THOMAS CROMWELL , CONSULTANT OF HENRY VIII BORN 1485 -EXECUTED 1540 JULY 28

 

THOMAS CROMWELL , 

CONSULTANT OF HENRY VIII

BORN 1485 -EXECUTED 1540 JULY 28

தாமஸ் க்ரோம்வெல், எசெக்ஸின் ஏர்ல், ஓகேஹாமின் பரோன் க்ரோம்வெல், (பிறப்பு சுமார் 1485, லண்டனுக்கு அருகிலுள்ள புட்னி-ஜூலை 28, 1540, அநேகமாக லண்டன் இறந்தார்), இங்கிலாந்தின் ஹென்றி VIII இன் முதன்மை ஆலோசகர் (1532-40), இங்கிலாந்தில் சீர்திருத்தத்தை நிறுவுவதற்கும், மடங்கள் கலைக்கப்பட்டதற்கும், அரச நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்துவதற்கும் முக்கியமாக பொறுப்பு. அவரது எதிரிகளின் தூண்டுதலின் பேரில், அவர் இறுதியில் மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கை மற்றும் தேசத்துரோகத்திற்காக கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டார்.

அதிகாரத்திற்கு உயருங்கள்

குரோம்வெல்லின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை தெளிவற்றது. அவர் சிறு வயதிலேயே வெளிநாடு சென்று இத்தாலியில் சிறிது நேரம் கழித்ததாகத் தெரிகிறது. 1510 க்குப் பிறகு பல ஆண்டுகளாக அவர் குறைந்த நாடுகளில் வசித்து வந்தார், மேலும் அவர் லண்டன் வணிக சாகசக்காரர்களுடன் நெருக்கமாக தொடர்பு கொண்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது. 1520 வாக்கில் அவர் தாமஸ் கார்டினல் வால்சியின் சேவையில் தனது வழக்குரைஞராக நுழைந்தார், அன்றிலிருந்து அவரது வாழ்க்கை நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வோல்சி 1525 ஆம் ஆண்டில் சில குறைந்த மடங்களை கலைத்ததில் அவரைப் பணியில் அமர்த்தினார், இந்த வேலையில் அவர் ஒரு நல்ல விருப்பு வெறுப்பைப் பெற்றார். எவ்வாறாயினும், கார்டினல் அவருக்கு தொடர்ந்து ஆதரவளித்தார், மேலும் குரோம்வெல் விரைவில் அவரது ரகசிய ஆலோசகரானார்.

1529 இல் வால்சி அவமானத்திற்கு ஆளானபோது, ​​குரோம்வெல் பாராளுமன்றத்திற்குள் நுழைந்தார், அங்கு அவரது குறிப்பிடத்தக்க திறன் ராஜாவின் கவனத்தை ஈர்த்தது. ஏறக்குறைய மூன்று ஆண்டுகளாக அவர் அரச ஆதரவில் பணியாற்றினார், 1530 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் ஹென்றி சேவையில் நுழைந்தார். அந்த ஆண்டின் இறுதியில் அவர் சபையில் பதவியேற்றார் மற்றும் ஒரு வருடம் கழித்து ரகசிய ஆலோசகர்களின் உள் வட்டத்தை அடைந்தார். எல்லா நேரத்திலும், அவர் தனது உயர்வு மன்றத்தில் நிறுவிக் கொண்டிருந்தார். 1532 ஆம் ஆண்டில் அவர் நகைகளின் மாஸ்டர் பதவியைப் பெற்றார். பிற அலுவலகங்கள் விரைவில் பின்பற்றப்பட்டன: 1534 இல் முதன்மைச் செயலாளரும், 1536 ஆம் ஆண்டில் லார்ட் பிரைவி முத்திரையும். கடைசி அலுவலகம் ஒரு சகாக்களுடன் இணைக்கப்பட்டது, மேலும் அவர் விம்பிள்டனின் லார்ட் க்ரோம்வெல் என்ற பட்டத்தை பெற்றார்.

குரோம்வெல் மற்றும் சீர்திருத்தம்

ஆங்கில சீர்திருத்தத்தில் குரோம்வெல்லின் பகுதி மிகவும் விவாதத்திற்குரியது. ஒரு காலத்தில் 1529 ஆம் ஆண்டிலேயே ஹென்றிக்கு ஒரு முழுமையான செயல் திட்டத்தை வழங்கிய பெருமைக்குரியவர்; பின்னர் ராஜாவின் மிகவும் திறமையான நிர்வாக முகவரைத் தவிர வேறு எதையும் அவரிடம் பார்ப்பது வழக்கம். உண்மை என்னவென்றால், 1532 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதி வரை அவர் எந்த வகையிலும் பொறுப்பேற்கவில்லை, போப்பின் நிபந்தனைகளுக்கு வருமாறு கட்டாயப்படுத்தும் ராஜாவின் கொள்கை தோல்வியுற்றது என்பதை நிரூபித்தபோது. எல்லா தோற்றங்களுக்கும், க்ரோம்வெல் தான் போப் இல்லாமல் ஹென்றி நோக்கத்தை எவ்வாறு அடைவது என்பது பற்றிய தெளிவான கருத்தை முன்வைத்தார். ஹென்றி இடைவெளியில் உச்சரித்த உச்ச அதிகாரத்திற்கு சில பெரிய மற்றும் தெளிவற்ற கூற்றுக்களை யதார்த்தமாக்குவதில் அவரது கொள்கை இருந்தது. இங்கிலாந்தில் ரோமின் அதிகாரத்தை அழிக்கவும், அதை தேவாலயத்தில் அரச மேலாதிக்கத்தால் மாற்றவும் அவர்

முன்மொழிந்தார். போப்பாண்டவர் மீதான முதல் தாக்குதல்களின் பின்னணியில் (1532) மற்றும் ரோமுக்கு முதல் ஆண்டு வருவாயை ஆயர்கள் செலுத்தியதற்கு எதிரான செயலுக்கு பின்னால் இருந்தார். சட்டம் தொடர்பான விஷயங்களில் மதகுருக்களை ராஜாவிடம் சமர்ப்பிப்பதை அவர் பாதுகாத்தார், மேலும் 1533 ஆம் ஆண்டில் அவர் ரோம் மீதான முறையீடுகளைத் தடுக்கும் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதைப் பாதுகாத்தார், திருமண மற்றும் சான்றளிப்பு வழக்குகளில் ரோமுக்கு முறையீடு செய்வதைத் தடுத்தார். அதன் முன்னுரை இறையாண்மை கொண்ட தேசிய அரசின் அரசியல் கோட்பாட்டை உள்ளடக்கியது. அதன்பிறகு அவர் அரசாங்கத்தின் முழு கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார், இருப்பினும் அவர் ராஜாவின் அதிகாரத்தில் செயல்படுவதாக நடிப்பதில் கவனமாக இருந்தார். 1534 ஆம் ஆண்டில் அவர் மேலாதிக்கச் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் அரச மேலாதிக்கத்தை எழுப்பினார்.

