமையுண்டு. (2) ஒவ்வொருவருக்கும் தத்தம் நாட்டிலுள்ள அரசாங்க சேவையில் சமமான முறையில் அமர்த்தப்படுவதற்கு உரிமையுண்டு. (3) மக்களின் விருப்பே அரசாங்கத்தின் அடிப்படையாக அமைதல் வேண்டும். இவ்விருப்பமானது, காலாகாலம், உண்மையாக நடைபெறும் தேர்தல்கள் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படல் வேண்டும். இத்தேர்தல் பொதுவானதும், சமமானதுமான வாக்களிப்புரிமை மூலமே இருத்தல் வேண்டுமென்பதுடன், இரகசிய வாக்குமூலம் அல்லது அதற்குச் சமமான, சுதந்திர வாக்களிப்பு நடைமுறைகள் நடைபெறுதல் வேண்டும். ”
பெண்கள் வாக்குரிமை இயக்கங்கள்

தன் வீட்டை விற்றுவிட்டு, பிரித்தானிய போராளி எம்மெலின் பான்குர்ஸ்ட், பிரிட்டனிலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் பயணம் சென்று உரைகள் நிகழ்த்தினார். "சுதந்திரம் அல்லது சாவு" என்னும் அவரது புகழ்பெற்ற உரை அமெரிக்காவில், கனெடிக்கட்டில் 1913ஆம் ஆண்டில் நிகழ்த்தப்பட்டது.
உலக நாடுகளில் பெண்கள் வாக்குரிமை விவரப் பட்டியல்
பட்டியலில் "ஆண்டு" என்பது முதன்முறையாக பெண்கள் தேர்தலில் வாக்களிக்கும் உரிமை பெற்ற காலத்தைக் குறிக்கிறதே ஒழிய, அனைவருக்கும் கட்டுப்பாடினின்றி வாக்குரிமை வழங்கப்பட்ட ஆண்டைக் குறிக்கவில்லை.

குறிப்பு: அகர வரிசையிலோ, கால வரிசையிலோ பட்டியலை மாற்ற, இக்குறியைப் பயன்படுத்துக: Sort none.gif

PESWA BAJIRAO ,I BORN 1700 AUGUST 18 - 1740 APRIL 28

PESWA BAJIRAO ,I BORN 

1700 AUGUST 18 - 1740 APRIL 28

The real Peshwa Bajirao, only notorious for his alleged relationship with Mastani, was a far more superior warrior and statesman than depicted. He was not only intelligent in terms of political wisdom, but also equally skilled in terms of warfare. The lack of strong artillery that Peshwa Bajirao inherited at the time of assuming the Peshwa’s post was compensated during his rule by a very strong and efficient cavalry.

With his faithful brother and accomplice, Chimaji Appa Rao (certainly not the jealous, insensitive courtier as shown in Sanjay Leela Bhansali’s movie), Bajirao had managed to conquer almost half of the Indian peninsula within a decade of his rule. Nobody, be it the Nizam of Hyderabador the Siddis of Janjira, the Nawabs of Awadhor even the Rohillas, could check his advance. Like the unstoppable horse synonymous with the Ashwamedha Yagna, Peshwa Bajirao’s expansion of the Maratha Empire proceeded smoothly, without any resistance.

However, what made Bajirao Ballal a household name before the advent of Marxist intellectuals and their nefarious designs that pushed him to the backwaters of Indian history books, was a battle that the Indian intellectuals don’t want you to know about. As once said by legendary martial arts expert Bruce Lee, “The successful warrior is an average man, with a laser like focus.”

This was the year 1737. It had been 17 years since Bajirao had assumed the post of the Peshwa (Prime Minister) in the Maratha Empire. He had been a successful warrior who had not lost any war till date. His administration was beyond any criticism. The following were some factors responsible for Bajirao’s highly successful reign.

Like his ideal Chattrapati Shivaji, he always inspired his subjects to fight for the higher ideal of ‘Hindavi Swarajya’, a state where the essential ideals of Bharatvarsha would be kept intact, under an able and efficient leadership.

