EDNA HIBBARD SILENT FILM ACTRESS BORN 1894 MAY 12 -1942 DECEMBER 26

 

EDNA HIBBARD SILENT FILM ACTRESS 

BORN 1894 MAY 12 -1942 DECEMBER 26

Edna Louise Hibbard (May 12, 1894 – December 26, 1942) was a stage and motion picture actress from Detroit, Michigan. She had a sharp tongue and was known for her roles in comedy.

Theatrical prominence[edit]

She made her stage debut in Milwaukee, Wisconsin, in 1907 as the child in The Kreutzer Sonata. Hibbard trained with the Poli Stock Company in Hartford, Connecticut, and Washington, D.C. Soon she performed in Officer 666, Ready Money, and Stop Thief. She spent a year in vaudeville with Lynne Overman in a rendition of The Highest Bidder.

Hibbard first came to theatrical prominence as the ingenue lead in Rock-a-Bye Baby in 1918. The play was staged at the Rialto Theater in New York City with the ingenue role being the primary part in the cast. She graduated from drama school in New York before being sent to train under the Selwyns. The New York Times described Hibbard as a combination of Madge Kennedy and Marguerite Clark in appearance.

One of her best-received roles was chorus girl Dot Miller in Ladies of the Evening, performed at the Lyceum Theater in 1924. Two years after she gained critical acclaim as the brunette partner of Lorelei Lee in Gentlemen Prefer Blondes. She made her London debut in the same part in 1928. Hibbard played the role of Ethel Brooks at the Belasco Theater in September 1929 in a production of The Door Between. Her final Broadway appearance was in December 1932 at the Belasco Theater. She played Lulu Corliss in Anybody's Game.

Marriage and death[edit]

Edna Hibbard was married to Lester Bryant at the time of her death. Earlier marriages were to John C. Seager, Jr., Treasurer of the Seager Steamship Company; Stuart Gage; playwright Philip Dunning,^[1] and James Dunne, who served as a private in France in World War I. On October 9, 1918, Edna gave birth to a son, David, who was given up for adoption. She died in 1942 at Mother Cabrini Hospital, 611 Edgecombe Avenue, New York City, at the age of 47.

Partial filmography[edit]

• The Fight (1915)
• The Apaches of Paris (1915)
• The Weavers of Life (1917)
• Island Wives (1922)

SYMONA BONIFACE / (March 5, 1894 – September 2, 1950) was an American film actress,

 

SYMONA BONIFACE /  

(March 5, 1894 – September 2, 1950) 

was an American film actress, 

Symona Boniface (1894-1950) was a bit player in films who enjoyed larger supporting parts in comedy shorts, in particular those of Three Stooges. She has been called the equivalent of the Stooges’ Margaret Dumont, as she is most frequently cast as a grand dame in their films, included expressly to have her dignity affronted by the comedy team.

The 1910 census suggests that she was the daughter of distinguished Broadway actor George C. Boniface, who’d been in the original American productions of The Black Crook and Trelawney of the “Wells”. She is not normally listed among his children; she was the product of a second marriage. Symona worked in stock theatre for many years as an actress, playwright and occasional producer.

Her first film was the silent Charley Chase short The Caretaker’s Daughter (1925). Nearly 150 credits followed. The comedy greats she supported included Chase, Laurel and Hardy, Our Gang, Clark and McCullough, Andy Clyde, Anita Garvin & Peanuts Byron, Thelma Todd & Zasu Pitts, Buster Keaton, Abbott and Costello, and most frequently (and prominently) The Three Stooges. Her last credit is for the Stooges comedy Scheming Schemers (1956) although her scenes in this film were composed of stock footage.

In addition to shorts, she also appeared in well-known features such as Show Girl (1928), The Black Cat (1934), The Count of Monte Cristo (1934), Broadway Bill (1934), The Last Days of Pompeii (1935), Ninotchka (1939), Woman of the Year (1942), Wilson (1944), Earl Carroll Sketchbook (1946), The Jolson Story (1946), The Beast with Five Fingers (1946), and Beware of Blondie (1950).

Symona BONIFACE appeared in :

	1950 - Appointment with Danger
	1950 - Rogues of Sherwood Forest
	1948 - The Man from Colorado
	1947 - Angel and the Outlaw
	1946 - The Notorious Lone Wolf
	1946 - Gallant Journey
	1946 - The Beast with Five Fingers
	1944 - Madame Parkington
	1943 - Wilson
	1943 - The Fallen Sparrow
	1941 - Woman of the Year
	1939 - Ninotchka
	1938 - In early Arizona
	1936 - That Girl from Paris
	1934 - Broadway Bill
	1934 - The Black Cat
	1934 - The Count of Monte Cristo
	1934 - Easy to Love
	1933 - Tarzan the fearless
	1933 - Beauty for Sale
	1932 - Arsène Lupin
	1932 - Pack up your troubles
	1928 - The Mysterious Lady

Scheming Schemers (1956)
Appointment with Danger (1951)
Between Midnight and Dawn (1950)
Two Roaming Champs (1950)
Pirates of the High Seas (1950)
Rogues of Sherwood Forest (1950)
Beware of Blondie (1950)

SURYA SEN ,FREEDOM FIGHTER ,BRITIS H ARMOUR ATTACKED/SEIZED ON 1930 APRIL18 BORN MARCH 22, 1894

SURYA SEN ,FREEDOM FIGHTER ,BRITIS H ARMOUR ATTACKED/SEIZED ON 1930 APRIL18 BORN MARCH 22, 1894

ஒருநாள் எனது சுதந்திர இந்தியா ஒளிரும் – சூரியா சென் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரர்
September 30, 2018 magaram.in தமிழகம், தேசிய செய்திகள் 0

Surya Sen
வெள்ளையர்கள் இவரைத் தூக்கில் போடுவதற்கு முன்பு இவரது பற்களை சுத்தியால் அடித்து உடைத்தார்கள்; நகங்களை பிடுங்கினார்கள் ; எலும்புகளை உடைத்து நோகடித்தனர். நினைவிழந்த நிலையில் இவரை தூக்கு மேடையில் ஏற்றினர்.

அவ்வளவு வெறி – குரூரம்;வன்மம். கேட்டால் அவர்களது கடவுள் அன்பே வடிவானவர்!

இவர் கடைசியாக சொன்ன வார்த்தைகள் – “ஒருநாள் எனது சுதந்திர இந்தியா ஒளிரும்”.

பாட புத்தகங்களில் இவர் இல்லை. காரணம் இவர் பெயரில் காந்தி இல்லை. பத்திரிகைகள் இவரை எழுதாது. ஏனெனில் அவற்றின் உண்மை எஜமானர்களான வெள்ளையனை உண்மையாக உறுதியாக எதிர்த்தவர்.

மாஸ்டர் தா என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட சூர்யா சென் தான் இவர். சுதந்திரப் போராளி.

மார்ச் 22 இவருடைய பிறந்த நாள் நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் சத்தம் இல்லாமல் கடந்து போனது.

சூர்யா சென் தூக்கு கயிற்று முன்பு கூறிய வார்த்தைகள்

“மரணம் என் வாழ்க்கையின் வாசற் கதவைத் தட்டுவது என் காதில் கேட்கிறது. என் மனம் எல்லையற்ற பெருவெளியை நோக்கி மெல்லப் பறக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

விழி மூடும் இந்த மரணப் பொழுதில் என் நண்பர்களிடம் நான் ஒன்றை மட்டும் என் நினைவாக விட்டுச் செல்கிறேன்.

அதுதான் ‘சுதந்திர இந்தியா’ என்ற என் பொற்கனவு.