அரசியல் மற்றும் நிதி காரணங்கள் மடங்கள் மீது விரைவான தாக்குதலை ஏற்படுத்தியதால், குரோம்வெல் அனைத்து துறவற நிறுவனங்களையும் பார்வையிடவும் சீர்திருத்தவும் அதிகாரங்களுடன் ராஜாவின் விகார் ஜெனரலாக நியமிக்கப்பட்டார். கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்தபோதிலும், குறிப்பாக வடக்கில், பணி இடைவிடாமல் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1536-40 காலப்பகுதியில் பெரிய வீடுகளின் சரணடைதல் அழுத்தம் மற்றும் தூண்டுதலால் பெறப்பட்டது, மேலும் 1540 வாக்கில் அனைத்து துறவற நிறுவனங்களும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன, அவற்றின் சொத்துக்கள் கிரீடத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்டன. குரோம்வெல் மற்றும் பிற கிரீடம் அதிகாரிகள் வெகுமதிகளாக மதிப்புமிக்க மானியங்களைப் பெற்றனர், ஆனால், அமைச்சர் வாழ்ந்தபோது, ​​புதிய செல்வம் பறிக்கப்படவில்லை.

1536 ஆம் ஆண்டில், புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பேரனாக, குரோம்வெல் தேவாலயத்தின் தலைவராக ராஜாவின் துணைவராகவும் நியமிக்கப்பட்டார். குரோம்வெல்லின் சொந்த மதக் கருத்துக்கள் மிகவும் சந்தேகத்தில் உள்ளன. அவர்கள் நிச்சயமாக மிகவும் வலிமையானவர்கள் அல்ல, அவருடைய அடிப்படையில் மதச்சார்பற்ற மனப்பான்மை மதத்தை அரசியல் கருத்தில் கீழ்ப்படுத்தியது. ஆயினும்கூட, அவர் சீர்திருத்தம் மற்றும் சீர்திருத்தத்தின் தீவிரமான கொள்கையுடன் உறுதியாக தொடர்புடையவர். முக்கியமாக, இது வெளிநாடுகளில் உள்ள சிரமங்களால் விளைந்தது. சீர்திருத்தத்தின் முக்கியமான ஆண்டுகளில், 1533-36 ஆண்டுகளில் பிரான்சுக்கும் ஸ்பெயினுக்கும் இடையிலான விரோதப் போக்கு வெளிநாட்டுத் தலையீட்டைத் தடுத்திருந்தாலும், அந்த தேதிக்குப் பிறகு இங்கிலாந்துக்கு எதிரான கூட்டணியின் ஆபத்து தோன்றியது. குரோம்வெல், ஹென்றி VIII இன் திறமையான சந்தர்ப்பவாதத்தை விட வெளிநாட்டு விவகாரங்களை நடத்துவதற்கு மிகவும் பொருத்தமானவர், கத்தோலிக்க மரபுவழியில் நிற்க விரும்பிய லூதரன் கூட்டணியின் திட்டங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

1539 ஆம் ஆண்டில், க்ரோம்வெல், கிளீவ்ஸின் அன்னேவை திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தியதன் மூலம் ராஜாவை தனது பக்கம் கட்டாயப்படுத்த முயன்ற தவறைச் செய்தார். ஆரம்பத்தில் இருந்தே மன்னர் தனது நான்காவது மனைவியை வெறுத்தார், பிப்ரவரி 1540 வாக்கில் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஜெர்மன் இளவரசர்களுடனான கூட்டணி தேவையற்றது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதன்பிறகு, குரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சி விரைவாக வந்தது. ஏப்ரல் 1540 இல் எசெக்ஸ் மற்றும் லார்ட் கிரேட் சேம்பர்லெய்ன் ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்ட அவர் சில மாதங்கள் மீண்டும் போராடினார், ஆனால் ஜூன் மாத தொடக்கத்தில் அவரது எதிரிகள் ஹென்றிக்கு அவரது துணைவேந்தர் ஒரு மதவெறி மற்றும் துரோகி என்று வற்புறுத்தினார். அவர் ஜூன் 10 அன்று கைது செய்யப்பட்டார், விசாரணையின்றி கண்டனம் செய்யப்பட்டார், ஜூலை 28 அன்று தூக்கிலிடப்பட்டார். அவரது வீழ்ச்சி சீர்திருத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவில்லை, ஆனால் அது ஹென்றி ஆட்சியில் திறமையான அரசாங்கத்தின் முடிவையும் நோக்கமான கொள்கையையும் குறித்தது.

மரபு

குரோம்வெல்லின் சிந்தனையின் அடிப்படையானது, இறையாண்மையை வெளியேற்றுவதன் மூலம் நடைமுறையில் அவர் நிறுவிய இறையாண்மை தேசிய அரசின் கருத்தாகும். ஆங்கில அரசு மற்றும் முடியாட்சி பற்றிய அவரது கருத்தாக்கத்தில், அவரது மையக் கருத்து என்னவென்றால், சட்டத்தின் மேலாதிக்கமும் சர்வ வல்லமையும் அல்லது பாராளுமன்றத்தில் மன்னரின் சட்டமன்ற இறையாண்மையைப் பற்றியது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், சம்மதத்தை நம்புவதன் மூலம் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு முடியாட்சியின் கைகளில் வரம்பற்ற இறையாண்மையை நிறுவ அவர் விரும்பினார். பாராளுமன்றத்தில் அவர் செய்த பணிகள் - தேர்தல்களை நிர்வகித்தல், சட்டங்களை உருவாக்குதல், சட்டத்தை இயக்குதல்-ஆகியவை அவரை ஆங்கில நாடாளுமன்ற அரசியல்வாதிகளின் நீண்ட வரிசையில் முதல்வராக்குகின்றன. ஒரு புதிய வகையான நடைமுறை நிர்வாகத்தை வழங்குவதன் அவசியம் குறித்த தனது விழிப்புணர்வையும் அவர் வெளிப்படுத்தினார். அவருக்கு முன் எந்த அமைச்சரும் நிர்வாகத்தின் ஒவ்வொரு விவரம் மீதும் இத்தகைய பரவலான செல்வாக்கை செலுத்தவில்லை. குரோம்வெல் தொடங்கியது, மற்றும் ஒரு பெரிய அளவிற்கு, ராஜாவின் குடும்பத்தினரால் நிர்வாகத்தை மாற்றியமைத்த ஒரு புனரமைப்பு, ராஜாவின் நபரிடமிருந்து விவாகரத்து செய்யப்பட்டு, சிவில் சர்வீஸ் துறைகளைச் சார்ந்தது. அவரது படைப்பின் இந்த அம்சம் பல சீர்திருத்தங்கள் மூலம், 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பெரிய மாற்றங்கள் வரை நீடித்தது

Thomas Cromwell, in full Thomas Cromwell, earl of Essex, Baron Cromwell of Okeham, (born c. 1485, Putney, near London—died July 28, 1540, probably London), principal adviser (1532–40) to England’s Henry VIII, chiefly responsible for establishing the Reformation in England, for the dissolution of the monasteries, and for strengthening the royal administration. At the instigation of his enemies, he was eventually arrested for heresy and treason and executed.

Rise to power

Cromwell’s early life is obscure. It appears that he went abroad at an early age and spent some time in Italy. For several years after 1510 he was resident in the Low Countries, and he seems to have been closely connected with the London Merchant Adventurers. By 1520 he had entered Thomas Cardinal Wolsey’s service as his solicitor, and from that time his career is well documented. Wolsey employed him in 1525 in the dissolution of some lesser monasteries, in which work he earned a good deal of dislike. The cardinal, however, continued to favour him, and Cromwell soon became his confidential adviser.