He had an efficient, speedy and effective bureaucracy as well as an intelligence system, with no scope for an error, however minor. Of all things, one of the very few things that Sanjay Leela Bhansali depicted correctly in his movie on Bajirao was reflected in the dialogue, “Bajirao ki raftaar hi Bajirao ki pehchaan hai.” (The speed of Bajirao is his identity.)

In his administration, Bajirao chose young people who were barely out of their teens, who were unaffected by the malice senior and often rebellious nobles could pose to the sovereignty of the empire.



Not letting nepotism seep into his rule, he appointed such nobles purely on merit, which led to the rise of legendary warriors like Ranoji Shinde, Malhar Rao Holkar, Tukoji Holkar, Pawar brothers etc., who kept the spirit as well as the existence of Maratha Empire intact. They did not belong to those clans that held the hereditary Deshmukhi rights under the Deccan Sultanates.

These were a few qualities that Peshwa Bajirao kept up his sleeve as he decided to achieve the prime goal of his life: the unfurling of the saffron flag on the Red Fort. How he achieved this dream is also a prime example of how true warriors maintain the concept of ‘bro code’, long before this term officially became cool.

It all started with the death of Trimbak Rao Dabhade, the ex general of the Maratha forces who had betrayed the Peshwa by joining the rival forces. He had joined Muhammad Khan Bangash, the Nawab of Farrukhabad, who was decisively routed by the Maratha forces when he laid siege to the region of Bundelkhand. His death in 1731 at the Battle of Dabhoi broke the alliance against the Peshwas. 

The Mughal emperor recalled Bangash from Malwa and appointed Jai Singh II as the successor. However, he couldn’t keep the Marathas in check and was decisively defeated by Malhar Rao Holkar at the Battle of Mandsaur in 1733. It took another 3 years for Jai Singh to come to his senses and make an alliance with Peshwa Bajirao, when he joined hands with the Peshwa in 1736 at Kishengarh. It was here that he suggested Bajirao attack Delhi and weaken the remnants of the once strong Mughal Empire.

Bajirao had once himself said, sensing the decline of the Mughal Empire, “Strike, strike at the roots and even the biggest tree will also fall down.” He wasn’t wrong, considering the Mughal Empire was nowhere close to the regal charm it once sported under the likes of Babar, Akbar, Shah Jahan, even to a certain extent under Aurangzeb. Though Muhammad Shah had absolute control over his throne, his influence was only restricted to Delhi and the surrounding provinces. Besides, he was more focused on satisfying his individual pleasures than looking after the empire, which is why he was nicknamed ‘Rangeele Badshah’ (The wayward emperor).

It was on 12th November 1736 when the Peshwa marched towards Delhi from Pune, in two divisions : one led by himself, and the other led by his best friend and able warrior Malhar Rao Holkar, along with another commanding officer Pillaji Jadhav. The Holkar-Jadhav faction proceeded faster than the Peshwa division, almost reaching Doab, where the Ganga and the Yamuna converge.

Sensing danger to his reign, Muhammad Shah sent for the Nawab of Awadh, Saadat Ali Khan, to check the Maratha advance. However, before Saadat Ali Khan could intercept the Maratha forces, they had already crossed the Ganga and raided Mughal cantonments and towns at will, and compelled the Mughals to run for their lives. With a force of more than 150,000 soldiers, Saadat Khan finally intercepted the forces and gave them a shocking setback, defeating Malhar Rao and forcing him to retreat. However, the damage was already done.



Word had already reached the Peshwa, who was fuming about the humiliation his best friend and the rest of the force had to receive at the hands of the Nawab. He quickly advanced to Delhi in less than a month, and encamped near Talkatora. The Peshwa wasn’t only seeking revenge, he also aimed to give a blow to the Mughal Empire that they could never ever recover from. Like the Rajputs from the Rajputana province, none of the Marathas feared death. But the Peshwa knew that if they wished to win, they needed to attack, they needed to be assertive, and they needed to kill.  As George S. Patton later said, “A good plan executed violently now is much better than a perfect plan executed next week.”