தோழர்களே! இந்தக் கனவை நனவாக்க நம் லட்சியத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லுங்கள். எந்த நிலையிலும் ஓரடிகூடப் பின்வாங்க முயல வேண்டாம்.

நம் தேசத்தின் அடிமைப் பொழுது முடிந்துவிடும். சுதந்திரத்தின் ஒளிக்கதிர்கள் பொன்னொளி வீசுவதைக் காணுங்கள். எல்லோரும் எழுங்கள், அவநம்பிக்கை அடையாதீர்கள். வெற்றி விரைவில் வந்து சேரும்” – இது தூக்கில் தொங்விடப்படுவதற்கு முன்பு சூர்யா சென் எழுதிய கடிதத்தில் இடம் பெற்றிருந்த அறைகூவல்.
………………………………………………

சூர்யா சென் வாழ்க்கை வரலாறு:

இந்திய விடுதலைப் போரின் புரட்சித் தலைவர்களில் முதன்மையானவர், தேசபக்தி உணர்வு கொண்ட இளைஞர்களைத் திரட்டி புரட்சி படை அமைத்து, பிரிட்டிஷ் இராணுவத்துடன் நேருக்கு நேர் போரிட்டவர், தாய் நாட்டின் விடுதலைக்கு தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்டவர். அவர் தான் புரட்சிப் போராளி சூர்யாசென்.

சூர்யா சென் சிட்டகாங் மாவட்டத்தில் ராசூன் அருகில் உள்ள நோப்பரா கிராமத்தில் 1894-ஆம் ஆண்டு மார்ச் திங்கள் 22ஆம் நாள் பிறந்தார். தமது மாமாவின் ஆதரவில் வளர்ந்தார்.

பெர்ஹாம்பூர் கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார். கல்லூரியில் பயிலும் போது ‘யுகாந்தர்’ என்ற புரட்சிகர இளைர் இயக்கத்தினை 1918ஆம் ஆண்டு ஏற்படுத்தினார். தமது வாழ்க்கையை தாய் நாட்டின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணிக்க உறுதிபூண்டார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை அகற்றுவதற்கு ஆயுதம் தாங்கிய கொரில்லாப் போர் முறையே உகந்தது என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் அவர் பணிபுரிய விரும்பவில்லை. ஆங்கிலக் கல்வி முறைக்கு மாற்றாகத் தேசப்பற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட தேசியக் கல்வி அளிக்கும் பள்ளியை உருவாக்கி, அவரே ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார். மக்கள் அவரை அன்புடன் ‘மாஸ்டர்தா’ (ஆசிரிய சகோதரர்) என்று அழைத்தனர்.

காங்கிரஸ் கட்சியின் அகிம்சா வழி முறையை சூர்யாசென் ஏற்கவில்லை. காந்தியடிகளின் திட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது என்று சூர்யாசென் அறிவித்தார். சிட்டகாங்கை தளமாகக் கொண்டு செயல்பட்ட சூர்யாசென்னின் புரட்சிப் படையில் கணேஷ் கோஷ், சுபோத் சௌத்ரி, லோக்நாத் பால், ஆனந்த் குப்தா, பணீந்திர நந்தி, ஆனந்த் சிங், சகாய்ராம் தாஸ், பக்கீர் சென், லால்மோகன் சென், சுகேந்து தஸ்தகீர், ரணதீர் தாஸ் குப்தா, அணில் பந்து தாஸ், நந்திசின்ஹா, சுபோத்ராய், தாரகேஸ்வர் தஸ்தகீர், பிரசன்ன தாலுக்தார், சுபேந்திர தாஸ் முதலிய படித்த இளைஞர்களும், பிரிதிலதா வடகேர், கல்பனா தத் முதலிய வீராங்கனைகளும் சேர்ந்தனர். அந்த இளைஞர்களுக்கு இராணுவப் பயிற்சியும், துப்பாக்கிச் சுடும் பயிற்சியும், வெடிகுண்டு தயாரித்தல் மற்றும் உபயோகப்படுத்துவதற்கான பயிற்சியும் அளிக்கப்பட்டது. சூர்யாசென் அமைத்த புரட்சிப் படையில் பயிற்சி பெற்ற நூற்று ஐம்பது இளைஞர்கள் இணைந்து செயல்பட்டனர்.

அஸ்ஸாம்-பெங்கால் ரயில்வே’யின் கருவூலத்தை பட்டப்பகலால், சுட்டெரிக்கும் சூரிய வெளிச்சத்தில் 1923ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 23ஆம் நாள் தமது புரட்சிப்படை தோழர்களுடன் தாக்கிச் சூரையாடினார். சூர்யா சென் போலீசியிருந்து தப்பிச் சென்று தலைமறைவாகிவிட்டார். ஆனால் சூர்யா சென் 1926ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டு, விசாரணையின்றி சிறையிலடைக்கப்பட்டார். பின்னர் 1928ஆம் ஆண்டு விடுதலை செய்யப்பட்டார்.

சிட்டகாங் நகரம் இன்றைய வங்காள தேசத்தின் கீழக்கரை துறைமுக நகரங்களில் முக்கியமானது ஆகும். ஒரு பக்கம் கடல், மறுபக்கம் ஏற்ற இறக்கங்களும் அடர்த்தியான காடுகளும் கொண்ட ஜலாலாபாத் மலைத் தொடர் மற்றும் மலைச் சரிவுகளுக்கு மத்தியில் அமைந்துள்ள அந்த நகரம் கொரில்லாப் போர் முறைக்கு மிகவும் உகந்த இடம்.

சிட்டகாங் துறைமுகப் பட்டிணத்தில் பிரிட்டிஷ் அரசு ஆயுதக் கிடங்கு ஒன்றை அமைத்திருந்தது. வங்கப் புரட்சியாளர்களை ஒடுக்குவதற்கு அங்கிருந்துதான் பிரிட்டிஷ் போலீசாருக்கும், இராணுவத்தினருக்கும் ஆயுதங்கள் வழங்கப்பட்டு வந்தது.

அந்த ஆயுதக் கிடங்கை கைப்பற்றி சிட்டகாங் நகரை சுதந்திர நகராகப் பிரகடனப்படுத்த வேண்டுமென்று, ‘இந்துஸ்தான் குடியரசு இராணுவம்’என்ற புரட்சிப் படையின் தளபதியை சூர்யாசென்னும் அவரது தோழர்களும் திட்டமிட்டனர்.

சிட்டகாங்க ஆயுதக் கிடங்கை கைப்பற்றும் திட்டம் 1930 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 18 ஆம் தேதி செயல்படுத்தப்பட்டது. புரட்சித் தளபதி சூர்யா சென் தலைமையில் 125 புரட்சி வீரர்கள் ஆயுதக் கிடங்கை முற்றுகையிட்டனர்.