When Wolsey fell into disgrace in 1529, Cromwell entered Parliament, where his remarkable ability attracted the notice of the king. For nearly three years he worked his way up in the royal favour, entering Henry’s service early in 1530. He was sworn into the council toward the end of that year and reached the inner circle of confidential advisers a year later. All the time, he was establishing his ascendancy in the House of Commons. In 1532 he obtained office as master of the jewels. Other offices soon followed: principal secretary and master of the rolls in 1534 and lord privy seal in 1536. The last office was combined with a peerage, and he took the title of Lord Cromwell of Wimbledon.

Cromwell and the Reformation

Cromwell’s part in the English Reformation has been much debated. At one time he was credited with supplying Henry with a complete plan of action as early as 1529; later it became usual to see in him nothing but the king’s most competent executive agent. The truth seems to be that he was in no way in charge until early in 1532, taking over when the king’s policy of forcing the pope to come to terms had proved to be a failure. It was, to all appearances, Cromwell who then came forward with a clear notion of how to achieve Henry’s purpose without the pope. His policy consisted in making a reality of some large and vague claims to supreme power that Henry had uttered at intervals. He proposed to destroy Rome’s power in England and to replace it by the royal supremacy in the church. He was behind the first attacks on the papacy (1532) and the act against the payment by bishops of their first year’s revenue to Rome. He secured the submission of the clergy to the king in matters of legislation, and in 1533 he secured the passage of the Act in Restraint of Appeals to Rome, preventing appeals to Rome in matrimonial and testamentary cases. Its preamble embodied his political theory of the sovereign national state. Thereafter he was in complete control of the government, though he remained careful to pretend to be acting on the king’s authority. In 1534 he completed the erection of the royal supremacy with the passage of the Act of Supremacy.

Because political and financial reasons made expedient an attack on the monasteries, Cromwell was appointed the king’s vicar general with powers to visit and reform all monastic institutions. Despite serious opposition, especially in the north, the task was carried out relentlessly. During 1536–40 the surrender of the greater houses was obtained by pressure and persuasion, and by 1540 all monastic institutions had ceased to exist and their property had been vested in the crown. Cromwell and other crown officials obtained valuable grants as rewards, but, while the minister lived, the new wealth was not squandered.

In 1536, as a newly created baron, Cromwell was also appointed the king’s deputy as head of the church. Cromwell’s own religious views have been in much doubt. They certainly were not very strong, and his essentially secular temper subordinated religious to political considerations. Nevertheless, he came to be firmly associated with a radical policy of reform and Reformation. In the main, this resulted from difficulties abroad. While hostility between France and Spain had prevented foreign intervention during the critical years of the Reformation, 1533–36, there seemed a danger of an alliance against England after that date. Cromwell, whose forthright and clear-sighted temper was less well suited to the conduct of foreign affairs than was Henry VIII’s skillful opportunism, involved himself in projects of a Lutheran alliance distasteful to the king, who wished to stand on Catholic orthodoxy.

In 1539 Cromwell made the mistake of trying to force the king to his side by compelling him to marry Anne of Cleves. The king from the start hated his fourth wife, and by February 1540 it was clear that the alliance with the German princes that she represented was unnecessary. Thereafter, Cromwell’s fall came quickly. He fought back for a few months, being created earl of Essex and lord great chamberlain in April 1540, but early in June his enemies persuaded Henry that his vicegerent was a heretic and a traitor. He was arrested on June 10, condemned without a hearing, and executed on July 28. His fall did not end the Reformation, but it marked the end of competent government and purposeful policy in Henry’s reign.

Legacy

The basis of Cromwell’s thought was the notion of the sovereign national state that in practice he established by the expulsion of the papacy. In his conception of the English state and monarchy, his central idea was that of the supremacy and omnipotence of statute, or (as it came to be called) the legislative sovereignty of the king in Parliament. In other words, he wanted to establish unlimited sovereignty in the hands of a monarchy limited by dependence on consent. His work in Parliament—managing elections, drafting statutes, piloting legislation—makes him the first of a long line of English parliamentary statesmen. He also demonstrated his awareness of the need to provide practical management of a new kind. No minister before him had exercised such pervasive influence over every detail of administration. Cromwell began, and to a large extent carried through, a reconstruction that replaced administration by the king’s household with a national administration divorced from the person of the king and dependent on civil service departments. This aspect of his work endured, through many reforms, until the great changes of the 19th century

Downfall and execution[edit]

During 1536 Cromwell had proven himself an agile political survivor. However, the gradual slide towards Protestantism at home and the King's ill-starred marriage to Anne of Cleves, which Cromwell engineered in January 1540, proved costly. Some historians believe that Hans Holbein the Younger was partly responsible for Cromwell's downfall because he had provided a very flattering portrait of Anne which may have deceived the king. The 65 cm × 48 cm (26 in × 19 in) painting is now displayed at the Louvre in Paris. When Henry finally met her, the king was reportedly shocked by her plain appearance.^[77] Cromwell had passed on to Henry some exaggerated claims of Anne's beauty.^[78][79]

Initially, Cromwell was one of only two courtiers with whom the king confided that he had been unable to consummate the union (the other was Lord High Admiral Southampton, who had conducted Anne from Calais). When Henry's humiliation became common knowledge, Southampton (or possibly Edmund Bonner, Bishop of London) made sure that Cromwell was blamed for the indiscretion. Both men were erstwhile friends of Cromwell and their self-serving disloyalty indicated that the minister's position was already known to be weakening.^[80][81]

A long-mooted Franco-Imperial alliance (contrary to England's interests) had failed to materialise: Cromwell had caused the Duke of Norfolk to be sent to the court of the French king Francis I to offer Henry's support in his unresolved dispute with Emperor Charles V, and the mission had been received favourably. This changed the balance of power in England's favour and demonstrated that Cromwell's earlier foreign policy of wooing support from the Duchy of Cleves had unnecessarily caused his king's conjugal difficulty.^[82]

Early in 1540 Cromwell's religiously conservative, aristocratic enemies, headed by the Duke of Norfolk and supported by Stephen Gardiner, Bishop of Winchester (given the nickname "Wily Winchester" by polemical historian John Foxe for his mischievous counsels to the king)^[83] decided that the country's decline towards "doctrinal radicalism" in religion, as expressed in a series of parliamentary debates held throughout that Spring, had gone too far. They saw in Catherine Howard, Norfolk's niece, "considerately put in the king's way by that pander, her uncle of Norfolk", an opportunity to displace their foe.^[84] Catherine's assignations with the king were openly facilitated by the duke and the bishop and as she "strode…towards the throne" the two conspirators found themselves edging once more into political power.^[85][86] It would have been a simple matter for Cromwell to arrange an annulment of Henry's marriage to the tractable Anne, but this would have put him in greater jeopardy as it would clear the way for Catherine to marry the king.^[84] At this point, however, cynical self-interest may have made Henry hesitate to act immediately against Cromwell, as the minister was guiding two important revenue bills (the Subsidy Bill and a bill to confiscate the assets of the Order of St John) through parliament.^[87]

Cromwell was arrested at a Council meeting on 10 June 1540 and accused of various charges. His enemies took every opportunity to humiliate him: they even tore off his Order of the Garter, remarking that "A traitor must not wear it." His initial reaction was defiance: "This then is my reward for faithful service!" he cried out, and angrily defied his fellow councillors to call him a traitor. He was imprisoned in the Tower. A Bill of Attainder containing a long list of indictments, including supporting Anabaptists, corrupt practices, leniency in matters of justice, acting for personal gain, protecting Protestants accused of heresy and thus failing to enforce the Act of Six Articles, and plotting to marry King Henry's daughter Mary, was introduced into the House of Lords a week later. It was augmented with a further charge of sacramentarianism, for which the Six Articles allowed only the death penalty, two days after that.^[88][89] It passed on 29 June 1540.^[5][90]

