EVA NOVAK AMERICAN ACTRESS BORN 1898 FEBRUARY 14 -APRIL 17,1988

 

EVA NOVAK AMERICAN ACTRESS BORN 

1898 FEBRUARY 14 -APRIL 17,1988

Born February 14, 1898 in St. Louis, Missouri, USA

Died April 17, 1988 in Woodland Hills, Los Angeles, California, USA  (pneumonia)

Birth Name Barbara Eva Novak

Mini Bio (1)

As a fetching, shapely silent screen co-star, Eva Novak would be best known for her early work as cowboy Tom Mix's love interest in ten of his popular westerns. Although she sparked a number of florid dramas and light comedies with other top actors of the day, in retrospect it was with Mix with whom she would be memorably partnered.

Born on Valentine's Day in St. Louis, Missouri in 1898, Barbara Eva Novak was one of a bevy of beauties who was able to parlay her wholesome good looks into a career. The daughter of Joseph, an immigrant from Bohemia, and Barbara Novak, Eva began as a Mack Sennett Bathing Beauty and first began in comedy for L-KO Company with the shorts Roped Into Scandal (1917) and Hearts and Flour (1917). Two years later she advanced to full length features and was partnered with Tom Mix in such westerns as The Speed Maniac (1919), The Feud (1919), The Daredevil (1920), Desert Love (1920), The Rough Diamond (1921), Trailin' (1921), Sky High (1922) and Chasing the Moon (1922). She also appeared opposite cowboy icon William S. Hart in a couple of his rugged oaters, and was occasionally allowed more versatility in a series of enjoyable comedies and dramas.

It was cowboy star Mix who taught the agile Novak how to perform her own stunts in those western adventures and she proved quite good at it until 1921, when she married William Reed (1894-1944), an assistant director and stuntman of his own, who insisted she stop the dangerous tricks.

Come the advent of sound, Eva's popularity faded, finishing out her career in Australia with her husband. She returned occasionally to film and sometime TV but nearly always in minor, unbilled character parts until the late 1960s when she retired altogether.

Eva died of pneumonia in Woodland Hills, California, at age 90. Older sister Jane Novak also had a formidable career in silent films.

- IMDb Mini Biography By: Gary Brumburgh / gr-home@pacbell.net

Spouse (1)

William Reed (? - ?)

Trivia (1)

Sister of Jane Novak

SALLY GRAY ,BRITISH ACTRESS BORN 1915 FEBRUARY 14- 2006 SEPTEMBER 2006

 

SALLY GRAY ,BRITISH ACTRESS BORN 

1915 FEBRUARY 14- 2006 SEPTEMBER 2006

Constance Vera Browne, Baroness Oranmore and Browne (née Stevens; 14 February 1915 – 24 September 2006), commonly known as Sally Gray, was an English film actress of the 1930s and 1940s.[1] Her obituary in The Irish Times described her as "once seen as a British rival to Ginger Rogers."[2]

According to one obituary, "In the Thirties she was a charming soubrette of light movies and musical comedy. After a break from performing, she emerged in the mid-Forties as a sultry beauty who starred in a series of moody dramas and potent thrillers.

Biography

Early life

Born Constance Vera Stevens in Holloway, London, Gray was the daughter of Charles Stevens, who drove a motor cab, and his wife, Gertrude Grace.[4] Her mother was a ballet dancer[3] and her grandmother a "principal boy" in the 1870s. Her father died when Gray was young.

Theatre career

She trained as a child at Fay Compton's School of Dramatic Art, and began acting on stage at the age of 10. Gray made her professional stage debut at the age of twelve in All God's Chillun at the Globe Theatre in London, playing an African boy. When she was 14, Gray appeared in a minstrel show at the Gate Theatre in London. She made her film debut with a bit part in The School for Scandal (1930).[3]

She then went back to school for two years, training at Fay Compton's School of Dramatic Art,[5] during which time she performed in cabarets.[6]

She appeared in The Gay Divorce (1933) on stage with Fred Astaire. The agent John Gliddon saw her in the musical Jill Darling (1934) and signed her.[7]

Film career

Gray returned to films in 1935, with The Dictator (1935). She could also be seen in Cross Currents (1935), Radio Pirates (1935), Lucky Days (1935), and Checkmate (1935). She returned on stage and was spotted by Stanley Lupino, who fell in love with her.

Gray had the female lead in Cheer Up (1936) with Stanley Lupino. She had leads in Calling the Tune (1936), Cafe Colette (1936), and Saturday Night Revue (1937) with Billy Milton. In 1936 she was earning £150 a week.[8] Gray had support roles in Lightning Conductor (1937), a thriller; Over She Goes (1937) with Lupino; Mr. Reeder in Room 13 (1937), a non musical; and Hold My Hand (1938) with Lupino. Gray was the female lead in Sword of Honour (1938), The Saint in London (1939) with George Sanders, The Lambeth Walk (1939) with Lupino Lane, and A Window in London (1940), a non musical film with Michael Redgrave.[9][10] Gray was in Olympic Honeymoon (1940) then had the female lead in The Saint's Vacation (1941). She had a sensitive role in Brian Desmond Hurst's romantic melodrama Dangerous Moonlight (1941).[3] The same year she appeared in the West End musical Lady Behave which had been written by her co-star Stanley Lupino. The show had to close early because of Lupino's illness.

Gray returned to the stage to star in My Sister Eileen (1942) with Coral Browne. Lupino died, leaving Gray £10,000.[11] Gray had a nervous breakdown, resulting in her retirement for a number of years.[2]

Comeback

Gray returned to the screen in 1946 and made her strongest bid for stardom in a series of melodramas. They include the hospital thriller Green for Danger (1946), Carnival (1946), They Made Me a Fugitive (1947) and The Mark of Cain (1948). Gray then made Silent Dust (1948) and Edward Dmytryk's film noir piece Obsession (1949), in which she plays Robert Newton's faithless wife.[5] Her final film was the spy yarn Escape Route (1952).[3]

RKO executives, impressed with Gray, authorised producer William Sistrom to offer her a long-term contract[4] if she would move to the United States. John Paddy Carstairs, director of The Saint in London, also thought she could be a star.[citation needed] However, she declined the offer and instead retired in 1952 after getting married.

Personal life

Gray married The 4th Baron Oranmore and Browne, an Anglo-Irish peer, on 1 December 1951,[4] and lived in County Mayo, Ireland.[3] The couple kept the marriage secret until the 1953 coronation of Elizabeth II, at which she appeared with her husband.[12][13]

In the early 1960s they returned to England and settled in a flat in Eaton Place, Belgravia, London. The couple had no children.

COIMBATORE BOMB BLAST 1998 FEBRUARY 14

 

COIMBATORE BOMB BLAST 1998 FEBRUARY 14

1998 கோயம்புத்தூர் குண்டுவெடிப்புகள் சனிக்கிழமை 1998, பெப்ரவரி 14 ஆம் நாள் தமிழ்நாடு, கோயம்புத்தூர் நகரில் இடம்பெற்றன. 35 ஆண்கள், 10 பெண்கள், ஒரு குழந்தை உட்பட மொத்தம் 46 பேர் இத்தொடர் குண்டுவெடிப்புகளில் கொல்லப்பட்டனர். மேலும் 2000 பேர் காயமடைந்தனர். 11 வெவ்வேறு இடங்களில் 12 கிமீ சுற்றுவட்டத்தில் மொத்தம் 13 குண்டுகள் வெடிக்கப்பட்டன. 4 குண்டுகள் ஆர். எஸ். புரம் என்ற இடத்திலும், இரண்டு பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகிலும், ஒன்று கோயம்புத்தூர் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனைக்கு அருகிலும், மற்றொன்று "உக்கடம்" பகுதியிலும் வெடித்தன. பாஜக தலைவர் எல். கே. அத்வானி உரையாற்றவிருந்த இடத்துக்கு 100 மீ தூரத்திலேயே முதலாவது குண்டு வெடித்தது. இக்குண்டுவெடிப்புகளுக்கு அல் உம்மா என்ற தீவிரவாத அமைப்பு காரணமெனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது[

பின்விளைவு

பிப்ரவரி 15 அன்று காவல்துறையினர் மேற்கொண்ட அதிரடி சோதனையில் சந்தேகத்திற்குரிய அல்-உம்மாவைச் சேர்ந்த 6 இளைஞர்கள் திருமால் தெருவில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்கள், பிப்ரவரி 17 அன்று அல்-அமீன் காலனியில் கவனிப்பார் இன்றியிருந்த குண்டு வெடித்ததில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த 4 இஸ்லாமிய சிறுவர்கள் இறந்தார்கள். இக்குண்டுத் தாக்குதல்களை அடுத்து சில நாட்களில் இசுலாமியத் தீவிரவாத அமைப்பான அல் உம்மா தமிழ்நாட்டில் தடை செய்யப்பட்ட அமைப்பாக அறிவிக்கப்பட்டது.

குற்றச்சாட்டு

இக்குண்டுத்தாக்குதல்களின் சூத்திரதாரி எனக்கருதப்படும் எஸ். ஏ. பாஷா உட்பட 72 பேர் குற்றவாளிகளாக இனங்காணப்பட்டனர்[4

20 வருடங்கள் முன்பு கோவை குண்டு வெடிப்பு! - அன்று என்ன நடந்தது?

பிப்ரவரி 14... உலகமே கொண்டாட்டத்தில் இருக்கிற சமயம். ஆம், காதலர் தினம். மற்றவர்களுக்கு வேண்டுமானால் அந்த தினம் கொண்டாட்டமாக இருக்கலாம். கோவையைப் பொறுத்துவரை, அந்த நாள் கறுப்பு தினம். கோவையில் நவம்பர் 29,1997 அன்று செல்வராஜ் என்ற காவலர் மர்ம நபர்களால் கொல்லப்படுகிறார். அதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட சம்பவங்கள்தாம், 1998 பிப்ரவரி 14 அன்று, குண்டு வெடிப்புக் கலவரமாக மாறியது. நான்கு நாள்களில் 18-க்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் குண்டுகள் வெடித்தன. இச்சம்பவத்தில் 58 பேர் உயிரிழந்தனர். 252 பேர் படுகாயமடைந்தனர். கோடிக்கணக்கான மதிப்பில் பொருள்சேதம் ஏற்பட்டது. குண்டு வெடிப்பால் கோயம்புத்தூரை உற்றுநோக்க ஆரம்பித்தது.

நாடாளுமன்றத் தேர்தல் பிரசாரத்துக்காக, எல்.கே.அத்வானி கோவை வருகிறார். பி.ஜே.பி வேட்பாளார் சி.பி.ராதாகிருஷ்ணனை ஆதரித்துப் பேச வந்த அத்வானிக்காக, கோவை ஆர்.எஸ்.புரத்தில் பிரமாண்டமான பொதுக்கூட்டம் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. அவரின் விமானம் அரைமணி நேரம் தாமதமாக வந்ததால் அவருடைய உயிர் தப்பியது எனலாம். இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும் யாரைக் குறி வைத்து நடத்தப்பட்டது என்பதெல்லாம் வரலாறு. கலவரத்தின் ரத்தம் உறைந்து 20 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அதன் நேரடி சாட்சியங்கள் மற்றும் வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் எனச் சிலரைத் தொடர்புகொண்டு பேசினோம்.