With these thoughts in mind, the Maratha forces met for a final showdown on 28th March, 1737. They were outnumbered three to one, but not in spirit. Mir Hassan Khan Koka was leading the Mughal forces, and though they attacked first, confident of their win owing to their numerical superiority and technical brilliance, even when they were at their weakest position, they failed to take one thing into account: raw courage.

This is where they lost the battle, and it didn’t take Maratha forces very long to crush the entire Mughal army, after which Peshwa Bajirao marched towards the Red Fort. He had won his battle, and now, he achieved the objective every Maratha warrior dreamt of: unfurling the saffron flag on the Red Fort. Above all, he maintained the ‘bro code’ long before it was even considered cool.

The only place where Peshwa Bajirao faltered was not declaring Delhi as his new capital as he returned to Pune only three months after his victorious attack, but not before extracting a huge chunk of the Mughal exchequer. As the Maratha camps were returning, he was intercepted by a joint force of the Mughals- the Nizam’s forces and those of the Nawab of Awadh. Undeterred, Bajirao sent Chimaji Rao Appa back with 10,000 soldiers to guard the Deccan, while he himself marched towards Delhi with 80,000 soldiers. The two camps clashed at Bhopal on Christmas Eve 1737, where the Maratha forces comprehensively routed the joint forces under the Mughal Empire.  

The Nizam was forced to sign a peace agreement, this time at Doraha, which saw the transfer of Malwa’s ownership to the Marathas and a payment of 50 lakh rupees as compensation. The Nizam was forced to abide by the Koran on this treaty. This was a victory which not only weakened the Mughal Empire before the ultimate invasion of Nadir Shah, but also established the supremacy of Peshwa Bajirao over the Indian peninsula.

Today, it is sad to see that Bharatvarsha has not paid due tributes to such a legendary warrior, who not only won back our honor, but also fought throughout his life for the maintenance of our sovereignty. If only we had more warriors like Bajirao Ballal, maybe British would never have dared to even set their eyes on India.

In the memory of this glorious warrior,
Jai Bhavani! Har Har Mahadev!

GULZAR ,HINDI LYRICS BORN 1934 AUGUST 18

GULZAR ,HINDI LYRICS BORN 1934 AUGUST 18

சம்பூரண் சிங் கால்ரா (Sampooran Singh Kalra, பஞ்சாபி: ਸਮਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਕਾਲਰਾ, இந்தி: संपूरण सिंह कालरा, உருது: سمپورن سنگھ کالرا) (பிறப்பு: ஆகத்து 18, 1934), பரவலாக அவரது புனைப்பெயரான குல்சார் (Gulsar, பஞ்சாபி: ਗੁਲਜ਼ਾਰ, இந்தி: गुलज़ार, உருது: گُلزار ), ஓர் இந்திய கவிஞர், பாடலாசிரியர் மற்றும் திரைப்பட இயக்குனர்.[1] இந்தி-உருது மொழியில் முதன்மையாக எழுதும் குல்சார் பஞ்சாபி மொழியிலும் பிராஜ் பாசா, கரிபோலி, அரியான்வி, மார்வாரி போன்ற இந்தியின் பல வட்டார வழக்குகளிலும் எழுதியுள்ளார்.

குல்சாருக்கு 2002இல் சாகித்திய அகாதமி விருதும் 2004இல் பத்ம பூசண் விருதும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. பல தேசியத் திரைப்பட விருதுகளும் பிலிம்பேர் விருதுகளும் பெற்றுள்ளார். 2009ஆம் ஆண்டு சிலம்டாக் மில்லியனயர் (2008) திரைப்படத்தில் ""ஜெய் ஹோ"" என்ற இவரது பாடலுக்கு சிறந்த முதன்மைப் பாடலுக்கான அகாதமி விருது பெற்றார். அதே பாடலுக்காக சனவரி 31, 2010இல் கிராமி விருதும் பெற்றுள்ளார். இவருக்கு திரைப்படத்துறையினருக்கான இந்தியாவின் மிக உயரிய விருதான தாதாசாஹெப் பால்கே விருது 2013ஆம் ஆண்டுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.[2]

குல்சாரின் கவிதைகள் மூன்று தொகுப்புகளாக சாந்த் புக்ராஜ்கா, ராத் பச்மினே கி மற்றும் பந்த்ரா பாஞ்ச் பச்சத்தர் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. இவரது சிறுகதைகள் ராவி-பார் (பாக்கித்தானில் டஸ்ட்கத்) மற்றும் துவான் (புகை) என வெளியிடப்பட்டுள்ளன..