All Cromwell's honours were forfeited and it was publicly proclaimed that he could be called only "Thomas Cromwell, cloth carder".^[91] The King deferred the execution until his marriage to Anne of Cleves could be annulled: Anne, with remarkable common sense, happily agreed to an amicable annulment and was treated with great generosity by Henry as a result. Hoping for clemency, Cromwell wrote in support of the annulment, in his last personal address to the King.^[92] He ended the letter: "Most gracious Prince, I cry for mercy, mercy, mercy."^[37]

Cromwell was condemned to death without trial, lost all his titles and property and was publicly beheaded on Tower Hill on 28 July 1540, on the same day as the King's marriage to Catherine Howard.^[93] Cromwell made a prayer and speech on the scaffold, professing to die, "in the traditional faith" [Catholic] and denying that he had aided heretics. This was a necessary disavowal, to protect his family.^[94][95] The circumstances of his execution are a source of debate: whilst some accounts state that the executioner had great difficulty severing the head,^[96][97] others claim that this is apocryphal and that it took only one blow.^[98] Afterwards, his head was set on a spike on London Bridge.^[5]

Hall said of Cromwell's downfall,

Many lamented but more rejoiced, and specially such as either had been religious men, or favoured religious persons; for they banqueted and triumphed together that night, many wishing that that day had been seven years before; and some fearing lest he should escape, although he were imprisoned, could not be merry. Others who knew nothing but truth by him both lamented him and heartily prayed for him. But this is true that of certain of the clergy he was detestably hated, & specially of such as had borne swynge [beaten hard], and by his means was put from it; for in deed he was a man that in all his doings seemed not to favour any kind of Popery, nor could not abide the snoffyng pride of some prelates, which undoubtedly, whatsoever else was the cause of his death, did shorten his life and procured the end that he was brought unto.^[99]

Henry came to regret Cromwell's killing and later accused his ministers of bringing about Cromwell's downfall by "pretexts" and "false accusations".^[95] On 3 March 1541, the French ambassador, Charles de Marillac, reported in a letter that the King was now said to be lamenting that,

under pretext of some slight offences which he had committed, they had brought several accusations against him, on the strength of which he had put to death the most faithful servant he ever had.^[100]

Site of the ancient scaffold at Tower Hill where Cromwell was executed by decapitation

Plaque at the ancient scaffold site on Tower Hill commemorating Thomas Cromwell and others executed at the site

There remains an element of what G. R. Elton describes as "mystery" about Cromwell's demise. In April 1540, just three months before he went to the block, he was created Earl of Essex and Lord Great Chamberlain. The arbitrary and unpredictable streak in the King's personality, which more than once exercised influence during his reign, had surfaced again and washed Cromwell away in its wake.^[101]

வீழ்ச்சி மற்றும் செயல்படுத்தல் [தொகு]

1536 ஆம் ஆண்டில் குரோம்வெல் தன்னை ஒரு சுறுசுறுப்பான அரசியல் உயிர் பிழைத்தவர் என்று நிரூபித்தார். இருப்பினும், படிப்படியாக வீட்டில் புராட்டஸ்டன்டிசத்தை நோக்கிச் செல்வதும், ஜனவரி 1540 இல் க்ரோம்வெல் வடிவமைத்த அன்னே ஆஃப் கிளீவ்ஸுடன் கிங்கின் தவறான நட்சத்திரமும் திருமணம் விலை உயர்ந்தது. சில வரலாற்றாசிரியர்கள் க்ரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சிக்கு ஹான்ஸ் ஹோல்பீன் தி யங்கர் ஓரளவு காரணம் என்று நம்புகிறார், ஏனெனில் அவர் அன்னேவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற உருவப்படத்தை வழங்கியிருந்தார், இது ராஜாவை ஏமாற்றியிருக்கலாம். 65 செ.மீ × 48 செ.மீ (× 19 இன் 26) ஓவியம் இப்போது பாரிஸில் லூவ்ரில் காட்டப்பட்டுள்ளது. கடைசியாக ஹென்றி அவளைச் சந்தித்தபோது, ​​ராஜா அவளது வெற்று தோற்றத்தால் அதிர்ச்சியடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. [77] குரோம்வெல் அன்னியின் அழகைப் பற்றி மிகைப்படுத்தப்பட்ட சில கூற்றுக்களை ஹென்றிக்கு அனுப்பியிருந்தார். [78] [79]

ஆரம்பத்தில், க்ரோம்வெல் இரண்டு பிரபுக்களில் ஒருவராக இருந்தார், அவருடன் தொழிற்சங்கத்தை முடிக்க முடியவில்லை என்று ராஜா உறுதிப்படுத்தினார் (மற்றவர் லார்ட் ஹை அட்மிரல் சவுத்தாம்ப்டன், அவர் கலீஸிலிருந்து அன்னே நடத்தியவர்). ஹென்றி அவமானம் பொதுவான அறிவாக மாறியபோது, ​​சவுத்தாம்ப்டன் (அல்லது லண்டனின் பிஷப் எட்மண்ட் பொன்னர்) க்ரோம்வெல் கண்மூடித்தனமாக குற்றம் சாட்டப்படுவதை உறுதி செய்தார். இருவருமே குரோம்வெல்லின் முன்னாள் நண்பர்களாக இருந்தனர், அவர்களுடைய சுய சேவை விசுவாசமின்மை அமைச்சரின் நிலை ஏற்கனவே பலவீனமடைந்து வருவதாக அறியப்பட்டது. [80] [81]

நீண்டகாலமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஃபிராங்கோ-இம்பீரியல் கூட்டணி (இங்கிலாந்தின் நலன்களுக்கு முரணானது) செயல்படத் தவறிவிட்டது: கிராம்வெல் நோர்போக் டியூக்கை பிரெஞ்சு மன்னர் பிரான்சிஸ் I இன் நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்பியதால், பேரரசர் சார்லஸ் V உடனான தீர்க்கப்படாத தகராறில் ஹென்றிக்கு ஆதரவு அளிக்க , மற்றும் பணி சாதகமாக பெறப்பட்டது. இது இங்கிலாந்தின் ஆதரவில் அதிகார சமநிலையை மாற்றியது மற்றும் க்ரோம்வெல்லின் முந்தைய வெளியுறவுக் கொள்கை டச்சி ஆஃப் கிளீவ்ஸின் ஆதரவைத் தேவையற்ற விதத்தில் தனது ராஜாவின் கன்ஜுகல் சிரமத்தை ஏற்படுத்தியது என்பதை நிரூபித்தது. [82]

