MADURAI MANI IYER BIOGRAPHY 1912 OCTOBER 25 -JUNE 8,1968

 

MADURAI MANI IYER BIOGRAPHY 1912 OCTOBER 25 -JUNE 8,1968

மதுரை மணி ஐயர் (அக்டோபர் 25, 1912 - ஜூன் 8, 1968) கருநாடக இசையுலகில் புகழ்பெற்ற ஒரு இசைக்கலைஞர். சுவரம் பாடுவதில் வல்லுநராகக் கருதப்பட்டார்.

வாழ்க்கைக் குறிப்பு[தொகு]

இவரின் இயற்பெயர் சுப்பிரமணியன், காலப்போக்கில் இது சுருங்கி மணி ஆனது. மதுரையில் எம். எஸ். இராமசுவாமி ஐயர், சுப்புலக்சுமி ஆகியோருக்குப் பிறந்தவர். தகப்பனார் இராமசுவாமி ஐயர், அக்காலத்தில் பிரபலமான இசைக்கலைஞரான வித்துவான் புஷ்பவனத்தின் சகோதரர்.

சிறு வயதிலேயே கருநாடக இசையை முறையாகக் கற்றுக் கொண்டார். இவரது முதலாவது ஆசிரியர் ஸ்ரீ ராகம் பாகவதர். ராகம் பாகவதர் எட்டயபுரம் ராமச்சந்திர பாகவதருடைய மாணவர். அரிகேசநல்லூர் முத்தையா பாகவதருடன் தொடர்பு ஏற்பட்டு அவரது மதுரை தியாகராஜ சங்கீத வித்தியாலயத்தில் மாணவராகச் சேர்ந்தார்.

மணி ஐயர் தம் பெருநோய் காரணமாகத் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை.

ஆங்கிலக் கல்வியில் தீவிரமான ஈடுபாடு கொண்டவர் மணி அய்யர். ஆங்கில இலக்கியத்தை விரிவாக வாசித்தவர். தமிழிலக்கியத்தில் தி. ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி போன்றவர்களுடன் நெருக்கமான உறவுள்ளவராக இருந்தார்.

சுவரம் பாடுவதில் நிகரற்று விளங்கிய மதுரை மணி, ராக ஆலாபனைகளை தேவையானபோது விஸ்தாரமாகப் பாடுவார். அந்தந்த கிருதிக்குத் தக்கவாறு சுருக்கமாகவோ, நடுத்தரமாகவோ, விவரித்தோ பாடும் திறன் மணியின் சிறப்பு. அவரால் பிரபலம் அடைந்த கீர்த்தனைகள் ஏராளம். நளினகாந்தி போன்ற அப்போது அபூர்வமாக இருந்த ராகங்களை சர்வ சாதாரணமாக பாடும் திறன் கொண்டவர்.

Madurai Mani Iyer was undeniably one of the greatest exponents of Carnatic music. In fact, it wouldn’t be out of place to declare him among the best musicians India has ever produced. Tales of overflowing audience held in trance during his concerts which often spilled over midnight, or Ricksha-wallahs refusing any passengers until the end of his concert bear testimony to this statement.

Mani Iyer was both a people’s and a pundit’s musician. His music could effortlessly sway a music scholar and a novice at the same time. In his time, he was largely responsible for bringing Carnatic music to the masses, and his ability to attract uninitiated listeners of Carnatic music is unsurpassed and remains undiminished, even 48 years after his demise.

Words such as “Genius” and “inimitable” are usually used to describe his music. However, confining his music to an adjective really does not do justice to it. His music is something divine, it’s a bridge which connects to a place that is otherwise inaccessible to us mortals. It’s an experience.

This website hopes to serve not only as a tribute to the great man and his music, but also as a beacon that spreads his music far and wide. We have tried to make this website interactive so that it becomes a forum for sharing information on Mani Iyer. The blog is open to all and we invite everyone to make a contribution to it. Anything related to Madurai Mani Iyer, be it anecdotes, information, thoughts, analysis of his music, tributes, listening experiences etc. can be shared here. We hope that all of your comments and contributions will create a rich repository of information and provide a greater insight into the life of Ganakaladhara Sri. Madurai Mani Iyer.

PABLO PICASSO ,UNCONVENTIONAL ARTIST BORN 1881 OCTOBER 25 -1973 APRIL 8

 

PABLO PICASSO ,UNCONVENTIONAL ARTIST

 BORN  1881 OCTOBER 25 -1973 APRIL 8

பாப்லோ பிக்காசோ (/pɪˈkɑːsoʊ, -ˈkæsoʊ/;[1] எசுப்பானியம்: [ˈpaβlo piˈkaso]; (அக்டோபர் 25, 1881 – ஏப்ரல் 8, 1973) என்பவர்எசுப்பானியா நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு புகழ்பெற்ற ஓவியர், சிற்பி, அச்சுப்பொறியாளர், மண்பாண்டக் கலைஞர், மேடை வடிவமைப்பாளர், கவிஞர், நாடக ஆசிரியர் ஆவார். இவரது விடலைப் பருவத்தின் பெருமளவு காலத்தை பிரான்சு நாட்டில் கழித்தார். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஓவியத் துறை தொடர்பில் மிகப் பரவலாக அறியப்பட்டவர்களுள் இவரும் ஒருவர். ஜோர்ஜெஸ் பிராக் (Georges Braque) என்பவருடன் கூட்டாக கியூபிசம் என்னும் கலைப்பாணி ஒன்றை ஆரம்பித்து வைத்தவர் என்ற வகையிலேயே இவர் பெரிதும் அறியப்பட்டார்.[2][3] பிக்காசோ அவரது ஆரம்ப காலங்களிலேயே அசாதாரண கலைத் திறமையை நிரூபித்தார். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் தசாப்தத்தில், அவர் பல்வேறு கோட்பாடுகள், உத்திகள், கருத்துக்கள் ஆகியவற்றோடு பரிசோதனை செய்தபோது அவரது பாணி மாறியது. 1906 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, சற்று பழைய கலைஞரான ஹென்றி மிடேசெஸின் போவியம் பணியானது பிக்காசோவை இன்னும் தீவிரமான பாணியை ஆராய உக்குவித்தது, இரண்டு கலைஞர்களுக்கு இடையே பயனுள்ள போட்டி தொடங்கியது, இவர்கள்  நவீன பாணி ஒவியக் கலைகளின் தலைவர்களாக விமர்சகர்களால் அடிக்கடி இணைத்துக் கூறப்பட்டனர்.[4][5][6][7]

பிக்காசோ, ஆன்றி மட்டீசு, மார்செல் டச்செம்ப் ஆகிய மூவரும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கக் காலத்தில் நெகிழி ஓவியத்தில் புரட்சி செய்த உலகின் தலை சிறந்த ஓவியர்கள் ஆவார்கள்; ஓவியம், சிற்பம், அச்செடுத்தல், மற்றும் செராமிக்கு ஓவியங்களில் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சிக்கு வழிகோலியவர்கள்.[8][9][10][11] அமைதிச்சின்னமான புறாவையும், ஆலிவ் இலைகளையும் பிரபலப் படுத்தியவர் பிக்காசோ ஆவார். இவர் தனது 93 ஆவது வயதில் காலமானார்.