கோவை குண்டுவெடிப்பு தொடர்பான ஆவணப் புத்தகத்தை எழுதியிருக்கும், `மௌனத்தின் சாட்சியங்கள்’ ஆசிரியர் சம்சுதீன் ஹீரா கூறுகையில், 

``1980 முதல் 1998 வரையிலான காலகட்டத்தில் நடந்த மதமோதல்கள் பற்றித் தெரிந்து கொண்டேன். இது மட்டுமல்லாமல் பத்திரிகை செய்திகள், முதல் தகவல் அறிக்கை அனைத்தும் அறிந்துகொண்டு குண்டுவெடிப்பு பற்றி ஆவணப்படுத்தினேன். கலவரத்தைப் பற்றி ஆய்வுசெய்த கோகுல கிருஷ்ணா கமிட்டியின் இரு ஆய்வறிக்கைகளைப் படித்த பின் ஒரு புரிதல் வந்தது. பிரச்னையின் தொடக்கமாகக் கருதப்படும் தியாகி குமரன் சந்தை, இஸ்லாமியர்கள், இந்துக்கள் எனப் பலதரப்பட்ட மக்களின் வியாபார மையமாக விளங்கியது. சில நேரங்களில் வியாபாரிகளுக்கிடையே முரண்கள் ஏற்படுவதும் உண்டு. அவர்கள் அதைச் சங்கத்திலேயே பேசிச் சரி செய்வதும் வழக்கமாக இருந்து வந்துள்ளது. மார்க்கெட் பகுதிகளில் மாமூல்

வாங்கும் அமைப்பாகக் காவலர்கள் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தனர். இதனால் சட்டத்தைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு பிரச்னைகள் செய்யும் அல்-உம்மா என்ற அமைப்பு உருவானது. இந்த அமைப்பு மாமூல் தர மாட்டோம் என்கிற கொள்கையுடன் செயல்பட்டு வந்தது. இவர்கள் காவல் மேலதிகாரியைச் சந்தித்து, இந்தப் பிரச்னையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தனர். இதனால் காவலர்கள் அல்-உம்மா என்ற அமைப்பின் மீது கோபம் கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.’’

ஒரு நாள் அந்த அமைப்பைச் சேர்ந்த இருவர் மோட்டார் வண்டியில் போகும்போது செல்வராஜ் என்ற காவல் அதிகாரி, அவர்களை விசாரிக்கிறார். `ஓட்டுநர் உரிமம் இல்லை' என்ற காரணத்தைக் காட்டி, காவல் நிலையம் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். இதையடுத்து அல்-உம்மா அமைப்பைச் சேர்ந்த அன்சாரி, காவல் நிலையத்துக்கு வருகிறார். அவரை அவமானப்படுத்தியதாக வெளியில் தவறான வதந்தி பரப்பப்படுகிறது. இதன் விளைவாகக் காவல் அதிகாரி செல்வராஜ், கத்தியால் குத்தப்பட்டு இறந்துவிடுகிறார். அந்தக் கொலையை அடுத்து நிறைய சம்பவங்கள் நடந்தேறின. காவலர்கள் தங்களின் குடும்பத்தினரோடு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். காவலர்களும் இந்துத்துவ அமைப்புகளும் இணைந்துகொண்டு பல்வேறு கலவரங்களில் ஈடுபட்டார்கள். கலவரத்தில் சகோதர்களை இழந்தவர்கள், குடும்பத்தை இழந்தவர்கள் எனப் பலர் இருந்தனர். அரசு ஏதும் தங்களுக்குச் செய்யவில்லை என்கிற விரக்தியில் இருந்தவர்களை, எப்படியோ பேசி அல்- உம்மா இயக்கத்தில் இணைத்துக்கொண்டார்கள். அதன் விளைவாக, பிப்ரவரி 14,1998 தொடர் குண்டுவெடிப்பு நடந்தது. 40 முதல் 50 பேர் இருந்த அல்- உம்மா அமைப்பு கலவரத்துக்குப் பிறகு 200 பேர் கொண்ட அமைப்பாக மாறியது. குண்டு வெடிப்புக்குப் பிறகு அல்-உம்மா அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டது. அதில் இருந்தவர்கள், கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். இதில் சில அப்பாவிகளும் கைது செய்யப்பட்டு 10 முதல் 12 ஆண்டுகள்வரை சிறைவாசம் அனுபவித்தார்கள். பிறகு விடுவிக்கப்பட்டார்கள்" என்று ஆவணங்களை விவரிக்கிறார்.

இந்து மக்கள் கட்சியைச் சேர்ந்த அர்ஜுன் சம்பத் கூறுகையில், ``நவம்பர் 27 காவலர் செல்வராஜ் கொலைசெய்யப்பட்ட சமயத்தில் ஏற்பட்ட கலவரத்தில் வன்முறைச் சம்பவங்கள் நடத்தியதாக என் மீது இரு வழக்குகள் போடப்பட்டன. அந்த வழக்குகளிலிருந்து விடுதலை பெற்றேன். பிப்ரவரி 14 அன்று கோவை மருத்துவமனை, ஆர்.எஸ்.புரம், கடைவீதி, வணிக வளாகம், பேருந்து நிலையம், உக்கடம், ரயில் நிலையம் போன்ற பொது இடங்களில் குண்டுகள் வைக்கப்பட்டன. இதற்கு முழுக் காரணம் அல்-உம்மா அமைப்பு’’ 

என்றார். 

ஆ.கரீம் என்பவர் எழுதிய `தாழிடப்பட்ட கதவுகள்' கோவை குண்டு வெடிப்புச் சம்பவத்தின் மற்றுமொரு சாட்சியம். ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் கண் முன்னே வரும்படி எழுதியுள்ளார். கோவை அரசு மருத்துவமனை முன்பு நடக்கும் கலவரம், பல பேர் கூடியிருக்கும் இடத்தில் ஒரு வாலிபரை மதத்தின் பெயரால் கொடுமைப்படுத்தி, அவரின் ஆணுறுப்பை அறுத்து எறிவது, தீயில் கொளுத்துவது, சாலையில் போவோர் வருவோரை `இந்துவா, முஸ்லிமா?' என விசாரிப்பது என்று கலவரத்துக்குக் காரணமான பல முக்கிய விஷயங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார். 

கோவை குண்டுவெடிப்புச் சம்பவம் நடந்து, 20 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ரத்தத் தடயங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன ஆனால், அந்தக் கொடூரச் சம்பவம், நம் மனதில் விட்டுச் சென்ற ரணங்களையும் தடயங்களையும் சட்டத்தின் எந்தப் பிரிவைக் கொண்டு ஆற்றுப்படுத்திவிட முடியும்...? 

MADHUBALA , HINDI ACTRESS BORN 1933 FEBRUARY 14 - 1969 FEBRUARY 23

 

MADHUBALA , HINDI ACTRESS 

BORN 1933 FEBRUARY 14 - 1969 FEBRUARY 23

மும்தாஜ் பேகம் ஜெகான் தேஹலவி என்ற இயற்பெயருடைய மதுபாலா (ஹிந்தி: मधुबाला, உருது: مدھو بالا) (14 பிப்ரவரி 1933 – 23 பிப்ரவரி 1969) 1950களிலும் 1960களிலும் வெளிவந்த பல வெற்றிகரமான திரைப்படங்களிலும் தோன்றிய புகழ்பெற்ற இந்தி நடிகையாவார். இந்தப் படங்களில் பெரும்பாலானவை இன்று உன்னதமானவையாகவும், இன்றும் கூட ஏற்றுக் கொள்ளப்படக் கூடிவையாகவும் இருக்கின்றன. நர்கிஸ் மற்றும் மீனா குமாரி போன்ற அவருடைய காலத்தைச் சேர்ந்தவர்களைப் போன்று இந்தி சினிமாத் திரைகளில் தோன்றிய திறமைமிக்க மற்றும் தாக்கமேற்படுத்தக்கூடிய நடிகைகளுள் ஒருவராக குறிப்பிடப்படுகிறார்.

ஆரம்பகால வாழ்க்கை

மதுபாலா என்று புகழ்பெற்ற மும்தாஜ் பேகம் தேஹலவி 1933 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 14 ஆம் தேதி இந்தியாவிலுள்ள புது தில்லியில் பிறந்தார். அவர் ஒரு இஸ்லாமியர் என்பதுடன் பழமைவாத பதான் குடும்பத்தில் பிறந்த பதினொரு பேரில் ஐந்தாமவராவார்.

பெஷாவரில்[1] இருந்த இம்பீரியல் டொபாக்கோ கம்பெனியில் அவருடைய தந்தை வேலை இழந்தபிறகு, அந்தக் குடும்பம் மதுபாலாவின் நான்கு சகோதரிகள் மற்றும் இரண்டு சகோதரர்களின் மரணம் உள்ளிட்ட பல சோதனைக் காலங்களையும் தாங்கிக்கொண்டிருந்தது. மதுபாலாவும் மற்ற நான்கு சகோதரிகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர். வறுமையில் வீழ்ந்துவிட்ட தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றும் அவரது தேடலில் அவரது தந்தை மும்பைக்கு குடிபெயர்ந்தார். அங்கே அவர்கள் பல வருடங்களாக போராடியதோடு வேலை தேடி மும்பை சினிமா ஸ்டுடியோக்களுக்கு தொடர்ந்து சென்ற வண்ணம் இருந்தனர். இளம் மும்தாஜ் தனது ஒன்பதாவது வயதில் சினிமாத்துறைக்குள் நுழைந்தார்.

ஆரம்பகால திரைப்பட வாழ்க்கை

அவருடைய முதல் படமான பஸந்த் (1942) [2] பெரும் வெற்றிபெற்றது, அதில் அவர் புகழ்பெற்ற நடிகையான மும்தாஜ் ஷாந்தியின் மகளாக நடித்தார். அவர் பிறகு பல படங்களிலும் குழந்தை நட்சத்திரமாக நடித்தார். அவருடைய நடிப்பாலும் திறமையாலும் கவரப்பட்ட புகழ்பெற்ற நடிகையான தேவிகா ராணி அவருடைய பெயரை மதுபாலா என்று மாற்றி வைத்துக் கொள்ளும்படி அறிவுரை கூறினார்[3]. அவருடைய திறமை மிகத்தெளிவாக வெளிப்பட்டது என்பதுடன் விரைவிலேயே நம்பிக்கைக்குகந்த தொழில்முறை நடிகை என்ற பாராட்டுதலையும் பெற்றார். அவர் வயதடைந்திருந்த சமயத்தில் அவருடைய தனித்துவமான தோற்றங்கள் மற்றும் உயரமான, எழில் வாய்ந்த தோற்றம் அவர் ஏற்கனவே முன்னணிக் கதாபாத்திரங்களுக்கு தயாராகிவிட்டார் என்பதைக் குறிப்பதாக இருந்தது.

