JAHANARA BEGUM BORN MARCH 23,1614 - 16 SEPTEMBER 1681

JAHANARA BEGUM BORN 

MARCH 23,1614 - 16 SEPTEMBER 1681

ஜஹானாரா பேகம் ( Jahanara Begum, 23 மார்ச் 1614 – 16 செப்டம்பர் 1681) என்பவர் ஒரு முகலாய இளவரசியாவார். இவர் மொகலாய மன்னர் ஷாஜகானுக்கும் மும்தாஜ்க்கும் மூத்த மகளாக பிறந்தவர் ஆவார். இவர் நல்ல படிப்பாளியாகவும், சூபி ஞானநெறியை பின்பற்றுபவராகவும், கவிதை எழுதும் ஆற்றல் பெற்றவராகவும் இருந்தார். இவர் அரசு நிர்வாகத்தில் தனது தந்தை ஷாஜகானுக்கு உறுதுணையாக உதவிபுரிந்தார். ஷாஜகான் நாட்டின் முதல் பெண்மணி என்ற் அந்தஸ்தை ஜஹானாரா பேகத்திற்கு வழங்கினார். 1631 ஜூன் 17ல் மும்தாஜ் மறைந்தபோது அவருக்கு வயது 38. ஜஹானாரா பேகத்திற்கு வயது 17. மனைவியை இழந்த தந்தைக்கு ஆறுதலாக இருந்தார். இவர் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை.

தனது சகோதரர் தாராவின் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டிருந்தார். 1644 மார்ச் 29 ல் தாரா -நாதிரா பானு திருமணத்தை முன்னின்று நடத்தினார். திருமண ஏற்பாடுகளின் போது எதிர்பாராவிதமாக இவர் முகத்தில் தீக்காயங்கள் ஏற்பட்டது. ஷாஜஹானாபாத் (பழைய டெல்லி ) உருவாக்கப்பட்டபோது அதில் முக்கியப் பங்காற்றினார். அவரது வடிவமைப்பில் உருவாக்கப்பட்டதுதான் தற்போதைய சாந்தினி சௌக் பகுதி. 1658ல் ஷாஜகான் உடல் நலிவுற்றபோது அவரது மகன்களிடையே பதவிப்போராட்டம் தொடங்கியது. ஜஹானாரா பேகம் தாராவை ஆதரித்தார். ஆனால் போட்டியில் வெற்றி பெற்றவர் ஔரங்கசீப். சிறையில் அடைக்கப்பட்ட தனது தந்தை ஷாஜகானுக்கு ஆறுதலாக இருந்தார் ஜஹானாரா பேகம். நாட்டின் முதல் பெண்மணி என்ற் அந்தஸ்தை மீண்டும் ஜஹானாரா பேகத்திற்கு வழங்கினார் ஔரங்கசீப். ஆனால் அதை பெரிதாக கருதாமல் தனது தந்தையின் நினைவாகவே வாழ்ந்து 1681ல் மறைந்தார் ஜஹானாரா பேகம். [1]

முகலாய பேரரசர் ஷாஜகான், தனது மூத்த மகள் ஜஹானாராவுடன் சதுரங்கம் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, ராணி மும்தாஜ் மஹலின் உடல்நிலை மோசமாக இருப்பதாக தகவல் வந்தது.

உடனே தாயின் அறைக்கு ஓடிச் சென்ற ஜஹானாரா, தாயின் பிரசவம் சிக்கலாக இருக்கிறது; குழந்தை கருப்பையில் இருந்து வெளிவரவில்லை என்பதையும், தாயின் தாளமுடியா வேதனையை பற்றியும் தந்தையிடம் கூறினார்.

ஷாஜகான் தனது நெருங்கிய நண்பரும், மருத்துவருமான ஹகீம் அலிம்-அல்-தீன் வஜீர் கான் என்பவரை வரவழைத்தார், ஆனால் அவராலும் மும்தாஜ் மஹலின் சிக்கலான பிரசவத்தை சுலபமாக்க முடியவில்லை.

'முகலாய இந்தியாவை பற்றிய ஆய்வு ' (Studies in Mughal India) என்ற புத்தகத்தை எழுதிய பிரபல வரலாற்றாசிரியர் ஜதுநாத் சர்க்கார், அதில் கவிஞர் காசிம் அலி அஃப்ரீதியின் சுயசரிதையை மேற்கோளாக காட்டி இவ்வாறு எழுதியிருக்கிறார்: ''தாயின் பிரசவ வேதனைக்கு எதுவுமே செய்யமுடியாத கையறு நிலையை எண்ணி, ஜஹானாரா அழுது கொண்டு அப்படியே அமர்ந்துவிடவில்லை. அல்லா தனது தாயை மீட்டுக் கொடுப்பார் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஏழைகளுக்கு தானங்களை வழங்கத் தொடங்கினார்''.

''ஷாஜகானின் நிலையோ மிகவும் மோசமாகிவிட்டது. பேரரசராக இருந்தாலும், மனைவி மேல் கொண்ட பேரன்பால் அவர் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தோட, அதை துடைக்கவும் தோன்றாமல் பித்துபிடித்து அமர்ந்திருந்தார்'' என்று கூறுகிறார் ஜதுநாத் சர்கார்.'ராணி மும்தாஜின் தீனமான வேதனைக் குரலும், அனைவரின் அழுகுரலும் அரண்மனையில் எதிரொலிக்க, மும்தாஜின் கருவில் இருந்த குழந்தையோ கருவறையிலேயே அழுதது''

மும்தாஜின் கடைசி விருப்பம்

''குழந்தை தாயின் கருவறையிலேயே அழத் தொடங்கிவிட்டால், தாய் பிரசவத்தில் இறந்துவிடுவார்; அவரை காப்பாற்றமுடியாது என்பது பொதுவான நம்பிக்கை. எனவே, தனது இறுதி கணங்கள் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த மும்தாஜ் மஹல், கணவன் ஷாஜகானை அழைத்து, தான் எதாவது தவறு செய்திருந்தால், மன்னித்துவிடுமாறு கேட்டார். அதோடு, தன்னுடைய கடைசி ஆசையையும் வெளியிட்டார் மும்தாஜ்'' என்று அந்தகாலத்தில் நிலவிய நம்பிக்கை பற்றியும் பதிவு செய்கிறார் ஜதுநாத்.

