THOMAS CROMWELL , CONSULTANT OF HENRY VIII BORN 1485 -EXECUTED 1540 JULY 28

 

THOMAS CROMWELL , 

CONSULTANT OF HENRY VIII

BORN 1485 -EXECUTED 1540 JULY 28

தாமஸ் க்ரோம்வெல், எசெக்ஸின் ஏர்ல், ஓகேஹாமின் பரோன் க்ரோம்வெல், (பிறப்பு சுமார் 1485, லண்டனுக்கு அருகிலுள்ள புட்னி-ஜூலை 28, 1540, அநேகமாக லண்டன் இறந்தார்), இங்கிலாந்தின் ஹென்றி VIII இன் முதன்மை ஆலோசகர் (1532-40), இங்கிலாந்தில் சீர்திருத்தத்தை நிறுவுவதற்கும், மடங்கள் கலைக்கப்பட்டதற்கும், அரச நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்துவதற்கும் முக்கியமாக பொறுப்பு. அவரது எதிரிகளின் தூண்டுதலின் பேரில், அவர் இறுதியில் மதங்களுக்கு எதிரான கொள்கை மற்றும் தேசத்துரோகத்திற்காக கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டார்.

அதிகாரத்திற்கு உயருங்கள்

குரோம்வெல்லின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை தெளிவற்றது. அவர் சிறு வயதிலேயே வெளிநாடு சென்று இத்தாலியில் சிறிது நேரம் கழித்ததாகத் தெரிகிறது. 1510 க்குப் பிறகு பல ஆண்டுகளாக அவர் குறைந்த நாடுகளில் வசித்து வந்தார், மேலும் அவர் லண்டன் வணிக சாகசக்காரர்களுடன் நெருக்கமாக தொடர்பு கொண்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது. 1520 வாக்கில் அவர் தாமஸ் கார்டினல் வால்சியின் சேவையில் தனது வழக்குரைஞராக நுழைந்தார், அன்றிலிருந்து அவரது வாழ்க்கை நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வோல்சி 1525 ஆம் ஆண்டில் சில குறைந்த மடங்களை கலைத்ததில் அவரைப் பணியில் அமர்த்தினார், இந்த வேலையில் அவர் ஒரு நல்ல விருப்பு வெறுப்பைப் பெற்றார். எவ்வாறாயினும், கார்டினல் அவருக்கு தொடர்ந்து ஆதரவளித்தார், மேலும் குரோம்வெல் விரைவில் அவரது ரகசிய ஆலோசகரானார்.

1529 இல் வால்சி அவமானத்திற்கு ஆளானபோது, ​​குரோம்வெல் பாராளுமன்றத்திற்குள் நுழைந்தார், அங்கு அவரது குறிப்பிடத்தக்க திறன் ராஜாவின் கவனத்தை ஈர்த்தது. ஏறக்குறைய மூன்று ஆண்டுகளாக அவர் அரச ஆதரவில் பணியாற்றினார், 1530 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் ஹென்றி சேவையில் நுழைந்தார். அந்த ஆண்டின் இறுதியில் அவர் சபையில் பதவியேற்றார் மற்றும் ஒரு வருடம் கழித்து ரகசிய ஆலோசகர்களின் உள் வட்டத்தை அடைந்தார். எல்லா நேரத்திலும், அவர் தனது உயர்வு மன்றத்தில் நிறுவிக் கொண்டிருந்தார். 1532 ஆம் ஆண்டில் அவர் நகைகளின் மாஸ்டர் பதவியைப் பெற்றார். பிற அலுவலகங்கள் விரைவில் பின்பற்றப்பட்டன: 1534 இல் முதன்மைச் செயலாளரும், 1536 ஆம் ஆண்டில் லார்ட் பிரைவி முத்திரையும். கடைசி அலுவலகம் ஒரு சகாக்களுடன் இணைக்கப்பட்டது, மேலும் அவர் விம்பிள்டனின் லார்ட் க்ரோம்வெல் என்ற பட்டத்தை பெற்றார்.

குரோம்வெல் மற்றும் சீர்திருத்தம்

ஆங்கில சீர்திருத்தத்தில் குரோம்வெல்லின் பகுதி மிகவும் விவாதத்திற்குரியது. ஒரு காலத்தில் 1529 ஆம் ஆண்டிலேயே ஹென்றிக்கு ஒரு முழுமையான செயல் திட்டத்தை வழங்கிய பெருமைக்குரியவர்; பின்னர் ராஜாவின் மிகவும் திறமையான நிர்வாக முகவரைத் தவிர வேறு எதையும் அவரிடம் பார்ப்பது வழக்கம். உண்மை என்னவென்றால், 1532 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதி வரை அவர் எந்த வகையிலும் பொறுப்பேற்கவில்லை, போப்பின் நிபந்தனைகளுக்கு வருமாறு கட்டாயப்படுத்தும் ராஜாவின் கொள்கை தோல்வியுற்றது என்பதை நிரூபித்தபோது. எல்லா தோற்றங்களுக்கும், க்ரோம்வெல் தான் போப் இல்லாமல் ஹென்றி நோக்கத்தை எவ்வாறு அடைவது என்பது பற்றிய தெளிவான கருத்தை முன்வைத்தார். ஹென்றி இடைவெளியில் உச்சரித்த உச்ச அதிகாரத்திற்கு சில பெரிய மற்றும் தெளிவற்ற கூற்றுக்களை யதார்த்தமாக்குவதில் அவரது கொள்கை இருந்தது. இங்கிலாந்தில் ரோமின் அதிகாரத்தை அழிக்கவும், அதை தேவாலயத்தில் அரச மேலாதிக்கத்தால் மாற்றவும் அவர்

முன்மொழிந்தார். போப்பாண்டவர் மீதான முதல் தாக்குதல்களின் பின்னணியில் (1532) மற்றும் ரோமுக்கு முதல் ஆண்டு வருவாயை ஆயர்கள் செலுத்தியதற்கு எதிரான செயலுக்கு பின்னால் இருந்தார். சட்டம் தொடர்பான விஷயங்களில் மதகுருக்களை ராஜாவிடம் சமர்ப்பிப்பதை அவர் பாதுகாத்தார், மேலும் 1533 ஆம் ஆண்டில் அவர் ரோம் மீதான முறையீடுகளைத் தடுக்கும் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதைப் பாதுகாத்தார், திருமண மற்றும் சான்றளிப்பு வழக்குகளில் ரோமுக்கு முறையீடு செய்வதைத் தடுத்தார். அதன் முன்னுரை இறையாண்மை கொண்ட தேசிய அரசின் அரசியல் கோட்பாட்டை உள்ளடக்கியது. அதன்பிறகு அவர் அரசாங்கத்தின் முழு கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார், இருப்பினும் அவர் ராஜாவின் அதிகாரத்தில் செயல்படுவதாக நடிப்பதில் கவனமாக இருந்தார். 1534 ஆம் ஆண்டில் அவர் மேலாதிக்கச் சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் அரச மேலாதிக்கத்தை எழுப்பினார்.