திரைப்பட இயக்குநரான கீதர் ஷர்மா நீல் கமல் திரைப்படத்தில் (1947) ராஜ் கபூருடன் அவரை நடிக்க வைத்தபோது அவருடைய திரைப்பட வாழ்க்கையில் முதல் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.[2] அதுவரை மும்தாஜ் என்று குறிப்பிடப்பட்டு வந்திருந்த அவர் இந்தத் திரைப்படத்திற்குப் பின்னர் மதுபாலா என்ற பெயரைப் பெற்றார். அவருக்கு அப்போது பதினான்கு வயதே, ஆனால் மதுபாலா முடிவில் இந்தியத் திரையில் முன்னணி கதாபாத்திரங்களில் நடிக்கத் தொடங்கியிருந்தார். இந்தத் திரைப்படம் வணிக ரீதியாக வெற்றிபெறவில்லை என்றாலும், அவர் கவனிக்கப்பட்டார் என்பதுடன் அவருடைய நடிப்பு பாராட்டுதலையும் பெற்றது.

அடுத்த இரண்டு வருடங்களில் அவர் வசீகரமான அழகியாக புகழ்பெற்றார் (திரைப்பட ஊடகம் அவரை திரையில் தோன்றும் வீனஸ் என்று வர்ணித்தது). இருப்பினும் இது 1949 ஆம் ஆண்டில் வெளி வந்த பாம்பே டாக்கீஸின் திரைப்படமான மஹலில் அவர் முற்றிலும் முன்னணி நடிகையாக நடிக்கும் வரை மட்டுமே, அதிலிருந்து மதுபாலா முழுமையான முதிர்ச்சியுற்ற நடிகையாக ஆனார் என்பதுடன் அவருடைய பெயர் வீட்டில் வைக்கப்படும் பெயராகவும் ஆனது. பார்வையாளர்கள் மதுபாலாவின் உற்சாகம் நிரம்பிய திரைத் தோற்றம் மற்றும் அழகால் மகிழ்ச்சியுற்றனர். அப்போது அவருக்கு பதினாறு வயது மட்டுமே ஆகியிருந்தது என்றாலும், தன்னுடைய நேர்த்தியான மற்றும் திறமையான நடிப்பால் அவர் அவருடன் நடிக்கும் நடிகரான அசோக் குமாரைக் காட்டிலும் ஒரு படி மேலே சென்றுவிட்டார் என்று விமர்சகர்கள் குறிப்பிட்டனர். இந்தப் படம் பெருவெற்றி பெற்றது என்பதுடன் ஆயேகே அனேவாலா என்ற பாடல் மதுபாலா மற்றும் பின்னணிப் பாடகியான லதா மங்கேஷ்கர் ஆகிய இரண்டு சூப்பர் ஸ்டார்களின் வருகையை முன்னறிவிப்பதாகவும் இருந்தது.

உடல்நலக்கேடு

மதுபாலாவின் இதயநோய் பிரச்சினை அவர் படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருமும் போது இரத்த வாந்தி எடுத்ததிலிருந்து 1950 ஆம் ஆண்டு வெளியுலகுக்குத் தெரியவந்தது. "இதயத்தில் ஓட்டை" என்று பொதுவாக அறியப்படும் இதயப் பிரச்சினையுடனே அவர் பிறந்திருந்தார். அந்த நேரத்தில் இதய அறுவை சிகிச்சை பரவலான முறையில் செய்யப்படுவதாக இல்லை.

அவருடை உடல்நலக் கோளாறு திரைப்படத்துறையிலிருந்து ரகசியமாகவே பாதுகாக்கப்பட்டது, என்றாலும் 1954 ஆம் நடந்த ஒரு நிகழச்சி சினிமா ஊடகத்தால் பரவலாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. மதுபாலா எஸ்.எஸ். வாசனின் திரைப்படமான பஹுத் தின் ஹீவே திரைப்படத்திற்காக மெட்ராஸில் படப்பிடிப்பில் இருந்தார். அவர் முற்றிலும் உடல் நலமற்றிருந்தார் என்பதோடு படப்பிடிப்பு தளத்திலேயே பலமுறை இரத்த வாந்தி எடுத்தார். வாசனும் அவருடைய மனைவியும் மிகவும் ஆதரவாக அவர் நலமடையும் வரை அவரை அக்கறையோடு பார்த்துக்கொண்டனர். மதுபாலா மிகவும் நன்றியுடையவராக இருந்தார் என்பதோடு அதன் விளைவாக தான் நடித்த திரைப்படமே என்றாலும் முதல் நாள் சிறப்புத் திரையிடலில் கலந்துகொள்வதில்லை என்ற தன்னுடைய சொந்த விதியை பஹுத் டின் ஹீவே படத்திற்காக (1954) அவர் மீறினார். அதைத்தொடர்ந்து மற்றொரு வாசன் தயாரிப்பான இன்சானியத்தில் (1955) அவர் நடித்தார். எல்லோரும் மெட்ராஸில் நடந்த நிகழ்ச்சியை மெதுவாக மறந்துபோனது, மதுபாலாவைத் தொடர்ந்து பணிபுரியச் செய்தது என்பதோடு அவர் தன்னை ஒரு முதல் தர நடிகையாக நிறுவிக் கொள்ளவும் உதவியது.

அதன் விளைவாக, மதுபாலாவின் குடும்பம் அதிக பாதுகாப்பு உணர்வோடு இருந்தனர். படப்பிடிப்புத் தளங்களில் படப்பிடிப்பு நடந்துகொண்டிருக்கையில் அவர் வீட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட உணவையே சாப்பிட்டார். உடல் நலமின்மை அல்லது தொற்று ஏற்படக்கூடிய அபாயத்தைக் குறைக்கும் முயற்சியாக குறிப்பிட்ட கிணற்றிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட தண்ணீரையும் மட்டுமே குடித்தார். ஏறத்தாழ அவருடைய உடல்நிலை அவருடைய வாழ்நாளை எண்ணத்தொடங்கி அவருடைய வாழ்ககையையும் நடிப்பையும் சுருக்கியது. ஆனால் 1950களில் பெரும்பாலும் அவருடைய உடல் நலமின்மையையும் உடல் குறைபாடுகளையும் பொருட்படுத்தாமல் நடித்தார்.

ஹாலிவுட் விருப்பம்

1950களின் முற்பகுதியில் மதுபாலா இந்தியாவிலேயே மிகவும் வேண்டப்படும் நடிகையாக ஆன பின்னர் அவருக்கு ஹாலிவுட்டின் மீதான விருப்பமும் தோன்றியது. அவர் தியேட்டர் ஆர்ட்ஸ் போன்ற பல அமெரிக்கப் பத்திரிக்கைகளிலும் தோன்றினார். அவர்களுடைய ஆகஸ்ட் 1952 ஆம் ஆண்டு வெளியீட்டில், முழுப் பக்க புகைப்படத்துடன் மதுபாலா பற்றிய ஒரு முழு நீள கட்டுரை வெளியானது. அந்தக் கட்டுரை: உலகிலேயே மிகப்பெரிய நட்சத்திரம் (ஆனால் அவர் பெவர்லி ஹில்ஸில் இல்லை). இது அவரை ஒரு பெருந்திரளான ரசிகர்களைக் கொண்ட புதிரான வானுலகைச் சேர்ந்த பெண்ணாக ஆக்கியது.

இந்த கால கட்டத்தில், அமெரிக்க திரைப்பட இயக்குநரான ஃப்ரான்க் கப்ரா மும்பை மற்றும் அதனுடைய திரைப்பட ஸ்டுடியோக்களும் வருகை புரிந்தது ஹிந்தி திரைப்படத் துறையால் பெருமை மிக்கதாகப் பார்க்கப்பட்டது. இருப்பினும் அவர் பார்க்க விரும்பிய மதுபாலா என்ற நடிகை வராமல் இருந்துவி்ட்டது அந்த விஷயத்தை உண்மையாக்கியது. மதுபாலாவை ஹாலிவுட்டில் அறிமுகப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பு குறித்து விவாதிக்கும் கூட்டம் ஒன்றை கப்ரா ஏற்பாடு செய்தார். மதுபாலாவின் தந்தை அதை மறுத்ததோடு அவருக்கு ஹாலிவுட்டில் இருந்த வாய்ப்பை உறுதியாக முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார்.

ஒரு நட்சத்திரமாக மதுபாலா

மஹல் திரைப்படத்தைத் தொடர்ந்து மதுபாலா பல வெற்றிகரமான திரைப்படங்களில் நடித்திருந்தார். தன்னுடைய குடும்பத்தினரையும் பொருளாதார ரீதியாக காப்பாற்ற வேண்டிய நெருக்கடியால், முக்கிய பெண் கதாபாத்திரத்தில் அவர் நான்கு வருடங்களிலேயே இருபத்து நான்கு திரைப்படங்களில் நடித்துவிட்டார். அதன் விளைவாக, மதுபாலாவின் அழகு அவருடைய நடிப்புத் திறனைவிட முனைப்பாக இருப்பதாக விமர்சகர்கள் விமர்சிப்பதற்கு காரணமாக அமைந்தது. இதன் ஒரு பகுதி திரைப்படக் கதாபாத்திரங்களைக் கவனமின்றி தேர்ந்தெடுத்ததும் காரணமாக அமைந்தது. அவருடைய குடும்பத்தினரின் முழு ஒத்துழைப்பால் எந்த ஒரு படத்திலும் அவர் நடிக்க ஒப்புக்கொண்டது, கடுமையாக சமரசம் செய்துகொண்ட ஒரு நாடகீய நடிகை என்ற பெயருக்கு காரணமானது. இது குறித்து அவர் பின்னாளில் வருத்தம் தெரிவித்திருக்கிறார்.

சவாலான கதாபாத்திரங்களோடு மிகவும் கௌரவமான திரைப்படங்களில் நடிக்கும் ஆர்வத்தையும் அவர் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். பிமல் ராயின் பிரஜ் பஹூ (1954) இது குறிப்பிடப்படவேண்டிய ஒரு திரைப்படமாகும். மதுபாலா அந்த நாவலைப் படித்திருந்தாலும் அதைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட திரைப்படத்தில் முன்னணி கதாபாத்திரத்தைத் தவறவிடுவதாக இருந்தது. அவர் தன்னுடைய சந்தை மதிப்பு குறித்து குறிப்பிட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது (அதிகமானவற்றுள் ஒன்று), பிமல் ராய் அவரை அலட்சியம் செய்துவிட்டு அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு போட்டியிட்ட காமினி குஷாலுக்கு சாதகமாக நடந்துகொண்டார். அந்தக் கதாபாத்திரத்தைத் தவறவிட்டதற்கு இதுதான் காரணம் என்பதை மதுபாலா கற்றுக்கொண்டபோது, தான் அந்தப் படத்தில் ஒரு ரூபாய் ஊதியத்தில் கூட நடித்திருக்கலாம் என்று வருத்தப்பட்டார். இதுதான் ஒரு தீவிர நடிகையாக தன்னுடைய பிம்பத்தை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்கான வாய்ப்பாக அமைந்தது.