''நான் இறந்துவிட்டால், எனக்காக ஒரு நினைவிடம் கட்டுங்கள், அது இதுவரை உலகில் இல்லாத அற்புதமான ஒன்றாக இருக்கவேண்டும். முடிந்தால், எனது கடைசி ஆசையை நிறைவேற்ற முயற்சிக்கவும் என்று கேட்டுக்கொண்டார் ராணி மும்தாஜ் மஹல்'' என்று குறிப்பிடுகிறார் ஜதுநாத். இதுவே மும்தாஜின் கடைசி ஆசையாகவும், கணவனிடம் கேட்ட வரமாகவும் அமைந்துவிட்டது.

"கடைசி ஆசையை வெளியிட்ட சிறிது நேரத்திலேயே கௌஹர் அராவைப் பிரசவித்த மும்தாஜ் மஹல், இறந்துவிட்டார்" என்று தாஜ்மஹலுக்கு அடித்தளம் இட்ட மும்தாஜ் மஹலின் இறுதிக் கணங்களைப் பற்றி விவரிக்கிறார் ஜதுநாத்.

ஷாஜகான் இந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து ஒருபோதும் மீளவில்லை என பல வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். டபிள்யூ.பெக்லி மற்றும் ஜெட்.ஏ.தேசாய் எழுதிய 'Shahjahanama of Inayat Khan' என்ற புத்தகத்தில் "ஷாஜஹான் இசை கேட்பதை நிறுத்திவிட்டார்; வெண்ணிற ஆடைகளை உடுத்தத் தொடங்கினார். தொடர்ந்து அழுதுக் கொண்டேயிருந்ததால், அவரது கண்கள் பலவீனமாகி, கண்ணாடி அணிய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. மும்தாஜ் உயிருடன் இருந்தபோது, தலையில் ஒரு நரைமுடி தோன்றினாலும், அதை களைந்துவிடும் பழக்கம் கொண்டிருந்த ஷாஜகானுக்கு மும்தாஜ் இறந்த ஒரே வாரத்தில் தலைமுடியும், தாடியும் நரைத்துப்போனது' என்று குறிப்பிடுகிறார் ஜதுநாத்.

மும்தாஜின் மறைவுக்கு பிறகு மகன் தாரா ஷிகோஹ் மற்றும் மகள் ஜஹானாராவையே முற்றிலுமாக சார்ந்திருந்தார் ஷாஜகான். ஜஹானாரா, 1614 ஏப்ரல் இரண்டாம் தேதியன்று பிறந்தார். ஷாஜகானின் மற்றொரு மனைவியான ஹரி கானாம் பேகம், ஜஹானாராவுக்கு அரச குடும்பத்தின் பழக்கவழக்கங்களை கற்பித்தார். ஜஹானாரா, மிகவும் அழகானவர் என்பதும், புத்திசாலி என்பதும், பாரசீக மொழியில் இரண்டு நூல்களை எழுதினார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

1648இல் புதிதாக கட்டப்பட்ட ஷாஜஹானாபாத் என்ற நகரின் 19 கட்டடங்களில் ஐந்து கட்டடங்கள் ஜஹானாராவின் கண்காணிப்பின்கீழ் கட்டப்பட்டன. சூரத் துறைமுகத்திலிருந்து கிடைத்த வருமானம் ஜஹானாராவுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. ஜஹானாராவுக்கு சொந்தமான 'சாஹிபி' என்ற கப்பல், டச்சு மற்றும் இங்கிலாந்தில் வர்த்தகம் செய்வதற்காக ஏழு கடல்களிலும் பயணித்தது.

பிரபல வரலாற்றாசிரியரும், 'Daughters of the Sun' என்ற புத்தக்கத்தை எழுதியவருமான இரா முகோடி இவ்வாறு கூறுகிறார்: ''முகலாய பெண்களை ஆய்வு செய்தபோது, ஷாஜாகனாதாபாத் கட்ட திட்டமிட்டபோது, (இன்றைய பழைய டில்லி) அதன் வரைபடம் ஜஹானாரா பேகத்தின் மேற்பார்வையில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதை தெரிந்துக் கொண்டோம். தற்போதும் பழைய டெல்லியில் பிரபலமான கடைவீதியாக விளங்கும் சாந்தினி சௌக் என்ற சந்தையை திட்டமிட்டு உருவாக்கியவர் ஜஹானாரா. அந்தக் காலத்தில் சாந்தினி செளக் அற்புதமான அழகான கடைவீதியாக பேசப்பட்டது. ஜஹானாரா முகலாய பெண்களில் மிகவும் முக்கியமானவர்; புத்திசாலி; அனைவராலும் மதிக்கப்பட்டவர்'' என்கிறார் இரா முகோடி.

சகோதரர்களான தாரா ஷிகோஹ் மற்றும் ஒளரங்கசீப்பிற்கு அரியணைக்கான சண்டை மூண்டபோது, ஜஹானாரா தாரா ஷிகோஹிற்கு ஆதரவாக இருந்தார். ஆனால் ஒளரங்கசீப் அரசராக இருந்தபோது, ஜஹானாரா பேகத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளித்தார்.முகலாய பெண்களில் ஜஹானாரா பேகம் மிகவும் பெரிய செல்வந்தராக கருதப்பட்டார். அந்த காலத்திலேயே அவரது ஆண்டு வருமானம் 30 லட்சம் ரூபாய் (இன்று ஒன்றரை பில்லியன் ரூபாய்க்கு சமம்) என்பது அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும் தகவல்.