பிக்காசோவின் ஆக்கங்கள் பெரும்பாலும் பல்வேறு காலப்பகுதிகளாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது. அவரது ஆக்கங்களில் மிகவும் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட காலம் நீலக் காலம் (1901-1904), ரோசா நிறக் காலம் (1904-1906), ஆப்பிரிக்க தாக்கக் காலம் (1907-1909), பகுப்பாய்வு கியூபிசம் (1909-1912),   செயற்கை கியூபிசம் (1912-1919), இது கிரிஸ்டல் காலமாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. 1910 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியிலும் 1920 களின் பிற்பகுதியிலும் பிக்காஸோவின் பெரும்பாலான ஆக்கங்கள் ஒரு நியோகிளாசிக்கல் பாணியில் உள்ளது, 1920 களின் நடுப்பகுதியில் அவரது ஆக்கமானது பெரும்பாலும் சர்ரியலிசத்தின் சிறப்பியல்புகளைக் கொண்டுள்ளது. அவரது பிற ஆக்கங்கள் அவரது முந்தைய பாணிகளின் கூறுகளை ஒருங்கிணைக்கிறது.

பிக்காசோ தன் நீண்ட வாழ்நாள் முழுவதுமான, புரட்சிகரமான கலைச் சாதனைகளுக்காக உலகளாவிய புகழ்பெற்று, மகத்தான செல்வத்தை அடைந்தார், மேலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டு கலை மேதைகளில் சிறந்த நன்கு அறியப்பட்ட நபர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.

வாழ்க்கை

பாப்லோ பிக்காசோ அவரது சகோதரி லோலாவுடன், 1889

பிக்காசோவின் முழு பெயர் பிபாஸ்ஸோ பப்லோ டியாகோ ஜோஸ் பிரான்சிஸ்கோ டி பாலா ஜுவான் நேபூமுக்கனோ மரியா டி லாஸ் ரெமிடியஸ் சிப்ரியோ டி லா சாண்ட்சிமா டிரினிடாட் ரூயிஸ் ய பிக்காசோ என்பதாகும். பல்வேறு புனிதர்கள் மற்றும் உறவினர்களை கௌரவிப்பதற்கான ஒரு தொடர் வரிசையான [12] பெயராக இது இருந்தது. 1881 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 25 ஆம் திகதி, எசுப்பானியா (ஸ்பெயின்) நாட்டிலுள்ள மலகா (Málaga) என்னுமிடத்தில், ஜோச் ரூயிசு பால்சுகா - மரியா பிக்காசோ தம்பதியருக்கு பெற்றோருக்கு முதல் பிள்ளையாகப் பிறந்தார்.[13] அவருடைய தாயார் ஒரு இத்தாலியின் செனோவா[14] பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு இத்தாலிய வம்சாவளியினர். கத்தோலிக்க ஞானஸ்நானம் பெற்றபோதும், பிக்காசோ நாத்திகராக மாறினார்.[15] பிக்காசோவினுடைய குடும்பம் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தது.

The house where Picasso was born, in Málaga

பிக்காசோ சிறுவயதில் ஓவியத்தில் திறமைபெற அவருடைய தாயார் ஒரு காரணமாக இருந்தார்.[16] தனது ஏழு வயதிலேயே ஒரு முறையான தேர்ந்த ஓவியனைப் போல ஓவியங்களை பிக்காசோ வரைந்தார். அவருடைய தந்தை ஓர் ஓவியராகவும், உள்ளூர் அரும்பொருளகத்தின் ஓவியங்களுக்கு பொறுப்பாளராகவும் இருந்ததால் தனது மகனின் ஓவிய ஆர்வத்தை ஊக்கப்படுத்தி பயிற்சியளித்தார். பதினான்கு வயது நிறைவதற்கு முன்பே பாரம்பரிய ஓவியக்கலையையும், பிளாஸ்டர் மண்ணில் தத்ரூபமான சிற்பங்கள் செய்யவும் பிக்காசோ நன்கு கற்றுக்கொண்டார்.

1891 இல் பிக்காசோவினுடைய குடும்பம் கொருணா என்ற பகுதிக்குக் குடிபெயர்ந்தது. நான்கு ஆண்டுகள் பிக்காசோவின் தந்தையார் அங்குள்ள ஓவியப் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருந்தார். அங்குதான் தனது மகனின் முடிவுறாத புறா ஓவியத்தைக் கண்ணுற்றார். அது புதிய பாணியைக் கொண்டிருந்தது. மேலும் அபொக்ரைபா என்ற கதையைத் தழுவியதாகவும் இருந்தது. 13 வயதே ஆன தனது மகனின் ஓவியத் திறமையைக் கண்ட ரூயிஸ் மிகுந்த வியப்புக்குள்ளானார்.[17]

காலப்பகுப்பு

பிக்காசோவின் ஆக்கங்களைப் பல்வேறு காலப்பகுதிகளாகப் பிரித்துக் குறிப்பிடுவது வழக்கம். பிக்காசோவின் பிற்காலப் படைப்புக்கள் தொடர்பான இத்தகைய காலப்பகுதிகள் பற்றிச் சரியான இணக்கம் இல்லாவிட்டாலும், பின்வருவன பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பகுப்புக்களாகும்.

நீலக் காலம்

நீலக் காலம் (1901-1904), இக்காலத்தைச் சேர்ந்த இவரது ஓவியங்கள் பெரும்பாலும் நீலநிறச் சாயை கொண்டவையாகக் காணப்பட்டன. எசுப்பானியாவில் இவர் மேற்கொண்ட சுற்றுப்பயணம், நண்பரொருவரின் இறப்பு ஆகிய நிகழ்வுகள் இவரது இக்கால ஓவியங்களில் செல்வாக்குச் செலுத்தியதாகக் கூறப்படுகின்றது. கழைக் கூத்தாடிகள், விபச்சாரிகள், பிச்சைக்காரர்கள், கலைஞர்கள் போன்றவர்கள் இக்காலத்தில் இவர் வரைந்த ஓவியங்களில் பெரும்பாலும் சித்தரிக்கப்பட்டனர்.

ரோசா நிறக்காலம்

ரோசா நிறக்காலப்பகுதி (1904-1906), இக்காலத்தைச்சேர்ந்த இவரது ஓவியங்கள் ரோசா நிறச் (pink) சித்திரங்கள் ஆகும். இளைஞர்கள், தலைமுடி வாரும் பெண், நீச்சல் வீரர்கள், குடும்பம், வானர மனிதர்கள் என்பன இக்கால கட்டத்தில் வரையப்பட்ட ஓவியங்களாகும்.

ஆப்பிரிக்க காலம்

ஆப்பிரிக்கச் செல்வாக்குக் காலப்பகுதி (1908-1909), ஆப்பிரிக்கக் கலைப் பொருட்களிலிருந்து கிடைத்த அகத் தூண்டல்களின் அடிப்படையில் உருவான ஓவியங்களே இக்காலப்பகுதியில் இவரது படைப்புக்களில் முதன்மை பெற்றிருந்தன.

கனிசுகவாத காலம்

பகுப்பாய்வுக் கியூபிசம் (1909-1912), இது பிக்காசோவும், பிராக்கும் இணைந்து உருவாக்கிய ஓவியப் பாணியாகும். இந்த ஓவியங்கள் மண்ணிறத் தன்மை கொண்ட ஒரு நிற ஓவியங்களாக இருந்தன. இவ்வோவியங்களில் கருவாக அமைந்த பொருட்களை வடிவங்களின் அடிப்படையில் பிரித்தெடுத்து வரையும் பரிசோதனைகளாக அமைந்திருந்தன. இக்காலப் பகுதியில் இவ்விரு ஓவியர்களினதும் ஓவியங்கள் ஒன்றுபோலவே அமைந்திருந்தன.