ஒரு நட்சத்திரமாக, மதுபாலா திரைப்படத் துறையின் உச்சத்திற்கே சென்றார். அந்த நேரத்தில் அருடன் நடித்த மிகவும் பிரபல நடிகர்கள்: அசோக் குமார், ராஜ் கபூர், ரெஹ்மான், பிரதீப் குமார், ஷம்மி கபூர், திலீப் குமார், குரு தத் மற்றும் தேவ் ஆனந்த் ஆவர். மதுபாலா அதே சமயத்தில் காமினி கௌஷல், சுரையா, கீதா பாலி, நளினி ஜெய்வந்த் மற்றும் நிம்மி உள்ளிட்ட பல முன்னணி நடிகைகளுடனும் நடித்திருக்கிறார். அவருடன் பணி புரிந்த திறமைமிக்க மற்றும் மரியாதைக்குரிய இயக்குநர்கள்: மெஹ்பூப் கான் (அமர் ), குரு தத் (மிஸ்டர். & மிஸஸ். ' 55 ), கமல் அம்ரோஹி (மஹல் ) மற்றும் கே. அசிஃப் (முகல்-ஏ-ஆஸம் ) ஆவர். அவர் தயாரிப்பு பணிகளிலும் ஈடுபட்டிருக்கிறார் என்பதுடன் நாதா (1955) என்ற திரைப்படத்தைத் தயாரித்து அவரே நடித்தும் இருக்கிறார்.

1950களின்போது, அவர் நடித்து அப்போது வெளிவந்த எல்லா வகையான படங்களிலும் அவர் நடிக்கும் படங்களில் தான் ஒரு பல்திறன் வாய்ந்த நடிகை என்பதை தனக்குத் தானே நிரூபித்துக்கொண்டார். சாகசத் திரைப்படமான பாதலில் (1951) அவர் ஒரு முன் மாதிரியான பெண்ணழகியாவும் அடுத்து வந்த தரன்னா (1951) திரைப்படத்தில் இடம் பெயர விரும்பாத கிராமத்துப் பெண்ணாகவும் தோன்றினார். அவர் சாங்தில் (1952) படத்தில் ஒரு பாரம்பரியமான லட்சிய இந்தியப் பெண்ணாக எல்லோரையும் ஏற்றுக்கொள்ள வைத்தார் என்பதோடு நல்ல விமர்சனத்தைப் பெற்ற வேடிக்கை கதாபாத்திரமான ஊதாரித்தனம் வாய்ந்த வாரிசாக நடித்த குரு தத்தின் காவியத்தனமான நையாண்டித் திரைப்படம் மிஸ்டர். & மிஸஸ். ' 55 (1955). 1956ஆம் ஆண்டில் ஷிரின்-ஃபர்ஹத் மற்றும் ராஜ்-ஹாத் போன்ற வரலாற்றுத் திரைப்படங்களில் அக்காலத்தைய உடைகளில் தோன்றியும் வெற்றிபெற்றார். தற்காலத்திய கதாபாத்திரங்களிலும் அதே அளவிற்கு வெற்றிபெற்றார், கல் ஹமாரா ஹை (1959) என்ற சமூகத் திரைப்படத்தில் அவர் ஏற்று நடித்த இரட்டைக் கதாபாத்திரம் நினைவு கூறத்தக்கதாகும். மதுபாலா அதில் சிகரெட் பிடிக்கும் பெல்லா என்ற நடனக்காரியாகவும், மற்றும் அவருடைய மிகவும் பழமைவாத துறவு சகோதரியான மதுவாகவும் நடித்தார்.

திடீரென்று 1950களின் மத்தியப் பகுதியில் அவர் நடித்த படங்கள், முக்கியமான மெஹ்பூப் கானின் அமர் (1954) திரைப்படம் கூட வர்த்தகரீதியாக வெற்றிபெறவில்ல. இது அவர்மீது "பாக்ஸ் ஆபீஸ் விஷம்" என்ற முத்திரையைப் பதிக்க காரணமாக அமைந்தது. தொடர்ந்து வெற்றிப்படங்களைத் தந்து 1958 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அவர் தனது திரைப்பட வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்தார்: அசோக் குமாருடன் நடித்த ஹௌரா பிரிட்ஜ் திரைப்படத்தில் மதுபாலா வழக்கத்திற்கு மாறாக கல்கத்தாவின் சைனாடவுன் நிழலுகத்தைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்ட கதையில் ஆங்கிலோ-இந்திய காபரே பாடகியாக நடித்தார். தன்னுடைய கேஸ்கேடிங் லாக்ஸ், நெருக்கமாக கத்தரிக்கப்பட்ட மேலாடைகள், இறுக்கமான காப்ரி பேண்ட்கள் மற்றும் சீன உடைகளோடு சவாலான (முதல் முறையாக) மேற்கத்திய பிம்பத்தால் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். ஆஷா போஸ்லே பின்னணி பாடிய இந்தப் படத்தின் மதுபாலாவுடைய உணர்ச்சிகரமான பாடலான ஆயே மெஹ்ரபான் ரசிகர்களிடையே பெருவெற்றி பெற்றது என்பதுடன் இன்றும் பரவலாகக் குறிப்பிடப்பட்டு கொண்டாடப்படும் ஒரு பாடலாக இருக்கிறது. ஹௌரா பிரிட்ஜ் திரைப்படத்தைத் தொடர்ந்து பரத் பூஷனுடன் பேகன் , தேவ் ஆனந்துடன் காலாபானி, வருடம் முழுவதும் ஓடிய தன்னுடைய வருங்கால கணவரான கிஷோர் குமாருடன் பெரும் வெற்றிப்படமான சல்தி கா நாம் காடி மற்றும் மீண்டும் பரத் பூஷனுடன் பர்ஸாத் கி ராத் (1960) ஆகிய திரைப்படங்களில் அவர் நடித்திருந்தார்.

1960ஆம் ஆண்டில், அவர் இந்த வெற்றிகளை தொகுத்திருந்தார் என்பதுடன் பெரும் செலவில் எடுக்கப்பட்ட காவிய வரலாற்றுத் திரைப்படமான முகல்-ஏ-ஆஸம் அவரை சூப்பர் ஸ்டார் தகுதிக்கு உயர்த்தியது. இந்தத் திரைப்படம் அவரது திரைப்பட வாழ்க்கையின் மகுடமாக அமைந்தது என்றும் இந்திய திரைப்படமாக்கலின் ஒரு பத்தாவது ஆண்டு என்றும் பரவலாக குறிப்பிடப்படுகிறது.

சொந்த வாழ்க்கையும் பிரச்சினைக்குரிய நீதிமன்ற வழக்கும்

மதுபாலா நடிகரும் தொடர்ந்து அவர் படங்களில் நடித்தவருமான திலிப் குமாருடன் நீண்ட கால உறவு வைத்திருந்தார். அவர்கள் முதலில் ஜார் பதா (1944) படப்பிடிப்பு தளத்தில் முதல்முறையாக சந்தித்தனர், பின்னர் முடிக்கப்படாமலோ அல்லது வெளியிடப்படாமலோ போன ஹர் சிங்கார் (1949) திரைப்படத்தில் மீண்டும் இணைந்து நடித்தனர். அவர்களுடைய திரைக்கு வெளியிலான உறவு இரண்டு வருடங்கள் கழித்து தரானா (1951) திரைப்படத்தில் தொடங்கியது. அவர்கள் நான்கு படங்களில் ஒன்றாக நடித்த பிரபலமான காதல் ஜோடிகளானார்கள்.

மதுபாலா தன்னை அதிகமும் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாதவராக இருந்தார், பொதுவிடத்தில் தோன்றியதில்லை (1954 இல் பஹுத் தின் ஹீவே திரைப்படத்தின் பிரத்யேக முதல் நாள் திரையிடலில் தோன்றியது மட்டும் ஒரு விதிவிலக்கு) என்பதோடு எப்போதாவதுதான் நேர்காணல் அளித்திருக்கிறார். திரைப்பட ஊடகம் அவருடைய சொந்த வாழ்க்கை மற்றும் காதல் உறவு குறித்து பலவாறாக யூகித்தபடி இருந்தது என்பதுடன் திலிப் குமார் தொடர்ச்சியாக குறிப்பிடப்படுபவராக இருந்தார். இந்த வதந்திகள் வெளிப்படையாகவும் மிக அரிதாகவும் அவர்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து 1955ஆம் ஆண்டில் தோன்றியபோது உறுதியானது. எந்த வகையிலும் அவர் சம்பந்தப்படாத இன்சானியத் திரைப்படத்தின் முதல்நாள் பிரத்யேக திரையிடலுக்கு திலிப் குமார் பாதுகாவலாக வர மதுபாலா வருகைபுரிந்தார். இது பஹுத் தின் ஹீவே (1954) திரைப்படத்தில் நடிக்கும்போது தனது உடல்நலமின்மையை கவனித்துக்கொண்ட எஸ்.எஸ்.வாசனுக்கான நன்றி பாராட்டுதலின் மற்றொரு வகையாகப் பார்க்கப்பட்டது என்றாலும், அவர் இந்த நிகழ்ச்சியில் தோன்றியது மற்றொரு காரணத்திற்காகவும் முக்கியத்துவம் உடையதாக இருந்தது. அதிகாரப்பூர்வமான முறையில் திலிப் குமாரின் பாதுகாப்பி்ல் அவர் இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டதன் மூலம் அவர்கள் பொதுப்படையாக தங்களுடைய உறவை வெளிப்படுத்தினர்.