ஜஹானாரா மக்களின் அபிமானத்தை பெற்றவராக இருந்தார். ரானா சஃபி என்ற வரலாற்றாசிரியரின் கருத்துப்படி, "ஜஹானாராவை இளவரசியாகவோ, ஷாஜகானின் மகளாகவோ அல்லது ஒளரங்கசீப்பின் சகோதரியாகவோ மட்டுமே எங்களால் பார்க்கமுடியவில்லை. அவர் ஒரு தனித்துவமான ஆளுமை கொண்டவர். 17 வயதில் தாய் மும்தாஜ் மஹல் மறைந்த பிறகு, அவருக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்த 'பேகம்' என்ற பட்டம் ஜஹானாராவுக்கு வழங்கப்பட்டது"."அரச குடும்பத்தை அல்லது உயர் குடியை சேர்ந்த பெண்களில் அதி முக்கியத்துவம் வழங்கப்படுபவர்களுக்கு பேகம் என்ற பட்டம் வழங்கப்படும். பேகம் என்ற மிகவும் முக்கியமான பொறுப்பு வழங்கப்பட்ட பிறகு, மனைவியை இழந்து துக்கத்தில் மூழ்கியிருந்த தந்தை ஷாஜகானுக்கு ஆதரவாக இருந்தார் ஜஹானாரா" என்று வரலாற்று சம்பவங்களை நினைவு கூர்கிறார் ரானா சஃபி.

1644 ஆம் ஆண்டில், ஏற்பட்ட விபத்து ஜஹானாராவை 11 மாதங்கள் கட்டாய ஓய்வு எடுக்கவைத்தது. கோட்டையில் நடைபயிற்சி மேற்கொண்டிருந்தபோது, வெளிச்சத்திற்காக தாழ்வாரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த தீப்பந்தம் ஜஹானாராவின் மீது விழுந்து ஏற்பட்ட தீ விபத்து அது.

முகலாய காலத்தில் நடைபெற்ற பல கதைகளைப் பற்றி ஆராயும் ஆசிஃப் காம் தெஹ்லாவியின் கூற்றுப்படி, "அது ஜஹானாராவின் பிறந்தநாள். பட்டால் ஆன உடைகளை அணிந்திருந்த ஜஹானாரா, தனது பரிவாரங்களுடன் வெளியே வந்தபோது, தாழ்வாரத்தில் இருந்த தீப்பந்தம் இளவரசியின் மேல் விழுந்து தீப்பற்றிக் கொண்டது, தீ அணைக்கப்பட்டாலும், இளவரசிக்கு தீக்காயங்கள் ஏற்பட்டன."
வடுக்களான காயங்கள்

"ஜஹானாராவின் பாதுகாவலர்கள் அவர்மீது போர்வைகளை போட்டு தீயை அணைத்துவிட்டாலும், ஜஹானாராவுக்கு மோசமான காயம் ஏற்பட்டது. மதுராவில் பிருந்தாவனத்தில் இருக்கும் துறவி ஒருவர் கொடுக்கும் மருந்து காயங்களை ஆற்றிவிடும் என்று சொன்னதைக் கேட்டு ஜஹானாரா அதையும் பயன்படுத்தினார். உண்மையில் துறவியின் மருந்தால் காயங்கள் ஆறினாலும், சில நாட்களிலும், புதிதாக தோலில் பிரச்சனைகள் எழுந்தன" என்று தெஹல்வி குறிப்பிடுகிறார்.

"அன்பு மகள் படுத்த படுக்கையாய் இருப்பதை ததை ஷாஜஹானால் பார்க்கமுடியவில்லை. ஜஹானாராவுக்கு யாரோ விட்ட சாபம்தான் அவரை கஷ்டத்திற்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறது, எனவே பிரயாசித்தம் செய்யவேண்டும் என்று ஒரு ஜோதிடர் ஆரூடம் சொன்னார். அண்மையில் ஜஹானாரா யாருக்காவது தண்டனை கொடுத்தாரா என்று விசாரிக்கப்பட்டது. தனது பணிப்பெண் ஒருவரை சீண்டிய சிப்பாய் ஒருவரை, யானையின் காலடியில் இட்டு மரண தண்டனை வழங்கிய விவரம் தெரியவந்தது" என்கிறார் தெஹல்வி.

"இறந்துபோன சிப்பாயின் குடும்பம் வரவழைக்கப்பட்டு, அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கோரப்பட்டு, சன்மானங்கள் வழங்கப்பட்டன. பிறகு ஜஹானாரா குணமானவுடன், தேவையான அளவு தானங்கள் செய்வதற்காக ஷாஜஹான் தனது பொக்கிஷத்தையே திறந்துவிட்டார்'' என்று தந்தைக்கும் மகளுக்குமான பாசப்பிணைப்பைப் பற்றி தெஹல்வி குறிப்பிடுகிறார்.

ஷாஜகானின் ஆட்சிக் காலத்தில் எடுக்கப்பட்ட முக்கியமான முடிவுகள் அனைத்திலும் ஜஹானாராவின் ஆலோசனைகள் பெறப்பட்டன. .
அதிகாரம் மிக்க முகலாய பேகம்கள்

முகலாய பேகம்களின் செல்வாக்கு மற்றும் அதிகாரம் பற்றி இரா முகோடி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார். ''முகலாய பேகம்களுக்கு இருந்த அதிகாரத்தைப் பார்த்த மேற்கத்திய வரலாற்று எழுத்தாளர்களுக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. அதே காலகட்டத்தில் ஆங்கிலேய சீமாட்டிகளிடம் இந்த அளவு செல்வாக்கோ, அந்தஸ்தஸ்தோ இருந்ததில்லை. ஜஹானாராவுக்கு வர்த்தகம் செய்யவும், ஆணைகளை பிறப்பிக்கவும் இருந்த அளவற்ற அதிகாரத்தை கண்ட அவர்கள், தந்தைக்கும் மகளுக்குமான உறவு குறித்து தவறாக கூறப்படுவதையும் கவனித்தார்கள். ஜஹானாரா பேரழகி என்று கேள்விப்பட்டதாக பதிவு செய்திருக்கும் அவர்கள், ஆனால் அவரைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்றும் கூறுகின்றனர்.'