இசையமைப்பாளர்கள் ராகுல் தேவ் பர்மன், ஏ. ஆர். ரகுமான் மற்றும் விஷால் பரத்வாஜ் ஆகியோருடன் பாடலாசிரியராகச் சிறப்பாகப் பணியாற்றி உள்ளார். பிற பாலிவுட் இசையமைப்பாளர்களுடனும் பணியாற்றியுள்ளார். திரைப்பாடல்கள் தவிர பல திரைப்படங்களுக்கு திரைக்கதை மற்றும் வசனகர்த்தாவாகவும் பணியாற்றியுள்ளார். இவர் இயக்கிய திரைப்படங்களும் பல விருதுகளைப் பெற்றுள்ளன. சின்னத்திரையில் மிர்சா காலிப், தஹரீர் முன்ஷி பிரேம் சந்த் கி ஆகிய நெடுந்தொடர்களைத் தயாரித்துள்ளார்

இந்தி கவிஞர், திரைப்பட பாடல் ஆசிரியர், சினிமா இயக்குநர், எழுத்தாளர், தயாரிப்பாளர் என பன்முகத் திறன்கொண்ட குல்சார் (Gulzar) பிறந்த நாள் இன்று (ஆகஸ்ட் 18). அவரைப் பற்றிய அரிய முத்துக்கள் பத்து:

l பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மாகாணத்தில் டினா என்ற இடத்தில் (1934) பிறந்தார். இயற்பெயர் சம்பூரண் சிங் கல்ரா. பள்ளிப் பருவத்திலேயே இலக்கியம், கவிதைகள், இந்துஸ்தானி இசையில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

. இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினையின்போது இவரது குடும்பம் அமிர்தசரஸ் வந்தது. இலக்கியத்தில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற கனவை நனவாக்கிக்கொள்ள கனவு நகரான மும்பைக்கு வந்தார். கார் மெக்கானிக்காக வேலை செய்தார். ஓய்வு நேரங்களில் புத்தகங் களைப் படித்தார்.

l சில எழுத்தாளர்கள் மூலம் பிரபல பாலிவுட் இயக்குநர் விமல் ராயின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அவரிடம் உதவியாளராகச் சேர்ந்தார். இயக்குநர்கள் ரிஷிகேஷ் முகர்ஜி, ஹேமந்த் குமாரிடமும் உதவியாளராக இருந்தார்.

l விமல் ராயின் ‘பந்தினி’ திரைப்படத்தில் (1963) முதன்முதலாக பாடல் எழுதினார். பிறகு திரைக்கதை ஆசிரியர், பாடல் ஆசிரியர், வசனகர்த்தா என வெற்றிப் பயணம் தொடங்கியது. ‘ஆனந்த்’, ‘குட்டி’ (Guddi), ‘பாவர்ச்சி’, ‘காமோஷி’ போன்ற படங்களுக்கு இவர் எழுதிய பாடல்கள் பெரும் வரவேற்பை பெற்றன. ‘குட்டி’ படத்தில் இவர் எழுதிய ‘ஹம் கோ மன் கீ சக்தி தேனா’ பாடல் வட மாநில பள்ளிகளில் இப்போதும் பிரார்த்தனைப் பாடலாக பாடப்படுகிறது.

l ‘மேரே அப்னே’ திரைப்படம் மூலம் 1971-ல் இயக்குநராக அறிமுகமானார். இவர் இயக்கிய ‘கோஷிஷ்’, ‘ஆந்தி’, ‘கினாரா’, ‘மீரா’ உட்பட பல திரைப்படங்கள் தேசிய விருதுகளைப் பெற்றன.