குமாருடனான மதுபாலாவின் காதல் 1951 மற்றும் 1956க்கு இடையே ஐந்து வருடங்கள் நீடித்தது. அவர்களுடைய உறவு அதிகமும் பிரச்சினைக்குரிய மற்றும் பரவலாக பொதுவெளிச்சத்திற்கு வந்த நீதிமன்ற வழக்கைத் தொடர்ந்து முடிவுக்கு வந்தது. அப்போது மதுபாலாவும் திலிப் குமாரும் இணைந்து நடித்த நயா தௌர் (1957) என்ற திரைப்படத்தின் இயக்குநரான பி.ஆர்.சோப்ரா நீடித்த வெளிப்புற படப்பிற்காக அவருடைய குழுவினர் போபாலுக்கு பயணமாக வேண்டும் என்று விரும்பினார். அதுல்லா கான் இதற்கு ஆட்சேபம் தெரிவித்தார் என்பதோடு போபால் படப்பிடிப்பு தன்னுடைய மகளுடன் திலிப் குமார் காதல் செய்வதற்கான வாய்ப்பை இது ஏற்படுத்தித் தருவதாக இருந்தது என்றும் தெரிவித்தார். முடிவில், மதுபாலா தற்போது முடித்துக்கொடுக்கும் நோக்கம் இல்லாமல் இருக்கும் இந்தப் படத்திற்காக தன்னிடம் இருந்து பெற்ற முன் தொகைக்காக அவர் மீது வழக்கு தொடர்ந்தார். அவருக்கு பதிலாக தென்னிந்திய நடிகையான வைஜெயந்திமாலா நடிக்க ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டார். திலிப் குமாருடன் தனக்கு உறவு இருந்த நிலையிலும் மதுபாலா தன்னுடைய தந்தையின் பேச்சுக்கு கீழ்படிந்து நடந்தார். குமார் மதுபாலாவிற்கு எதிராக சாட்சியம் கூறினார் என்பதோடு அதுல்லா கான் இயக்குநரான பி.ஆர்.சோப்ராவிற்கு ஆதரவாக நீதிமன்றத்தில் சாட்சியம் கூறினார். மதுபாலாவும் அவருடைய தந்தையும் எதிர்மறையாகப் பெற்ற பொதுக்கருத்தினால் இந்த வழக்கு தோற்றுப்போனது. அதுவரையில் திரைப்படத் துறையில் ஒரு நம்பகமான தொழில்முறை நடிகை என்ற நற்பெயரைப் பெற மதுபாலா கடுமையாக உழைத்து வந்தார். இந்த அத்தியாயத்திற்குப் பின்னர் அவருடைய நற்பெயர் மோசமாக பாதிக்கப்பட்டது. மதுபாலாவும் திலிப் குமாரும் இதன் விளைவாக பிரிந்துவிட்டனர்.

அவர் தன்னுடைய கணவரான நடிகரும் பின்னணிப் பாடகருமான கிஷோர் குமாரை சல்தி கா நாம் காடி (1958) மற்றும் ஜூம்ரோ (1961) ஆகிய திரைப்படங்களின் படப்பிடிப்பு தளத்தில் சந்தித்தார். அந்த நேரத்தில் அவர் பெங்காலி பாடகியும் நடிகையுமான ருமா குஹா தகுர்த்தாவை திருமணம் செய்திருந்தார். அவருடைய விவாகரத்திற்குப் பின்னர், கிஷோர் குமார் இந்து, மதுபாலா முஸ்லிம் என்பதால் அவர்கள் 1960 ஆம் ஆண்டில் சட்டமுறைப்படி திருமணம் செய்துகொண்டனர். அவருடைய பெற்றோர் இந்த திருமணத்திற்கு வர மறுத்துவிட்டனர். இந்த ஜோடி குமாரின் பெற்றோர்களை மகிழ்ச்சி்ப்படுத்த இந்து முறைப்படியும் திருமணம் செய்துகொண்டனர், ஆனால் அவர்கள் மதுபாலாவை அவருடைய மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை. அவருக்கு திருமணமான ஒரு மாதத்திற்குள்ளாகவே அவர் பந்த்ராவில் இருந்த தன்னுடைய பங்களாவிற்கு திரும்பிவிட்டார், குமாரின் வீட்டினரிடையே இருந்த பதட்டமே இதற்கு காரணமாக இருந்தது. மதுபாலாவின் எஞ்சியிருந்த வாழ்க்கையில் கடுமையான நெருக்கடியின் கீழ் அவர்கள் திருமணமானவர்களாகவே இருந்தனர்.

முகல்-ஏ-ஆஸம் மற்றும் பின்னாளைய திரைப்படங்கள்

தாசியாக பழிசுமத்தப்படும் அனார்கலியாக அவருடைய மிகச்சிறந்த மற்றும் உறுதியான கதாபாத்திரமாக குறிப்பிடப்படும் திரைப்படம் முகல்-ஏ-ஆஸம் ஆகும். மதுபாலாவின் உடல்நிலையைப் பற்றி அறியாதவரான இயக்குநர் கே.ஆஸிஃப் அவரிடம் பெருமளவிற்கு உடல் ரீதியான உழைப்பைக் கோரும் நீண்டகால உலர்ந்துபோகச் செய்யும் படப்பிடிப்பு கால அளவை வைத்திருந்தார். இது வியர்த்துவடியும் ஸ்டுடியோக்களிலோ அல்லது பலமான சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டதாகவோ மூச்சடைக்கச்செய்யும் ஒப்பனையில் மூடிவைக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றுவதாக இருந்தது. 1951 முதல் 1959 வரை மதுபாலா தன்னாலான எல்லா சிறந்த முயற்சிகளையும் முகல்-ஏ-ஆஸம் திரைப்படத்திற்காக செலவிட்டார். 1956க்குப் பின்னர் திலிப் குமாரிடமிருந்து பிரிந்த பிறகு, இந்தப் படத்தின் மீதமிருந்த நெருக்கமான காதல் காட்சிகள் மதுபாலாவிற்கும் அப்போது பிரிந்துவிட்டிருந்த உடன் நடிப்பவருக்கும் இடையில் மிகுந்த பதட்டமானதாகவும் வலி மிகுந்ததாகவும் இருந்து. இந்த உணர்ச்சிகரமான மற்றும் உடல் ரீதியான உழைப்பைக் கோரும் அனுபவம் அவருடைய அடுத்தடுத்து ஏற்பட்ட உடல்நிலை வீழ்ச்சி மற்றும் இளம் வயது மரணம் ஆகியவற்றிற்கு காரணமாக இருந்ததாக கருதப்பட்டது.

1960 ஆகஸ்ட் 5 இல் முகல்-ஏ-ஆஸம் வெளியிடப்பட்டது, அந்த நேரத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றிப்படமாக அமைந்தது, இதன் சாதனை 1975ஆம் ஆண்டில் ஷோலே திரைப்படம் வெளியிடப்பட்ட 15 ஆண்டுகள் வரை முறியடிக்கப்பட முடியாததாகவே இருந்தது. இது இப்போதும் இந்திய சினிமாவின் எல்லா காலத்திற்குமான வெற்றிப்பட வரிசையில் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்திருக்கிறது (ஏற்ற இறக்கங்கள் சரிசெய்யப்பட்டு). திரைப்படத்துறையின் மிகவும் திறமைவாய்ந்த நடிகர்களான பிரித்விராஜ் கபூர், துர்கா கோதே மற்றும் திலிப் குமார் ஆகியோர் உடன் நடித்தபோதிலும் விமர்சகர்கள் மதுபாலாவின் சாதுர்யம் மற்றும் பக்குவமான நடிப்பை அங்கீகரித்து பாராட்டினர். ஃபிலிம்பேர் விருது க்கு அவர் பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்டபோது அவர் உணர்ச்சிகர நடிகையாகவே அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார். இருப்பினும் அவர் வெற்றிபெறவில்லை, குன்காத் (1960) திரைப்படத்தில் நடித்த பினா ராயிடம் அவர் அந்த விருதை இழந்தார். மதுபாலா குறித்த கதிஜா அக்பரின் வாழ்க்கை வரலாற்றில் (பார்க்க பார்வைக்குறிப்பு பகுதி), திலிப் குமார் அவருடைய திறமைக்காக மரியாதை செலுத்தியிருக்கிறார்: "அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை, அவர் தனது திரைப்படங்களை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்தது ஆகியவற்றால் அவர் தனது சமகாலத்தவர்களைக் காட்டிலும் மேம்பட்டு நிற்கிறார். பல திறன் வாய்ந்த அற்புதமான நடிகை என்பதற்கும் அப்பால் அவர் ஒரு மென்மையான இனிய இயல்புள்ளவர். கடவுள் அவருக்கு பல விஷயங்களையும் பரிசாக அளித்துள்ளார்..."

1960ஆம் ஆண்டில், அடுத்தடுத்து வந்த முகல்-ஏ-ஆஸம் மற்றும் பர்ஸாத் கி ராத் ஆகிய அடுத்தடுத்து வந்த பெரு வெற்றிபெற்ற படங்களால் அவர் தனது திரைப்பட வாழ்க்கையில் புகழின் உச்சத்திற்கே சென்றார். அவர் வலுவான கதாபாத்திரங்களை வழங்கினார், ஆனால் அவருடைய உடல்நலக் குறைபாடு இந்த காலகட்டத்தை அவர் அனுபவிக்கவும் ஒரு நடிகையாக மேம்படவும் அவரை அனுமதிக்கவில்லை. அந்நிலையில் மதுபாலாவால் புதிய படங்கள் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமலோ அல்லது இருக்கின்ற படங்களை முடித்துக்கொடுக்கவோ முடியாமல் போய்விட்டது. கதிஜா அக்பரின் வாழ்க்கை சரிதத்தில், அவருடன் தொடர்ந்து நடித்த தேவ் ஆனந்த் பின்வருமாறு நினைவுகூர்கிறார்: "அவர் ரொம்பவே சுறுசுறுப்பானவர் முழுக்க ஜீவனுடனும் உற்சாகத்துடனும் செயல்படுபவர். அவர் எப்போதுமே சிரித்தபடியும் தான் செய்யும் வேலையை அனுபவித்தபடியும் இருப்பார். அவர் தீவிரமாக நோய்வாய்ப்பட்டவர் என்று யாரும் அவரை நினைத்துவிட முடியாது. ஒருநாள் சட்டென்று அவர் காணாமல் போய்விட்டார்...".

அவருக்கு 60களில் அடுத்தடுத்து படங்கள் வெளிவந்தபடி இருந்தன. அவற்றில் சில ஜம்ரு (1961), ஹாஃப் டிக்கெட் (1962) மற்றும் ஷரபி (1964), ஆகியவை திரைத் துறையில் சராசரிக்கும் மேற்பட்டவையாக இருந்தன. இருப்பினும் இந்த கால கட்டத்தில் வெளிவந்த அவருடைய பெரும்பாலான மற்ற திரைப்படங்களை நிறைவுசெய்ய அவரது உடல்நிலை அவரை அனுமதிக்காததால் அவற்றின் பிற்பாதி அவர் இல்லாமலேயே முடிக்க வேண்டி இருந்தது. சமரச எடிட்டிங்காலும், மதுபாலா படிப்பிடிப்பிற்கு வராத சில நிகழ்வுகளில் காட்சிகளி்ல் "இரட்டையர்களை" வைத்தும் ஒட்டும் வேலையாலும் அவை சேதமுற்றன. 1950களின் பிற்பகுதியில் படம் பிடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் கடைசியாக வெளிவந்த அவருடைய திரைப்படமான ஜ்வாலா , அவருடைய இறப்பிற்கு இரண்டு வருடங்கள் பின்பு 1971 வரை வெளியிடப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் முகல்-ஏ-ஆஸம் திரைப்படத்தின் சில டெக்னிகலர் காட்சித் தொடர்களுக்கும் அப்பால் மதுபாலா நடித்த ஒரே வண்ணத் திரைப்படம் ஜ்வாலா ஆகும்.