'Travels in the Mughal Empire' என்ற தனது புத்தகத்தில் பிரான்சு நாட்டு வரலாற்றாசிரியர் பிரான்சுவா பெர்னியர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருக்கிறார்."பேரழகியான ஜஹானாரா மீது ஷாஜகான் பைத்தியமாக இருந்தார். தந்தையை மிகவும் அக்கறையாக கவனித்துக் கொண்டார் ஜஹானாரா. அவரால் மேற்பார்வையிடப்பட்ட உணவு மட்டுமே அரசருக்கு வழங்கப்படும் என்ற அளவுக்கு ஜஹானாராவின் கண்காணிப்பு இருந்தது".

"தந்தைக்கும் மகளுக்குமான உறவு குறித்து பரவலாக பேசப்பட்டது. இதுபற்றி ஜாடைமாடையாக பேசிய சில அரசவை அதிகாரிகள், 'தான் நட்ட மரத்தில் விளையும் பழங்களை பறித்து உண்ணும் உரிமை அரசருக்கு உண்டு" என்று கூறியதாக பெர்னியர் கூறுகிறார்.

ஆனால் இதுபோன்ற அபவாத கூற்றுக்களை நிராகரிக்கிறார் வரலாற்றாசிரியர் ரான நிகோலாய் மானுசி. பெர்னியரின் கருத்தை 'வடிகட்டிய பொய்' என்று கூறும் அவர், ஆனால் ஜஹானாராவுக்கு ரகசிய காதலர் இருந்ததாகவும், அவரை சந்திக்க அவர் வந்து சென்றதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

மானுசியின் கருத்தை ஆதரிக்கும் ரானா சஃப்வி, "ஜஹானாராவுக்கு ஷாஜகானிடம் இருந்த செல்வாக்குக்கு காரணம் தவறான உறவு என்று பெர்னியர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதற்கு காரணம், பெர்னியர், ஒளரங்கசீப்பிற்கு ஆதரவானவர், தாரா ஷிகோஹ் பழமைவாதி என்று கருதினார். பொதுவான வதந்தி நிலவியதாக பெர்னியர் கூறுவது முற்றிலும் தவறானது".
"அரியணைக்கான போட்டியில் தாராவுக்கு ஆதரவாக ஜஹானாரா இருந்தார். எனவே, ஒளரங்கசீப்புக்கு ஆதரவான பெர்னியர், ஜஹானாரா, தந்தையுடன் உறவு கொண்டிருந்ததாக அவதூறுகளை பரப்பினார். ஒரு பெண்ணை அவமானப்படுத்த விரும்பினால், அவரது நடத்தையைப் பற்றி குறைகூறுவது என்பது காலம்காலமாக தொடரும் ஒரு பழக்கம் என்பதையே பெர்னியரின் அபவாத கருத்து நிரூபிக்கிறது" என்கிறார் ரானா.

"ஜஹானாரா திருமணம் செய்துக் கொள்ளவில்லை. இதுவும் ஒரு பெண்ணைப் பற்றி குறைகூறுவதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால், ஜஹானாராவின் அறிவுக்கும், திறமைக்கும், தகுதிக்கும் ஏற்ற மாப்பிள்ளை கிடைக்கவில்லை என்றும் சொல்லப்படுகிறது".

"முகலாய இளவரசர்களின் திருமணங்கள் பற்றிய குறிப்பு பேரரசர் ஹுமாயூன் காலத்திலும் காணப்படுகிறது. பேரரசர் அக்பர், அஜ்மீர் அருகே இருந்த ஒரு மாகாணத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்தவருக்கு தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரியை திருமணம் செய்துவைத்தார். அந்த மாப்பிள்ளை, அக்பருக்கு எதிராக பிறகு கலகம் செய்தார். முகலாய அரியணை மேல் அதன் இளவரசர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மருமகன்களுக்கும் பேராவல் இருக்கும் என்பதை அக்பர் தெளிவாக உணர்ந்துக் கொண்டார்" என்று குறிப்பிடுகிறார் ஆசிப் கான் தெஹல்வி
இளவரசிகளின் திருமணத்தில் குழப்பம்

"இதுபோன்ற அரியணைச் சண்டைகள் இளவரசர்களுடன் முடிந்து போகாமல், மருமகன்களுக்கு விரிவடைவதை முகலாய அரச குடும்பத்தினர் விரும்பவில்லை. எனவே இளவரசிகளுக்கு திருமணம் செய்யும்போது, அரியணையையும் மனதில் வைத்தே மாப்பிள்ளையை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது. இளவரசியாக செல்வாக்குடன் வளர்ந்தவர்களை திருமணம் செய்து கொடுத்தால், அரியணை மோகத்தில் அவர்கள் கணவன் வீட்டினரால் பணயப் பொருளாக்கப்படுவார்களா? " என்ற அச்சம் நிலவியதாக தெஹல்வி கூறுகிறா.

"நாட்டின் மீது போர் தொடுக்கும் எதிரிகளை கொன்றுவிடலாம், ஆனால் இளவரசிகளின் கணவர்களையும், குழந்தைகளையும் எப்படி கொல்வது? என்ற கவலைகள் அரசக் குடும்பங்களில் இருந்தன. இளவரசி ஜஹானாரா பேகம் திருமணத்திலும் இதே பிரச்சனை, அதிலும் புத்திசாலியான, குடும்பத்தினரின் செல்லப் பெண்ணான ஜஹானாராவின் திருமணத்திற்கு மணமகனை தேர்ந்தெடுப்பதில் சிக்கல் ஏற்பட்டது" என்கிறார் தெஹல்வி.