அரசியல் மற்றும் நிதி காரணங்கள் மடங்கள் மீது விரைவான தாக்குதலை ஏற்படுத்தியதால், குரோம்வெல் அனைத்து துறவற நிறுவனங்களையும் பார்வையிடவும் சீர்திருத்தவும் அதிகாரங்களுடன் ராஜாவின் விகார் ஜெனரலாக நியமிக்கப்பட்டார். கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்தபோதிலும், குறிப்பாக வடக்கில், பணி இடைவிடாமல் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1536-40 காலப்பகுதியில் பெரிய வீடுகளின் சரணடைதல் அழுத்தம் மற்றும் தூண்டுதலால் பெறப்பட்டது, மேலும் 1540 வாக்கில் அனைத்து துறவற நிறுவனங்களும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன, அவற்றின் சொத்துக்கள் கிரீடத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்டன. குரோம்வெல் மற்றும் பிற கிரீடம் அதிகாரிகள் வெகுமதிகளாக மதிப்புமிக்க மானியங்களைப் பெற்றனர், ஆனால், அமைச்சர் வாழ்ந்தபோது, ​​புதிய செல்வம் பறிக்கப்படவில்லை.

1536 ஆம் ஆண்டில், புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பேரனாக, குரோம்வெல் தேவாலயத்தின் தலைவராக ராஜாவின் துணைவராகவும் நியமிக்கப்பட்டார். குரோம்வெல்லின் சொந்த மதக் கருத்துக்கள் மிகவும் சந்தேகத்தில் உள்ளன. அவர்கள் நிச்சயமாக மிகவும் வலிமையானவர்கள் அல்ல, அவருடைய அடிப்படையில் மதச்சார்பற்ற மனப்பான்மை மதத்தை அரசியல் கருத்தில் கீழ்ப்படுத்தியது. ஆயினும்கூட, அவர் சீர்திருத்தம் மற்றும் சீர்திருத்தத்தின் தீவிரமான கொள்கையுடன் உறுதியாக தொடர்புடையவர். முக்கியமாக, இது வெளிநாடுகளில் உள்ள சிரமங்களால் விளைந்தது. சீர்திருத்தத்தின் முக்கியமான ஆண்டுகளில், 1533-36 ஆண்டுகளில் பிரான்சுக்கும் ஸ்பெயினுக்கும் இடையிலான விரோதப் போக்கு வெளிநாட்டுத் தலையீட்டைத் தடுத்திருந்தாலும், அந்த தேதிக்குப் பிறகு இங்கிலாந்துக்கு எதிரான கூட்டணியின் ஆபத்து தோன்றியது. குரோம்வெல், ஹென்றி VIII இன் திறமையான சந்தர்ப்பவாதத்தை விட வெளிநாட்டு விவகாரங்களை நடத்துவதற்கு மிகவும் பொருத்தமானவர், கத்தோலிக்க மரபுவழியில் நிற்க விரும்பிய லூதரன் கூட்டணியின் திட்டங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

1539 ஆம் ஆண்டில், க்ரோம்வெல், கிளீவ்ஸின் அன்னேவை திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தியதன் மூலம் ராஜாவை தனது பக்கம் கட்டாயப்படுத்த முயன்ற தவறைச் செய்தார். ஆரம்பத்தில் இருந்தே மன்னர் தனது நான்காவது மனைவியை வெறுத்தார், பிப்ரவரி 1540 வாக்கில் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஜெர்மன் இளவரசர்களுடனான கூட்டணி தேவையற்றது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதன்பிறகு, குரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சி விரைவாக வந்தது. ஏப்ரல் 1540 இல் எசெக்ஸ் மற்றும் லார்ட் கிரேட் சேம்பர்லெய்ன் ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்ட அவர் சில மாதங்கள் மீண்டும் போராடினார், ஆனால் ஜூன் மாத தொடக்கத்தில் அவரது எதிரிகள் ஹென்றிக்கு அவரது துணைவேந்தர் ஒரு மதவெறி மற்றும் துரோகி என்று வற்புறுத்தினார். அவர் ஜூன் 10 அன்று கைது செய்யப்பட்டார், விசாரணையின்றி கண்டனம் செய்யப்பட்டார், ஜூலை 28 அன்று தூக்கிலிடப்பட்டார். அவரது வீழ்ச்சி சீர்திருத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவில்லை, ஆனால் அது ஹென்றி ஆட்சியில் திறமையான அரசாங்கத்தின் முடிவையும் நோக்கமான கொள்கையையும் குறித்தது.

மரபு

குரோம்வெல்லின் சிந்தனையின் அடிப்படையானது, இறையாண்மையை வெளியேற்றுவதன் மூலம் நடைமுறையில் அவர் நிறுவிய இறையாண்மை தேசிய அரசின் கருத்தாகும். ஆங்கில அரசு மற்றும் முடியாட்சி பற்றிய அவரது கருத்தாக்கத்தில், அவரது மையக் கருத்து என்னவென்றால், சட்டத்தின் மேலாதிக்கமும் சர்வ வல்லமையும் அல்லது பாராளுமன்றத்தில் மன்னரின் சட்டமன்ற இறையாண்மையைப் பற்றியது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், சம்மதத்தை நம்புவதன் மூலம் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு முடியாட்சியின் கைகளில் வரம்பற்ற இறையாண்மையை நிறுவ அவர் விரும்பினார். பாராளுமன்றத்தில் அவர் செய்த பணிகள் - தேர்தல்களை நிர்வகித்தல், சட்டங்களை உருவாக்குதல், சட்டத்தை இயக்குதல்-ஆகியவை அவரை ஆங்கில நாடாளுமன்ற அரசியல்வாதிகளின் நீண்ட வரிசையில் முதல்வராக்குகின்றன. ஒரு புதிய வகையான நடைமுறை நிர்வாகத்தை வழங்குவதன் அவசியம் குறித்த தனது விழிப்புணர்வையும் அவர் வெளிப்படுத்தினார். அவருக்கு முன் எந்த அமைச்சரும் நிர்வாகத்தின் ஒவ்வொரு விவரம் மீதும் இத்தகைய பரவலான செல்வாக்கை செலுத்தவில்லை. குரோம்வெல் தொடங்கியது, மற்றும் ஒரு பெரிய அளவிற்கு, ராஜாவின் குடும்பத்தினரால் நிர்வாகத்தை மாற்றியமைத்த ஒரு புனரமைப்பு, ராஜாவின் நபரிடமிருந்து விவாகரத்து செய்யப்பட்டு, சிவில் சர்வீஸ் துறைகளைச் சார்ந்தது. அவரது படைப்பின் இந்த அம்சம் பல சீர்திருத்தங்கள் மூலம், 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பெரிய மாற்றங்கள் வரை நீடித்தது

Thomas Cromwell, in full Thomas Cromwell, earl of Essex, Baron Cromwell of Okeham, (born c. 1485, Putney, near London—died July 28, 1540, probably London), principal adviser (1532–40) to England’s Henry VIII, chiefly responsible for establishing the Reformation in England, for the dissolution of the monasteries, and for strengthening the royal administration. At the instigation of his enemies, he was eventually arrested for heresy and treason and executed.

Rise to power

Cromwell’s early life is obscure. It appears that he went abroad at an early age and spent some time in Italy. For several years after 1510 he was resident in the Low Countries, and he seems to have been closely connected with the London Merchant Adventurers. By 1520 he had entered Thomas Cardinal Wolsey’s service as his solicitor, and from that time his career is well documented. Wolsey employed him in 1525 in the dissolution of some lesser monasteries, in which work he earned a good deal of dislike. The cardinal, however, continued to favour him, and Cromwell soon became his confidential adviser.

When Wolsey fell into disgrace in 1529, Cromwell entered Parliament, where his remarkable ability attracted the notice of the king. For nearly three years he worked his way up in the royal favour, entering Henry’s service early in 1530. He was sworn into the council toward the end of that year and reached the inner circle of confidential advisers a year later. All the time, he was establishing his ascendancy in the House of Commons. In 1532 he obtained office as master of the jewels. Other offices soon followed: principal secretary and master of the rolls in 1534 and lord privy seal in 1536. The last office was combined with a peerage, and he took the title of Lord Cromwell of Wimbledon.