பிரிட்டிஷ் இராணுவ வீரர்கள் மீது வெடிகுண்டுகளை வீசினார்கள். எதிர்த்துப் போரிட்ட பிரிட்டிஷ் இராணுவ வீரர்களை துப்பாக்கியால் சுட்டுப் பொசுக்கினார்கள். வாள் வீச்சால் பலரை பலி கொண்டனர். புரட்சிப் படையின் ஒரு பிரிவு ஆயுதக் கிடங்கை சுற்றி வளைத்தது. மற்றொரு பிரிவு தொலைபேசி நிலையத்தை தகர்த்தெறிந்து தகவல் தொடர்பை துண்டித்தது. இன்னொரு பிரிவு இரயில் தண்டவாளங்களைத் தகர்த்து போக்குவரத்தைத் தடுத்தது. நான்காவது பிரிவு துறைமுகத்தை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தது. ஆயுதக் கிடங்கில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த துப்பாக்கிகளையும், வெடிகுண்டுகளையும் மூட்டைகளாக் கட்டி எடுத்துக் கொண்டு, ஆயுதக் கிடங்கை தீ வைத்து கொளுத்தினர். ஆயுதக் கிடங்கின் பிரிட்டிஷ் தளபதி மேஜர் பெர்ரோல் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

ஆயுதக் கிடங்கு சூரையாடப்படுவதை கேள்வியுற்ற பிரிட்டிஷ் அரசு, கூர்க்கா படைப் பிரிவின் தளபதி ஜான்சன் தலைமையில் பிரிட்டிஷ் இராணுவம் விரைந்த வந்தது. தாக்குதல் தீவிரமடைந்தது. பிரிட்டிஷ் இராணுவத்தினர் 75 பேர் கொல்லப்பட்டனர். புரட்சியாளர்கள் 42 பேர் வீரமரணமடைந்தனர். சூர்யசென் தலைமையிலான புரட்சிப்படை ஆயுத மூட்டைகளுடன் சிட்டகாங் நகரைக் கடந்து, ஜலாலாபாத் மலைப் பகுதிக்கு தப்பிச் சென்றது. 1930 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 18 முதல் 22 ஆம் தேதிவரை நடைபெற்ற போரில் தேவி குப்தா, மனோரஞ்சன் தாஸ், ரஜத்சென், சுதேஷ்ராய், அமரேந்திர நந்தி முதலிய புரட்சிப் படையின் வீரர்களும் களப்பலியானார்கள். புரட்சிப் படையின் வீரர்கள் சிலரை பிரிட்டிஷ் படையினர் கைது செய்தனர்.

சூர்யா சென் தலைமையில் தப்பிச் சென்ற புரட்சிப் படையினர் ‘காலகட்டம்’ என்ற கிராமத்தில் சாவித்திரியம்மாள் என்ற விதவைத்தாயின் குடிசையில் தங்கி தலைமறைவு வாழ்க்கை நடத்தினார். சூர்யாசென் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் விவசாயக் கூலியாகவும், பால்காரராகவும், புரோகிதராகவும், வீட்டு வேலைக்காரராகவும் வேடமிட்டு பல பணிகளைச் செய்தார்.

சூர்யா சென் தலைக்கு பிரிட்டிஷ் அரசு பத்தாயிரம் ரூபாய் விலை வைத்தது. ஆனால், பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு கிராம மக்கள் யாரும் காட்டி கொடுக்க முன்வரவில்லை. மாறாக பாதுகாப்பு அளித்தனர்.

பிரிட்டிஷ் அரசின் காவல்துறை எப்படியோ மோப்பம் பிடித்து, புரட்சித் தளபதி சூர்யா சென்னும் அவரது தோழர்களும் ‘காலகட்டம்’ கிராமத்தில் தலைமறைவாகத் தங்கியுள்ளனர் என்பதை தெரிந்து கொண்டனர்.

பிரிட்டிஷ் இராணுவ கேப்டன் கெம்சன் என்பவனின் தலைமையில் இராணுவம் புறப்பட்டு, மறைந்திருந்த புரட்சியாளர்களை சுற்றி வளைத்தது. சூர்யா சென்னும் அவரது புரட்சித் தோழர்களும் வீரமுடன் போரிட்டனர். புரட்சியாளர்கள் வீசிய வெடிகுண்டுக்கு கேப்டன் கெம்சன் பலியானான். சூர்யா சென்னும், அவரது புரட்சித் தோழர்களும் தப்பிச் சென்றனர்.

தலைமறைவான சூர்யா சென், கைராலா என்ற கிராமத்தில் தமது உறவினராக நேத்ரா சென் என்பவர் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். பிரிட்டிஷ் அரசு அறிவித்த பத்தாயிரம் ரூபாய் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு நேத்ரா சென் பிரிட்டிஷ் அரசின் காவல்துறைக்கு தகவல் தெரிவித்து விட்டான். துரோகி கேப்டன் கேமரான் தலைமையில் பிரிட்டிஷ் போலீஸ் படை கணப்பொழுதில் வீட்டைச் சுற்றி வளைத்து சூர்யா சென்னை கைது செய்தது. ஒரு துரோகி காட்டிக் கொடுத்ததால் பிரிட்டிஷ் அரசு சூர்யா சென்னை கைது செய்து சிறையிலடைத்தது,

நேத்ரா சென்னின் துரோகத்தை அவனுடைய மனைவி சாவித்திரி தேவியால் ஏற்க முடியவில்லை. ஒருநாள் மாலைப் பொழுதில் தனது கணவனுக்கு உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது சூர்யா சென்னின் புரட்சிப் படையின் வீரன் ஒருவன் வீட்டிற்கு வந்து காட்டிக் கொடுத்த துரோகி நேத்ரா சென்னின் தலையை வெட்டி வீசினான். சாவித்திரி தேவி அதை மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பிரிட்டிஷ் அரசின் போலீஸ் சாவித்திரி தேவியிடம், நேத்ரா சென்னை வெட்டிக் கொன்றது யார் என விசாரணை மேற்கொண்டது. அப்போது அவள், “கொலையாளியைத் தெரியும், ஆனால் கூற முடியாது”, என்றாள் துணிச்சலுடன்.

நேத்ரா சென் என்ற ஒரு தேசச் துரோகிக்கு மனைவியாக வாழ்க்கைப்பட்டதற்காக நான் வருந்துகிறேன். என் கணவன் இந்த சிட்டகாங் கண்டெடுத்த நாயகனைக் காட்டிக் கொடுத்த கயவன். அதன் மூலம் இந்தியத் தாயின் முகத்தில் மாறாத வடுவை உருவாக்கிவிட்டான். அதனால், அந்த நீசனைக் கொன்றவனின் பெயரை நான் கூற விரும்பவில்லை. எங்கள் ‘மாஸ்டர்தா’ சூர்ய சென்னை நீங்கள் தூக்கிலிடுவீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். நாங்கள் அவரை நேசிக்கிறோம். அன்பு ததும்ப எங்கள் நெஞ்சத்தில் வைத்து வணங்குகிறோம். “சூர்யா’ என்றால் சூரியன். ஆம், எங்கள் சூரியனின் புகழ் என்றும் மறையாது. இந்திய வரலாற்றில் சூர்யா சென் பெயர் என்றும் நீங்காது, சுடர் ஒளியாக பரவும்”- என்று அறிவித்தாள் சாவித்திரி தேவி.

சிட்டகாங் சதி வழக்கு சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் 1930 ஆம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் தொடங்கியது. 29 மாதங்கள் தொடர்ச்சியாக வழக்கு விசாரணை நடைபெற்றது.

இந்த சதி வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட சிலர் பிரிட்டிஷ் போலீசாரின் சித்ரவதைத் தாளாமல் புரட்சி இயக்கத்தைப் பற்றிய தகவல்களை கூறி விடுவார்களோ என்ற அச்சம் ஏற்பட்ட போது, தளபதி சூர்யா சென் கட்டளைப்படி, ஆனந்த்சிங் என்ற புரட்சி வீரர் போலீசாரிடம் தாமாகவே சரணடைந்து, சிறைக்குள் சென்று பிடிபட்ட புரட்சி வீரர்களைச் சந்தித்து எந்தவிதத் தகவலையும் பிரிட்டிஷாரிடம் கூறாமல் தடுத்துவிட்டார். புரட்சிக்காரர்கள் தமக்காக வாதாட வழக்கறிஞர்களை அமர்த்தவில்லை. குற்றத்தை மறுக்கவில்லை. முhறாக அதை நியாயப்படுத்தி வாதாடினார்கள்.