இறுதி ஆண்டுகளும் மரணமும்

1960ஆம் ஆண்டில் மதுபாலாவின் உடல்நிலை மோசமடையத் தொடங்கியதை அடுத்து அவருக்கு லண்டனில் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது[4]. இளம் பருவத்திலிருந்த சிக்கலான இதய பிரச்னைக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்தால் குணமாகிவிடுவோம் என்ற எண்ணம் அவருக்கு சற்று நம்பிக்கை அளித்தது. பரிசோதனைக்குப் பின்னர் அங்கிருந்த மருத்துவர்கள் அறுவை சிகிச்சை செய்ய மறுத்துவி்ட்டனர், அதன் பிறகு அவர் உயிர் பிழைப்பதிலுள்ள வாய்ப்பு மிகவும் குறைவானது என்று அவரை அமைதிப்படுத்தினர்[5]. அவர்களுடைய அறிவுரை அவர் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்பதும், அதிக உழைப்பை தவிர்க்க வேண்டும் என்பதுமாக இருந்தது, அப்படியிருந்தால் அவர் மற்றொரு ஆண்டு உயிருடன் இருப்பார் என்று அவர்கள் யூகித்துக் கூறினர். அவருடைய மரணத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்வது அச்சுறுத்தக்கூடியது, மதுபாலா இந்தியாவிற்குத் திரும்பினார், ஆனால் அந்த முன்னூகங்களை எதிர்த்து அடுத்த ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு வாழ்ந்தார்.

1966ஆம் ஆண்டில், அவருடைய உடல்நிலையில் ஏற்பட்ட லேசான முன்னேற்றத்துடன் மதுபாலா சாலாக் என்ற திரைப்படத்தில் ராஜ் கபூருடன் மீண்டும் நடிக்க முயற்சி செய்தார். சினிமா ஊடகம் அவருடைய "மறு வருகையை" அதிகப்படியான ரசிகர்கள் எண்ணிக்கை மற்றும் விளம்பரத்தால் முன்னறிவித்தது. இந்த காலகட்டத்தில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் அப்போதும் அழகாயிருந்த ஆனால் வெளிறிப்போன சோகமான பார்வையுள்ள மதுபாலாவாகக் காட்டியது. இருப்பினும், சில நாட்கள் படப்பிடிப்பிற்குள்ளாகவே அவருடைய மோசமான உடல்நிலை மேலும் மோசமடைய காரணமானது என்பதுடன் அந்தப் படம் முடிக்கப்பட்டு வெளியிடப்படவே இல்லை.

நடிப்பு என்பது ஒரு தெளிவான தேர்வாக இல்லாத நிலையில், மதுபாலா தன்னுடைய கவனத்தை படம் தயாரிப்பதில் திருப்பினார். 1969ஆம் ஆண்டில் ஃபர்ஸ் ஔர் இஷ்க் என்ற திரைப்படத்தின் மூலம் அவர் இயக்குநராக அடியெடுத்து வைத்தார். இருப்பினும் இந்தப் படம் எடுக்கப்படவில்லை, முன் தயாரிப்பு நிலைகளில் மதுபாலா இறுதியில் தன்னுடைய உடல்நிலையால் வீழ்த்தப்பட்டார் என்பதோடு 1969 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 23 தன்னுடைய பிறந்த நாளுக்கு பின்னர் வெகு விரைவிலேயே அவர் இறந்தார். அவர் அவருடைய குடும்பத்தினர் மற்றும் அவருடைய கணவர் கிஷோர் குமார் ஆகியோரால் சாண்டா குரூஸ் கல்லறையில் புதைக்கப்பட்டார்[6].

மதுபாலா ஒரு அடையாளம்

அவரது குறுகியகால வாழ்க்கையில் அவர் 70 படங்களில் நடித்திருந்தார். அவர் குறித்து பதிப்பிக்கப்பட்ட மூன்று வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்கள் மற்றும் பல்வேறு கட்டுரைகளில் அவர் மர்லின் மன்றோவோடு ஒப்பிடப்பட்டார் என்பதோடு அதேபோன்று இந்திய திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு அடையாளத் தகுதியையும் பெற்றார். அவர் குணச்சித்திர பாத்திரங்கள் அல்லது துணைக் கதாபாத்திரங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் முன்னதாகவே இறந்துவிட்டதால், இதுநாள்வரை இந்திய சினிமாவில் அதிக நாள் நீடித்த மிகவும் புகழ்பெற்ற முன்னோடிகளுள் ஒருவராக இருக்கிறார் எனலாம். அவருக்கு ரசிகர்கள் தொடர்ந்து அதிகரித்தபடியே இருக்கிறார்கள் என்பது மூவி மேகஸினால் 1990ஆம் ஆண்டில் நடத்தப்பெற்ற ஒரு வாக்கெடுப்பின் மூலம் தெரிய வந்தது. மதுபாலா எல்லா காலத்திலும் மிகவும் பிரபலமான ஹிந்தி நடிகையாக 58 சதவிகித ஓட்டுக்களைப் பெற்று, அவருடைய சமகால முன்னோடி நடிகைகளான மீனா குமாரி, நர்கிஸ் மற்றும் நூதன் ஆகியோரைவிட மேம்பட்டு நிற்கிறார். மிகச் சமீபத்தில் 2007 ஆம் ஆண்டு சர்வதேச பெண்கள் சிறப்பு தினத்தில் rediff.com இல் (பார்க்க வெளிப்புற இணைப்புகள்)"மதுபாலா பாலிவுட்டின் சிறந்த நடிகைகள் வரிசையில் இரண்டாவது இடத்தில்" இருந்தார். அதன்படி, நடிகைகளின் பின்வரும் சிறப்பம்சங்களைக் கொண்டு இறுதிப் பட்டியல் தயார் செய்யப்பட்டது "...நடிப்புத் திறன், கவர்ச்சி, வசூல் வெற்றி, பலதிறன் மற்றும் அடையாளப்பூர்வமான தகுதிநிலை -- மற்றும் அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் சினிமாவின் புதிய அலையில் பாலிவுட்டிற்கான தலைமையிடத்தில் இருந்தனர்..."

அவருடைய திரைப்படங்கள் தொடர்ந்து தொலைக்காட்சிகளில் காணக் கிடைக்கின்றன என்பதோடு மதுபாலாவின் பெரும்பாலான டிவிடி மாற்றப் பணிகள் அவருடைய ரசிகர்களிடம் புத்துயிர்ப்பை உருவாக்கச் செய்தது. பல்வேறு காட்சிப்படங்கள் மற்றும் ரசிகர்கள் உருவாக்கிய இறுதியஞ்சலி படங்கள் யூடியூப் போன்ற பிரபலமான வீடியோ வலைத்தளங்களில் காணக்கிடைக்கின்றன. வேறு எந்த பழம் ஹிந்தி நடிகைக்கும் இதுபோன்ற பெரிய அளவிற்கான வீடியோக்கள் வீடியோ பகிர்வுத் தளங்களில் காணக்கிடைப்பதில்லை. இந்தியாவில், தெருவோர விற்பனையாளர்களும் கடைகளும் தற்கால ஹிந்தி சினிமா நட்சத்திரங்களோடு அவருடைய கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படங்களையும் விளம்பர சுவரொட்டிகளையும் விற்பனை செய்து வருகின்றனர்.

2004ஆம் ஆண்டில் முகல்-ஏ-ஆஸம் திரைப்படத்தில் டிஜி்ட்டல் முறையில் வண்ணத்திற்கு மாற்றப்பட்ட பதிப்பு அவர் மரணமடைந்த 35 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் வெளியிடப்பட்டது, இந்தத் திரைப்படம் மதுபாலாவை மீண்டும் ஒருமுறை முற்றிலும் வெற்றிகரமனவராக்கியது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கடந்த பத்தாண்டில், மதுபாலாவைக் குறித்து வெளிவந்துள்ள சில வாழ்க்கைச் சரிதங்கள் மற்றும் கட்டுரைகள் முன்பு அவர் குறித்து அறியப்படாமல் இருந்த சொந்த வாழ்க்கை மற்றும் திரைப்பட வாழ்க்கை குறித்த விவரங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. அதன்விளைவாக 2007ஆம் ஆண்டில் ஷினே அஹுஜா மற்றும் சோஹா அலி கான் நடித்த கோயா கோயா சாந்த் என்ற ஹிந்தி திரைப்படம் தயாரிக்கப்பட்டது - இதன் கதைக்கரு மதுபாலா மற்றும் பிற பழங்கால திரைப்பட ஆளுமைகளின் வாழ்க்கையை மேலோட்டமாக அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருந்தது.

2008 ஆம் ஆண்டில் மதுபாலா உருவம் பொதித்த நினைவுத் தபால்தலை வெளியிடப்பட்டது. இந்த நடிகையின் உருவம் பொதித்த குறைவான பதிப்புக்களாக இந்திய அஞ்சல்துறையால் இந்த தபால்தலை தயாரிக்கப்பட்டது. இது உடன் பணிபுரிந்தவர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் மதுபாலா குடும்பத்தின் எஞ்சியிருக்கும் உறுப்பினர்கள் ஆகியோர்கள் கலந்துகொண்ட ஒரு நிகழ்ச்சியில் முன்னாள் நடிகர்கள் நிம்மி மற்றும் மனோஜ் குமார் ஆகியோரால் வெளியிடப்பட்டது. இந்த கௌரவத்தைப் பெற்ற மற்றொரு ஒரே இந்திய சினிமா நடிகை நர்கிஸ் தத் ஆவார்.

1970களின் பிரபலமான நடிகையும் கவர்ச்சிக் குறியீடுமான ஜீனத் அமன் தொடர்ந்து நவீன மற்றும் மேற்கத்திய மயமான ஹிந்தி திரைப்பட கதாநாயகியாக குறிப்பிடப்படுகிறார். 1950களின் முற்பகுதியில் மதுபாலா மேற்கத்திய மயமான கவர்ச்சியானவர் போன்ற கதாபாத்திரம் உள்ளவராகவும் சித்திரிக்கப்படுபவராக மேலோட்டமாக பார்க்கப்படுகிறது. அடக்கமான மற்றும் சுய தியாகம் செய்யும் இலட்சிய இந்தியப் பெண்ணே ஒழுங்குமுறையாக இருந்த அந்தக் காலத்தில் மிகவும் துணிச்சலான பெண்களாக ஹிந்தி திரைப்பட கதாநாயகிகள் சித்தரிக்கப்பட்டனர். இன்றும் நீடித்து வருகின்ற நவீன ஹிந்தி நடிகைகளின் மீதான முன்னோடியான அந்த தாக்கம், மதுபாலாவால் (ஓரளவிற்கு அவருடைய சமகாலத்தவரான நர்கீஸாலும்) ஏற்படுத்தப்பட்டதாகும்.

துணுக்குச் செய்திகள்

இந்த article contains a list of miscellaneous information. Please relocate any relevant information into other sections or articles. (June 2008)

மதுபாலா குழந்தையாக இருக்கையில், ஒரு பெருமதிப்பு மிக்க இஸ்லாமிய ஆன்மிகவாதி அவர் புகழும் செல்வமும் பெறுவார் என்றும், ஆனால் மகிழ்ச்சியற்ற வாழ்க்கை நடத்தி இளம் வயதிலேயே இறந்துவிடுவார் என்றும் முன்னதாகவே கூறியிருந்தார்.[சான்று தேவை]

பட இயக்குநரான மோகன் சின்ஹா மதுபாலாவிற்கு 12 வயதாகும்போதே அவருக்கு கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

அவர் ஹாலிவுட்டின் தீவிர ரசிகை என்பதுடன் ஆங்கிலத்தை சரளமாகப் பேச கற்றுக்கொண்ட பின்னர் தன்னுடைய வீட்டு புரஜக்டரில் தொடர்ந்து அமெரிக்கத் திரைப்படங்களைப் பார்த்தார்.