இருந்தாலும், அரியணைச் சண்டைகள் அவ்வளவு சீக்கிரம் முடிவுக்கு வந்துவிடுமா என்ன? ஆட்சியை கைப்பற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்ட ஒளரங்கசீப்பும் அவரது தம்பி முராத்தும் இணைந்து 1658ஆம் ஆண்டு ஆக்ரா கோட்டையை சுற்றி வளைத்து முற்றுகை இட்டனர். அப்போது அரசர் ஷாஜகான் கோட்டையின் உள்ளே இருந்தார்.கோட்டைக்குள் நீர் விநியோகம் முதலில் நிறுத்தப்பட்டது, பிறகு ஒவ்வொரு வசதிகளாக துண்டிக்கப்பட, வேறு வழியில்லாமல் சில நாட்களிலேயே, கோட்டை பொக்கிஷங்களையும், ஆயுதங்களையும் மகன்களிடமும் ஒப்படைத்த ஷாஜகான், மகள் ஜஹானாராவை சமாதான தூதராக அனுப்பினார்.

அதன்படி, முகலாய பேரரசை ஐந்தாக பிரித்து நான்கு மகன்களுக்கும் தலா ஒரு பகுதியையும், எஞ்சிய ஐந்தாவது பாகத்தை ஒளரங்கசீப்பின் மூத்த மகன் முகமது சுல்தானுக்கும் கொடுப்பதாக ஷாஜகான் கூறியிருந்தார்.

பஞ்சாப் பிராந்தியம் தாராவுக்கும், குஜராத் பிராந்தியம் இளவரசர் முராத் என்பவருக்கும், வங்காள பிராந்தியம் இளவரசர் ஷாஹ்ஷுஜாவுக்கும், ஒளரங்கசீப்பின் மூத்த மகன் சுல்தான் முகமதுக்கு தக்காணப் பிரதேசத்தையும் கொடுப்பதாகவும், முகலாய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் பேரரசர் பதவியையும், இந்தியாவின் எஞ்சிய பகுதிகள் அனைத்தையும் ஒளரங்கசீப்புக்கு கொடுப்பதாகவும் ஷாஜகான் தெரிவித்திருந்தார்.

ஆனால் ஒளரங்கசீப் இதற்கு ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. தந்தை ஷாஜகானை ஆக்ரா கோட்டையில் சிறையில் வைக்க ஒளரங்கசீப் முடிவு செய்தபோது, தானும் தந்தையுடனே இருந்துவிடுவதாக ஜஹானாரா கூறிவிட்டார்."மரணத் தருவாயில் ஷாஜஹானிடம் சத்தியம் வாங்கியபோதே, மகள் ஜஹானாராவிடமும் மும்தாஜ் மஹல் ஒரு வாக்குறுதியை வாங்கியதாக கூறப்படுகிறது. மகளின் கையைப்பிடித்துக் கொண்ட மும்தாஜ் மஹல், எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும், தந்தைக்கு ஆதரவாக அவருடன் இருக்கவேண்டும், அவரை விட்டு விலகிவிடக்கூடாது என்ற உறுதியை பெற்றுக்கொண்டார்" என்கிறார் தெஹல்வி.

வாக்குறுதிக்கு கட்டுப்பட்ட ஜஹானாரா

"வரலாற்று நிகழ்வாக இல்லாமல், ஒரு மகள் தாய்க்கு அளித்த வாக்குறுதியாக எடுத்துக் கொண்டாலும், அதை நிறைவேற்றும் முயற்சியில் ஜஹானாரா இறுதி வரையில் ஈடுபட்டார் என்பது இன்றைய காலச்சூழலுக்கும் பொருந்திப்போகும் விஷயமே" என்கிறார் தெஹல்வி.

மூத்த மகன் தாரா ஷிகோஹ் அரசனாக வேண்டும் என்று விரும்பிய ஷாஜகானிடம், 'அரியணைச் சண்டையில் ஒளரங்கசீப்புக்கு எதிராக தாரா ஷிகோவை ஆதரிக்கிறீர்களே, அவர் வெற்றிபெற்றால் அது உங்களுடைய வெற்றி என்று நினைக்கிறீர்களா? என்று ஜஹானாரா கேட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது' என்பதையும் பதிவு செய்கிறார் தெஹல்வி.

ஜஹானாராவுக்கு ஆம் என்று பதிலளித்த ஷாஜகானிடம் மற்றுமொரு கேள்வியை தொடுத்தார் மகள். ஒருவேளை தாரா தோற்றுவிட்டால், அதை உங்களது தோல்வியாக எடுத்துக் கொள்ளலாமா என்ற கேள்விக்கு மெளனமே ஷாஜகானின் பதிலாக இருந்தது.

முகலாய சாம்ராஜ்ஜியத்திற்கு கேடு விளைவிக்கும் மெளனம் அது என்பது விவேகியான ஜஹானாரவுக்கு புரிந்துபோனது. ஆனால், மோசமான காலத்திலும் தந்தைக்கு ஆதரவாக இருப்பேன் என்று தாய்க்கு கொடுத்த சத்தியத்தை மீறாமல் தந்தையின் கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டார் ஜஹானாரா.

இதில் சுவராஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், தந்தையை சிறையில் அடைத்து, மூத்த சகோதரன் தாரா ஷிகோஹுக்கு மரண தண்டனையை நிறைவேற்றினாலும், சகோதரி ஜஹானாராவை மிகவும் மதிப்புடன் மரியாதையாகவே நடத்தினார் ஒளரங்கசீப்'' என்கிறார் இரா முகோடி.

''அரியணைச் சண்டையில் இளைய சகோதரி ரோஷ்னாரா, ஒளரங்கசீப்புக்கு ஆதரவாக இருந்தாலும், ஜஹானாராவிற்கே பேகம் என்ற அந்தஸ்தை அளித்தார் ஒளரங்கசீப். இதுகுறித்த அதிருப்தியையும், தனக்கு உரிய மரியாதை அளிக்கப்படவில்லை என்ற மனக்குறையையும் பல்வேறு சமயங்களில் தமையன் ஒளரங்கசீப்பிடம் வெளிக்காட்டியிருக்கிறார் ரோஷ்னாரா'' என்கிறார் இரா முகோடி.''ஜஹானாராவை பேகமாக அறிவித்த ஒளரங்கசீப், அவருக்கு கோட்டைக்கு வெளியில் இருந்த அழகான மாளிகையை பரிசளித்தார். ஆனால் இளைய சகோதரி ரோஷ்னாராவை கோட்டைக்குள் இருந்த மாளிகையில் இருந்து வெளியேற ஒளரங்கசீப் அனுமதிக்கவில்லை. ஒளரங்கசீப், ரோஷ்னாரா மீது பரிபூரண நம்பிக்கை வைக்கவில்லை என்பதையே அவரது செயல்கள் காட்டுகின்றன. ரோஷ்னாராவுக்கு காதல் தொடர்பு இருந்திருக்கலாம், அது ஒளரங்கசீப்பிற்கு தெரிய வந்திருக்கலாம்'' என்கிறார் இரா.