சூர்யா சென் கட்டளைப்படி, 1932 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 23 ஆம் தேதியன்று, பிரிதிலதா வடேகர் சில புரட்சித் தோழர்களை அழைத்துக் கொண்டு பஹார்தலி என்ற இடத்தில் உள்ள ‘அய்ரோப்பியர் கிளப்’பை தாக்கினார்.

ஆங்கிலேய உயர் அதிகாரிகள் கிளப்பில் மாலை நேரத்தில் மது அருந்தி, சீட்டாடி, நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே ஒரே இடத்தில் கூடியுள்ள ஆங்கிலேய அதிகார வெறிபிடித்தவர்கள் அனைவரையும் வெடிகுண்டு வீசிக் கூண்டோடு கொன்றழிக்க வேண்டும் என்று பிரிதிலதாவிற்கு கட்டளையிட்டார் சூர்யாசென்.

திட்டமிட்டபடி, இரண்டு புரட்சித் தோழர்கள் கோச் வண்டியில் கிளப்புக்குள் முன்புற வழியாக நுழைந்தனர். மற்ற தோழர்கள் பின்புற வழியாக நுழைந்தனர். பிரிதிலதா கரம் உயர்த்தி ஆணையிட்டதும், கிளப்புக்குள் வெடிகுண்டுகளை சரமாறியாக வீசினார்கள். வெடிகுண்டு வீச்சில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் மது மயக்கத்தில் தள்ளாடிக் கொண்டு, பயந்து பீதியில் மூலைக்கொருவராய் ஓடி ஒளிந்தனர். ‘ஒருவனைக் கூட உயிர் தப்பவிடாமல் சுட்டுத் தள்ளுங்கள்’ என்று பிரிதிலதா உத்தரவிட்டார். தானும் தம்மிடம் இருந்த துப்பாக்கியால் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளை சுட்டுத் தள்ளினார். பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் பலர் துப்பாக்கிச் சூட்டில் மாண்டனர்.

பிரிதிலதாவை பிரிட்டிஷ் காவலர்கள் சுற்றி வளைத்தனர். இனிமேல் தப்ப முடியாது என்ற நிலையில் தமது இடுப்பில் செருகியிருந்த ‘பொட்டாசியம் சயனைட்’ டை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

பிரிதிலதா தற்கொலை செய்து கொள்ளும் முன்பு “இதோ என் துப்பாக்கி. இதை எடுத்துச் சென்று நம் தலைவரிடம் கொடுங்கள். போகும் வரை முடிந்த மட்டும் வெள்ளை நாய்களை சுட்டுப் பொசுக்குங்கள், இதுதான் என் கடைசி விருப்பம். அனைவரும் தப்பி விடுங்கள். தலைவருக்கு என் இறுதி வணக்கம்” என்று முழங்கினார்.

பிரிட்டிஷ் காவல்படையினர் பிரிதிலதாவின் பிணத்தைத்தான் கைப்பற்ற முடிந்தது. இறுதிவரை அந்த புரட்சி வீராங்கனையின் நிழலைக் கூடத் தொடமுடியவில்லை.

சிட்டகாங் ஆயுதக் கிடங்கு வழக்கில் சிறப்பு நீதிமன்றம் 1933ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் தமது தீர்ப்பை வெளியிட்டது. அத்தீர்ப்பில் அனந்த சிங் மற்றும் 12 புரட்சியாளர்கள் ஆயுள் முழுவதும் நாடு கடத்தப்பட வேண்டும் எனவும், மற்ற புரட்சியாளர்களுக்கு ஐந்தாண்டு சிறைத் தண்டனையும் அளிக்கப்பட்டது. சூர்யா சென் மற்றும் தாரகேஸ்வர் தஸ்தகீர் இருவருக்கும் தூக்குத் தண்டனை அளிக்கப்பட்டது.

சிட்டகாங் மத்திய சிறையில் 1934 ஆம் ஆண்டு சனவரி மாதம் 12 ஆம் நாள் சூர்யா சென்னும், தாரகேஸ்வர் தஸ்தகீரும் தூக்கிலிடப்பட்டனர். தூக்குத் தண்டனை அளிக்கப்பட்ட சூர்யாசென், தாரகேஸ்வர் ஆகிய இருவரும் சிட்டகாங் சிறைச் சாலையில் சித்ரவதை செய்யப்பட்டு அடித்தே கொல்லப்பட்டனர் என்றும், அவர்கள் பிணத்தைத்தான் ஆங்கிலேய ஆட்சியினர் தூக்கிலிட்டனர் என்பது பின்னர் நிரூபிக்கப்பட்டது. பின்னர் அவர்களின் சடலங்களை பிரிட்டிஷ் போர்க்கப்பலில் எடுத்துச் சென்று நடுக்கடலில் வீசியெறிந்து தங்களது வெறியைத் தீர்த்துக் கொண்டனர்.

இந்திய விடுதலைக்காக புரட்சிப்படை அமைத்து பிரிட்டிஷ் அரசின் இராணுவத்துடன் நேருக்கு நேர் நின்று போரிட்ட வீர வரலாறு சூர்யா சென்னுக்கு மட்டுமே உண்டு. ஆண்களோடு, பெண்களும் புரட்சிப் படையில் இணைந்து போராடிய வரலாறு சூர்யா சென்னின் புரட்சிப் படைக்கே உண்டு

SURYA SEN FREEDOM FIGHTER 1894 MARCH 22- 1934 JANUARY 12

SURYA SEN FREEDOM FIGHTER 

1894 MARCH 22- 1934 JANUARY 12

இவரை யாரென்று நமக்குத் தெரியாது.

வெள்ளையர்கள் இவரைத் தூக்கில் போடுவதற்கு முன்பு இவரது பற்களை சுத்தியால் அடித்து உடைத்தார்கள்; நகங்களை பிடுங்கினார்கள் ; எலும்புகளை உடைத்து நோகடித்தனர். நினைவிழந்த நிலையில் இவரை தூக்கு மேடையில் ஏற்றினர்.அவ்வளவு வெறி;குரூரம்;வன்மம். கேட்டால் அவர்களது கடவுள் அன்பே வடிவானவர்!

இவர் கடைசியாக சொன்ன வார்த்தைகள் - "ஒருநாள் எனது சுதந்திர இந்தியா ஒளிரும்".

பாட புத்தகங்களில் இவர் இல்லை. காரணம் இவர் பெயரில் காந்தி இல்லை. பத்திரிகைகள் இவரை எழுதாது. ஏனெனில் அவற்றின் உண்மை எஜமானர்களான வெள்ளையனை உண்மையாக உறுதியாக எதிர்த்தவர்.மாஸ்டர் தா என்று அன்போடு அழைக்கப்பட்ட சூர்யா சென் தான் இவர். சுதந்திரப் போராளி.மார்ச் 24 இவருடைய பிறந்த நாள் நூற்றாண்டு கடந்து போனது.

ஆனால் நாம் படிக்கிறோம் - "காந்தி தாத்தாவும் நேரு மாமாவும் போராடி சுதந்திரம் வாங்கித் தந்தார்கள்!"

வங்காளப்புரட்சி இயக்கத்தைத் தலைமையேற்று நடத்தியவர் சூரியாசென்.சிட்டகாங் என்ற இடத்தில் ஆங்கிலேயர்களின் ஆயுதக்கிடங்கைக் கைப்பற்றிய சூரியாசென்.ஜலாலாபாத் மலைப்பகுதியில் ஏப்ரல் 22,1930 ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டீஷாரை எதிர்த்தார்.பிப்ரவரி 16,1933இல் கைது செய்யப்பட்ட சூரியாசென் ஜுன் 12,1934 இல் தூக்கிலிடப்பட்டார்.பகத்சிங் வரலாற்றை முக்கால்வாசி மறைத்த காங்கிரஸ் சூரியாசென் வரலாற்றை முழுவதும் மறைத்துவிட்டது.