திரைப்படங்களில் பிக்காசோ

த மிஸ்டரி அப் பிக்காசோ

பிகாசோவின் வாழ்வையும் படைப்புக்களையும் குறித்து சில திரைப்படங்கள் வெளியாகியுள்ளன. அதில் அதிக சிறப்பு வாய்ந்த திரைப்படம் த மிஸ்டரி அப் பிக்காசோ ஆகும். இது 1955 ஆம் ஆண்டு வெளியாகியது. பிகாசோவை நேரடியாக ஓவியங்கள் வரையச் செய்து அதனை திரைப்படமாக்கினார்கள். ஓவியங்களை திரைப்படமாக்குவது என்பதில் இத்திரைப்படம் முன்மாதிரியாகவுள்ளது.

சுர்வைவிங் பிக்காசோ

1996 இல் சுர்வைவிங் பிக்காசோ எனும் திரைப்படம் ஜேம்ஸ் ஐவரி இயக்கத்தில் இஸ்மாயில் மெர்சன்ட் தயாரிப்பில் வெளியானது. இதில் ஆண்டனி ஹாப்கின்ஸ் பிகாசோவாக நடித்திருந்தார்.

பிக்காசோ : த மான் அண்ட் ஹிஸ் வோர்க்

பிக்காசோ : த மான் அண்ட் ஹிஸ் வோர்க் என்ற படம் இரண்டு பாகங்களாக வெளிவந்திருக்கிறது.

தனிப்பட்ட வாழ்க்கை

சிறுவயதில் திறமையாக ஓவியங்கள் வரைந்ததால் பிகாசோவுக்கு ஓவியக் கல்லூரியில் சேர அனுமதி கிடைத்தது. தைலவண்ண ஓவியங்களை வரைவதில் ஈடுபாடு காட்டினார். அவர் ஸ்பெயினில் இருந்து பாரிசிற்கு இடம்பெயர்ந்தார். நண்பரின் அறையை பகிர்ந்துகொண்டு ஓவியங்கள் வரைந்து கொண்டிருந்தார். இந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் வரைந்த ஓவியங்களை நீலவண்ண ஓவியங்கள் என வகைப்படுத்துகின்றார்கள். அதாவது ஓவியத்தின் பிரதான நிறமாக நீல நிறம் அமைந்திருந்தது. தனிமையும் துக்கமும் இந்த நிறத்தை இவர் தெரிவு செய்ய காரணமாக இருந்திருக்கிறது. அவரது நெருக்கமான பெண் தோழியாக பெர்னாண்டோ ஆலிவர் காணப்பட்டார். பின்னர் பிகாசோவிற்கு ஈவா கோவல் என்ற பெண்ணோடு நட்பு உருவானது. அதன்பின் ஒல்காகோக்லவோ என்ற ரஷ்ய பாலே நடன பெண்ணோடு பழக்கம் ஏற்பட்டது. பின்னர் அவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார் பிக்காசோ. அவர்களுக்கு பாப்லோ என்ற மகன் பிறந்தான்.

தொண்ணூறு வயதில் பிக்காசோ

பப்லோ பிக்காசோ தன் தொண்ணூறாவது பிறந்த நாளை பொதுமக்களுடன் கொண்டாடினாராம். தொண்ணூறு வயதிலும் அவரின் தூரிகை காயவில்லை. அந்த 90 ஆவது பிறந்தநாள் விழாவில் கடந்த ஒரு மாதத்தில் தான் வரைந்த எட்டு ஓவியங்களை பாரிஸ் ஜாவர் அருங்காட்சிக்கு வைத்து அசத்தினாராம் பிகாசோ. தொண்ணூறு வயதிலும் அயராது உழைத்து நம்பிக்கையுடன் சாதனைப்பட்டியலை நீளச்செய்தவர் பிக்காசோ. அதனால் தான் வரலாற்றில் தனக்கு என்று ஒரு நீங்காத தனி இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டார் பிகாசோ.

இறப்பு

இவர் தனது 93 ஆவது வயதில் காலமானார். அவரது உடல் பிரான்ஸின் தெற்கில் உள்ள வாவெனார்கஸ் கிராமத்தில் உள்ள செட்யூ என்ற இடத்தில் உள்ள அவரது ஸ்டுடியோ வளாகத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

ஆக்கங்கள்

இவரது ஆக்கங்கள் ஐயாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவையாகும். அவற்றில் 1885 சிற்பங்கள், 1228 ஓவியங்கள், 2880 பீங்கான் மண்பாண்ட சிற்பங்கள், 12000 சாதாரண சித்திரங்கள் மற்றும் 12000 திரைச்சீலை வேலைப்பாடுகள் என்பன அடங்கும். இவை பிரான்சின் பாரிஸ் அரும்பெருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவரது பிரபல படைப்புக்களாவன: அவிக்னோக் பெண், பர்ட்டாட் சிடின் சித்திரம், பெண் குதிரையில் உள்ள சிற்பம், குட்டையான நடனக்காரர், நோயாளிக் குழந்தை, இத்தாலியப் பெண்கள், அழும் பெண், மனிதனின் மூன்று யுகங்கள், பெண்ணின் உடல், கிட்டார், இரண்டு குழந்தைகள், மரத்தின் கீழ் நாய் மற்றும் குவர்னிகா.

குவர்னிகா

இது பிக்காசோவால் வரையப்பட்ட பிரபல ஓவியமாகும். முதலாம் உலக மகா யுத்தத்தில் குவர்னிகா நகருக்கு குண்டு வீசப்பட்டதை மையமாகக் கொண்டு இது வரையப்பட்டது. 'கொலாச்'சித்திர வேலைப்பாட்டை பயன்படுத்தி இதனை அலங்காரம் செய்துள்ளார். யுத்தத்தின் கொடூரத்தன்மை, தனிமை, புலம்பல் ஆகிய வெளிப்பாடுகள் இச்சித்திரத்தின் கருப்பொருளாகக் கொண்டு வரையப்பட்டுள்ளது. இந்த ஓவியம் நியூயார்க்கில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

PABLO PICASSO , PAINTING ARTIST 1881, OCTOBER 25 - 1973 APRIL 8

PABLO PICASSO , PAINTING ARTIST

1881, OCTOBER 25 - 1973 APRIL 8

பாப்லோ பிக்காசோ

பாப்லோ பிக்காசோ (/pɪˈkɑːsoʊ,_ʔˈkæsoʊ/;[1] எசுப்பானியம்: [ˈpaβlo piˈkaso]; (அக்டோபர் 25, 1881 – ஏப்ரல் 8, 1973) என்பவர்எசுப்பானியா நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு புகழ்பெற்ற ஓவியர், சிற்பி, அச்சுப்பொறியாளர், மண்பாண்டக் கலைஞர், மேடை வடிவமைப்பாளர், கவிஞர், நாடக ஆசிரியர் ஆவார். இவரது விடலைப் பருவத்தின் பெருமளவு காலத்தை பிரான்சு நாட்டில் கழித்தார். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஓவியத் துறை தொடர்பில் மிகப் பரவலாக அறியப்பட்டவர்களுள் இவரும் ஒருவர். ஜோர்ஜெஸ் பிராக் (Georges Braque) என்பவருடன் கூட்டாக கியூபிசம் என்னும் கலைப்பாணி ஒன்றை ஆரம்பித்து வைத்தவர் என்ற வகையிலேயே இவர் பெரிதும் அறியப்பட்டார்.[2][3] பிக்காசோ அவரது ஆரம்ப காலங்களிலேயே அசாதாரண கலைத் திறமையை நிரூபித்தார். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் தசாப்தத்தில், அவர் பல்வேறு கோட்பாடுகள், உத்திகள், கருத்துக்கள் ஆகியவற்றோடு பரிசோதனை செய்தபோது அவரது பாணி மாறியது. 1906 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, சற்று பழைய கலைஞரான ஹென்றி மிடேசெஸின் போவியம் பணியானது பிக்காசோவை இன்னும் தீவிரமான பாணியை ஆராய உக்குவித்தது, இரண்டு கலைஞர்களுக்கு இடையே பயனுள்ள போட்டி தொடங்கியது, இவர்கள்  நவீன பாணி ஒவியக் கலைகளின் தலைவர்களாக விமர்சகர்களால் அடிக்கடி இணைத்துக் கூறப்பட்டனர்.[4][5][6][7]