1681 செப்டம்பர் மாதம் தனது 67வது வயதில் ஜஹானாரா இயற்கை எய்தினார். ஜஹானாராவின் மறைவு குறித்த செய்தி ஒளரங்கசீப்புக்கு கிடைத்தபோது, அவர் அஜ்மீரில் இருந்து தக்காணத்திற்கு பயணித்துக் கொண்டிருந்தார். சகோதரியின் மறைவுக்கு மூன்று நாள் அரசு துக்கத்தை அறிவித்தார் ஒளரங்கசீப்.

ஜஹானாராவின் விருப்பப்படி, அவரது உடல், டெல்லியில் நிஜாமுதீன் ஒளலியாவில் உள்ள கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

''தனது கல்லறை திறந்தவெளியில் இருக்கவேண்டும் என்றும், அதை சுற்றி எந்தவித கட்டுமானமும் தேவையில்லை என்று, அந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய செல்வந்தராக இருந்த ஜஹானாரா உயில் எழுதி வைத்திருந்தார். இன்றும் நிஜாமுதீனில் ஜஹானாராவின் கல்லறை இருப்பதை பார்க்க முடிகிறது''.

''முகலாய அரச குடும்பத்தினரின் கல்லறைகளில், ஒளரங்கசீப் மற்றும் ஜஹானாராவின் கல்லறைகள்தான் எந்தவித ஆடம்பரமும் இல்லாமல் எளிமையான கல்லறைகள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது'' என்று முத்தாய்ப்பாய் சொல்கிறார் வரலாற்றாசிரியர் ரானா சஃப்வி.

JAHANARA BEGUM மொகலாய மன்னர்களை தாங்கி பிடித்த தூண்

JAHANARA BEGUM மொகலாய மன்னர்களை

தாங்கி பிடித்த தூண்

ஜஹானாரா பேகம் மொகலாய மன்னர்களை தாங்கி பிடித்த தூண் - ஷாஜகானின் மூத்த மகள் . அவுரங்கசீப்பின் சகோதரி
இன்றைக்கு தாஜ்மஹால் எல்லோருக்கும் காதலின் சின்னமாகத்தான் தெரிகிறது.அதுவும் உண்மையாக இருக்கலாம்.ஆனால் தாஜ்மஹால் பற்றிய வரலாற்றுத் தகவல்களை நாம் அறிந்துவைத்திருப்பது என்பது மிக மிக குறைவாகவே இருக்கிறது.

இந்த வரலாற்று தகவல்களை நோக்கும் போது தாஜ்மஹால் காதலின் சின்னமாக இருப்பதற்கு தகுதியானதா..? என எம் உள்ளத்தினில் வினா எழுப்பத் தோன்றுகிறது. ஆகவே தான் தாஜ்மாஹால் தொடர்பாக நான் ரசித்த ஒரு சில தகவல்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன்.

மொகலாய வரலாற்றில் அதிகம் பேசப்பட்ட பெண் மும்தாஜ். உலகெங்கும் தாஜ்மகாலின் வழியாக நினைவுகொள்ளப்படுகிறார். ஆனால், பேசப்படப்படாமல் போன முக்கியமான இரண்டு பெண்கள் இருக்கின்றனர். ஒருவர்... ஷாஜகானின் மூத்த மகளும், திருமணம் 
செய்துகொள்ளாமல் அரசாட்சியில் மன்னருக்குத் துணை நின்றவளும், மிகச் சிறந்த படிப்பாளியும்,சூபி ஞான நெறியைப் பின்பற்றியவளுமான 

ஜஹானாரா பேகம்.இன்னொருவர்... 
ஒளரங்கசீப்பின் மகளும் மெய்யியல் கவிஞருமான ஜெப்உன்நிசா. 

இந்த இரண்டு பெண்களும் சரித்திர வானில் தனித்து ஒளிரும்
இரட்டை நட்சத்திரங்கள். இன்று, தாஜ்மகாலைப் பார்க்கப் போகிறவர்களில் அதிகமானவர்களுக்கு மும்தாஜின் இயற்பெயர்   

அர்சுமந்த் பானு பேகம், அவள் 13 குழந்தைகளின் தாய், தனது 14-வது பிரசவத்தில் இறந்து போனாள் என்பது தெரியும்? 14 பிள்ளைகளைப் பெற்ற மும்தாஜின் நினைவாக, தாஜ்மகால் கட்டப்பட்டு இருக்கிறது என்றால், அதைத் தாய்மையின் சின்னம் என்றோ, சிறந்த மனைவியின் நினைவுச் சின்னம் என்றுதானே நியாயமாக அழைக்க வேண்டும்?

ஜஹானாரா பேகம்,
குரால்னிசா,
தாரா ஷகோ,
முகமது சுல்தான்ஷா,
ரோஷனாரா,
ஒளரங்கசீப்,
உமித்பக்ஷி,
சுரையா பானு,
சுல்தான் முராத்,
கௌஹரா

எனும் மும்தாஜின் பிள்ளைகள் பெயர்கள்கூட தாஜ்மகாலுக்குள் போகிறவர்களுக்குத் தெரியாது என்பதுதானே நிஜம்.