Surya Sen, also called Surjya Sen (Bengali: সূর্য সেন, Surjo Sen) (22 March 1894 – 12 January 1934) was an Indian revolutionary who was influential in the Indian independence movement against British rule in India and is best known for leading the 1930 Chittagong armoury raid.

Sen was a school teacher by profession and was popularly known as Master Da ("da" is a honorific suffix in Bengali language). He was influenced by the nationalist ideals in 1916 while he was a student of B.A. in Behrampore College.[1] In 1918, he was selected as president of the Indian National Congress's Chittagong branch.[2]

Sen was known for recruiting a group of young and passionate revolutionaries known as the Chittagong group including Anant Singh, Ganesh Ghosh and Lokenath Baul, who fought against the British stationed in Chittagong.[3]

He was an active participant in the Non-co-operation movement and was later arrested and imprisoned for 2 years from 1926 to 1928 for his revolutionary activities. A brilliant and inspirational organiser, Sen was fond of saying "Humanism is a special virtue of the revolutionary."[3]

After the Chittagong raid in 1930 and a fierce battle where over 80 British troops and 12 revolutionaries were killed, Sen and other surviving revolutionaries dispersed into small groups and hid in neighbouring villages, launching raids on government personnel and property. Sen was arrested on 16 April 1933, tried and was hanged on 12 January 1934. Many of his fellow revolutionaries were also caught and sentenced to long periods of imprisonment.[3].Early life

Sen wanted for 10,000 taka, poster distributed by the Inspector general of the Police Division of Undivided Bengal in 1932.
Sen was born on 22 March, 1894[4] in a Kayastha family at Noapara, under Raozan Upazila in Chittagong. His father Ramaniranjan Sen was a teacher. In 1916, when he was a B.A. student in Berhampore College he learned about Indian freedom movement from one of his teachers. He felt attracted towards revolutionary ideals and joined the revolutionary organisation Anushilan Samity. After completing his studies he returned to Chittagong in 1918 and became a Mathematics teacher at National school, Nandankanan. At that time, Indian National Congress was the most prominent political party there.[citation needed]

Chittagong armoury raid

Main article: Chittagong armoury raid
Sen led a group of revolutionaries on 18 April 1930 to raid the armoury of police and auxiliary forces from the Chittagong armoury.[5] The plan was elaborate and included seizing of arms from the armoury as well as destruction of communication system of the city (including telephone, telegraph and railway), thereby isolating Chittagong from the rest of British Raj.[5] However, although the group gained the arms, they failed to get capture the ammunition. They hoisted the Indian National Flag on the premises of the armoury, and then escaped. A few days later, a large fraction of the revolutionary group was cornered in the nearby Jalalabad Hills by the British troops. In the ensuing fight, twelve Revolutionaries died, many were arrested, while some managed to flee, including Sen.[5]

Arrest and death
Sen stayed in hiding, and kept moving from one place to another. Sometimes he took up a job as a workman, a farmer, a priest, a house worker or even hid as a pious Muslim. This is how he avoided being captured by the British.

He hid in the house of a man called Netra Sen. But Netra Sen informed the British of his hiding place, and the police came and captured him in February 1933. Before Netra Sen could be rewarded by the British, a revolutionary came into his house and beheaded him with da (a long knife). As Netra Sen's wife was a big supporter of Surya Sen, she never disclosed the name of the revolutionary who killed Netra Sen. Another revolutionary named Tarakeswar Dastidar was also hanged together with Sen, after being brutally tortured by the British.

His last letter was written to his friends and said: "Death is knocking at my door. My mind is flying away towards eternity. At such a pleasant, at such a grave, at such a solemn moment, what shall I leave behind you? Only one thing, that is my dream, a golden dream – the dream of free India. Never forget the date, 18th of April, 1930, the day of the eastern Rebellion in Chittagong. Write in red letters in the core of your hearts the names of the patriots who have sacrificed their lives at the altar of India’s freedom."

The gallows in Chittagong Central Jail, where Sen was hanged. The Government of Bangladesh has designated it a historical monument.
In popular media
Indian film director Ashutosh Gowariker directed the film Khelein Hum Jee Jaan Sey (2010) about Sen's life. Actor Abhishek Bachchan played the role of Sen.[6] Another film Chittagong (2012) directed by Bedabrata Pain was about Sen's armoury raid. Manoj Bajpayee played the leading role.[7]




Tarakeswar Dastidar (Death: January 12, 1934) was an Indian independence activist. He participated in the Chittagong armoury raid, along with Surya Sen and others on 18 April 1930.

Revolutinary activities
Dastidar was born in Saroatali, Chittagong, in British India. He joined in the Indian Republican Army, a revolutionary group led by Masterda Surya Sen. In 1930 he was seriously injured by a blast while manufacturing of bombs. Dastidar was one of the leader of this underground group. In 18 April 1930 he guided a group of youth revolutionaries to raid the police armoury of Chittagong. After the arrest of Masterda, he took charge and directed the movement. Dastidar was arrested on 18 May 1933 after an armed encounter with police force at Gahira village in the house of Purna Talukdar.[1][2]

Death

After the trial he was sentenced to death on 14 August 1933.[3] After severe torture Dastidar was hanged along with Surya Sen in Chittagong jail on 12 January 1934.[1][4][5]

OLIVE THOMAS , AMERICAN SILENT FILM ACTRESS 1894 OCTOBER 20-SEPTEMBER 10,1920

OLIVE THOMAS ,

AMERICAN SILENT FILM ACTRESS 

1894 OCTOBER 20-SEPTEMBER 10,1920

Olive Thomas (born Oliva R. Duffy[1]; October 20, 1894 – September 10, 1920) was an American silent-film actress and model.

Thomas began her career as an illustrator's model in 1914, and moved on to the Ziegfeld Follies the following year. During her time as a Ziegfeld girl, she also appeared in the more risqué show The Midnight Frolic. In 1916, she began a successful career in silent films and would appear in more than 20 features over the course of her four-year film career. That year she also married actor Jack Pickford, the younger brother of fellow silent-film star Mary Pickford.

On September 10, 1920, Thomas died in Paris five days after ingesting her husband's syphillis medication, mercury bichloride, that brought on acute nephritis. Although her death was ruled accidental, news of her hospitalization and subsequent death were the subject of speculation in the press. Thomas' death has been cited as one of the first heavily publicized Hollywood scandals

Early life
Oliva R. Duffy was born in Charleroi, Pennsylvania, but often claimed her birth name was Oliveretta Elaine Duffy.[2] She was the eldest of three children born to James and Rena Duffy, both of whom were of Irish descent. She had two brothers: James (born 1896) and William (born 1899).[3] Thomas later helped both of her brothers to secure work in the film industry; after serving in the Marines in France during World War I, William worked as a cameraman, and James worked as an assistant director.[4] At the time of her death, both brothers were employed by Selznick Productions.[5]

Her father, James Duffy, a steelworker, died in a work-related accident in 1906. After his death, the family moved to McKees Rocks, Pennsylvania, a small mill town. Thomas and her brothers often stayed with their grandparents while her mother Rena worked in a local factory. Rena Duffy later married Harry M. Van Kirk, a worker on the Pittsburgh and Lake Erie Railroad. The two had a daughter, Harriet, who was born in 1914 and died in a car accident in 1931.[3]

Thomas left school at the age 15 to help support her siblings. She got a job selling gingham at Joseph Horne's department store for $2.75 per week (equivalent to $73.95 in 2018).[6] In April 1911, aged 16, she married Bernard Krug Thomas in McKees Rocks. During the two-year marriage, she reportedly worked as a clerk in Kaufmann's, a major department store in Pittsburgh. After their separation in 1913, Thomas moved to New York City and lived with a family member. She later found work in a Harlem department store.[2]