பிக்காசோ, ஆன்றி மட்டீசு, மார்செல் டச்செம்ப் ஆகிய மூவரும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கக் காலத்தில் நெகிழி ஓவியத்தில் புரட்சி செய்த உலகின் தலை சிறந்த ஓவியர்கள் ஆவார்கள்; ஓவியம், சிற்பம், அச்செடுத்தல், மற்றும் செராமிக்கு ஓவியங்களில் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சிக்கு வழிகோலியவர்கள்.[8][9][10][11] அமைதிச்சின்னமான புறாவையும், ஆலிவ் இலைகளையும் பிரபலப் படுத்தியவர் பிக்காசோ ஆவார். இவர் தனது 93 ஆவது வயதில் காலமானார்.

பிக்காசோவின் ஆக்கங்கள் பெரும்பாலும் பல்வேறு காலப்பகுதிகளாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது. அவரது ஆக்கங்களில் மிகவும் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட காலம் நீலக் காலம் (1901-1904), ரோசா நிறக் காலம் (1904-1906), ஆப்பிரிக்க தாக்கக் காலம் (1907-1909), பகுப்பாய்வு கியூபிசம் (1909-1912),   செயற்கை கியூபிசம் (1912-1919), இது கிரிஸ்டல் காலமாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. 1910 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியிலும் 1920 களின் பிற்பகுதியிலும் பிக்காஸோவின் பெரும்பாலான ஆக்கங்கள் ஒரு நியோகிளாசிக்கல் பாணியில் உள்ளது, 1920 களின் நடுப்பகுதியில் அவரது ஆக்கமானது பெரும்பாலும் சர்ரியலிசத்தின் சிறப்பியல்புகளைக் கொண்டுள்ளது. அவரது பிற ஆக்கங்கள் அவரது முந்தைய பாணிகளின் கூறுகளை ஒருங்கிணைக்கிறது.

பிக்காசோ தன் நீண்ட வாழ்நாள் முழுவதுமான, புரட்சிகரமான கலைச் சாதனைகளுக்காக உலகளாவிய புகழ்பெற்று, மகத்தான செல்வத்தை அடைந்தார், மேலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டு கலை மேதைகளில் சிறந்த நன்கு அறியப்பட்ட நபர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.



வாழ்க்கை

பாப்லோ பிக்காசோ அவரது சகோதரி லோலாவுடன், 1889
பிக்காசோவின் முழு பெயர் பிபாஸ்ஸோ பப்லோ டியாகோ ஜோஸ் பிரான்சிஸ்கோ டி பாலா ஜுவான் நேபூமுக்கனோ மரியா டி லாஸ் ரெமிடியஸ் சிப்ரியோ டி லா சாண்ட்சிமா டிரினிடாட் ரூயிஸ் ய பிக்காசோ என்பதாகும். பல்வேறு புனிதர்கள் மற்றும் உறவினர்களை கௌரவிப்பதற்கான ஒரு தொடர் வரிசையான [12] பெயராக இது இருந்தது. 1881 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 25 ஆம் திகதி, எசுப்பானியா (ஸ்பெயின்) நாட்டிலுள்ள மலகா (Málaga) என்னுமிடத்தில், ஜோச் ரூயிசு பால்சுகா - மரியா பிக்காசோ தம்பதியருக்கு பெற்றோருக்கு முதல் பிள்ளையாகப் பிறந்தார்.[13] அவருடைய தாயார் ஒரு இத்தாலியின் செனோவா[14] பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு இத்தாலிய வம்சாவளியினர். கத்தோலிக்க ஞானஸ்நானம் பெற்றபோதும், பிக்காசோ நாத்திகராக மாறினார்.[15] பிக்காசோவினுடைய குடும்பம் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தது.

The house where Picasso was born, in Málaga
பிக்காசோ சிறுவயதில் ஓவியத்தில் திறமைபெற அவருடைய தாயார் ஒரு காரணமாக இருந்தார்.[16] தனது ஏழு வயதிலேயே ஒரு முறையான தேர்ந்த ஓவியனைப் போல ஓவியங்களை பிக்காசோ வரைந்தார். அவருடைய தந்தை ஓர் ஓவியராகவும், உள்ளூர் அரும்பொருளகத்தின் ஓவியங்களுக்கு பொறுப்பாளராகவும் இருந்ததால் தனது மகனின் ஓவிய ஆர்வத்தை ஊக்கப்படுத்தி பயிற்சியளித்தார். பதினான்கு வயது நிறைவதற்கு முன்பே பாரம்பரிய ஓவியக்கலையையும், பிளாஸ்டர் மண்ணில் தத்ரூபமான சிற்பங்கள் செய்யவும் பிக்காசோ நன்கு கற்றுக்கொண்டார்.

1891 இல் பிக்காசோவினுடைய குடும்பம் கொருணா என்ற பகுதிக்குக் குடிபெயர்ந்தது. நான்கு ஆண்டுகள் பிக்காசோவின் தந்தையார் அங்குள்ள ஓவியப் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருந்தார். அங்குதான் தனது மகனின் முடிவுறாத புறா ஓவியத்தைக் கண்ணுற்றார். அது புதிய பாணியைக் கொண்டிருந்தது. மேலும் அபொக்ரைபா என்ற கதையைத் தழுவியதாகவும் இருந்தது. 13 வயதே ஆன தனது மகனின் ஓவியத் திறமையைக் கண்ட ரூயிஸ் மிகுந்த வியப்புக்குள்ளானார்.[17]

காலப்பகுப்பு

பிக்காசோவின் ஆக்கங்களைப் பல்வேறு காலப்பகுதிகளாகப் பிரித்துக் குறிப்பிடுவது வழக்கம். பிக்காசோவின் பிற்காலப் படைப்புக்கள் தொடர்பான இத்தகைய காலப்பகுதிகள் பற்றிச் சரியான இணக்கம் இல்லாவிட்டாலும், பின்வருவன பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பகுப்புக்களாகும்.

நீலக் காலம்
நீலக் காலம் (1901-1904), இக்காலத்தைச் சேர்ந்த இவரது ஓவியங்கள் பெரும்பாலும் நீலநிறச் சாயை கொண்டவையாகக் காணப்பட்டன. எசுப்பானியாவில் இவர் மேற்கொண்ட சுற்றுப்பயணம், நண்பரொருவரின் இறப்பு ஆகிய நிகழ்வுகள் இவரது இக்கால ஓவியங்களில் செல்வாக்குச் செலுத்தியதாகக் கூறப்படுகின்றது. கழைக் கூத்தாடிகள், விபச்சாரிகள், பிச்சைக்காரர்கள், கலைஞர்கள் போன்றவர்கள் இக்காலத்தில் இவர் வரைந்த ஓவியங்களில் பெரும்பாலும் சித்தரிக்கப்பட்டனர்.