காதலின் சின்னமாக திகலும் தாஜ்மஹாலை ஷாஜகான் தன் மூன்றாவது மனைவியான மும்தாஜுக்கே கட்டினார் என்பது எம்மில் பலருக்குத் தெரியாது. 1612-ம் ஆண்டு மே 10-ம் தேதி இவர்களது திருமணம் நடந்தது. அப்போது, மும்தாஜுக்கு வயது 19.

மும்தாஜ் இறந்துபோனது 1631 ஜுன் 17-ம் தேதி. அப்போது அவளுக்கு வயது 38. அதாவது,19 வருஷ இல்லறத்தில் 14 குழந்தைகளைப் பெற்றிருக்கிறாள். தொடர் பிரசவங்களால் உடல்நலிவுற்றுத்தான் இறந்துபோனாள். பிரசவ வலியில் அவள் விட்ட கண்ணீரும் வேதனைக் குரலும் தாஜ்மகாலுக்குள் கேட்கக்கூடுமா என்ன? தனி மனிதர்களின் துயரமும் வலியும் காலத்தின் முன்பு பெரிதாகக் கருதப்படுவதே இல்லை.காலம் எல்லாவற்றையும் உருமாற்றிவிடுகிறது. அவளது மரணத்தின்போது ஜஹானாராவுக்கு வயது 17. மனைவியை இழந்து துக்கத்தில் வாடிய தந்தைக்கு உறுதுணையாக இருந்தாள் ஜஹானாரா.
தனிமையிலும் வேதனையிலும் ஷாஜகான் வாடிய காரணத்தால், அரசு நிர்வாகம் செயலற்றுப் போயிருந்தது. அதைச் சரிசெய்யத் தானே அரசு ஆணைகளை பிறப்பிக்கவும், அரசரின் ஆலோசனையின் பெயரில்முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கவும் துரிதமாகச் செயல்பட்டாள் ஜஹானாரா.

நாட்டின் முதல் பெண்மணி என்ற அந்தஸ்தை ஜஹானாராவுக்கு வழங்கினார் ஷாஜஹான். அது அவரது மற்ற இரண்டு மனைவிக ளுக்கும், ஜஹானாராவின் சொந்த சகோதரிகளுக்கும்கூடப் பொறாமையை ஏற்படுத்தியது.

தந்தையைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே, அவள் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. அதுவும், ஒளரங்கசீப்பால் வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்ட தந்தைக்குத் தன்னைத் தவிர வேறு துணை இல்லை என்பதால், தன் வாழ்நாளை அப்பாவின் நலனுக்காகவே செலவழித்திருக்கிறாள்.

மும்தாஜ் இறந்த பிறகு ஜஹானாராவுக்கு ஒரு முக்கியக் கடமை இருந்தது. தனது சகோதரன் தாரா ஷகோவுக்கு நதிரா பானுவோடு நிச்சயம் செய்யப்பட்ட திருமணத்தை நடத்தியாக வேண்டும். அது,
அம்மாவின் இறுதி ஆசை. எனவே, அதைச் செயல்படுத்த தீவிரமாக முயன்றாள்.

தாராவுக்கும் அவளுக்குமான சகோதர பாசம் அளப்பறியது. அவள், தாரா ஆட்சிக்கு வர வேண்டும் என்று விரும்பினாள். அது, ஒளரங்கசீப்புக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. அவளை, தனது நாட்குறிப்பில் 'வெள்ளைப் பாம்பு’ என்று குறிப்பிடுகிறார் ஒளரங்கசீப். அந்தக் கோபம் ஜஹானாரா வைவிட மூன்று வயது இளைய அவளது தங்கை ரோஷனாவுக்கும் இருந்தது. அவள் நேரடியாக ஜஹானாராவிடமே தனது வெறுப்பைக் காட்டினாள். ஒளரங்கசீப்போடு சேர்ந்துகொண்டு ஜஹானாராவின் பதவியைப் பறிக்கச் சதி வலைகளைப் பின்னினாள்.

ஆனால் மன்னரின் விருப்பத்துக்குரிய மகள் என்பதால், ஜஹானாராவின் அதிகாரத்தை எவராலும் பறிக்க முடியவில்லை. ஷாஜஹான் காலகட்டத்தில் அரசின் ஆண்டு வருவாய் 60 லட்ச ரூபாய். ஆனால், செலவோ ஒரு கோடிக்கும் மேல்! ஆகவே, அந்தப் பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்வதற்காக ஷாஜஹான் நிறையத் திட்டங்களைத் தீட்டி நாட்டின் வருவாயை ஒன்றரைக் கோடியாக உயர்த்திக் காட்டினார்.
செலவினத்தை மிகவும் குறைத்தார். 

இந்தச் செயல்பாடு காரணமாக அரண்மனையிலேயே அவருக்குக் கடுமையான எதிர்ப்பு உருவாகியிருந்தது. அதைச் சமாளிப்பதுதான் ஜஹானாராவின் முக்கியப் பணியாக இருந்தது.

இன்னொரு பக்கம், ஷாஜகானுக்குப் பிறகு அரியணைக்கு யார் வருவது என்பதில் தாராவுக்கும் ஒளரங்கசீப்புக்கும் கடுமையான பகை வளர்ந்திருந்தது. தாரா பலவீனமானவன். அவனால் ஆட்சி
செய்ய முடியாது என்று ஒளரங்கசீப் எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததோடு, தனக்கான ஆட்களைத் திரட்டி ஆட்சியைப் பிடிக்கும் ஏற்பாட்டில் இருந்தான். ஆனால், தாராவுக்கே பதவி கிடைக்க வேண்டும்
என்று ஜஹானாரா உறுதியாக இருந்தாள். 

பதவிச் சண்டை குடும்பத்தில்கடும் பூசல்களை உருவாக்கியது.
தாரா, லாகூரின் புகழ்பெற்ற சூபி ஞானியான மையன்மிரின் சீடன். இந்து மதத்துக்கும் இஸ்லாத்துக்கும் இடையே இணக்கத்தை உருவாக்க, இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் படிப்பதற்காக உபநிஷத்துகளை, பாரசீக மொழியில் தாரா மொழி பெயர்த்து இருக்கிறார். அவரது சிறந்த நூலான மஜ்மஉல்பஹ்ரெயின் எனும் இரண்டு பெருங்கடல்களின் சங்கமம், சூஃபியிசத்துக்கும் இந்து மதக் கோட்பாடுகளுக்குமான பொதுத் தன்மையைப் பேசுகிறது.