Cromwell and the Reformation

Cromwell’s part in the English Reformation has been much debated. At one time he was credited with supplying Henry with a complete plan of action as early as 1529; later it became usual to see in him nothing but the king’s most competent executive agent. The truth seems to be that he was in no way in charge until early in 1532, taking over when the king’s policy of forcing the pope to come to terms had proved to be a failure. It was, to all appearances, Cromwell who then came forward with a clear notion of how to achieve Henry’s purpose without the pope. His policy consisted in making a reality of some large and vague claims to supreme power that Henry had uttered at intervals. He proposed to destroy Rome’s power in England and to replace it by the royal supremacy in the church. He was behind the first attacks on the papacy (1532) and the act against the payment by bishops of their first year’s revenue to Rome. He secured the submission of the clergy to the king in matters of legislation, and in 1533 he secured the passage of the Act in Restraint of Appeals to Rome, preventing appeals to Rome in matrimonial and testamentary cases. Its preamble embodied his political theory of the sovereign national state. Thereafter he was in complete control of the government, though he remained careful to pretend to be acting on the king’s authority. In 1534 he completed the erection of the royal supremacy with the passage of the Act of Supremacy.

Because political and financial reasons made expedient an attack on the monasteries, Cromwell was appointed the king’s vicar general with powers to visit and reform all monastic institutions. Despite serious opposition, especially in the north, the task was carried out relentlessly. During 1536–40 the surrender of the greater houses was obtained by pressure and persuasion, and by 1540 all monastic institutions had ceased to exist and their property had been vested in the crown. Cromwell and other crown officials obtained valuable grants as rewards, but, while the minister lived, the new wealth was not squandered.

In 1536, as a newly created baron, Cromwell was also appointed the king’s deputy as head of the church. Cromwell’s own religious views have been in much doubt. They certainly were not very strong, and his essentially secular temper subordinated religious to political considerations. Nevertheless, he came to be firmly associated with a radical policy of reform and Reformation. In the main, this resulted from difficulties abroad. While hostility between France and Spain had prevented foreign intervention during the critical years of the Reformation, 1533–36, there seemed a danger of an alliance against England after that date. Cromwell, whose forthright and clear-sighted temper was less well suited to the conduct of foreign affairs than was Henry VIII’s skillful opportunism, involved himself in projects of a Lutheran alliance distasteful to the king, who wished to stand on Catholic orthodoxy.

In 1539 Cromwell made the mistake of trying to force the king to his side by compelling him to marry Anne of Cleves. The king from the start hated his fourth wife, and by February 1540 it was clear that the alliance with the German princes that she represented was unnecessary. Thereafter, Cromwell’s fall came quickly. He fought back for a few months, being created earl of Essex and lord great chamberlain in April 1540, but early in June his enemies persuaded Henry that his vicegerent was a heretic and a traitor. He was arrested on June 10, condemned without a hearing, and executed on July 28. His fall did not end the Reformation, but it marked the end of competent government and purposeful policy in Henry’s reign.

Legacy

The basis of Cromwell’s thought was the notion of the sovereign national state that in practice he established by the expulsion of the papacy. In his conception of the English state and monarchy, his central idea was that of the supremacy and omnipotence of statute, or (as it came to be called) the legislative sovereignty of the king in Parliament. In other words, he wanted to establish unlimited sovereignty in the hands of a monarchy limited by dependence on consent. His work in Parliament—managing elections, drafting statutes, piloting legislation—makes him the first of a long line of English parliamentary statesmen. He also demonstrated his awareness of the need to provide practical management of a new kind. No minister before him had exercised such pervasive influence over every detail of administration. Cromwell began, and to a large extent carried through, a reconstruction that replaced administration by the king’s household with a national administration divorced from the person of the king and dependent on civil service departments. This aspect of his work endured, through many reforms, until the great changes of the 19th century

Downfall and execution[edit]

During 1536 Cromwell had proven himself an agile political survivor. However, the gradual slide towards Protestantism at home and the King's ill-starred marriage to Anne of Cleves, which Cromwell engineered in January 1540, proved costly. Some historians believe that Hans Holbein the Younger was partly responsible for Cromwell's downfall because he had provided a very flattering portrait of Anne which may have deceived the king. The 65 cm × 48 cm (26 in × 19 in) painting is now displayed at the Louvre in Paris. When Henry finally met her, the king was reportedly shocked by her plain appearance.^[77] Cromwell had passed on to Henry some exaggerated claims of Anne's beauty.^[78][79]

Initially, Cromwell was one of only two courtiers with whom the king confided that he had been unable to consummate the union (the other was Lord High Admiral Southampton, who had conducted Anne from Calais). When Henry's humiliation became common knowledge, Southampton (or possibly Edmund Bonner, Bishop of London) made sure that Cromwell was blamed for the indiscretion. Both men were erstwhile friends of Cromwell and their self-serving disloyalty indicated that the minister's position was already known to be weakening.^[80][81]

A long-mooted Franco-Imperial alliance (contrary to England's interests) had failed to materialise: Cromwell had caused the Duke of Norfolk to be sent to the court of the French king Francis I to offer Henry's support in his unresolved dispute with Emperor Charles V, and the mission had been received favourably. This changed the balance of power in England's favour and demonstrated that Cromwell's earlier foreign policy of wooing support from the Duchy of Cleves had unnecessarily caused his king's conjugal difficulty.^[82]

Early in 1540 Cromwell's religiously conservative, aristocratic enemies, headed by the Duke of Norfolk and supported by Stephen Gardiner, Bishop of Winchester (given the nickname "Wily Winchester" by polemical historian John Foxe for his mischievous counsels to the king)^[83] decided that the country's decline towards "doctrinal radicalism" in religion, as expressed in a series of parliamentary debates held throughout that Spring, had gone too far. They saw in Catherine Howard, Norfolk's niece, "considerately put in the king's way by that pander, her uncle of Norfolk", an opportunity to displace their foe.^[84] Catherine's assignations with the king were openly facilitated by the duke and the bishop and as she "strode…towards the throne" the two conspirators found themselves edging once more into political power.^[85][86] It would have been a simple matter for Cromwell to arrange an annulment of Henry's marriage to the tractable Anne, but this would have put him in greater jeopardy as it would clear the way for Catherine to marry the king.^[84] At this point, however, cynical self-interest may have made Henry hesitate to act immediately against Cromwell, as the minister was guiding two important revenue bills (the Subsidy Bill and a bill to confiscate the assets of the Order of St John) through parliament.^[87]

Cromwell was arrested at a Council meeting on 10 June 1540 and accused of various charges. His enemies took every opportunity to humiliate him: they even tore off his Order of the Garter, remarking that "A traitor must not wear it." His initial reaction was defiance: "This then is my reward for faithful service!" he cried out, and angrily defied his fellow councillors to call him a traitor. He was imprisoned in the Tower. A Bill of Attainder containing a long list of indictments, including supporting Anabaptists, corrupt practices, leniency in matters of justice, acting for personal gain, protecting Protestants accused of heresy and thus failing to enforce the Act of Six Articles, and plotting to marry King Henry's daughter Mary, was introduced into the House of Lords a week later. It was augmented with a further charge of sacramentarianism, for which the Six Articles allowed only the death penalty, two days after that.^[88][89] It passed on 29 June 1540.^[5][90]