1540 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், க்ரோம்வெல்லின் மதரீதியான பழமைவாத, பிரபுத்துவ எதிரிகள், டியூக் ஆஃப் நோர்போக் தலைமையில் மற்றும் வின்செஸ்டர் பிஷப் ஸ்டீபன் கார்டினர் ஆதரித்தார் (ராஜாவுக்கு அவர் செய்த குறும்பு ஆலோசனைகளுக்காக 'வில்லி வின்செஸ்டர்' என்ற புனைப்பெயர் வழங்கப்பட்டது) [83] அந்த வசந்த காலம் முழுவதும் நடைபெற்ற தொடர்ச்சியான நாடாளுமன்ற விவாதங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, மதத்தில் 'கோட்பாட்டு தீவிரவாதத்தை' நோக்கிய நாட்டின் வீழ்ச்சி வெகுதூரம் சென்றுவிட்டது. நோர்போக்கின் மருமகள் கேத்தரின் ஹோவர்டில், 'அந்தச் சண்டையால் மன்னரின் வழியில் கணிசமாக வைக்கப்பட்டாள், அவளுடைய நோர்போக்கின் மாமா', தங்கள் எதிரிகளை இடம்பெயர்வதற்கான வாய்ப்பாக அவர்கள் கண்டார்கள். [84] ராஜாவுடனான கேத்தரின் பணிகள் டியூக் மற்றும் பிஷப் ஆகியோரால் பகிரங்கமாக வசதி செய்யப்பட்டன, மேலும் அவர் 'அரியணையை நோக்கி ...' இரண்டு சதிகாரர்களும் தங்களை மீண்டும் அரசியல் அதிகாரத்திற்குள் கொண்டுவருவதைக் கண்டனர். [85] [86] டிராம் செய்யக்கூடிய அன்னேவுடன் ஹென்றி திருமணத்தை ரத்துசெய்வது குரோம்வெல்லுக்கு ஒரு எளிய விஷயமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் இது கேதரின் ராஜாவை திருமணம் செய்வதற்கான வழியை தெளிவுபடுத்துவதால் இது அவரை அதிக ஆபத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கும். [84] எவ்வாறாயினும், இந்த கட்டத்தில், இழிந்த சுயநலமானது குரோம்வெலுக்கு எதிராக உடனடியாக செயல்பட ஹென்றி தயங்கியிருக்கலாம், ஏனெனில் அமைச்சர் இரண்டு முக்கியமான வருவாய் மசோதாக்களை (மானிய மசோதா மற்றும் செயின்ட் ஜான் ஆணைக்குரிய சொத்துக்களை பறிமுதல் செய்வதற்கான மசோதா) பாராளுமன்றத்தின் மூலம் வழிகாட்டினார். . [87]

குரோம்வெல் 1540 ஜூன் 10 அன்று நடந்த கவுன்சில் கூட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்டு பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். அவனை அவமானப்படுத்த அவனுடைய எதிரிகள் எல்லா வாய்ப்பையும் எடுத்துக் கொண்டனர்: அவர்கள் அவருடைய ஆணையை கூட கிழித்து, 'ஒரு துரோகி அதை அணியக்கூடாது' என்று மறுபரிசீலனை செய்தனர். அவரது ஆரம்ப எதிர்வினை மீறல்: 'இது உண்மையுள்ள சேவைக்கான எனது வெகுமதி!' அவர் கூக்குரலிட்டார், கோபத்துடன் தனது சக கவுன்சிலர்களை அவரை ஒரு துரோகி என்று அழைத்தார். அவர் கோபுரத்தில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அனாபப்டிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவளித்தல், ஊழல் நடைமுறைகள், நீதி விஷயங்களில் மெத்தனத்தன்மை, தனிப்பட்ட லாபத்திற்காக செயல்படுதல், மதங்களுக்கு எதிரானது என்று குற்றம் சாட்டப்பட்ட புராட்டஸ்டன்ட்களைப் பாதுகாத்தல், இதனால் ஆறு கட்டுரைகளின் சட்டத்தை அமல்படுத்தத் தவறியது, மற்றும் கிங்கை திருமணம் செய்ய சதி செய்தல் உள்ளிட்ட குற்றச்சாட்டுகளின் நீண்ட பட்டியலைக் கொண்ட ஒரு மசோதா. ஹென்றி மகள் மேரி, ஒரு வாரம் கழித்து ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். இது மேலும் சடங்கு குற்றச்சாட்டுடன் அதிகரிக்கப்பட்டது, இதற்காக ஆறு கட்டுரைகள் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு மரண தண்டனையை மட்டுமே அனுமதித்தன. [88] [89] இது 29 ஜூன் 1540 இல் நிறைவேறியது. [5] [90]

குரோம்வெல்லின் அனைத்து க ors ரவங்களும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன, அவரை 'தாமஸ் க்ரோம்வெல், துணி அட்டை' என்று மட்டுமே அழைக்க முடியும் என்று பகிரங்கமாக அறிவிக்கப்பட்டது. [91] கிளீவ்ஸின் அன்னேவுடனான அவரது திருமணத்தை ரத்துசெய்யும் வரை மன்னர் மரணதண்டனை ஒத்திவைத்தார்: குறிப்பிடத்தக்க பொது அறிவுடன், அன்னே ஒரு இணக்கமான ரத்துக்கு மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புக் கொண்டார், இதன் விளைவாக ஹென்றி மிகுந்த தாராள மனப்பான்மையுடன் நடத்தப்பட்டார். மன்னிப்புக்கான நம்பிக்கையில், குரோம்வெல் ரத்துக்கு ஆதரவாக எழுதினார், கிங்கிற்கு தனது கடைசி தனிப்பட்ட உரையில். [92] அவர் கடிதத்தை முடித்தார்: 'மிகவும் கிருபையான இளவரசே, நான் கருணை, கருணை, கருணை ஆகியவற்றிற்காக அழுகிறேன்.' [37]

குரோம்வெல் விசாரணையின்றி மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார், அவரது பட்டங்கள் மற்றும் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இழந்தார் மற்றும் கேதரின் ஹோவர்டுடன் கிங் திருமணம் செய்த அதே நாளில், ஜூலை 28, 1540 அன்று டவர் ஹில்லில் பகிரங்கமாக தலை துண்டிக்கப்பட்டார். [93] குரோம்வெல் சாரக்கடையில் ஒரு பிரார்த்தனையையும் உரையையும் செய்தார், 'பாரம்பரிய நம்பிக்கையில்' [கத்தோலிக்க] இறந்துவிட்டதாகக் கூறி, அவர் மதவெறியர்களுக்கு உதவவில்லை என்று மறுத்தார். அவரது குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க இது அவசியமான மறுப்பு. [94] [95] அவரது மரணதண்டனையின் சூழ்நிலைகள் விவாதத்திற்கு ஒரு ஆதாரமாக இருக்கின்றன: சில கணக்குகள் மரணதண்டனை செய்பவருக்கு தலையைப் பிரிப்பதில் பெரும் சிரமம் இருந்ததாகக் கூறுகின்றன, [96] [97] மற்றவர்கள் இது அபோக்ரிபல் என்றும் அது ஒரே ஒரு அடியை மட்டுமே எடுத்ததாகவும் கூறுகின்றனர். [98] பின்னர், அவரது தலை லண்டன் பிரிட்ஜில் ஒரு ஸ்பைக்கில் அமைக்கப்பட்டது. [5]

குரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சியைப் பற்றி ஹால் கூறினார்,