படபடப்பாக இருக்கையில் அவரால் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவிற்கு புன்னகைக்கவும் வெடித்துச் சிரிக்கவும் செய்வார், இது சிலசமயங்களில் உடன் நடிப்பவர்களையும் இயக்குநர்களையும் சங்கடத்திற்கு உள்ளாக்கும்.

குருதத் முதலில் தன்னுடைய காவியத் திரைப்படமான பியாஸா வை (1957) அறிவித்தபோது மதுபாலாவும் நர்கீஸூம்தான் பெண் முன்னணிக் கதாபாத்திரத்திற்கு இருந்தவர்கள். இந்தப் பகுதிகள் ஏறத்தாழ திரைப்பட நட்சத்திரங்களான மாலா சின்ஹா மற்றும் வஹீதா ரஹ்மானால் நடிக்கப்பட்டது.

மிஸ்டர். & மிஸஸ். '55 இல் (1955) கீதா தத் விதிவிலக்கு தவிர்த்து மதுபாலாவின் பெரும்பாலான நினைவுகூறத்தக்க பாடல்கள் லதா மங்கேஷ்கர் அல்லது ஆஷா போஸ்லேவால் பின்னணி பாடப்பட்டன. மதுபாலா இவர்கள் இரண்டு பேராலும் அதிர்ஷ்டம் செய்தவராக கருதினார். 1949ஆம் ஆண்டில் மதுபாலாவைக் காட்சிப்படுத்திய மஹல் பாடல்கள் லதாவின் தொடக்கால வெற்றிகளாகும்; ஒன்பது வருடங்கள் கழித்து, 1958 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த இந்த நடிகையின் நான்கு திரைப்படப் பாடல்களுக்கான ஆஷாவின் பாடல்கள் அவரை தன்னுடைய சொந்த சகோதரி லதாவுக்கு போட்டியாளராக முக்கியமான பின்னணிப் பாடகியாக நிறுத்தியது.

மதுபாலாவின் சகோதரியான சான்சலும் ஒரு நடிகை என்பதோடு அவருடைய புகழ்பெற்ற உடன்பிறப்பின் சாயலோடு அவர் சலிப்பேற்படுத்தினார். அவர் மதுபாலாவுடன் நஸ்னீன் (1951), நாதா (1955), மஹோலன் கா க்வாப் (1960) மற்றும் ஜூம்ரோ (1961) ஆகிய திரைப்படங்களில் தோன்றியிருக்கிறார். அவரும் மெஹ்பூப் கானின் மதர் இண்டியா (1957) மற்றும் ராஜ் கபூரின் ஜிஸ் டேஷ் மேன் கங்கா பேதி ஹை (1960) ஆகிய திரைப்படங்களின் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்திருக்கிறார்.

Born as Mumtaz Jehan Dehlavi on February 14, 1933 in Delhi, Madhubala was Bollywood's leading actress in the 50s and the 60s. She was a native Pashto speaker.

Madhubala's started her Bollywood career as a child actress in the movie Basant (1942). It was a box-office success. She played the role of the daughter of actress Mumtaz Shanti. She did several other movies as a child actress.Her first movie as a female lead was at a very young age. Madhubala was just 14 when she appeared as the lead actress opposite Raj Kapoor in Neel Kamal (1947). Neel Kamal was her last movie as Mumtaz Jehan. She was later known for her screen name Madhubala.

Madhubala achieved stardom with the 1949 Blockbuster 'Mahal'. Mahal was directed by Kamal Amrohi. Mahal was Bollywood first reincarnation thriller movie where she was cast opposite Ashok Kumar. The film was even included in the British Film Institute's list of "10 great romantic horror films". Madhubala later appeared in several successful Bollywood movies but she is most remembered for her role in Mughal-e-Azam (1960) in which she played a doomed courtesan, Anarkali.

Madhubala was madly in love with actor Dilip Kumar but her father was against this relationship. Being an obedient daughter, she did not leave her parents to marry Dilip Kumar. Later when Dilip Kumar got married, Madhubala tied the knot with Ashok Kumar in 1960; he was aware of Madhubala's illness but didn't realize the gravity of her illness. 

As per Madhubala's sister, Kishore Kumar and Madhubala flew to London after their marriage where the doctor told her she had only two years to live. After that Kishore left her at Madhubala's parents house saying, ‘I can’t look after her. I’m on outdoors often’. But Madhubala wanted to be with him. Kishore Kumar would visit her once in 2 months though. Maybe he wanted to detach himself from her so that the final separation wouldn’t hurt. Kishore bore her medical expenses. They remained married for nine years

Madhubala had ventricular septal defect (a hole in her heart) which was detected while she was shooting for  a movie in 1954. By 1960, Madhubala's condition had deteriorated. Due to Madhubala's ailment, her body would produce extra blood. So it would spill out from the nose and mouth. She also suffered from pulmonary pressure of the lungs and coughed all the time. Every 4 to 5 hours she had to be given oxygen or else would get breathless. She was confined to bed for 9 years.  In 1969 she was set to make her directorial debut with the film Farz aur Ishq. However the film was never made as during pre-production, she died on February 23, 1969, shortly after her 36th birthday. Her tomb was built with marble and inscriptions included aayats from the Quran and verse dedications. Her tomb was demolished in 2010 to make space for new graves.

Madhubala married Kishore Kumar in 1960 after Kishore Kumar converted to Islam and took up the name Karim Abdul, And according to Leena Chandavarkar (Kishore's fourth wife), "When she realized Dilip was not going to marry her, on the rebound and just to prove to him that she could get whomsoever she wanted, she went and married a man she did not even know properly."

JAMES COOK ,EXPLORER OF ENGLAND KILLED FEBRUARY 14,1779

JAMES COOK ,EXPLORER OF ENGLAND 

KILLED FEBRUARY 14,1779

ஜேம்ஸ் குக் (James Cook, 7 நவம்பர் 1728 - 14 பெப்ரவரி 1779) இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த நாடுகாண் பயணி, பிரிட்டிஷ் ஆய்வாளர், மாலுமி, வரைபடங்கள் உருவாக்குனர் மற்றும் பிரிட்டிஷ் அரச கடற்படையின் (Royal navy) அணித்தலைவரும் (Captain) ஆவார். நியூபவுண்ட்லாந்துத் தீவினை முதன்முதலில் உலக வரைபடத்தில் குறித்ததுடன் அமைதிப் பெருங்கடலில் தனது எச்.எம்.பார்க் என்டேவர் கப்பலில் மூன்று பயணங்களை மேற்கொண்டவர். அமைதிப் பெருங்கடலின் பல இடங்களையும், தீவுகளையும் கண்டறிந்தவர். ஆத்திரேலியா, ஹவாய் போன்ற தீவுகளை முதன் முதலில் கண்டுபிடித்த ஐரோப்பியர் ஆவார்.
பிறப்பு[மூலத்தைத் தொகு]

ஜேம்ஸ் குக் 1728- ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்து நாட்டின் யார்க்செயரில் பிறந்தார். இவர் பதினாறு குழந்தைகள் கொண்ட ஒரு ஸ்காட்லாந்து உழவருக்கு இரண்டாவது மகனாகப் பிறந்தார். அய்டான் நகரில் தனது பள்ளிக்கல்வியை பயின்ற குக், தனது பதினேழு வயதில் ஒரு கடையில் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தார். பதினெட்டு வயதில் படகு ஓட்டுனராக மாறினார். விட்பை (Whitby) துறைமுகத்தில் ஜான் வாக்கர் என்னும் நிலக்கரியினை கப்பல் மூலம் ஏற்றுமதி செய்பவரிடம் பயிற்சி பெறுபவராக சேர்ந்தார்[1]. வாக்கரிடமிருந்து அடிப்படை கணித அறிவையும், திசையமைப்பு குறித்தனவற்றையும் குக் கற்றுத் தேர்ந்தார். தனது சொந்த முயற்சியில் அறிவியலையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.

திருமணம்[மூலத்தைத் தொகு]
ஜேம்ஸ் குக் திசம்பர் 21, 1762 அன்று எலிசபத் பாட்ஸ் என்பவரை மணம் புரிந்துக்கொண்டார். இத்தம்பதியினருக்கு ஆறு குழந்தைகள் பிறந்தன. அவர்கள், ஜேம்ஸ் (1763–94), நாத்னெய்ல் (1764–80), எலிசபத் (1767–71), ஜோசப் (1768–68), ஜியாஜ் (1772–72) மற்றும் ஹக் (1776–93) ஆகியோராவர். கடைசி மகன் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது இறந்து விட்டார். இவரின் குழந்தைகள் பற்றிய விடயங்கள் வெளியுலகு அறியாதவையாகும்.

பயணங்களும் கண்டுபிடிப்புகளும்[மூலத்தைத் தொகு]
தனது முதற்பயணத்தின்போது 1770 இல் அவுஸ்திரேலியாவின் கிழக்குக் கரையினைக் கண்டார். இவரே அவுஸ்திரேலியாவின் கிழக்குக் கரையினைக் கண்ட முதல் ஐரோப்பியராவார். அப்பிரதேசத்தை நியூ சவுத் வேல்ஸ் எனப் பெயரிட்டு இங்கிலாந்துக்குச் சொந்தமானதென உரிமை கோரினார். அவர் தன் வாழ்நாளில் இரு முறை உலகத்தை வலம் வந்துள்ளார். அன்டார்டிகா பகுதிகளிலும் தனது பயணத்தை மேற்கொண்டுள்ளார் குக். வட அமெரிக்காவிலும் பல தீவுகளை இவர் கண்டுபிடித்துள்ளார். தனது கடல் பயணங்களின்போது அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளுக்கும், தான் பார்த்த இடங்களின் வரைபடங்களை வரையவும் நேரங்களைச் செலவு செய்துள்ளார். இவர் கண்டுபிடித்த இடங்களைப் பற்றியும் நிறைய புத்தகங்கள் எழுதியுள்ளார்.

கண்டுபிடிப்புகளின் நோக்கம்[மூலத்தைத் தொகு]
மிகப்பெரிய நீண்ட பயணங்களைக் குக் சில காரணங்களுக்காகவே ஓய்வு இல்லாமல் செய்தார்.