All Cromwell's honours were forfeited and it was publicly proclaimed that he could be called only "Thomas Cromwell, cloth carder".^[91] The King deferred the execution until his marriage to Anne of Cleves could be annulled: Anne, with remarkable common sense, happily agreed to an amicable annulment and was treated with great generosity by Henry as a result. Hoping for clemency, Cromwell wrote in support of the annulment, in his last personal address to the King.^[92] He ended the letter: "Most gracious Prince, I cry for mercy, mercy, mercy."^[37]

Cromwell was condemned to death without trial, lost all his titles and property and was publicly beheaded on Tower Hill on 28 July 1540, on the same day as the King's marriage to Catherine Howard.^[93] Cromwell made a prayer and speech on the scaffold, professing to die, "in the traditional faith" [Catholic] and denying that he had aided heretics. This was a necessary disavowal, to protect his family.^[94][95] The circumstances of his execution are a source of debate: whilst some accounts state that the executioner had great difficulty severing the head,^[96][97] others claim that this is apocryphal and that it took only one blow.^[98] Afterwards, his head was set on a spike on London Bridge.^[5]

Hall said of Cromwell's downfall,

Many lamented but more rejoiced, and specially such as either had been religious men, or favoured religious persons; for they banqueted and triumphed together that night, many wishing that that day had been seven years before; and some fearing lest he should escape, although he were imprisoned, could not be merry. Others who knew nothing but truth by him both lamented him and heartily prayed for him. But this is true that of certain of the clergy he was detestably hated, & specially of such as had borne swynge [beaten hard], and by his means was put from it; for in deed he was a man that in all his doings seemed not to favour any kind of Popery, nor could not abide the snoffyng pride of some prelates, which undoubtedly, whatsoever else was the cause of his death, did shorten his life and procured the end that he was brought unto.^[99]

Henry came to regret Cromwell's killing and later accused his ministers of bringing about Cromwell's downfall by "pretexts" and "false accusations".^[95] On 3 March 1541, the French ambassador, Charles de Marillac, reported in a letter that the King was now said to be lamenting that,

under pretext of some slight offences which he had committed, they had brought several accusations against him, on the strength of which he had put to death the most faithful servant he ever had.^[100]

Site of the ancient scaffold at Tower Hill where Cromwell was executed by decapitation

Plaque at the ancient scaffold site on Tower Hill commemorating Thomas Cromwell and others executed at the site

There remains an element of what G. R. Elton describes as "mystery" about Cromwell's demise. In April 1540, just three months before he went to the block, he was created Earl of Essex and Lord Great Chamberlain. The arbitrary and unpredictable streak in the King's personality, which more than once exercised influence during his reign, had surfaced again and washed Cromwell away in its wake.^[101]

வீழ்ச்சி மற்றும் செயல்படுத்தல் [தொகு]

1536 ஆம் ஆண்டில் குரோம்வெல் தன்னை ஒரு சுறுசுறுப்பான அரசியல் உயிர் பிழைத்தவர் என்று நிரூபித்தார். இருப்பினும், படிப்படியாக வீட்டில் புராட்டஸ்டன்டிசத்தை நோக்கிச் செல்வதும், ஜனவரி 1540 இல் க்ரோம்வெல் வடிவமைத்த அன்னே ஆஃப் கிளீவ்ஸுடன் கிங்கின் தவறான நட்சத்திரமும் திருமணம் விலை உயர்ந்தது. சில வரலாற்றாசிரியர்கள் க்ரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சிக்கு ஹான்ஸ் ஹோல்பீன் தி யங்கர் ஓரளவு காரணம் என்று நம்புகிறார், ஏனெனில் அவர் அன்னேவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற உருவப்படத்தை வழங்கியிருந்தார், இது ராஜாவை ஏமாற்றியிருக்கலாம். 65 செ.மீ × 48 செ.மீ (× 19 இன் 26) ஓவியம் இப்போது பாரிஸில் லூவ்ரில் காட்டப்பட்டுள்ளது. கடைசியாக ஹென்றி அவளைச் சந்தித்தபோது, ​​ராஜா அவளது வெற்று தோற்றத்தால் அதிர்ச்சியடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. [77] குரோம்வெல் அன்னியின் அழகைப் பற்றி மிகைப்படுத்தப்பட்ட சில கூற்றுக்களை ஹென்றிக்கு அனுப்பியிருந்தார். [78] [79]

ஆரம்பத்தில், க்ரோம்வெல் இரண்டு பிரபுக்களில் ஒருவராக இருந்தார், அவருடன் தொழிற்சங்கத்தை முடிக்க முடியவில்லை என்று ராஜா உறுதிப்படுத்தினார் (மற்றவர் லார்ட் ஹை அட்மிரல் சவுத்தாம்ப்டன், அவர் கலீஸிலிருந்து அன்னே நடத்தியவர்). ஹென்றி அவமானம் பொதுவான அறிவாக மாறியபோது, ​​சவுத்தாம்ப்டன் (அல்லது லண்டனின் பிஷப் எட்மண்ட் பொன்னர்) க்ரோம்வெல் கண்மூடித்தனமாக குற்றம் சாட்டப்படுவதை உறுதி செய்தார். இருவருமே குரோம்வெல்லின் முன்னாள் நண்பர்களாக இருந்தனர், அவர்களுடைய சுய சேவை விசுவாசமின்மை அமைச்சரின் நிலை ஏற்கனவே பலவீனமடைந்து வருவதாக அறியப்பட்டது. [80] [81]

நீண்டகாலமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஃபிராங்கோ-இம்பீரியல் கூட்டணி (இங்கிலாந்தின் நலன்களுக்கு முரணானது) செயல்படத் தவறிவிட்டது: கிராம்வெல் நோர்போக் டியூக்கை பிரெஞ்சு மன்னர் பிரான்சிஸ் I இன் நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்பியதால், பேரரசர் சார்லஸ் V உடனான தீர்க்கப்படாத தகராறில் ஹென்றிக்கு ஆதரவு அளிக்க , மற்றும் பணி சாதகமாக பெறப்பட்டது. இது இங்கிலாந்தின் ஆதரவில் அதிகார சமநிலையை மாற்றியது மற்றும் க்ரோம்வெல்லின் முந்தைய வெளியுறவுக் கொள்கை டச்சி ஆஃப் கிளீவ்ஸின் ஆதரவைத் தேவையற்ற விதத்தில் தனது ராஜாவின் கன்ஜுகல் சிரமத்தை ஏற்படுத்தியது என்பதை நிரூபித்தது. [82]