பலர் புலம்பினார்கள், ஆனால் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள், குறிப்பாக மத மனிதர்களாக இருந்திருக்கலாம், அல்லது மத நபர்களுக்கு சாதகமாக இருந்தார்கள்; ஏனென்றால், அன்றிரவு அவர்கள் ஒன்றாக விருந்துபசரித்தார்கள், அந்த நாள் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இருந்திருக்க வேண்டும் என்று பலர் விரும்பினார்கள்; அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர் தப்பித்துவிடுவார் என்று சிலர் அஞ்சுகிறார்கள். அவனால் சத்தியத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத மற்றவர்கள் அவரைப் புலம்பி, அவருக்காக மனதார ஜெபித்தார்கள். ஆனால் சில மதகுருக்களில் அவர் வெறுக்கத்தக்க விதத்தில் வெறுக்கப்பட்டார் என்பதும், குறிப்பாக ஸ்விங்கைப் பெற்றவர்கள் [கடுமையாக தாக்கப்பட்டவர்கள்], மற்றும் அவருடைய வழிமுறைகளிலிருந்து அதிலிருந்து தள்ளப்பட்டவர்கள் என்பதும் உண்மைதான்; ஏனென்றால், அவர் செய்த எல்லா செயல்களிலும் எந்தவிதமான போபரிக்கும் சாதகமில்லை என்று தோன்றிய ஒரு மனிதர், அல்லது சில மதகுருக்களின் மோசமான பெருமையை கடைப்பிடிக்க முடியவில்லை, இது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவரது மரணத்திற்கு வேறு எதுவாக இருந்தாலும், அவரது வாழ்க்கையை குறைத்து கொள்முதல் செய்தது அவர் கொண்டு வரப்பட்ட முடிவு. [99]

குரோம்வெல்லின் கொலைக்கு வருத்தப்பட ஹென்றி வந்தார், பின்னர் அவரது அமைச்சர்கள் குரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சியை 'சாக்குப்போக்குகள்' மற்றும் 'தவறான குற்றச்சாட்டுகள்' மூலம் கொண்டு வந்ததாக குற்றம் சாட்டினர். [95] மார்ச் 3, 1541 இல், பிரெஞ்சு தூதர் சார்லஸ் டி மரிலாக் ஒரு கடிதத்தில், கிங் இப்போது புலம்புவதாகக் கூறப்படுவதாகக் கூறினார்,

அவர் செய்த சில சிறிய குற்றங்களின் சாக்குப்போக்கில், அவர்கள் அவருக்கு எதிராக பல குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்திருந்தார்கள், அதன் வலிமையின் பேரில் அவர் தன்னிடம் இருந்த மிக உண்மையுள்ள ஊழியரைக் கொன்றார்.

CATHERINE HOWARD , THE HENRY VIII `S FIFTH WIFE DIED 1542 FEBRUARY 13

CATHERINE HOWARD ,

THE HENRY VIII `S FIFTH WIFE

EXECUTED  1542 FEBRUARY 13

Catherine Howard was a cousin of Henry VIII’s ill-fated second queen, Anne Boleyn; and like Anne, Catherine would die on the scaffold at Tower Green. Her birthdate is unknown, but her father was the younger brother of the duke of Norfolk. Though personally impoverished, Catherine had a powerful family name and thus secured an appointment as lady-in-waiting to Henry’s fourth queen, Anne of Cleves. While at court, she caught the eye of the middle-aged king and became a political pawn of her family and its Catholic allies. Catherine’s greatest crime was her silliness. Raised in the far too permissive household of her grandmother, she was a flirtatious and emotional girl who rarely understood the consequences of her actions. She made the mistake of continuing her girlish indiscretions as queen. Henry was besotted with her, calling her his ‘Rose without a Thorn’ and showering her with gifts and public affection. Catherine was understandably more attracted to men her own age and, after just seventeen months of marriage to the king, she was arrested for adultery. The distraught king at first refused to believe the evidence but it was persuasive. Unlike Anne Boleyn, Catherine had betrayed the king. She was beheaded on 13 February 1542, only nineteen or twenty years old. The drama of her execution lends gravity to a brief life which would otherwise pass unnoticed.

‘I found her in such lamentation and heaviness, as I never saw no creature, so that it would have pitied any man’s heart in the world, to have looked upon her.’ Thomas Cranmer describes visiting Catherine after her arrest, 1542

Biography
Catherine Howard’s short life is one of the great cautionary tales of Henry VIII’s reign; there is about it something strangely pathetic and small, but also powerful and moving. Catherine was neither particularly beautiful or intelligent, but she was a charming, flirtatious girl who rose, virtually overnight, from obscurity to become queen of England.

She was the daughter of the 2d duke of Norfolk’s youngest son, Edmund, and his wife, Jocasta (Joyce) Culpeper. She was one of too many children for her impoverished parents and the date of her birth was not recorded; most historians believe it was 1521. Edmund was not an auspicious individual and, like most younger sons, spent most of his life in constant need of money. He complained to the king’s chief minister Thomas Cromwell that he wished to be a poor man’s son for at least then he could work without shame. But he was an aristocrat, a member of one of the greatest noble families of England, and he could do little but beg for help from one relation to another. He sent his daughter to live with her grandmother, the dowager duchess of Norfolk, and thus avoided responsibility for Catherine’s upbringing. This should not reflect badly upon him since it was typical of the times; and though Catherine’s grandmother complained ceaselessly about the expense of supporting numerous grandchildren, she did provide a comfortable home. She did not, however, provide strict supervision – a fact which would have dire consequences for the entire Norfolk family after Catherine became queen.

Catherine was raised in a type of dormitory at Lambeth Palace, crowded in with other young girls (some were servants to her grandmother) and her education was not intellectual. Rather, her days were spent passing the time in the most pleasant manner possible. The duchess’s household was not wealthy and Catherine understandably chafed at her constricted lifestyle. There was within her a strong love of luxury and inability to control her desires; this was a lack of self-control, a realization that certain things should not be done, must not be risked, no matter how much she wanted something. While she was simply one of many daughters of an impoverished lord, this immaturity did not matter. But when she became queen, it remained and past indiscretions also returned to haunt her.

Catherine grew into a merry and vivacious girl, not conventionally beautiful but graceful and charming. She possessed all the vitality of youth, something which proved irresistible to her aged king. The only part of her sporadic education which she seemed to enjoy were her music lessons; in particular, she enjoyed the attentions of her music teacher, a man named Henry Mannox. They first met in 1536, when Catherine was just fifteen years old. Hired to teach her the virginal and lute, Mannox soon began a practiced seduction of his young pupil.

Catherine later swore the relationship was not consummated. ‘At the flattering and fair persuasions of Mannox being but a young girl I suffered him at sundry times to handle and touch the secret parts of my body which neither became me with honesty to permit nor him to require,’ she later told interrogators. Mannox admitted the same. Since Catherine later confessed to more serious transgressions, there was no reason for her to lie in this instance. And one can certainly condemn Mannox for taking advantage of his young student.

As a mere music teacher, Mannox was too far below her in social status for a serious relationship to develop. Though he followed the duchess’s household to London in 1538, Catherine’s attentions soon turned elsewhere. She fell in love with a gentleman-pensioner in her grandmother’s household named Francis Dereham. This relationship was far more serious and undoubtedly consummated. There is much evidence on this point, including Catherine’s own confession: ‘Francis Dereham by many persuasions procured me to his vicious purpose and obtained first to lie upon my bed with his doublet and hose and after within the bed and finally he lay with me naked and used me in such sort as a man doth his wife many and sundry times but how often I know not.’

Their affair continued throughout 1538. They addressed one another as ‘husband’ and ‘wife’ and when Dereham was sent to Ireland on business, he left 100 pds in Catherine’s keeping.