Career
Modeling

Between Poses by Penrhyn Stanlaws, 1915
In 1914, Thomas entered and subsequently won the "Most Beautiful Girl in New York City" contest held by Howard Chandler Christy, a commercial artist. Winning the contest helped establish her career as an artists' model, and she would later pose for Harrison Fisher, Raphael Kirchner, Penrhyn Stanlaws, and Haskell Coffin. Thomas was featured on many magazine covers, including that of the Saturday Evening Post.[7][8]

Stage
Fisher wrote a letter of recommendation to Florenz Ziegfeld, Jr., resulting in Thomas' being hired for the Ziegfeld Follies. However, Thomas later disputed this, claiming she "walked right up and asked for the job".[8] She made her stage debut in the Ziegfeld Follies of 1915 on June 21, 1915. Thomas' popularity in the Follies led to her being cast in Ziegfeld's more risqué Midnight Frolic show. The Frolic was staged after hours in the roof garden of the New Amsterdam Theatre. It was primarily a show for famous male patrons who had plenty of money to bestow on the young and beautiful female performers. Thomas received expensive gifts from her admirers; it was rumored that German Ambassador Albrecht von Bernstorff had given her a $10,000 string of pearls.[9]

During her time in The Follies, Thomas began an affair with Florenz Ziegfeld.[10] Ziegfeld, who was married to actress Billie Burke, had affairs with other Ziegfeld girls, including Lillian Lorraine and Marilyn Miller (who would later marry Thomas' widower Jack Pickford).[11][12] Thomas ended the affair with Ziegfeld after he refused to leave Burke to marry her.[13]

Memories of Olive by Alberto Vargas, 1920
Thomas continued modeling while appearing in the Follies. She became the first "Vargas Girl" after she posed for a portrait painted by Peruvian artist Alberto Vargas.[14] The portrait, titled Memories of Olive, features Thomas nude from the waist up while clutching a rose. The portrait was reportedly commissioned by Florenz Ziegfeld but Vargas later denied this claim. Ziegfeld purchased and hung the portrait in his office at the New Amsterdam Theatre. Vargas, who called Thomas "one of the most beautiful brunettes that Ziegfeld ever glorified," kept a copy of the painting for his personal collection.[15]

Silent films
In July 1916, Thomas signed with the International Film Company.[16] She made her on-screen debut in "Episode 10" of Beatrice Fairfax, a film serial. In 1917, she made her full-length feature debut in A Girl Like That for Paramount Pictures.[17]

Thomas in Out Yonder, 1919
That same year, she signed with Triangle Pictures.[18] Shortly after, news broke of her engagement to actor Jack Pickford, whom she had married a year prior. Thomas and Pickford, who was the younger brother of Mary Pickford, kept the marriage secret because Thomas did not want people to think her success in film was due to her association with the Pickfords.[19] Her first film for Triangle, Madcap Madge, was released in June 1917. Thomas' popularity at Triangle grew with performances in Indiscreet Corrine (1917) and Limousine Life (1918). In 1919, she portrayed a French girl who poses as a boy in Toton the Apache.[20] Thomas later said that she felt her work in Toton was "the first real thing I've ever done."[17] She made her final film for Triangle, The Follies Girl, that same year.

After leaving Triangle, Thomas signed with Myron Selznick's Selznick Pictures Company in December 1918 for a salary of $2,500 a week. She hoped for more serious roles, believing that with her husband signed to the same company, she would have more influence. Her first film for Selznick, Upstairs and Down (1919), proved successful and established her image as a "baby vamp". She followed with roles in Love's Prisoner and Out Yonder, both in 1919.[17][21] In 1920, Thomas played a teenage schoolgirl The Flapper, who yearns for excitement beyond her small Florida town. Thomas was the first actress to portray a lead character who was a flapper and the film was the first of its kind to portray the flapper lifestyle. Frances Marion, who wrote the scenario, was responsible for bringing the term into the American vernacular.[22][23] The Flapper proved to be popular and became one of Thomas' most successful films.[21] On October 4, 1920, Thomas' final film, Everybody's Sweetheart, was released.

Personal life
Thomas' first marriage was to Bernard Krug Thomas, a man she met at age 15 while living in McKees Rocks, Pennsylvania. They married on April 1, 1911, and lived with his parents in McKees Rocks for the first six months of their marriage. The couple later moved into their own apartment. 

Krug Thomas worked as a clerk at the Pressed Steel Car Company while Olive took care of the home.[24] In 1913, the couple separated and Olive moved to New York City to pursue a career as a model. She was granted a divorce on September 25, 1915, on the grounds of desertion and cruelty.

[25] In 1931, Bernard Krug Thomas gave an interview to The Pittsburg Press, detailing his marriage to Olive, implying that a cause of the demise of their marriage was her ambition, a desire to obtain a life of "luxury", and "improve her station".[24]

Autographed photo of Thomas, c. 1916
In late 1916, Thomas met actor Jack Pickford, brother of one of the most successful silent stars, Mary Pickford, at a beach cafe on the Santa Monica Pier. Both Thomas and Pickford were known for their partying. Screenwriter Frances Marion remarked, "I had seen her often at the Pickford home, for she was engaged to Mary's brother, Jack. Two innocent-looking children, they were the gayest, wildest brats who ever stirred the stardust on Broadway. Both were talented, but they were much more interested in playing the roulette of life than in concentrating on their careers."[26] Thomas eloped with Pickford on October 25, 1916, in New Jersey. None of their family was present, with only actor Thomas Meighan as their witness. Although the couple never had any children of their own, in 1920, they adopted Thomas' six-year-old nephew, the son of one of her brothers, after his mother died.[17]

By most accounts, Thomas was the love of Pickford's life. However, the marriage was tumultuous and filled with highly charged conflict, followed by lavish making up through the exchange of expensive gifts.[17] Pickford's family did not always approve of Thomas, though most of the family did attend her funeral. In Mary Pickford's 1955 autobiography Sunshine and Shadow, she wrote:

I regret to say that none of us approved of the marriage at that time. Mother [i.e., Charlotte Hennessey] thought Jack was too young, and Lottie and I felt that Olive, being in musical comedy, belonged to an alien world. Ollie had all the rich, eligible men of the social world at her feet. She had been deluged with proposals from her own world of the theater as well. Which was not at all surprising. The beauty of Olive Thomas is legendary. The girl had the loveliest violet-blue eyes I have ever seen. They were fringed with long dark lashes that seemed darker because of the delicate translucent pallor of her skin. I could understand why Florenz Ziegfeld never forgave Jack for taking her away from the Follies. She and Jack were madly in love with one another, but I always thought of them as a couple of children playing together.[27]

Death
For many years, Thomas and Pickford had intended to vacation together. Both were constantly traveling and had little time to spend together. With their marriage on the rocks, the couple decided to take a second honeymoon.[17] In August 1920, the pair headed for Paris, hoping to combine a vacation with some film preparations.[21]

On the night of September 5, 1920, they went out for a night of entertainment and partying at the famous bistros in the Montparnasse Quarter of Paris. Returning to their room in the Hotel Ritz around 3 a.m., Pickford either fell asleep or was outside the room.[28] An intoxicated and tired Thomas ingested mercury bichloride liquid solution. It had been prescribed to Pickford to topically treat sores caused by his chronic syphilis.[29]

Thomas had either thought the flask contained drinking water or sleeping pills; accounts vary. The label was in French, which may have added to her confusion. After drinking the liquid she screamed, "Oh, my God!" and Pickford ran to pick her up. She was taken to the American Hospital in the Paris suburb of Neuilly-sur-Seine, where Pickford and his former brother-in-law Owen Moore remained at her side until she died five days later.[17]