1540 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், க்ரோம்வெல்லின் மதரீதியான பழமைவாத, பிரபுத்துவ எதிரிகள், டியூக் ஆஃப் நோர்போக் தலைமையில் மற்றும் வின்செஸ்டர் பிஷப் ஸ்டீபன் கார்டினர் ஆதரித்தார் (ராஜாவுக்கு அவர் செய்த குறும்பு ஆலோசனைகளுக்காக 'வில்லி வின்செஸ்டர்' என்ற புனைப்பெயர் வழங்கப்பட்டது) [83] அந்த வசந்த காலம் முழுவதும் நடைபெற்ற தொடர்ச்சியான நாடாளுமன்ற விவாதங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, மதத்தில் 'கோட்பாட்டு தீவிரவாதத்தை' நோக்கிய நாட்டின் வீழ்ச்சி வெகுதூரம் சென்றுவிட்டது. நோர்போக்கின் மருமகள் கேத்தரின் ஹோவர்டில், 'அந்தச் சண்டையால் மன்னரின் வழியில் கணிசமாக வைக்கப்பட்டாள், அவளுடைய நோர்போக்கின் மாமா', தங்கள் எதிரிகளை இடம்பெயர்வதற்கான வாய்ப்பாக அவர்கள் கண்டார்கள். [84] ராஜாவுடனான கேத்தரின் பணிகள் டியூக் மற்றும் பிஷப் ஆகியோரால் பகிரங்கமாக வசதி செய்யப்பட்டன, மேலும் அவர் 'அரியணையை நோக்கி ...' இரண்டு சதிகாரர்களும் தங்களை மீண்டும் அரசியல் அதிகாரத்திற்குள் கொண்டுவருவதைக் கண்டனர். [85] [86] டிராம் செய்யக்கூடிய அன்னேவுடன் ஹென்றி திருமணத்தை ரத்துசெய்வது குரோம்வெல்லுக்கு ஒரு எளிய விஷயமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் இது கேதரின் ராஜாவை திருமணம் செய்வதற்கான வழியை தெளிவுபடுத்துவதால் இது அவரை அதிக ஆபத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கும். [84] எவ்வாறாயினும், இந்த கட்டத்தில், இழிந்த சுயநலமானது குரோம்வெலுக்கு எதிராக உடனடியாக செயல்பட ஹென்றி தயங்கியிருக்கலாம், ஏனெனில் அமைச்சர் இரண்டு முக்கியமான வருவாய் மசோதாக்களை (மானிய மசோதா மற்றும் செயின்ட் ஜான் ஆணைக்குரிய சொத்துக்களை பறிமுதல் செய்வதற்கான மசோதா) பாராளுமன்றத்தின் மூலம் வழிகாட்டினார். . [87]

குரோம்வெல் 1540 ஜூன் 10 அன்று நடந்த கவுன்சில் கூட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்டு பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். அவனை அவமானப்படுத்த அவனுடைய எதிரிகள் எல்லா வாய்ப்பையும் எடுத்துக் கொண்டனர்: அவர்கள் அவருடைய ஆணையை கூட கிழித்து, 'ஒரு துரோகி அதை அணியக்கூடாது' என்று மறுபரிசீலனை செய்தனர். அவரது ஆரம்ப எதிர்வினை மீறல்: 'இது உண்மையுள்ள சேவைக்கான எனது வெகுமதி!' அவர் கூக்குரலிட்டார், கோபத்துடன் தனது சக கவுன்சிலர்களை அவரை ஒரு துரோகி என்று அழைத்தார். அவர் கோபுரத்தில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அனாபப்டிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவளித்தல், ஊழல் நடைமுறைகள், நீதி விஷயங்களில் மெத்தனத்தன்மை, தனிப்பட்ட லாபத்திற்காக செயல்படுதல், மதங்களுக்கு எதிரானது என்று குற்றம் சாட்டப்பட்ட புராட்டஸ்டன்ட்களைப் பாதுகாத்தல், இதனால் ஆறு கட்டுரைகளின் சட்டத்தை அமல்படுத்தத் தவறியது, மற்றும் கிங்கை திருமணம் செய்ய சதி செய்தல் உள்ளிட்ட குற்றச்சாட்டுகளின் நீண்ட பட்டியலைக் கொண்ட ஒரு மசோதா. ஹென்றி மகள் மேரி, ஒரு வாரம் கழித்து ஹவுஸ் ஆஃப் லார்ட்ஸில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். இது மேலும் சடங்கு குற்றச்சாட்டுடன் அதிகரிக்கப்பட்டது, இதற்காக ஆறு கட்டுரைகள் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு மரண தண்டனையை மட்டுமே அனுமதித்தன. [88] [89] இது 29 ஜூன் 1540 இல் நிறைவேறியது. [5] [90]

குரோம்வெல்லின் அனைத்து க ors ரவங்களும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன, அவரை 'தாமஸ் க்ரோம்வெல், துணி அட்டை' என்று மட்டுமே அழைக்க முடியும் என்று பகிரங்கமாக அறிவிக்கப்பட்டது. [91] கிளீவ்ஸின் அன்னேவுடனான அவரது திருமணத்தை ரத்துசெய்யும் வரை மன்னர் மரணதண்டனை ஒத்திவைத்தார்: குறிப்பிடத்தக்க பொது அறிவுடன், அன்னே ஒரு இணக்கமான ரத்துக்கு மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புக் கொண்டார், இதன் விளைவாக ஹென்றி மிகுந்த தாராள மனப்பான்மையுடன் நடத்தப்பட்டார். மன்னிப்புக்கான நம்பிக்கையில், குரோம்வெல் ரத்துக்கு ஆதரவாக எழுதினார், கிங்கிற்கு தனது கடைசி தனிப்பட்ட உரையில். [92] அவர் கடிதத்தை முடித்தார்: 'மிகவும் கிருபையான இளவரசே, நான் கருணை, கருணை, கருணை ஆகியவற்றிற்காக அழுகிறேன்.' [37]

குரோம்வெல் விசாரணையின்றி மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார், அவரது பட்டங்கள் மற்றும் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இழந்தார் மற்றும் கேதரின் ஹோவர்டுடன் கிங் திருமணம் செய்த அதே நாளில், ஜூலை 28, 1540 அன்று டவர் ஹில்லில் பகிரங்கமாக தலை துண்டிக்கப்பட்டார். [93] குரோம்வெல் சாரக்கடையில் ஒரு பிரார்த்தனையையும் உரையையும் செய்தார், 'பாரம்பரிய நம்பிக்கையில்' [கத்தோலிக்க] இறந்துவிட்டதாகக் கூறி, அவர் மதவெறியர்களுக்கு உதவவில்லை என்று மறுத்தார். அவரது குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க இது அவசியமான மறுப்பு. [94] [95] அவரது மரணதண்டனையின் சூழ்நிலைகள் விவாதத்திற்கு ஒரு ஆதாரமாக இருக்கின்றன: சில கணக்குகள் மரணதண்டனை செய்பவருக்கு தலையைப் பிரிப்பதில் பெரும் சிரமம் இருந்ததாகக் கூறுகின்றன, [96] [97] மற்றவர்கள் இது அபோக்ரிபல் என்றும் அது ஒரே ஒரு அடியை மட்டுமே எடுத்ததாகவும் கூறுகின்றனர். [98] பின்னர், அவரது தலை லண்டன் பிரிட்ஜில் ஒரு ஸ்பைக்கில் அமைக்கப்பட்டது. [5]

குரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சியைப் பற்றி ஹால் கூறினார்,

பலர் புலம்பினார்கள், ஆனால் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள், குறிப்பாக மத மனிதர்களாக இருந்திருக்கலாம், அல்லது மத நபர்களுக்கு சாதகமாக இருந்தார்கள்; ஏனென்றால், அன்றிரவு அவர்கள் ஒன்றாக விருந்துபசரித்தார்கள், அந்த நாள் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இருந்திருக்க வேண்டும் என்று பலர் விரும்பினார்கள்; அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர் தப்பித்துவிடுவார் என்று சிலர் அஞ்சுகிறார்கள். அவனால் சத்தியத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத மற்றவர்கள் அவரைப் புலம்பி, அவருக்காக மனதார ஜெபித்தார்கள். ஆனால் சில மதகுருக்களில் அவர் வெறுக்கத்தக்க விதத்தில் வெறுக்கப்பட்டார் என்பதும், குறிப்பாக ஸ்விங்கைப் பெற்றவர்கள் [கடுமையாக தாக்கப்பட்டவர்கள்], மற்றும் அவருடைய வழிமுறைகளிலிருந்து அதிலிருந்து தள்ளப்பட்டவர்கள் என்பதும் உண்மைதான்; ஏனென்றால், அவர் செய்த எல்லா செயல்களிலும் எந்தவிதமான போபரிக்கும் சாதகமில்லை என்று தோன்றிய ஒரு மனிதர், அல்லது சில மதகுருக்களின் மோசமான பெருமையை கடைப்பிடிக்க முடியவில்லை, இது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அவரது மரணத்திற்கு வேறு எதுவாக இருந்தாலும், அவரது வாழ்க்கையை குறைத்து கொள்முதல் செய்தது அவர் கொண்டு வரப்பட்ட முடிவு. [99]