ரோசா நிறக்காலம்
ரோசா நிறக்காலப்பகுதி (1904-1906), இக்காலத்தைச்சேர்ந்த இவரது ஓவியங்கள் ரோசா நிறச் (pink) சித்திரங்கள் ஆகும். இளைஞர்கள், தலைமுடி வாரும் பெண், நீச்சல் வீரர்கள், குடும்பம், வானர மனிதர்கள் என்பன இக்கால கட்டத்தில் வரையப்பட்ட ஓவியங்களாகும்.

ஆப்பிரிக்க காலம்
ஆப்பிரிக்கச் செல்வாக்குக் காலப்பகுதி (1908-1909), ஆப்பிரிக்கக் கலைப் பொருட்களிலிருந்து கிடைத்த அகத் தூண்டல்களின் அடிப்படையில் உருவான ஓவியங்களே இக்காலப்பகுதியில் இவரது படைப்புக்களில் முதன்மை பெற்றிருந்தன.

கனிசுகவாத காலம்
பகுப்பாய்வுக் கியூபிசம் (1909-1912), இது பிக்காசோவும், பிராக்கும் இணைந்து உருவாக்கிய ஓவியப் பாணியாகும். இந்த ஓவியங்கள் மண்ணிறத் தன்மை கொண்ட ஒரு நிற ஓவியங்களாக இருந்தன. இவ்வோவியங்களில் கருவாக அமைந்த பொருட்களை வடிவங்களின் அடிப்படையில் பிரித்தெடுத்து வரையும் பரிசோதனைகளாக அமைந்திருந்தன. இக்காலப் பகுதியில் இவ்விரு ஓவியர்களினதும் ஓவியங்கள் ஒன்றுபோலவே அமைந்திருந்தன.

திரைப்படங்களில் பிக்காசோ
த மிஸ்டரி அப் பிக்காசோ

பிகாசோவின் வாழ்வையும் படைப்புக்களையும் குறித்து சில திரைப்படங்கள் வெளியாகியுள்ளன. அதில் அதிக சிறப்பு வாய்ந்த திரைப்படம் த மிஸ்டரி அப் பிக்காசோ ஆகும். இது 1955 ஆம் ஆண்டு வெளியாகியது. பிகாசோவை நேரடியாக ஓவியங்கள் வரையச் செய்து அதனை திரைப்படமாக்கினார்கள். ஓவியங்களை திரைப்படமாக்குவது என்பதில் இத்திரைப்படம் முன்மாதிரியாகவுள்ளது.

சுர்வைவிங் பிக்காசோ
1996 இல் சுர்வைவிங் பிக்காசோ எனும் திரைப்படம் ஜேம்ஸ் ஐவரி இயக்கத்தில் இஸ்மாயில் மெர்சன்ட் தயாரிப்பில் வெளியானது. இதில் ஆண்டனி ஹாப்கின்ஸ் பிகாசோவாக நடித்திருந்தார்.

பிக்காசோ : த மான் அண்ட் ஹிஸ் வோர்க்
பிக்காசோ : த மான் அண்ட் ஹிஸ் வோர்க் என்ற படம் இரண்டு பாகங்களாக வெளிவந்திருக்கிறது.

தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
சிறுவயதில் திறமையாக ஓவியங்கள் வரைந்ததால் பிகாசோவுக்கு ஓவியக் கல்லூரியில் சேர அனுமதி கிடைத்தது. தைலவண்ண ஓவியங்களை வரைவதில் ஈடுபாடு காட்டினார். அவர் ஸ்பெயினில் இருந்து பாரிசிற்கு இடம்பெயர்ந்தார். நண்பரின் அறையை பகிர்ந்துகொண்டு ஓவியங்கள் வரைந்து கொண்டிருந்தார். இந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் வரைந்த ஓவியங்களை நீலவண்ண ஓவியங்கள் என வகைப்படுத்துகின்றார்கள். அதாவது ஓவியத்தின் பிரதான நிறமாக நீல நிறம் அமைந்திருந்தது. தனிமையும் துக்கமும் இந்த நிறத்தை இவர் தெரிவு செய்ய காரணமாக இருந்திருக்கிறது. அவரது நெருக்கமான பெண் தோழியாக பெர்னாண்டோ ஆலிவர் காணப்பட்டார். பின்னர் பிகாசோவிற்கு ஈவா கோவல் என்ற பெண்ணோடு நட்பு உருவானது. அதன்பின் ஒல்காகோக்லவோ என்ற ரஷ்ய பாலே நடன பெண்ணோடு பழக்கம் ஏற்பட்டது. பின்னர் அவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார் பிக்காசோ. அவர்களுக்கு பாப்லோ என்ற மகன் பிறந்தான்.

தொண்ணூறு வயதில் பிக்காசோ
பப்லோ பிக்காசோ தன் தொண்ணூறாவது பிறந்த நாளை பொதுமக்களுடன் கொண்டாடினாராம். தொண்ணூறு வயதிலும் அவரின் தூரிகை காயவில்லை. அந்த 90 ஆவது பிறந்தநாள் விழாவில் கடந்த ஒரு மாதத்தில் தான் வரைந்த எட்டு ஓவியங்களை பாரிஸ் ஜாவர் அருங்காட்சிக்கு வைத்து அசத்தினாராம் பிகாசோ. தொண்ணூறு வயதிலும் அயராது உழைத்து நம்பிக்கையுடன் சாதனைப்பட்டியலை நீளச்செய்தவர் பிக்காசோ. அதனால் தான் வரலாற்றில் தனக்கு என்று ஒரு நீங்காத தனி இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டார் பிகாசோ.

இறப்பு
இவர் தனது 93 ஆவது வயதில் காலமானார். அவரது உடல் பிரான்ஸின் தெற்கில் உள்ள வாவெனார்கஸ் கிராமத்தில் உள்ள செட்யூ என்ற இடத்தில் உள்ள அவரது ஸ்டுடியோ வளாகத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

ஆக்கங்கள்
இவரது ஆக்கங்கள் ஐயாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவையாகும். அவற்றில் 1885 சிற்பங்கள், 1228 ஓவியங்கள், 2880 பீங்கான் மண்பாண்ட சிற்பங்கள், 12000 சாதாரண சித்திரங்கள் மற்றும் 12000 திரைச்சீலை வேலைப்பாடுகள் என்பன அடங்கும். இவை பிரான்சின் பாரிஸ் அரும்பெருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவரது பிரபல படைப்புக்களாவன: அவிக்னோக் பெண், பர்ட்டாட் சிடின் சித்திரம், பெண் குதிரையில் உள்ள சிற்பம், குட்டையான நடனக்காரர், நோயாளிக் குழந்தை, இத்தாலியப் பெண்கள், அழும் பெண், மனிதனின் மூன்று யுகங்கள், பெண்ணின் உடல், கிட்டார், இரண்டு குழந்தைகள், மரத்தின் கீழ் நாய் மற்றும் குவர்னிகா.

குவர்னிகா
இது பிக்காசோவால் வரையப்பட்ட பிரபல ஓவியமாகும். முதலாம் உலக மகா யுத்தத்தில் குவர்னிகா நகருக்கு குண்டு வீசப்பட்டதை மையமாகக் கொண்டு இது வரையப்பட்டது. 'கொலாச்'சித்திர வேலைப்பாட்டை பயன்படுத்தி இதனை அலங்காரம் செய்துள்ளார். யுத்தத்தின் கொடூரத்தன்மை, தனிமை, புலம்பல் ஆகிய வெளிப்பாடுகள் இச்சித்திரத்தின் கருப்பொருளாகக் கொண்டு வரையப்பட்டுள்ளது. இந்த ஓவியம் நியூயார்க்கில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.