Controversy and death ruling
While Thomas lay in the American Hospital dying, the press began reporting on the various rumors that began to arise about the circumstances of the incident. Some papers reported that Thomas had attempted suicide after having a fight with Pickford over his alleged infidelities, while others said she attempted suicide after discovering Pickford had given her syphilis. There were rumors that Thomas was plagued by a drug addiction, that she and Pickford had been involved in "champagne and cocaine orgies," or that Pickford tricked her into drinking poison in an attempt to murder her to collect her insurance money.[30][31][32] Owen Moore, who accompanied Pickford and Thomas in Paris, denied the rumors, saying that Thomas was not suicidal and that she and Pickford had not fought that evening.[33] Jack Pickford also denied the rumors, stating, "Olive and I were the greatest pals on Earth. Her death is a ghastly mistake."[31]

On September 13, 1920, Pickford gave his account of that night to the Los Angeles Herald-Examiner:

We arrived back at the Ritz hotel at about 3 o'clock in the morning. I had already booked airplane seats for London. We were going Sunday morning. Both of us were tired out. We both had been drinking a little. I insisted that we had better not pack then, but rather get up early before our trip and do it then. I went to bed immediately. She fussed around and wrote a note to her mother. ... She was in the bathroom.

Suddenly she shrieked: 'My God.' I jumped out of bed, rushed toward her and caught her in my arms. She cried to me to find out what was in the bottle. I picked it up and read: 'Poison.' It was a toilet solution and the label was in French. I realized what she had done and sent for the doctor. Meanwhile, I forced her to drink water in order to make her vomit. She screamed, 'O, my God, I'm poisoned.' I forced the whites of eggs down her throat, hoping to offset the poison. The doctor came. He pumped her stomach three times while I held Olive.

Nine o'clock in the morning I got her to the Neuilly Hospital, where Doctors Choate and Wharton took charge of her. They told me she had swallowed bichloride of mercury in an alcoholic solution, which is ten times worse than tablets. She didn't want to die. She took the poison by mistake. We both loved each other since the day we married. The fact that we were separated months at a time made no difference in our affection for each other. She even was conscious enough the day before she died to ask the nurse to come to America with her until she had fully recovered, having no thought she would die.

She kept continually calling for me. I was beside her day and night until her death. The physicians held out hope for her until the last moment, until they found her kidneys paralyzed. Then they lost hope. But the doctors told me she had fought harder than any patient they ever had. She held onto her life as only one case in fifty. She seemed stronger the last two days. She was conscious, and said she would get better and go home to her mother. 'It's all a mistake, darling Jack,' she said. But I knew she was dying.

She was kept alive only by hypodermic injections during the last twelve hours. I was the last one she recognized. I watched her eyes glaze and realized she was dying. I asked her how she was feeling and she answered: 'Pretty weak, but I'll be all right in a little while, don't worry, darling.' Those were her last words. I held her in my arms and she died an hour later. Owen Moore was at her bedside. All stories and rumors of wild parties and cocaine and domestic fights since we left New York are untrue.[17]

After Thomas' death, the police initiated an investigation and an autopsy was performed. Thomas' death was attributed to acute nephritis caused by mercury bichloride absorption.[34] On September 13, 1920, her death was ruled accidental by the Paris physician who conducted her autopsy.[35]

Funeral

Olive Thomas Pickford's mausoleum in New York
Jack Pickford brought Thomas' body back to the United States. Several accounts state that Pickford tried to commit suicide en route but was talked out of it. In her autobiography, Mary Pickford recalls her brother's disclosure that he had made such an attempt during the return trip:
Jack crossed the ocean with Ollie's body. It wasn't until several years later that he confessed to Mother how one night during the voyage back he put on his trousers and jacket over his pajamas, went up on deck, and was climbing over the rail when something inside him said: "You can't do this to your mother and sisters. It would be a cowardly act. You must live and face the future."[36]

On September 29, 1920, an Episcopal funeral service for Thomas was held at St. Thomas Episcopal Church in New York City.[37] According to The New York Times, police escorts were needed at the event, for the entire church was crowded with “hundreds” of fellow actors, other invited attendees, as well as a horde of curious onlookers. Several women are reported to have fainted during the ceremony, and several men had their hats crushed in the rush to view the casket.[38] Thomas is interred in a crypt at the Woodlawn Cemetery in The Bronx.[39]

Estate
Thomas did not leave a will upon her death.[40] Her estate, which was later valued at $27,644,[41] was split between her mother, her two brothers, and husband Jack Pickford. Adjusted for inflation, that amount would be the equivalent to $348,323 in 2018.[42] Pickford later relinquished his right to a portion of the money, choosing instead to give his share to Thomas' mother.[43]

Advertisement for Toton in Moving Picture World, 1919

On November 22, 1920, the bulk of Thomas' personal property was auctioned off in an estate sale, which netted approximately $30,000. Lewis Selznick bought Thomas' town car for an undisclosed sum.[44] Mabel Normand bought a 20-piece toilet set, a 14 karat gold cigarette case, and three pieces of jewelry, including a sapphire pin.[14]

Aftermath
The press coverage of Olive Thomas' death was one of the first examples of the media sensationalism related to a major Hollywood star. Her death has been cited as one of the first major Hollywood scandals.[45][46]

Other scandals including the Fatty Arbuckle trial in 1921, the murder of William Desmond Taylor in 1922, and the drug-related death of Wallace Reid caused many religious and morality groups to label Hollywood as "immoral". The public outcry prompted Hollywood studios to begin writing contracts with "morality clauses" or "moral turpitude clauses," allowing the dismissal of contractees who breached them.[47][48]

In popular culture

Lobby card for Everybody's Sweetheart, 1920

A legend that Thomas's ghost haunts the New Amsterdam Theatre in New York City arose in the years following her death.[49]
In 2004, with funding from Timeline Films, and with the help of Hugh Hefner and his film preservation organization, Sarah J. Baker premiered her documentary on Olive Thomas' life, titled Olive Thomas: Everybody's Sweetheart.
In 2007, Michelle Vogel wrote a biography titled, Olive Thomas: The Life and Death of a Silent Film Beauty, published by McFarland Publishing Company.
Ghostlight, a musical about the life of Olive Thomas, was written by Matthew Martin and Tim Realbuto. Ghostlight opened in New York City at the Signature Theatre on September 26, 2011, and was presented by the New York Musical Theatre Festival. It starred Drama Desk Award winner Rachel York as Billie Burke, Tony nominee Michael Hayden as Florenz Ziegfeld, Jr., Tony Award winner Daisy Eagan as Molly Cook, Kimberly Faye Greenberg as Fanny Brice, Matt Leisy as Jack Pickford, and newcomer Rachael Fogle in the leading role of Olive Thomas.[50]
In 2015, novelist Laini Giles released a fictionalized biography of Olive called The Forgotten Flapper.[51] Based completely on factual information, it goes from her poor roots in Pennsylvania to her death, and is narrated by her ghost, now haunting the New Amsterdam Theatre.







Oliva R. Duffy was born on October 20, 1894, in Charleroi, Pennsylvania. Ollie, as she was known to family and friends, did not have much of a childhood. Life in industrial Pittsburgh was depressing and grim, with its smoky factories and hard living. Olive's father, James Duffy died while she was still very young, forcing her to leave school to help earn her keep. In April 1911 at the age of 16 she married Bernard Krug Thomas in nearby McKees Rock. During this time she reportedly worked as a sales clerk. The marriage was an unhappy one, and after two years Olive filed for divorce. She soon moved to New York and stayed with relatives while again working in a department store. In 1914 she answered a newspaper ad and won the title of "The Most Beautiful Girl in New York City". The contest was run by the celebrated commercial artist Howard Chandler Christy. After winning, Thomas modeled for artist Harrison Fisher and eventually landed on the cover of the Saturday Evening Post.