குரோம்வெல்லின் கொலைக்கு வருத்தப்பட ஹென்றி வந்தார், பின்னர் அவரது அமைச்சர்கள் குரோம்வெல்லின் வீழ்ச்சியை 'சாக்குப்போக்குகள்' மற்றும் 'தவறான குற்றச்சாட்டுகள்' மூலம் கொண்டு வந்ததாக குற்றம் சாட்டினர். [95] மார்ச் 3, 1541 இல், பிரெஞ்சு தூதர் சார்லஸ் டி மரிலாக் ஒரு கடிதத்தில், கிங் இப்போது புலம்புவதாகக் கூறப்படுவதாகக் கூறினார்,

அவர் செய்த சில சிறிய குற்றங்களின் சாக்குப்போக்கில், அவர்கள் அவருக்கு எதிராக பல குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்திருந்தார்கள், அதன் வலிமையின் பேரில் அவர் தன்னிடம் இருந்த மிக உண்மையுள்ள ஊழியரைக் கொன்றார்.

WILLIAM WALLACE ,FREEDOM FIGHTER OF SCOTLAND EXECUTED 1305 AUGUST 23

WILLIAM WALLACE ,FREEDOM FIGHTER OF SCOTLAND EXECUTED 1305 AUGUST 23

வில்லியம் வேலசு (William Wallace) ஸ்காட்லாந்தின் விடுதலைக்காக இங்கிலாந்து அரசர் முதலாம் எட்வர்டை எதிர்த்துப் போரிட்ட மாவீரர் ஆவார்..[2]

1272 ஆம் ஆண்டு பிறந்த இவர் 23.08.1305 அன்று ஆங்கிலேயர்களால் மிகக் கொடூரமான முறையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

தோற்றம்[தொகு]
பரம்பரைக் கதைகள் வேலசை சாதாரண குடிமகனாகவும் இராபர்ட் புரூஸை உயர்குடியினராயும் காட்டுகின்றன. ஆனால் வேலசும் உயர்குடிப் பிறப்பினரே.

போராட்டம்[தொகு]
முதலாம் எட்வர்டு ஸ்காட்லாந்தின் முடியுடை அரசர் இங்கிலாந்தின் முடியரசரைத் தனக்கு மேலானவராக ஏற்று அவரின் கீழ் ஆட்சி நடத்தும் வரை ஸ்காட்லாந்துக்கு மன்னர் என்று ஒருவர் இருப்பார் என்றார். ஸ்காட்லாந்துப் பிரபுக்கள் அனைவரும் முதலாம் எட்வர்டு முன் அடிபணிய வேண்டிய இச் சூழலை விரும்பாத வேலசு துணிவுடன் எட்வர்டை எதிர்த்துப் பல போர்களில் இறங்கினார். அவை:

ஸ்டிர்லிங் பாலப் போர் - 11.09.1297 ஆம் ஆண்டு நடந்த இப் போரில் தந்திரத்துடன் செயல்பட்ட வேலசு பெரும் படையை வென்றார். ஆறு மாதங்கள் கழித்து, வேலசு வடக்கு இங்கிலாந்தை ஊடுருவினார். இதன் நோக்கம் ஆங்கிலேயர்களுக்கு ஸ்காட்லாந்தினரிடம் போதிய படைவலிமை உள்ளது என்பதை நீரூபிப்பதாகும்.

ஃபால்கிர்க் போர் - 01.04.1298 இல் நடந்த இப்போரில் எட்வர்டு வென்றாலும் வேலசு தப்பி விட்டார்.

விடுதலை வேள்வியில் உயிர் நீத்தது[தொகு]

13.08.1305 வரை எட்வர்டுக்கு விசுவாசமான ஒருவர் வேலசைக் காட்டிக்கொடுக்கும் வரை ஆங்கிலப் படைகளால் அவரைப் பிடிக்க இயலவில்லை. கிளாஸ்கோவுக்கு அருகில் பிடிக்கப்பட்ட வேலசு இலண்டனுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டார். அவர் மீது இராசத்துரோக வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. குற்ற விசாரணை வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அவையில் நடைபெற்றது. விசாரணையின் போது 'நான் இராசத்துரோகி அல்லன். ஏனெனில் நான் எட்வர்டுக்கு குடிமகனே அல்லன்!' என்று முழங்கினார். அவர் மீதான குற்றம் உறுதி செய்ய்ப்ட்டது. அவருக்கு இங்கிலாந்தில் வழங்கப்பட்ட தண்டனைகளிலேயே கொடூரமான தண்டனையான தூக்கிலிடல், குடலுருவல் மற்றும் நான்குதுண்டமாக்கல் எனும் தண்டனை வழங்கப்பட்டது.

23 ஆகஸ்டு 1305 இல் விசாரணை முடிந்த பின்னர் அவையில் இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட வேலசு நிர்வாணமாய் குதிரையின் குளம்புகளில் கட்டப்பட்டு நகர வீதிகளில் இழுத்துவரப்பட்டார். அவர் சாகாத வகையில் தூக்கில் இடப்பட்டார். தூக்கில் இருந்து இறக்கப்பட்ட பின் அவர் கண்முன் அவர் வயிறு கிழிக்கப்பட்டது; ஆணுறுப்பு அறுக்கப்பட்டது. கிழிக்கப்பட்டதும் அறுக்கப்பட்டதும் அவர் கண்முன்னே எரிக்கப்பட்டன. கடைசியில் அவர் தலைவெட்டிக் கொல்லப்பட்டார். அவரின் உடல் நான்கு துண்டமாக்கப்பட்டது. தாரில் முக்கப்பட்ட அவரது தலை மற்றவர்களை எச்சரிக்கும் பொருட்டு இலண்டன் பாலத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது..[3] உடலின் நான்கு பாகங்கள் நான்கு ‌வெவ்வேறு நகரங்களில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டன.

பரவலர் ஊடகங்களில்[தொகு]
பிரேவ் ஹார்ட் (Braveheart) எனும் ஹாலிவுட் திரைப்படம் வேலசின் வாழ்வை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்பட்டது

Sir William Wallace (Scottish Gaelic: Uilleam Uallas, pronounced [ˈɯʎam ˈuəl̪ˠəs̪]; Norman French: William le Waleys;[3] c. 1270 – 23 August 1305) was a Scottish knight who became one of the main leaders during the First War of Scottish Independence.[4]

Along with Andrew Moray, Wallace defeated an English army at the Battle of Stirling Bridge in September 1297. He was appointed Guardian of Scotland and served until his defeat at the Battle of Falkirk in July 1298. In August 1305, Wallace was captured in Robroyston, near Glasgow, and handed over to King Edward I of England, who had him hanged, drawn and quartered for high treason and crimes against English civilians.