But Mannox, still with the household, was infuriated; his attraction to Catherine continued while she spurned his company for Dereham’s. In revenge, he sent an anonymous note to the dowager duchess. She then discovered Catherine and Dereham together and there was a frightful scene. But a physical relationship between a betrothed couple was not uncommon by sixteenth-century standards and Catherine and Dereham parted with some understanding of marriage when he returned from Ireland.

But, unluckily for Dereham, Catherine’s heart cooled towards him while he was away. And in 1539, having moved closer to court and staying at her uncle’s house, she met Thomas Culpeper. A gentleman of the king’s Privy Chamber and cousin of Catherine’s mother Joyce Culpeper, he was a handsome and charming young man; his position in court was considered important since it allowed personal access to the king. Catherine fell in love with him, though Culpeper’s own feelings are not known. Catherine’s family was powerful and she was an attractive girl. It is likely that he was at least interested in her, if not immediately infatuated.

But then the great event occurred which was to change Catherine’s life forever. She arrived at court in late 1539 or early 1540 as a lady-in-waiting to Anne of Cleves and Henry VIII fell in love with her.

It is clear from Catherine’s life before meeting the king that she was a flirtatious and emotional girl. It is also clear that she possessed the charm and sexual allure to attract men. These were to be her greatest strengths and weaknesses, for while they attracted the king, they also led her into increasingly reckless behavior. If she had married Dereham or Culpeper, or any other social-climber, she would have remained a gossip and flirt, perhaps she would have succumbed to adultery. But behavior that could be tolerated in a poor niece of a duke was treason in a queen of England.

Catherine’s family was torn between elation and trepidation with regard to Henry’s infatuation. The Norfolk name was one of the oldest in England. They had supported Richard III against the first Tudor king, Henry VII, but managed to win favor with their military prowess and servile devotion to the new dynasty. But Henry VIII never fully trusted Thomas Howard, the 3d duke of Norfolk, though he wed two of Norfolk’s nieces. Their grand name, then, was both blessing and curse. As an old family in a court of upstarts and fond of feudal prerogative, Catherine’s relatives had made wary friends and bitter enemies at court. And the divisive reign of Anne Boleyn, herself no friend of her Norfolk relations (the duke presided over her trial), had taught them all to tread carefully about the king. And Catherine’s personality worried them. Could she sustain the king’s attraction? And, if so, could she become a mature and successful queen?

It is important to remember that Henry’s previous English queens, Anne Boleyn and Jane Seymour, had spent years in royal service before marrying their king. They were veterans of the English court and knew the intricacies and dangers of their position. Catherine was a mere child by contrast, barely literate, and born in a later generation. But for the conservative faction at Henry’s court, those dedicated to the restoration of the Catholic faith as practiced before the Reformation, she was their last, best hope. Unlike Anne Boleyn, Catherine’s personal and political success was not tied to the Protestant faith. She had been raised Catholic by her Norfolk grandmother and, despite her personal lapses, she represented the conservative faith to others.

Catherine’s relatives questioned her maturity, but they were not willing to risk the king’s wrath by pointing it out. Henry VIII was mercurial and dangerous, and his latest marriage was a bitter disappointment. Woe to the courtier who spoke ill of his latest attraction! It was left to the Norfolk clan to coach Catherine as best they could and hope their triumph would last.

The king soon publicly favored young Mistress Howard. On 24 April she was given lands seized from a felon; a few weeks later, she received an expensive gift of quilted sarcanet. It is possible their relationship was consummated around this time for there was a sudden urgency to annul the ill-fated marriage to Anne of Cleves. The king’s advisors soon found a valid impediment to the fourth marriage and, on 13 July 1540, it was officially ended by Parliament. Meanwhile, the French ambassador reported rumors that Catherine was pregnant. The king had one son and heir but the vagaries of life in the 16th century made another heir necessary. Henry had just turned forty-nine years old and half his subjects were eighteen or younger. The security of his realm was his greatest concern and it could only be guaranteed by legitimate heirs; as a second son himself, he knew the life of young Prince Edward was a slender thread upon which to balance a dynasty.

Henry married Catherine on 28 July 1540 at Oatlands Palace in Surrey. The ceremony was a success, albeit lacking in the usual pomp and display of royal unions. Catherine was never crowned queen of England. Henry VIII simply couldn’t afford the ceremony; perhaps, too, he wished to wait until the marriage proved successful in the most important way and Catherine bore him a son. The king consulted his council on creating a new succession should the blessed event occur, pushing his daughters Mary and Elizabeth even further from the throne.

The next year was an Indian summer in the king’s life. Catherine chose as her motto ‘Non autre volonte que la sienne’ (‘No other wish but his’ or ‘No other will than his’) and did her best to amuse and distract him. The waste of lives and exorbitant money fighting France had depressed the English treasury and the king’s spirits. And the Reformation had cost him the love of the common people. Henry also increasingly suffered from the ailments which would kill him a few years later. He had severe headaches and pains throughout his body; he found it difficult to sleep and was often impotent.

English politics had become another headache for the king. His great advisor and friend, Thomas Cromwell, had championed the Protestant cause and the union with Anne of Cleves. The king’s disappointment – and the endless conniving of Cromwell’s enemies – led to his arrest and execution on the very day Henry and Catherine married. Within a few months, the king openly lamented the loss of his ‘most faithful servant’.

Chief among Cromwell’s enemies were Catherine’s uncle Norfolk and his close friend, Stephen Gardiner, bishop of Winchester. Norfolk had always chafed at the power Henry granted the ‘commoner’ Cromwell; Gardiner was a Catholic who despised Cromwell’s legislative destruction of the papacy in England. They used Catherine and the king’s own impatience and cupidity to destroy Cromwell. But it was only a brief triumph.

Catherine was not pregnant in the summer of 1540, nor did she become so. But the king was so physically affectionate with her in public that none doubted the happy event would occur. Still, warning signs about this hasty marriage had already begun. Catherine’s relationship with Dereham had never been kept secret, though Henry was perhaps unaware of it. His courtiers gossiped and wondered. Joan Bulmer, a young woman who had lived with Catherine at Lambeth, requested that Catherine bring her to court to share in her ‘great destiny’; it was a subtle blackmail. In August 1541, Dereham was made her secretary, perhaps as a bribe to keep quiet about their former relationship. So even as she collected rich gifts of gowns, jewels, fur cloaks, and golden clocks, Catherine knew her indecorous past lurked in the background. Was she worried? As her later behavior showed, she was not.

She was not merely collecting personal finery, but also lands and manors that had once belonged to Jane Seymour and even Thomas Cromwell. And she began to explore the traditional role of the queen as patroness. She also took great care to ensure her aged husband’s happiness. Many biographers have speculated on Catherine’s true feelings for Henry VIII. She probably did not love him in the most romantic sense of the word, but she did love him for the affection and generosity he showed her. And she also approached him with something of an awed reverence, for he was the king and thus a quasi-mystical figure, all-knowing and all-powerful.

But he was not immune to illness and in the spring of 1541, the king fell low with a serious fever and Catherine was sent away for her own safety. It was around this time that she began her affair with Culpeper, the handsome young man who had caught her fancy two years before; as evidence, we need only read her only surviving letter, written to Culpeper in April 1541. When the king recovered, he took Catherine on a royal progress through the north of England and again the French ambassador reported rumors of her pregnancy. It was even suggested that, should the condition be confirmed, Catherine would be crowned at York Minster. These rumors prove that Henry still made love to his wife on a somewhat regular basis. And for her part, Catherine was confident she could ‘meddle with a man’ without pregnancy, which made her relationship with Culpeper safe. He and Dereham both traveled in the progress as members of the royal household.