நினைக்க மறந்தாலும், மறக்க நினைக்கவில்லை - பாப்லோ பிக்காசோ

1881ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 25ஆம் தேதி பிறந்தவர் பாப்லோ பிக்காசோ. ஓவியத்தில் சாதிக்க விரும்பி வரையத் தொடங்கும் இளைஞர்களை அவரது நண்பர்களில் சிலர் கிண்டலாகக் கேட்கும் கேள்வி, ஆமா இவரு பெரிய பிக்காசோ என்பதாகும். அந்தளவுக்கு ஓவியம் என்ற வார்த்தையோடு பிணைந்திருக்கிறது பிக்காசோ என்ற பெயர். 1901-1904ஆம் ஆண்டு வரை அவரால் உருவாக்கப்பட்ட ‘Blue period collection' மற்றும் 1904-1906ஆம் ஆண்டுக்குள் உருவாக்கப்பட்ட ‘Rose period collection' இன்றளவும் பெரும் பாராட்டுகளைப் பெற்றுள்ளது. அதுமட்டுமல்லாமல், புதிய தலைமுறை ஓவியர்களுக்கு அவை முன்மாதிரியாக விளங்குகின்றன. தான் வாழ்ந்த காலங்களில், பலரது பாராட்டுகளையும் சர்ச்சைகளையும் ஒருங்கே சந்தித்தவர் பிக்காசோ. கடந்துசென்ற அவரது பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தை முன்னிட்டு அவரை நினைவுகூரும் சில சிறந்த மேற்கோள் தொடர்களை இங்கே காண்போம்

1. ‘நமக்கு உண்மையை உணர்த்தும் பொய்தான் கலை’

2. ‘ஓர் படைப்பை உருவாக்கும் முயற்சியின் முதல்படி அழிவை நோக்கியே இருக்கும்’

3. ‘நான் எதையும் தேடுவதில்லை, நான் கண்டுபிடிக்கிறேன்’



4. ‘இன்றைய உலகம் எந்த ஒரு உணர்வையும் ஏற்படுத்துவதில்லை, அதற்காகத்தான் நான் வரைகிறேன்’




உலகப் புகழ்பெற்ற ஓவியரான பாப்லோ பிகாசோ கடந்த 1938-ம் ஆண்டு தனது காதலியும், புகைப்பட கலைஞருமான டோரா மாரை சித்தரிக்கும் வகையில் ஓவியம் ஒன்றை தீட்டினார்.

சவுதி அரேபியாவை சேர்ந்த பெரும் செல்வந்தர் ஒருவர் இந்த ஓவியத்தை பொக்கிஷமாக பாதுகாத்து வந்தார். ஆனால் கடந்த 1999-ம் ஆண்டு அவர் தனது சொகுசு கப்பல் மூலம் பிரான்ஸ் சென்றபோது மர்ம நபர்கள் சிலரால் இந்த ஓவியத்தை திருடப்பட்டது.

இந்த நிலையில் 20 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு தற்போது அந்த ஓவியம் நெதர்லாந்தில் கிடைத்துள்ளது. அந்நாட்டின் தலைநகர் ஆம்ஸ்டர்டமை சேர்ந்த கலை துப்பறிவாளரான ஆர்தர் பிராண்ட் என்பவர் பெயர் குறிப்பிடப்படாத இன்சூரன்ஸ் நிறுவனத்திடம் இருந்து இந்த ஓவியத்தை மீட்டுள்ளார்.

இந்த ஓவியத்தின் தற்போதைய மதிப்பு 28 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் (இந்திய மதிப்பதில் சுமார் ரூ.193 கோடி) இருக்கும் என கூறும் ஆர்தர் பிராண்ட், இந்த ஓவியம் தன் கைக்கு வருவதற்கு முன் கள்ளச்சந்தை மூலமாக 10-க்கும் மேற்பட்டோரிடம் கை மாறி இருக்கிறது என்றும் கூறினார்.

5. ‘ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஓவியர்கள்தான். அவர்கள் வளரும்போது அதை அறிந்துகொள்வதில்தான் பிரச்னை’

6. ‘இளமையாவதற்கு நீண்டகாலம் தேவைப்படும்’

7. ‘ஒரு பொருளை நான் எப்படி நினைக்கிறேனோ அப்படியே வரைகிறேன், அதை எப்படி பார்த்தேன் என்பதைப் பொருத்தல்ல’


பாப்லோ பிக்காசோவின் ஓவியங்கள் சொல்லாததை அவரது மேற்கோள்கள் சொல்லப் போவதில்லை. எனினும், வண்ணங்களோடு வாழ்ந்த மனிதனின் ஞாபகார்த்தமாகவே, சில மேற்கோள்களை நாம் இங்கே பார்த்தோம். MISS U PABLO PICASSO.

The German Teens The Edelweiss Pirates Who Rebelled Against Hitler- EXECUTED IN OCTOBER 25,1944

The German Teens The Edelweiss Pirates

 Rebelled Against Hitler-EXECUTED 

IN OCTOBER 25,1944

BY JAKE ROSSEN

These adolescents, aged between 12 and 17, hang around late in the evening with musical instruments and young females. Since this riff raff is in large part outside the Hitler Youth and adopts a hostile attitude towards the organization, they represent a danger to other young people.
—Nazi Party Report, Dusseldorf, Germany, July 1943
From the time Adolf Hitler rose to power and prominence in his native Germany, his mission had been to indoctrinate the next generation of citizens to be fearless, cruel, and unwavering—all the qualities he needed to combat democracy. The Hitler Youth organization was developed to satisfy his goals. Enrollment was mandatory; members played sports and contributed to Nazi-approved artistic endeavors.

Military training followed.But not all of Germany’s adolescents were willing to be subordinates to Hitler’s cause. A small but subversive number of teenagers severed ties with state-approved groups and rebelled both culturally and politically, listening to American music, growing their hair long, and eventually graduating to sabotage. They were known as the Edelweiss Pirates, and their delinquency would grow to become a very sharp thorn in the side of the Reich.Regardless of social class, boys and girls under the age of 14 were expected to affiliate themselves with the German Youth Group. From 14 to 18—the age in which they became eligible for military service—teens were corralled into the Hitler Youth movement. Disinterest wasn’t tolerated. If a child refused, Gestapo would threaten families with relocation to an orphanage.Owing to either fear or loyalty, it’s estimated that more than 90 percent of German children were enrolled in the groups. But by the end of the 1930s, a growing number of members began to feel the tug of teenage rebellion. With fathers off to war, parents killed for Communist activity, and bombing raids loosening adult supervision, kids began to resist the conformist status quo. They disliked being told how to think, what to wear, and where to go.

The Edelweiss Pirates, which named themselves after the edelweiss flower covertly pinned to their lapels as a sign of their affiliation, began as a loosely organized resistance in the working-class areas of towns like Cologne and Essen. Checkered shirts, white socks, and scarves distanced the boys (there were very few female members) from the sterile attire of Hitler Youth squads; they let their hair grow long and loose. Guitars and other instruments accompanied parodies of Hitler Youth songs that they sang while camping or hiking, away from the Gestapo constantly on the lookout.Initially, the Pirates were meddlesome simply for leading by bad example: The SS was concerned their activities could influence youths that were already in line. Depending on the region, police waved them away as a nuisance. In other areas where officials were more concerned, the Pirates would be detained and beaten, their heads shaved to send a message.