Since his death, Wallace has obtained an iconic status far beyond his homeland. He is the protagonist of Blind Harry's 15th-century epic poem The Wallace and the subject of literary works by Sir Walter Scott and Jane Porter, and of the Academy Award-winning film Braveheart.

He was first cousin to Roger de Kirkpatrick.[5] Roger himself was a third cousin to Robert the Bruce.
Background

Personal seal of Sir William Wallace, found on a letter written on 11 October 1297, to the mayor of Lübeck, Germany.



       Statue of Wallace at Edinburgh Castle

William Wallace was a member of the lesser nobility, but little is definitely known of his family history or even his parentage. Blind Harry's late-15th-century poem gives his father as Sir Malcolm of Elderslie; however, William's own seal, found on a letter sent to the Hanse city of Lübeck in 1297,[6] gives his father's name as Alan Wallace.[7][8] This Alan Wallace may be the same as the one listed in the 1296 Ragman Rolls as a crown tenant in Ayrshire, but there is no additional confirmation.[9] Blind Harry's assertion that William was the son of Sir Malcolm of Elderslie has given rise to a tradition that William's birthplace was at Elderslie in Renfrewshire, and this is still the view of some historians,[10] including the historical William Wallace Society itself.[11] However, William's seal has given rise to a counterclaim of Ellerslie in Ayrshire. There is no contemporary evidence linking him with either location, although both areas had connections with the wider Wallace family.[12] Records show early members of the family as holding estates at Riccarton, Tarbolton, and Auchincruive in Kyle, and Stenton in East Lothian.[13] They were vassals of James Stewart, 5th High Steward of Scotland as their lands fell within his territory. Wallace's brothers Malcolm and John are known from other sources.[14]

The origins of the Wallace surname and its association with southwest Scotland are also far from certain, other than the name's being derived from the Old English wylisc (pronounced "wullish"), meaning "foreigner" or "Welshman".[15] It is possible that all the Wallaces in the Clyde area were medieval immigrants from Wales, but as the term was also used for the Cumbric-speaking Strathclyde kingdom of the Celtic Britons, it seems equally likely that the surname refers to people who were seen as being "Welsh" due to their Cumbric language.[16][17]

Marriage
The identity of Wallace's wife is not known for certain. He apparently fell in love with and married a young woman named Marion Braidfute.[18][19] Wallace's violent assassination of the High Sheriff of Lanark was carried out as revenge for the killing of his wife according to Blind Harry's 15th century poem.[20][21]

Political crisis in Scotland
Main article: Competitors for the Crown of Scotland

Coronation of Alexander
When Wallace was growing up, King Alexander III ruled Scotland. His reign had seen a period of peace and economic stability. On 19 March 1286, however, Alexander died after falling from his horse.[22]

The heir to the throne was Alexander's granddaughter, Margaret, Maid of Norway. As she was still a child and in Norway, the Scottish lords set up a government of guardians. Margaret fell ill on the voyage to Scotland and died in Orkney in late September 1290.[23] The lack of a clear heir led to a period known as the "Great Cause", with a total of thirteen contenders laying claim to the throne. Those with the most credible claims were John Balliol, Robert Bruce, John Hastings, and Floris V, Count of Holland.[citation needed]

With Scotland threatening to descend into civil war, King Edward I of England was invited in by the Scottish nobility to arbitrate. Before the process could begin, he insisted that all of the contenders recognise him as Lord Paramount of Scotland. In early November 1292, at a great feudal court held in the castle at Berwick-upon-Tweed, judgment was given in favour of John Balliol having the strongest claim in law based on being senior in genealogical primogeniture even though not in proximity of blood. [24]

Edward proceeded to take steps to progressively undermine John's authority, treating Scotland as a feudal vassal state, demanding homage be paid towards himself and military support in his war against France — even summoning King John Balliol to stand before the English court as a common plaintiff. The Scots soon tired of their deeply compromised king, and the direction of affairs was allegedly taken out of his hands by the leading men of the kingdom, who appointed a Council of Twelve—in practice, a new panel of Guardians—at Stirling in July 1295. They went on to conclude a treaty of mutual assistance with France—known in later years as the Auld Alliance.[25]

In retaliation for Scotland's treaty with France, Edward I invaded, storming Berwick-upon-Tweed and commencing the Wars of Scottish Independence. The Scots were defeated at Dunbar and the English took Dunbar Castle on 27 April 1296.[26] Edward forced John to abdicate, which he did at Stracathro near Montrose on 10 July 1296.[27] Here the arms of Scotland were formally torn from John's surcoat, giving him the abiding name of "Toom Tabard" (empty coat).[a] By July, Edward had instructed his officers to receive formal homage from some 1,800 Scottish nobles (many of the rest being prisoners of war at that time).[28]

Silent years prior to the Wars of Independence

Wallace depicted in a children's history book from 1906


Some historians believe Wallace must have had some earlier military experience in order to lead a successful military campaign in 1297. Campaigns like Edward I of England's wars in Wales might have provided a good opportunity for a younger son of a landholder to become a mercenary soldier.[29][page needed] Wallace's personal seal bears the archer's insignia,[30] so he may have fought as an archer in Edward's army.

Walter Bower states that Wallace was "a tall man with the body of a giant ... with lengthy flanks ... broad in the hips, with strong arms and legs ... with all his limbs very strong and firm".[31] Blind Harry's Wallace reaches seven feet.[32]

Start of the uprising

Wallace statue by D. W. Stevenson on the Scottish National Portrait Gallery, Edinburgh

The first act definitely known to have been carried out by Wallace was his murder of William de Heselrig, the English High Sheriff of Lanark, in May 1297. He then joined with William the Hardy, Lord of Douglas, and they carried out the raid of Scone. This was one of several rebellions taking place across Scotland, including those of several Scottish nobles and Andrew Moray in the north.[33]

The uprising suffered a blow when the nobles submitted to the English at Irvine in July. Wallace and Moray were not involved, and continued their rebellions. Wallace used the Ettrick Forest as a base for raiding, and attacked Wishart's palace at Ancrum. Wallace and Moray met and joined their forces, possibly at the siege of Dundee in early September.[34]

Battle of Stirling Bridge
Main article: Battle of Stirling Bridge

The later Stirling Bridge
On 11 September 1297, an army jointly led by Wallace and Andrew Moray won the Battle of Stirling Bridge. Although vastly outnumbered, the Scottish army routed the English army. John de Warenne, 6th Earl of Surrey's feudal army of 3,000 cavalry and 8,000 to 10,000 infantry met disaster as they crossed over to the north side of the river. The narrowness of the bridge prevented many soldiers from crossing together (possibly as few as three men abreast), so, while the English soldiers crossed, the Scots held back until half of them had passed and then killed the English as quickly as they could cross.[35] The infantry were sent on first, followed by heavy cavalry. The Scots' schiltron formations forced the infantry back into the advancing cavalry. A pivotal charge, led by one of Wallace's captains, caused some of the English soldiers to retreat as others pushed forward, and under the overwhelming weight, the bridge collapsed and many English soldiers drowned. Thus, the Scots won a significant victory, boosting the confidence of their army. Hugh Cressingham, Edward's treasurer in Scotland, died in the fighting and it is reputed that his body was subsequently flayed and the skin cut into small pieces as tokens of the victory. The Lanercost Chronicle records that Wallace had "a broad strip [of Cressingham's skin] ... taken from the head to the heel, to make therewith a baldrick for his sword".[36][37]