Either on a recommendation or her own brazen approach, Thomas impressed Florenz Ziegfeld Jr. and immediately went to work in his famed Ziegfeld Follies. Thomas would become a Follies favorite, working in The Midnight Frolic as well as many of the revues. Stunningly gorgeous, she soon found herself being pursued by a number of very wealthy and powerful men who frequented the follies. Thomas received expensive gifts from her admirers, with rumors that the German Ambassador had given her a $10,000 string of pearls. Her beauty would lead to a sitting with famed Peruvian artist Alberto Vargas.

Thomas' entry into films is slightly sketchy, as it is hard to trace when or why it happened. Her first contract was with International Film Company as the leading lady in the studio's Harry Fox movies, although this never resulted in any actual films. Her acting debut was a small yet key role in an episode of Beatrice Fairfax (1916). Oddly, she then made one film for Famous Players-Lasky before signing with Triangle Pictures to make a string of light comedies similar to those of Mabel Normand and Mary Pickford. Many of these films did well, including Madcap Madge (1917), A Girl Like That (1917), Broadway Arizona (1917) and Indiscreet Corinne (1917).

Thomas met Jack Pickford, brother of Mary, in 1916 while dancing at Nat Goodwin's Cafe located on the Santa Monica Pier. The relationship was rocky but very passionate. Thomas and Pickford claimed to have married in 1916, though they did not announce the "marriage" until 1917 when Thomas was already a film star in her own right. Recently found marriage records prove the couple did not marry until 1918. In 1918, she signed with Selznick Pictures, where her star grew. During her Triangle days she had played teenager types, causing people to term her a "baby vamp". Selznick capitalized on this image, which would eventually give way to the flapper, Thomas being the first to portray a flapper in The Flapper (1920). It was so successful that Thomas' follow-up films followed a similar pattern, including Youthful Folly (1920) and Everybody's Sweetheart (1920).

Thomas had never been fully accepted by the Pickford family, with Mary resenting her. However, Lottie Pickford befriended her. Despite the stormy relationship, Olive and Jack married in 1918. In 1919 they began proceedings to adopt her nephew, as his mother had passed away (a common practice at the time). Thomas adored children and could not wait to be a mother. Making what is seen as a last-ditch effort to fix her relationship with Jack, she and Pickford went on a "second honeymoon" in August 1920.

In Paris, following a heavy night of drinking and partying, they returned to their hotel at 3:00 a.m. Pickford headed for bed, and Thomas wrote a letter to her mother. After concocting what she thought was a sleeping potion (sleeping medicine at the time was in a powder form, to be mixed with a liquid for consumption) and starting to drink it, Thomas screamed violently. Pickford ran in to see what was wrong and discovered that she had misunderstood the French labels and drank a solution of mercury bichloride instead (which, when mixed in that fashion, was used as bathroom cleaner). She was immediately rushed to a hospital. Blinded and unable to talk due to burned vocal chords, it was hard for her to communicate with the French police, who were investigating the incident. In any case, the police left satisfied the event was an accident. Thomas passed away a day later, with her husband and brother-in-law Owen Moore at her side. She was 25 years old.

Thomas' death was the first big celebrity scandal, and the first death of a star at the height of her fame and youth (only one other major film star had died unexpectedly at the height of fame, the elderly comedian John Bunny in 1915). Rumors swirled that she had killed herself, or was poisoned by a crazed American captain or murdered by Pickford himself. After an autopsy and an American and French investigation, her death was ruled accidental. Thomas was buried in New York in a tiny mausoleum marked "Pickford". Though the relationship had been rocky most agree she was the love of Jack's life, so much so that he was said to have contemplated suicide upon returning to America. Two marriages later (both to Ziegfeld Girls), Jack was said to call out for Olive while in the midst of his drunken stupors.

Olive's final film, Everybody's Sweetheart (1920), was released after her death. Her name lives on, steeped in her scandal, enhanced by fabrications in Hollywood Babylon. Many of her films still reportedly exist (about 12 complete and some in fragments), though they have not as of yet been released on DVD or home video. In 2005 a documentary, "Everybody's Sweetheart" was released, along with "The Flapper".
- IMDb Mini Biography By: Hala Pickford (qv's & corrections by A. Nonymous and R. Sieger)

Spouse (2)
Jack Pickford (25 October 1916 - 10 September 1920) ( her death)
Bernard Krug Thomas (1 April 1911 - 25 September 1915) ( divorced)
Trade Mark (1)
Playing teenage types, first as a baby vamp and later as a flapper
Trivia (8)
Found poisoned in her room after consuming mercury bichloride tablets dissolved in alcohol. The circumstances around this event were mysterious but were officially determined to be accidental. She died five days later in the American Hospital in Neuilly.
Sister-in-law of Mary Pickford and Lottie Pickford.
Daughter-in-law of Charlotte Smith.

Her personal belongings were sold at auction in New York for $26,931. Fellow screen star Mabel Normand bought a 14-karet gold cigarette case for $50, a 20-piece toilet set for $1,425, a diamond pearl brooch and sapphire pin for $500 and a platinum set with star sapphire for $425 (22 November 1920).
Her ghost has been said to haunt the New Amsterdam Theatre in New York City.
Discovered by Florenz Ziegfeld Jr. for his "Follies of 1915". He also cast her in the "Ziegfeld Midnight Frolics", which was a racier, after-hours show atop the New Amsterdam Theater for mostly male audiences. She often wore nothing but balloons, which the gents would eagerly burst with their cigars. She also became Ziegfeld's mistress.
Only daughter in a family of three. Her brothers were Michael James (born February 1893) and William L. (born May 1898).
Was the first actress to play a 'Flapper' which would become a huge fad in the coming years.

Personal Quotes (2)
I think that you die when your time comes and not until then. I feel the same about other things as I do about death. I don't think you can change anything that is going to happen to you any more than you can change anything that has happened to you. That's why I never worry, and that is why I don't think people should get conceited and think themselves better than others

Life's too short and fate too funny to get upstage, Today they may be showering us with roses on Broadway and tomorrow some fool director who used to be a waiter may be rejecting us as atmosphere in a five reel five cent feature...

Filmography[edit]

Advertisement for Toton in Moving Picture World, 1919

Lobby card for Everybody's Sweetheart, 1920

Year	Title	Role	Notes
1916	Beatrice Fairfax	Rita Malone	Episode 10: Playball
1917	A Girl Like That	Fannie Brooks	Lost film
1917	Madcap Madge	Betty
1917	An Even Break	Claire Curtis
1917	Broadway Arizona	Fritzi Carlyle
1917	Indiscreet Corinne	Corinne Chilvers
1917	Tom Sawyer	Choir Member	Uncredited
1918	Betty Takes a Hand	Betty Marshall
1918	Limousine Life	Minnie Wills	Lost film
1918	Heiress for a Day	Helen Thurston	Lost film
1919	Toton the Apache	Toton/Yvonne	Lost film
1919	The Follies Girl	Doll
1919	Upstairs and Down	Alice Chesterton	Alternative title: Up-stairs and Down Lost film
1919	Love's Prisoner	Nancy, later Lady Cleveland
1919	Prudence on Broadway	Prudence	Lost film
1919	The Spite Bride	Tessa Doyle
1919	The Glorious Lady	Ivis Benson
1919	Out Yonder	Flotsam
1920	Footlights and Shadows	Gloria Dawn	Lost film
1920	Youthful Folly	Nancy Sherwin	Writer Lost film
1920	The Flapper	Ginger King
1920	Darling Mine	Kitty McCarthy	Lost film
1920	Everybody's Sweetheart	Mary	Released posthumously