The group met the increasingly violent response to their presence with an escalation of misbehavior. Hitler Youths spotted on the street were challenged to fights; anti-Nazi graffiti dotted buildings; leaflets air-dropped by Allied forces were gathered and stuffed into mailboxes. Word spread that army deserters or camp escapees could find safe harbor in their homes. Eventually, the Pirates began organized raids on munitions factories. If a Nazi car was in sight, it was a likely target for sugar in the gas tank.

While the Pirates grew to express open hostility, another faction—the Swing Youth, or Jazz Youth—rebelled by embracing the banned music and culture of the American enemy. Big band sounds would echo through dance halls that attracted up to 6000 attendees performing the jitterbug or other salacious moves. In contrast to the Pirates, the swing cliques were generally made up of upper-middle class teens who could afford contraband records, clothing styles, and audio equipment. When the Gestapo cracked down on public gatherings and violated curfews, they moved to private dances in their own homes. According to a report filed with the Hitler Youth about a February 1940 dance in Hamburg:
The dance music was all English and American. Only swing dancing and jitterbugging took place…The dancers made an appalling sight. None of the couples danced normally … sometimes two boys danced with one girl…When the band played a rumba, the dancers went into a wild ecstasy …They all ‘jitterbugged’ on the stage like wild animals.

Notorious SS official Heinrich Himmler told officers that anyone caught listening to jazz should be “beaten.” But after a long stretch of dealing with both the Pirates and the swing members, Himmler decided to send a more serious message to anyone thinking of joining their movement.  
ExecutedToday

While captured Pirates being tortured and sent to “re-education camps" may have proved individually discouraging, Himmler felt the need to broadcast the Reich’s distaste for free thinkers. In 25October 1944, he captured 13 agitators, including seven Pirates, and marched them to the gallows in the middle of Cologne.

All prisoners were hung in full view of the public.Other Pirates had been sent to forced labor camps, where they maintained a ritual of singing songs in protest of the Nazi regime. Before the war ended in 1945, at least one rebel, Herbert Schemmel, was able to retrieve his stash of confiscated records.The Pirates and the groups affiliated with them were labeled criminals by the courts of the era. In 2005, German officials officially relabeled them as resistance fighters and honored the surviving five members still in Cologne. The Edelweiss Pirates had fulfilled Hitler’s desire for German youths to be fearless and unwavering in the face of adversity. He just hadn’t anticipated it would be pointed in his direction.

ANNIE GRARDOT ,FRENCH ACTRESS BORN 1931 OCTOBER 25

ANNIE  GRARDOT ,FRENCH ACTRESS 
BORN 1931 OCTOBER 25

Annie Girardot (25 October 1931 – 28 February 2011) was a three-time César Award winning French actress.[1][2] She often played strong-willed, independent, hard-working, and often lonely women, imbuing her characters with an earthiness and reality that endeared her to women undergoing similar daily struggles.[3]

Over the course of a five-decade career, she starred in nearly 150 films. She was a three-time César Award winner (1977, 1996, 2002), a two-time Molière Award winner (2002), a David di Donatello Award winner (1977), a BAFTA nominee (1962), and a recipient of several international prizes including the Volpi Cup (Best actress) at the 1965 Venice Film Festival for Three Rooms in Manhattan.


After graduating from the prestigious Conservatoire de la rue Blanche in 1954 with two First Prizes in Modern and Classical Comedy, she joined the Comédie Française, where she was a resident actor from 1954-57.

In 1955, she began her film career, making her film debut in Treize à table, but it was with theatre that she started to attract the attention of critics. Her performance in Jean Cocteau's play La Machine à écrire in 1956 was admired by the author who called her "The finest dramatic temperament of the Postwar period".[4] In 1958, Luchino Visconti directed her opposite Jean Marais in a French stage adaptation of William Gibson's Two for the Seesaw.[5]


with Renato Salvatori in Luchino Visconti's Rocco and His Brothers (1960)
In 1956, she was awarded the Prix Suzanne Bianchetti as best up-and-coming young actress, but only with Luchino Visconti's epic Rocco e i suoi fratelli (Rocco and His Brothers, 1960), she was able to draw the public's attention to her. In 1962, she married Italian actor Renato Salvatori. Travelling back and forth between two film careers in France and Italy, Girardot also worked with renowned Italian directors, including Marco Ferreri in the scandalous The Ape Woman (1964), which became one of the main attractions at the 1964 Cannes Film Festival. In 1968, she also starred in the cult anti-consumerism French film Erotissimo (Gérard Pirès, 1968).[6]

Famously ignored by French New Wave directors (with the exception of Claude Lelouch), Girardot found her glory in popular cinema alongside more established and traditional directors such as Jean Delannoy, Marcel Carné, Michel Boisrond, André Cayatte, Gilles Grangier, or André Hunebelle[7]

The 1970's: France's biggest female movie star[edit source]
By the end of the 1960s, she had become a movie star and a box-office magnet in France with such films as Vice and Virtue (1963); Live for Life (1967); Love Is a Funny Thing (1969); and Mourir d'aimer ("To die of love", 1971), the fact-based tale of Gabrielle Russier (1937-1969), a middle-aged classics teacher whose affair with a much younger student made her the object of bourgeoisie ridicule. The film was nominated for a Golden Globe, and remains Girardot's biggest box office hit in France.

Throughout the 1970s, Girardot came back and forth between drama and comedy, proving herself an adept comedian in such successful comedies as Claude Zidi's La Zizanie, Michel Audiard's She Does Not Drink, Smoke or Flirt But... She Talks or Philippe de Broca's Dear Detective. In 1974, she starred in the hit teen movie, La Gifle, as Isabelle Adjani's mother. In 1972, she said in an interview to The New York Times, citing as Exhibit A her role as a sideshow freak in The Ape Woman, “I think I’ve proven that I’m opposed to typecasting. I believe that the acting of any role — from duchess to kitchen slavey — must be a form of transformation".[1] In 1977, she won her first César Award for Best Actress portraying the title character in the drama Docteur Françoise Gailland. Throughout the 1970s, she was the highest paid actress in France, and was nicknamed "La Girardot" by the press due to the fact that her name alone was enough to guarantee the success of a film.[8] Indeed, between the release of Live for Life in 1967 and Jupiter's Thigh in 1980, 24 of her films have attracted more than one million admissions in France.[9]

Girardot's popularity became one of the symbols of the 1970s feminist movement in France, as the audience embraced the "everywoman" quality she brought to the strong-minded female characters she regularly played in both dramas and comedies. In her 1989 autobiography, "Vivre d'aimer", she wrote of her popularity that "People didn't come to watch a beautiful, vamp-like creature, but simply a woman. [...] I played a judge, a lawyer, a taxi driver, a cop, a surgeon. I was never a glamorous star.".[10]

From the 1980's onwards: Fading stardom and comeback[edit source]

at Cannes festival in 2000

The 1980s were less kind, as her career floundered and parts dwindled. In 1983, she lost a fortune when Revue Et Corrigée, the musical show she put on and starred in at the Casino de Paris, flopped.[11] She subsequently battled depression, but bounced back with several television series in France and Italy. However, Girardot had a major comeback on the big screen playing a peasant wife in Claude Lelouch's Les Misérables. The role won her a second César Award for Best Supporting Actress in 1996. Upon accepting the award, a joyous and tearful Girardot expressed her happiness that she had not been forgotten by the film industry in a speech that remained very famous.[12] In 1992, she was the Head of the Jury at the 42nd Berlin International Film Festival.[13]

In 2002, she was awarded the César Award for Best Supporting Actress for her role in The Piano Teacher. She collaborated with director Michael Haneke again, in Caché (2005).