After the battle, Moray and Wallace assumed the title of Guardians of the Kingdom of Scotland on behalf of King John Balliol. Moray died of wounds suffered on the battlefield sometime in late 1297.[37]

The type of engagement conducted by Wallace was characterised by opportunistic tactics and the strategic use of terrain. This was in stark contrast to the contemporary views on chivalric warfare which were characterised by strength of arms and knightly combat.[citation needed]

Around November 1297, Wallace led a large-scale raid into northern England, through Northumberland and Cumberland.[38]

In a ceremony, at the 'Kirk o' the Forest' (Selkirk), towards the end of the year, Wallace was knighted.[39] This would have been carried out by one of three Scottish earls—Carrick, Strathearn or Lennox.[40][41][42][page needed]

Battle of Falkirk
Main article: Battle of Falkirk

William Wallace Statue, Aberdeen
In April 1298, Edward ordered a second invasion of Scotland. Two days prior to the battle 25,781 foot soldiers were paid. More than half of them would have been Welsh. There are no clear cut sources for the presence of cavalry, but it is safe to assume that Edward had roughly 1500 horse under his command.[43] They plundered Lothian and regained some castles, but failed to bring William Wallace to combat; the Scots shadowed the English army, intending to avoid battle until shortages of supplies and money forced Edward to withdraw, at which point the Scots would harass his retreat. The English quartermasters' failure to prepare for the expedition left morale and food supplies low, and a resulting riot within Edward's own army had to be put down by his cavalry. In July, while planning a return to Edinburgh for supplies, Edward received intelligence that the Scots were encamped nearby at Falkirk, and he moved quickly to engage them in the pitched battle he had long hoped for.[44][45]

Wallace arranged his spearmen in four schiltrons—circular, defensive hedgehog formations, probably surrounded by wooden stakes connected with ropes, to keep the infantry in formation. The English, however, employed Welsh longbowmen, who swung tactical superiority in their favour. The English proceeded to attack with cavalry and put the Scottish archers to flight. The Scottish cavalry withdrew as well, due to its inferiority to the English heavy horses. Edward's men began to attack the schiltrons, which were still able to inflict heavy casualties on the English cavalry. It remains unclear whether the infantry shooting bolts, arrows, and stones at the spearmen proved the deciding factor, although it is very likely that it was the arrows of Edward's bowmen. Gaps in the schiltrons soon appeared, and the English exploited these to crush the remaining resistance. The Scots lost many men, including John de Graham. Wallace escaped, though his military reputation suffered badly.[44][45]

By September 1298, Wallace resigned as Guardian of Scotland in favour of Robert the Bruce, Earl of Carrick and future king, and John III Comyn, Lord of Badenoch, King John Balliol's nephew.[46][45]

Details of Wallace's activities after this are vague, but there is some evidence that he left on a mission to the court of King Philip IV of France to plead the case for assistance in the Scottish struggle for independence. There is a surviving letter from the French king dated 7 November 1300 to his envoys in Rome demanding that they should help Sir William.[47] It also suggests that Wallace may have intended to travel to Rome, although it is not known if he did.[48] There is also a report from an English spy at a meeting of Scottish leaders, where they said Wallace was in France.[49]

By 1304 Wallace was back in Scotland, and involved in skirmishes at Happrew and Earnside.[45]

Capture and execution

Wallace's trial in Westminster Hall. Painting by Daniel Maclise

Wallace evaded capture by the English until 5 August 1305 when John de Menteith, a Scottish knight loyal to Edward, turned Wallace over to English soldiers at Robroyston near Glasgow. (The site is commemorated by a small monument in the form of a Celtic cross.) Letters of safe conduct from Haakon V of Norway, Philip IV of France, and John Balliol, along with other documents, were found in Wallace's possession and delivered to Edward by John de Segrave.[50]

Wallace was transported to London, lodged in the house of William de Leyrer, then taken to Westminster Hall, where he was tried for treason and for atrocities against civilians in war, "sparing neither age nor sex, monk nor nun." He was crowned with a garland of oak to suggest he was the king of outlaws. He responded to the treason charge, "I could not be a traitor to Edward, for I was never his subject."[51][52]


Plaque marking the place of Wallace's execution

Following the trial, on 23 August 1305, Wallace was taken from the hall to the Tower of London, then stripped naked and dragged through the city at the heels of a horse to the Elms at Smithfield.[53] He was hanged, drawn and quartered—strangled by hanging, but released while he was still alive, emasculated, eviscerated and his bowels burned before him, beheaded, then cut into four parts.[54] His preserved head (dipped in tar) was placed on a pike atop London Bridge. It was later joined by the heads of the brothers, John and Simon Fraser. His limbs were displayed, separately, in Newcastle, Berwick, Stirling, and Perth. A plaque unveiled 8 April 1956, stands in a wall of St. Bartholomew's Hospital near the site of Wallace's execution at Smithfield. It includes in Latin the words "Dico tibi verum libertas optima rerum nunquam servili sub nexu vivito fili" (I tell you the truth. Freedom is what is best. Sons, never live life like slaves.), and in Gaelic "Bas Agus Buaidh" (Death and Victory), an old Scottish battle cry.[55]

In 1869 the Wallace Monument was erected, very close to the site of his victory at Stirling Bridge. The Wallace Sword, which supposedly belonged to Wallace, although some parts were made at least 160 years later, was held for many years in Dumbarton Castle and is now in the Wallace Monument.[56]

In popular culture
Film
A well-known account of Wallace's life is presented in the film Braveheart (1995), directed by and starring Mel Gibson as Wallace, written by Randall Wallace, and filmed in Scotland and Ireland. The film was criticised for inaccuracies regarding Wallace's title, love interests, and attire.[57]
In the film Outlaw King (2018), Robert the Bruce is prompted to plan a revolt against the English after observing rioting induced by the public display of the quartered body of Wallace.[citation needed]
Literature
In 1793 Robert Burns wrote the lyrics to Scots Wha Hae wi Wallace bled.[58]
In the early 19th century, Walter Scott wrote of Wallace in his short essay Exploits and Death of William Wallace, the "Hero of Scotland".[59]
Jane Porter penned a romantic version of the Wallace legend in the historical novel The Scottish Chiefs (1810).[60]
Wikisource has original text related to this article:
'Wallace's Invocation to Bruce', a poem by Felicia Hemans.
In her prize-winning poem of 1819, Wallace's Invocation to Bruce, Felicia Hemans imagines Wallace urging Bruce to continue the struggle for freedom after defeat at the Battle of Falkirk.
G. A. Henty wrote a novel about this time period titled In Freedom's Cause: A Story of Wallace and Bruce (1885). Henty, a producer of and writer for the Boy's Own Paper story paper, portrays the life of William Wallace, Robert the Bruce, The Black Douglas, and others, while dovetailing the events of his novel with historical fiction.[61]
Nigel Tranter wrote a historical novel titled The Wallace (1975), "admirably free of anything to do with Braveheart".[62]
The Temple and the Stone (1998), a novel by Katherine Kurtz and Deborah Turner Harris, includes a storyline creating a fictional connection between Wallace and Templar Knights.[63]
Gaming
Wallace is the subject and protagonist of the tutorial campaign in realtime strategy game Age of Empires II.[citation needed]
Wallace is the protagonist of the Britain campaign in realtime strategy game Medieval II: Total War: Kingdoms.[citation needed]
Beer
A number of beers are named for Wallace. A brewery in Bridge of Allan, Scotland, makes a Scottish ale named "William Wallace", and Scottish Maclays Brewery had a beer called "Wallace".[64]