l உருது, இந்தி, பஞ்சாபி மட்டுமின்றி, வட்டார மொழிகளிலும் கவிதைகள், திரைப்படப் பாடல்களை எழுதியுள்ளார். ‘சவுரஸ் ராத்’ சிறுகதைத் தொகுப்பு, ‘ஜானம்’, ‘ஏக் பூந்த் சாந்த்’ ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகள், குழந்தைகளுக்கான 20-க்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் என பல படைப்புகள் வெளிவந்துள்ளன.

l சச்சின் தேவ் பர்மன், சலீல் சவுத்ரி, சங்கர்-ஜெய்கிஷன் தொடங்கி, 3 தலைமுறை இசையமைப்பாளர்களுடன் பணியாற்றியுள்ளார்.

l ‘மிர்ஸா காலிப்’, ‘தரீர் முன்ஷி பிரேம்சந்த் கீ’ ஆகிய சின்னத்திரை தொடர்கள், ‘ஹலோ ஜிந்தகி’, ‘பொட்லி பாபா கீ’, ‘ஜங்கிள் புக்’ உள்ளிட்ட தூர்தர்ஷன் தொடர்களுக்கும் பாடல்கள் எழுதியுள்ளார். குழந்தைகளுக்கான கதைகளை எழுதி, அவரது குரலில் பதிவு செய்யப்பட்ட ‘கர்தி கதா’ ஒலிநாடா தொகுப்புகளை வெளியிட்டுள்ளார்.

l சாகித்ய அகாடமி விருது, பத்மபூஷண், தாதாசாஹேப் பால்கே விருது, ஏராளமான தேசிய திரைப்பட விருதுகள், ஃபிலிம்ஃபேர் விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். ‘ஸ்லம்டாக் மில்லியனர்’ திரைப்படத்தின் ‘ஜெய் ஹோ’ பாடலுக்காக ஆஸ்கர், கிராமி விருதுகளைப் பெற்றார். குழந்தைகளுக்கான ‘ஏக்தா’ என்ற கதை நூலுக்காக என்சிஇஆர்டி அமைப்பின் விருது பெற்றார். அசாம் பல்கலைக்கழக வேந்தராக 2013-ல் நியமிக்கப்பட்டார்.

l அரை நூற்றாண்டுக்கு மேலாக திரைப்பட, இலக்கியத் துறையின் பல களங்களிலும் தனி முத்திரை பதித்துள்ள குல்சார் தற்போது 80 வயதிலும் சுறுசுறுப்பாக செயல்பட்டு வருகிறார்.

- ராஜலட்சுமி சிவலிங்கம்

Filmmaker Meghna Gulzar feels proud to be born to her parents — actor Rakhee and poet-lyricist Gulzar, who gave her the freedom to follow her dreams. The Raazi director shares that the tenets of life she learned from them, have helped her in her personal and professional life.
“My mother has lived her professional and personal life with tremendous dignity and grace. I try to do that every day of my life. Maine kabhi apne family members ko aisa mauka nahin diya ki unhein mujh par sharam aaye,” says Meghna.

“My father, in his films and writing, and in life, is a very simple and subtle person. There is a dialogue from Ijaazat (1987; directed by Gulzar) that says something like ‘jo sach hai aur sahi hai, wahi karo’,” adds Meghna, who has directed films such as Dus Kahaaniyaan (2007), and Talvar (2015).Meghna was born to, and brought up by parents of differing cultures — Rakhee is a Bengali and Gulzar, a Punjabi (his real name being Sampooran Singh Kalra) whose love for Bengal and its people, especially Nobel laureate Rabindranath Tagore, is not unknown. How much of a Bengali or a Punjabi is she? “My sasural (she is married to businessman Govind Sandhu) is also in Punjab, so, ironically, it has renewed my Punjabi links from there. Now, the Bengali influence for the larger part of my life has been stronger, because my mother lived in a joint family,” she says.

“My grandparents did not know Hindi and English, and I had to speak to them in Bengali. So, I had to learn Bengali to communicate with them, and I am also aware of the culture and practices. I have grown up in a Bengali household but I love Punjabi food, and I don’t eat fish.”

அன்பு வாசகர்களே....