On stage she had a triumph in 1974 with Madame Marguerite, which became her signature role that she reprised on numerous occasions until 2002. That year she was awarded the Molière Award for this role, along with a Honorary Molière Award for her entire stage career.

Girardot is the highest ranked woman in the list of French stars who have appeared in the most movies that have attracted more than one million admissions in France since 1945, with 44 films.[9]

Private life[edit source]
She married Italian actor Renato Salvatori in 1962. They had a daughter, Giulia, and later separated but never divorced.

Later life and death[edit source]

Official promotional poster of the 37th annual César Awards ceremony, featuring a photo of Annie Girardot
After going public in the 21 September 2006 issue of Paris Match with the news that she was suffering from Alzheimer's disease, she became a symbol of the illness in France.

On 28 February 2011, Girardot died in a hospital in Paris, aged 79. She was interred at Père-Lachaise Cemetery, in Paris.[14]

A year after her death, the 37th annual César Awards 2012 selected a picture of Annie Girardot from the 1962 film Rocco and His Brothers as the official promotional poster of the ceremony, during which she was paid tribute with a retrospective montage of her most memorable roles on film.[15]

In September 2012, a street located in the 13th arrondissement of Paris was named after her.

In October 2012, France's Postal service has issued a collection of stamps dedicated to six major figures of French Post-War cinema, including Annie Girardot.[16]

Sancar Seckiner's book South (Güney), published July 2013, consists of 12 article and essays. One of them, "Girardot's Eyes", highlights broader comment of Annie Girardot' s performance in the cinema of art. ISBN 978-605-4579-45-7.

elected filmography[edit source]

Year	Title	Role	Director
1957	Le rouge est mis	Hélène	Gilles Grangier
1957	Maigret Sets a Trap	Yvonne Maurin	Jean Delannoy
1960	Rocco and His Brothers	Nadia	Luchino Visconti
1961	Le Crime ne paie pas (episode L'Affaire Fenayrou)	Gabrielle Fenayrou	Gérard Oury
	Prey for the Shadows	Anna Kraemmer	Alexandre Astruc
1962	Le Bateau d'Émile	Fernande Malanpin	Denys de La Patellière
	Smog	Gabriella	Franco Rossi
	Vice and Virtue	Juliette Morand ("Vice")	Roger Vadim
1963	The Organizer	Niobe	Mario Monicelli
	Outlaws of Love	Margherita	Paolo and Vittorio Taviani and Valentino Orsini
1964	The Ape Woman	Maria	Marco Ferreri
	Male Companion	Clara	Philippe de Broca
	Beautiful families (episode Il principe azzurro)	Maria	Ugo Gregoretti
1965	Una voglia da morire	Eleonora	Duccio Tessari
	The Dirty Game	Suzette/Monique	Christian-Jaque
	Three Rooms in Manhattan	Kay Larsi	Marcel Carné
	Déclic et des claques	Sandra	Philippe Clair
1966	The Witches (episode La strega bruciata viva)	Valeria	Luchino Visconti
1967	Live for Life	Catherine Colomb	Claude Lelouch
	The Journalist	as herself	Sergei Gerasimov
1968	Les Gauloises bleues	the mother	Michel Cournot
	It Rains in My Village	Reza	Aleksandar Petrović
	Metti una sera a cena	Giovanna	Giuseppe Patroni Griffi
1969	Erotissimo	Annie	Gérard Pirès
	Life Love Death	cameo appearance	Claude Lelouch
	The Seed of Man	the unknown woman	Marco Ferreri
	Love Is a Funny Thing	Françoise	Claude Lelouch
	Dillinger Is Dead	the daughter	Marco Ferreri
1970	Story of a Woman	Liliana	Leonardo Bercovici
	Elle boit pas, elle fume pas, elle drague pas, mais... elle cause !	Germaine	Michel Audiard
	Les Novices	Mona Lisa	Guy Casaril
1971	Mourir d'aimer	Danièle Guénot	André Cayatte
	La Mandarine (fr)	Séverine	Édouard Molinaro
1972	The Old Maid	Muriel Bouchon	Jean-Pierre Blanc
	Hearth Fires	Marie Louise Boursault	Serge Korber
	Elle cause plus... elle flingue (fr)	Rosemonde du Bois de la Faisanderie	Michel Audiard
1973	Shock Treatment	Hélène Masson	Alain Jessua
	Il n'y a pas de fumée sans feu	Sylvie Peyrac	André Cayatte
1974	Juliette et Juliette (fr)	Juliette Vidal	Remo Forlani
	La Gifle (fr)	Hélène Douélan	Claude Pinoteau
1975	Il faut vivre dangereusement (fr)	Léone	Claude Makovski (fr)
	Il pleut sur Santiago	Maria Olivares	Helvio Soto (es)
1976	Docteur Françoise Gailland	Françoise Gailland	Jean-Louis Bertucelli
	Cours après moi que je t'attrape (fr)	Jacqueline	Robert Pouret (fr)
1977	À chacun son enfer (fr)	Madeleine Girard	André Cayatte
	Le Dernier Baiser (fr)	Annie	Dolorès Grassian (fr)
	Le Point de mire (fr)	Danièle Gaur	Jean-Claude Tramont
1978	Tendre Poulet (fr)	Lise Tanquerelle	Philippe de Broca
	La Zizanie	Bernadette Daubray-Lacaze	Claude Zidi
	Vas-y maman (fr)	Annie Larcher	Nicole de Buron (fr)
	L'Amour en question (fr)	Suzanne Corbier	André Cayatte
	La Clé sur la porte (fr)	Marie Arnault	Yves Boisset
1979	Traffic Jam	Irène	Luigi Comencini
	Cause toujours... tu m'intéresses! (fr)	Christine Clément	Édouard Molinaro
1980	Jupiter's Thigh	Lise Tanquerelle	Philippe de Broca
1981	Une robe noire pour un tueur (fr)	Florence Nat	José Giovanni
	All Night Long	French teacher	Jean-Claude Tramont
1984	Liste noire (fr)	Jeanne Dufour	Alain Bonnot (fr)
	Souvenirs, souvenirs	Emma Boccara	Ariel Zeitoun
1985	Partir, revenir	Hélène Rivière	Claude Lelouch
	Mussolini and I (TV film)	Rachele Mussolini	Alberto Negrin
	Adieu Blaireau	Colette	Bob Decout (fr)
1989	Comédie d'amour (fr)	Le Fléau	Jean-Pierre Rawson (fr)
1990	Il y a des jours... et des lunes	the lone woman	Claude Lelouch
	Merci la vie	Évangeline Pelleveau	Bertrand Blier
1994	Les Braqueuses	Cécile's mother	Jean-Paul Salomé
1995	Les Misérables	Madame Thénardier (1942)	Claude Lelouch
1997	Shanghai 1937 (TV film)	Mme. Tissaud	Peter Patzak
2001	The Piano Teacher	Mother	Michael Haneke
2005	Hidden	Mother of Georges	Michael Haneke
	Let's Be Friends	Madame Mendelbaum	Olivier Nakache & Éric Toledano
2006	A City Is Beautiful at Night	The Grandmother	Richard Bohringer