In Catherine’s rather simple view of marriage, as long as she and the king were happy, nothing else mattered. And since the king would be happy as long as he was ignorant, all would be well.

And the king was ignorant for a surprisingly long time. For his part, Culpeper was using Catherine’s infatuation to further his own ambitions. He was not a particularly ‘gentlemanly’ gentleman. In fact, he had brutally raped a park-keeper’s wife, ordering three of his servants to hold her down during the attack; he also murdered a villager who tried to save her. He had been pardoned by the king, but it is one of the few facts we know about Culpeper and not a pleasant one. His ambitions regarding Catherine undoubtedly stemmed from Henry VIII’s ill health. If the king died, then the queen dowager would maintain some influence and power at court. Before that inevitable day, she could give him as many expensive gifts as he desired.

Did Catherine love Culpeper? She undoubtedly did, at least as much as her immature view of love allowed. He was handsome, very charming, if only in a superficial manner, and he complemented and cajoled her. She became increasingly open in her affection, enough to worry Culpeper himself. As a gentleman of the privy chamber, he knew the king’s moods better than anyone and had no desire to risk much for Catherine.

But there were others at court who knew of the relationship, and they would not keep quiet. When the northern progress finally ended on 1 November, and the royal couple settled at Hampton Court Palace, Catherine’s past and present indiscretions caught up with her. She had been safe enough during the northern progress, for a traveling court was not nearly as gossip-ridden as a settled one; there were, after all, far more practical matters to attend to as the king moved from city to city. But once they were home, other matters could take precedence – matters like the queen’s infidelity.

Catherine’s fall from grace was so rapid that foreign ambassadors were at a loss to explain it. The man behind it was John Lascelles, the brother of Mary Hall, herself a chambermaid to the dowager duchess of Norfolk and thus privy to Catherine’s past. However, the past was not necessarily a danger to the queen; most young women could not withstand scrutiny of their early flirtations. They were perhaps not serious enough to warrant her execution. Lascelles, who was a ‘convinced reformer’, was motivated by his religious convictions and not personal animosity towards Catherine. But she represented the conservative Catholic faction and, with her influence, they were growing more powerful and reactionary. Lascelles went to Thomas Cranmer, Henry’s close friend and archbishop of Canterbury. Cranmer recognized the dangers to Catherine, namely the precontract with Dereham that would invalidate her marriage to Henry VIII. The precontract, of course, while ending her marriage, also excused her intimacy with Dereham.

On 2 November, while Henry attended a Mass for All Souls’ Day, Cranmer passed him a letter with the charges. The king was immediately ‘perplexed’ and believed the letter was a forgery. This was his first and thoroughly honest reaction; Catherine had deceived him well. He ordered Cranmer to keep the matter private and began an investigation. It took but a few days for Catherine’s house of cards to come tumbling down.

An assortment of female servants were arrested and sent to the Tower, as was Dereham. He was tortured; he confessed his earlier relationship and named Culpeper as the queen’s current lover. Culpeper was then arrested, tortured, and confessed.

When confronted with the confessions, Henry’s confusion gave way to great anger and self-pity. He managed to blame everyone but himself for this latest marital catastrophe. He wished for a sword to slay Catherine himself – a not uncommon reaction for a cuckolded husband, particularly one who had been so generous and trusting. He left Hampton Court on 5 November, sailing to Whitehall Palace. Catherine was arrested on 12 November and her tearful pleas to see the king were ignored; she was locked in her rooms. Two days later, she was taken to Syon House. She would never see Henry again.

Cranmer was given the distasteful task of interrogating the terrified girl. She was hysterical, convinced she would be executed like her cousin; even the archbishop felt pity for her condition. Perhaps he suggested an option to Henry VIII that he had first proposed for Anne Boleyn – let Catherine admit her sins, annul the marriage, and send her away. The Dereham precontract was the perfect excuse. Catherine need only admit its existence and her life would be spared. It was the king’s ‘most gracious mercy’ and her only possible chance for survival.

But Catherine, frightened and lacking any counsel, did not realize that the precontract would save her life. Instead, she was convinced it would be used to condemn her. And so, even as she admitted to ‘carnal copulation’ with Dereham, she stressed his ‘importune forcement’ and ‘violence’. She and Cranmer wanted the same end but talked at odds. And it was possible, too, that Henry VIII had never intended to spare her life.

Indeed, with each day that passed, the king was less inclined to show mercy. The floodgates had opened and ever more scurrilous rumors were heard about his ‘Rose without a thorn’.

Catherine was demoted from her position as Queen on 22 November and formally indicted two days later for leading an ‘abominable, base, carnal, voluptuous and vicious life’. She remained at Syon House for the next two months. On 10 December, Dereham paid a horrific penalty for his ‘crimes’; he was hung, drawn, and quartered (disemboweled and castrated while still conscious) as a traitor. Culpeper was also executed that day, though he suffered a more merciful beheading; this was ordered by the king, perhaps because of Culpeper’s higher rank and personal service in his household. Their heads were fixed on spears atop London Bridge and remained there as late as 1546.

Catherine, meanwhile, continued in a state of suspended hysteria. Her various relatives were sent to the Tower, including the elderly dowager duchess. Only the duke survived, having sufficiently humbled himself before Henry.

Perhaps the executions of Dereham and Culpeper had brought a newfound maturity to Catherine. She was content to remain quietly at Syon House, though it was clear the king could not allow it. On 21 January the House of Lords passed an Act of Attainder and it received the king’s approval on 11 February. It was intended to answer the question vexing them all – of what exactly was Catherine Howard guilty? If she had been precontracted to Dereham, then she was never married to the king – and thus not guilty of adultery. But in a speech on 6 February, Henry made it clear that the new Act could punish those who intended to commit treason (or adultery, since adultery in a queen was treason.) It was this intent which sealed Catherine’s fate.

On Friday, 10 February 1542, the duke of Suffolk arrived to take Catherine to the Tower of London. The hysterical frenzy returned; she struggled and had to be forced aboard the barge. She was dressed in black velvet and lodged in the Queen’s Apartments, though no longer queen. On Sunday night, she was informed that she would be executed the next day. Her only request was that the block be brought to her for she wished to ‘know how to place herself.’ It was to be her last act on a grand stage; she would die with all the dignity and composure possible.

Around seven o’clock on Monday, 13 February, several privy councilors arrived as escort. Her uncle Norfolk was not among them, having wisely withdrawn to his country estates. Catherine was weak and frightened and had to be helped up the steps to the scaffold. But once there, she made a small, quiet speech regarding her ‘worthy and just punishment’; she prayed for the king’s preservation and for God’s forgiveness. The actual execution was over quickly. Catherine’s body was interred at the nearby chapel of St Peter ad Vincula.

Catherine Howard did not have an impact upon English history. She is perhaps the most inconsequential of Henry VIII’s six wives, her reign as queen a very brief eighteen months. She bore no children and made no lasting impression upon those who knew her. But it should be remembered that she was thirty years younger than her husband, a silly young girl who never understood the dangers of royal regard. Her life was over before it had truly begun; we can only wonder how it might have ended differently.