தெற்கு கண்டத்தில் உள்ள பகுதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது,
வீனஸ் கிரகத்திற்கு வானியல் அளவீடுகள் செய்வது,
புதிய நிலங்களைக் கண்டறிவது,
பிரிட்டிஷ் அரசர் ஜார்ஜ் மூன்றாமவருக்கு நிலங்களைக் கையகப்படுத்துவது,
புதிய இராணுவத் தளங்கள் அமைக்க நல்ல இடங்கள் கண்டுபிடிப்பது,
பசிபிக் மற்றும் அட்லாண்டிக் இடையில் புதிய வழித்தடங்களைக் கண்டுபிடிப்பது ஆகியனவே அவரின் முக்கிய குறிக்கோள்கள் ஆகும்.
முதல் பயணம்(1768-1771)[மூலத்தைத் தொகு]

என்டேவர் கப்பலானது ஏழு வாரங்கள் குயீன்ஸ்லேண்ட் துறைமுகத்தில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்தது.

Cook'sFirstVoyage541766 ஆம் ஆண்டு ராயல் சொசைட்டி பசிபிக் பெருங்கடலில் பயணம் செய்யக் குக்கை அழைத்தது. இப்பயணத்தின் நோக்கம் வீனஸ் கிரகத்திற்கு உண்டான தூரத்தினை அளவிடவும், புதிய ஆராய்ச்சிகள் செய்யவுமாக இருந்தது. 39 வயதில், லெப்டினன்ட் பதவிக்கு குக் உயர்த்தப்பட்டார். கடல் பயணத்தின்போது தளபதியாகவும் ஆக்கப்பட்டார் குக். இப்பயணம் இங்கிலாந்திலிருந்து ஆகத்து 26,1768 அன்று தொடங்கப்பட்டது. மேற்கு மார்க்கமாகச் சென்று பசுபிக் பெருங்கடல் வழியே டெஹீட்டி தீவை அடைந்தார். அங்கு வீனஸ் பற்றிய சில ஆராய்ச்சிகளைக் குக் மேற்கொண்டார். பின் பூமியை ஒரு முறை வலம் வந்த இவரது பயணம் 1771, ஜீலை 12 அன்று செயின்ட் ஹெலனாவில் வந்து முடிந்தது[2].

அவர் எச்.எம்.எஸ் எண்டெவரில் பயணம் மேற்கொண்டார். அவர் ஆகஸ்டு 26 ,1768 அன்று இங்கிலாந்து சென்றடைந்தார். [3] குக் மற்றும் அவருடைய குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் கேப் ஹார்ன் எனும் பகுதியினை சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு தங்கள் பயணத்தை மெற்கொண்டுள்ளனர். மேலும், அவர்கள் ஏப்ரல் 13, 1769 அன்று டஹிடி எனும் இடத்தை வந்தடைந்தனர். அந்த இடத்தில் தான் வெள்ளி (கோள்) கடப்பு பற்றிய ஆய்வு நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. [4] ஆனால் ஆராய்ச்சியின் முடிவுகள் எதிர்பார்த்த வகையில் வரவில்லை. தன்னுடைய முதல் ஆய்வு நிறைவு பெற்ற பின்பு தன்னுடைய கடற்படை அலுவலர்களால் கொடுக்கப்பட்ட இரண்டாவது கடற்பயணத்திற்கான சீல் செய்யப்பட்ட அந்த ஆணையைத் திறந்தார். அதில் தெற்கு பசுபிக் கண்டங்களின் தென்பகுதியில் உள்ள அறிகுறிகளை ஆராய்ச்சி செய்யும்படி இருந்தது. [5] பிறகு, குக் நியூசிலாந்து மற்றும் கடலோரப் பகுதிகளுக்கு பயணம் மேற்கொண்டார். 1970 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 17 ஆம் நாள் ஆத்திரேலியாவின் தென்கிழக்கு கடற்கரையை அவர் அடைந்தார். பின்பு அவர் மேற்கு நோக்கிப் பயணித்தார், இதன் மூலம் கிழக்கு கடற்கரையை எதிர்குக்கினுகொண்ட மல் ஐரோப்பியர் என்ற பெருமையைப்பெற்றார்.

இடைவேளை[மூலத்தைத் தொகு]

குக்கின் பயணப்பாதை. முதல் பயணம் சிவப்பு நிறமிடப்பட்டுள்ளது, இரண்டாம் பயணம் பச்சை நிறமிடப்பட்டுள்ளது, மூன்றாம் பயணம் நீல நிறமிடப்பட்டுள்ளது. குக் இறந்த பின் அவரிடைன் படைவீரர்கள் சென்ற பகுதி விடுபட்ட நீலநிறமாக்கிய கோடுகள்.
குக்கினுடைய இதழ்கள் அவருடைய வருகையாஇப் பற்றி எழுதின. விஞ்ஞான சமூக மக்களின் கதாநாயகனாக அவர் பார்க்கப்பட்டார். பொதுஜனங்களின் கதாநாயகனாக ஜோசப் பேங்க் என்பவர் பார்க்கப்பட்டார். [6] குக்கினுடைய மகன் இவரது இரண்டாவது பயணத்திற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்னர் தான் பிறந்தார். [7]

இரண்டாவது பயணம்[மூலத்தைத் தொகு]

மீகாமன் ஜேம்ஸ் குக்கின் இறப்பு (ஓவியம்)
Zoffany Death of Captain Cook.jpg
ஓவியர் ஜோஹான் ஸோஃப்பானி
ஆண்டு c. 1795
வகை எண்ணெய் ஓவியம்
பரிமாணம் 137.2 cm × 182.9 cm (54.0 in × 72.0 in)
இடம் தேசிய கடல்சார் அருங்காட்சியகம், லண்டன்
1771 ஆம் ஆண்டு ஆகத்து மாதம் முதல் பயணம் முடித்து வந்த உடனேயே ஜேம்ஸ் குக்கிற்கு பதவி உயர்வு அளிக்கப்பட்டது [8][9] 1772 ஆம் ஆண்டில்

ராயல் சொசைட்டி சார்பாக அறிவியல் பயனத்திற்கு பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டார். இதன் நோக்கம் சிக்கலான பூமியின் தென்பகுதியினை ஆய்வு செய்வதாகும்.

மூன்றாம் பயணம்[மூலத்தைத் தொகு]
கருத்துரு[மூலத்தைத் தொகு]
இந்தப் பயணத்தின் முக்கிய நோக்கமானது வட அமெரிக்காவின் மேல் உள்ள அத்திலாந்திக்குப் பெருங்கடல் மற்றும் பசிப்பிக் பெருங்கடல் இடையே புகழ்பெற்று விளங்கக் கூடிய வடமேற்கு பாதையைக் கண்டுபிடிப்பது ஆகும் . இதனைச் செயல்படுத்த குக்கிற்கு அவருடைய கடற்படை அலுவலர்களால் 1775 ஆம் ஆண்டில் அதற்கான ஆணைகள் வழங்கப்பட்டது . ஆனால் 1745 ஆம் ஆண்டு வரை நீட்டிப்புச் செய்யப்பட்டது. அந்தப் பாதைகளைக் கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு £ 20,000 பரிசு அறிவிக்கப்பட்டது. [10]ஆரம்பத்தில் சார்லிஸ் கிளெர்கே தான் இந்தப் பயணத்தைத் தலைமை தாங்க வேண்டும் என்று விரும்பினார், ஓய்வு பெற்றிருந்த குக், ஓர் ஆலோசகராகச் செயல்பட்டார்.

குழு உறுப்பினர்கள்[மூலத்தைத் தொகு]
வில்லியம் பேய்லி - வானியலாளாரக பணியாற்றினார்.
ராபர்ட் - தச்சர்
ஜான் லியார்ட் - மீகாமன்
டேவிட் நெல்சன் - தாவரவியல் சேகரிப்பாளர்
ஒமாய்- குக்கிற்கு பயனம் முடியும் வரையில் மொழிபெயர்ப்பாளராக இருந்தார்
டேவிட் சாம்வெல் - அறுவைச் சிகிச்சை
வில்லியம் டெய்லர் - உதவி மாலுமி (midshipman)
ஜேம்ஸ் ட்ரேவெனன் - உதவி மாலுமி (midshipman)
ஜான் வாட்ஸ் - உதவி மாலுமி (midshipman)
1776 ஆம் ஆண்டு குக் தனது மூன்றாவது பயணத்தினைத் தொடர்ந்தார். அந்தப் பயணத்தின்போது ஹவாய்த் தீவுவாசிகளுடனான சண்டையில் கொல்லப்பட்டார். ஜேம்ஸ்குக் இறந்ததால் அவரின் வீரர்கள் குக்கின் சடலத்துடன் பயணத்தின் பாதியில் நாடு திரும்பினர்.

கலானி ஒபு யு - கடத்தல் மற்றும் இறப்பு[மூலத்தைத் தொகு]

ஜேம்ஸ் குக் கலானியை கடத்துதல்
Resolution and Discovery.jpg
ஹெச் எம் எஸ் டிஸ்கவரி
நாள் பெப்ரவரி 14, 1779
அமைவிடம் ஹவாய்
வகை பதிலடி கொடுப்பதற்காக கடத்துதல்
காரணம் திருடப்பட்ட பொருட்கள்
பங்கேற்றோர் கலானி ஒபு யு, மீகாமன் ஜேம்ஸ் குக்
Casualties
மீகாமன் ஜேம்ஸ் குக்
இறப்புகள் 5
காயமுற்றோர் 2
மீகாமன் ஜேம்ஸ் குக் 1779 ஹவாய் தீவின் ஆளும் தலைவரான கலானி ஒபு யு( Kalani'o'pu'u) வைகடத்தியது மற்றும் ஒரு திருடப்பட்ட நீண்ட படகு (லைட்போட்) க்கு பதிலாக அவரைக் காப்பாற்ற முடிவெடுத்து ஆகியவவை குக்கினுடைய இறுதிப் பயணத்தின் இறுதிப் பிழையாக அமைந்தது மட்டுமல்லாது அவருடைய இறப்பிற்கும் வழிவகுத்தது.

.

இன விளக்க ஆராய்ச்சியின் சேமிப்புகள்[மூலத்தைத் தொகு]
1984 ஆம் ஆண்டில் ஆத்திரேலியா அருங்காட்சியகமானது, நியூ சவுத் வேல்ஸ் அரசிடமிருந்து குக்கினுடைய பொருட்களை வாங்கியது. அதேசமத்தில் 1768- 1780 வரையிலான குக்கினுடைய மூன்று பயணங்களிலும் அமைதிப் பெருங்கடல் முழுவதிலும் இருந்து பெறப்பட்ட 115 கலைப்பொருட்களும் பெறப்பட்டன. அங்கிருந்து பெறப்பட்ட அனைத்து கலைப்பொருட்களுமே அமைதிப் பெருங்கடலின் அருகே வாழ்ந்த மக்களுக்கும் , ஐரோப்பிய மக்களுக்குமான தொடர்பினை வெளிப்படுத்தும் வகையில் அமைந்தது. 1935 ஆம் ஆண்டில் இவருடைய பெரும்பகுதி நினைவுச் சின்னங்களும், கலைப்பொருட்களும் நியூ சவுத் வேல்ஸ் மாநில நூலகமான மிச்செல் நூலகத்திற்கு மாற்றப்பட்டது.