ஸர்மத் என்ற ஞானியையும் பின்பற்றினார் தாரா. ஸர்மத் பிறப்பால் ஒரு யூதர். ஆனால், இஸ்லாம் மதத்தைத் தழுவியவர். அத்துடன் ராம லட்சுமணர்களின் பக்தர். அவரது சீடனாகத் தாரா இருப்பதை ஒளரங்கசீப் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதை மத விரோதச் செயல் என்று கண்டி த்தார். இந்தச் சகோதரச் சண்டைக்கு நடுவில் ஜஹானாரா மாட்டிக்கொ ண்டு தவித்தாள்.

இப்போது உள்ள பழைய தில்லி’ அன்று ஷாஜகானாபாத் என அழைக்கப்பட்டது. அந் த நகரை வடிவமைக்கும்போது ஜஹானாரா ஐந்து முக்கிய இடங்களை தானே முன்னின்று வடிவமைத்துத் தந்தார். அப்படி உருவாக்கப்பட்டதுதான் சாந்தினி சௌக்.

1644 மார்ச் 29-ம் தேதி தாராவின் திருமண ஏற்பாடுகளை செய்து  கொண்டு இருந்தபோது ஜஹானாராவின் மெல்லிய பட்டு மேலாடையில் தீப்பற்றி அவளது தாடையிலும் பின் கழுத்திலும் தீக்காயங்கள் ஏற்பட்டன. அவளது அழகான முகம் சிதைந்துபோனதை ஷாஜகானால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. சிகிச்சை செய்யப் பல நாட்டு மருத்துவர்கள் வரவழைக்கப்பட்டார்கள். ஆனாலும், இளவரசியின் சிதைந்த முகத்தை முன்பு போல பொலிவுறச் செய்ய முடியவில்லை.

நான்கு மாதங்கள் தொடர் சிகிச்சை நடந்தது. இந்த நாட்களில், தனது மகள் நலம்பெற வேண்டும் என்பதற்காக தினமும் 1,000 வெள்ளி நாணயங்களை ஏழைகளுக்கு தானம் அளித்ததோடு, துறவிகளையும் ஞானிகளையும் வரவழைத்து பிரார்த்தனையும் செய்துவந்தார் ஷாஜகான். பல நாட்கள், மகளின் அருகில் அமர்ந்து வேதனையோடு கண்ணீர்விட்டார் என்று சரித்திரக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன.

எட்டு மாதத் தொடர் சிகிச்சை நடந்தது. ஈரானிய மருத்துவரின் முயற்சியால் அவள் குணம் அடைந்தாள் என்றும், ஆங்கில மருத்துவர் ஒருவரின் உதவியால் ஜஹானாரா நலமடைந்தாள் என்றும் இரண்டு விதத் தகவல்கள் கூறப்படுகின்றன. இரண்டையுமே உறுதி செய்யும் ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை. அவள் நலமடைந்த சந்தோஷத்தில்,
80,000 ரூபாய் தானத்துக்காகச் செலவிடப்பட்டது என்றும், மாமன்னர் தன் மகளுக்கு 139 அரிய வகை முத்துக்களையும் அரிய வைரம் ஒன்றையும் பரிசளித்தார் எனவும் கூறப்படுகிறது. இந்தத் தகவல்களோடு சூரத் துறைமுகத்தின் வரி வசூல் முழுவதும்
அவளது வருவாயின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது என்றொரு துணைத் தகவலும் காணப் படுகிறது.

ஜஹானாரா, தனது தாய் இறந்த பிறகு, அவளது சொத்தில் பாதியை உரிமையாகப் பெற்றிருந்தாள். அந்தப் பணத்தை, டச்சு வணிகர்களுடன் சேர்ந்து கப்பல் வணிகம் செய்தாள் என்றும் மகாஜன் வித்யாதரின் குறிப்பு கூறுகிறது. அது உண்மையாக இருக்கும்பட்சத்தில், ஆங்கிலேயருக்கு அவள் வணிகம் செய்ய உதவி இருக்கக்கூடும்.
மன்னரோடு மாளிகையில் வாழாமல் தனியே தனக்கென ஓர் அரண்மனை அமைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்தவர் ஜஹானாரா. 

தனிமையில் வாழ்ந்த அழகியான ஜஹானாராவை, யூசுப் என்ற கவிஞன் காதலித்தான். அவளும் அவன் மீது மிகுந்த காதலுடன் இருந்தாள். தந்தையைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் இருந்த காரணத்தால், அந்தக் காதல் முறிந்துபோனது என்றொரு கதையும் வரலாற்றில் உலவுகிறது.

1658-ம் ஆண்டில் ஷாஜகான் உடல் நலமற்றுப்போனார். பதவியைக் கைப்பற்ற நான்கு புதல்வர்கள் இடையே கடும் போராட்டம் ஏற்பட்டது. 1659-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 30-ம் தேதி ஒளரங்கசீப்பின் ஆட்கள், தலை வேறு உடல் வேறாக தாராவை வெட்டிக் கொன்றார்கள். 

வயோதிகத்தைக் காரணம் காட்டி ஷாஜகானைச் சிறையில் அடைத்தான் ஒளரங்கசீப். தனிமையும் நோயுமாக தனது வயோதிகக் காலத்தைக் கழித்த ஷாஜகானுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல் மகள் மட்டுமே. அவள், ஷாஜகானின் இறுதி நாள் வரை உடனிருந்து பராமரித்து வந்தாள். அப்பாவின் மரணத்துக்குப் பிறகு அவள் தனித்துவிடப்பட்டாள். ஒளரங்கசீப்பால் துரத்தப்பட்ட அப்பாவின் மற்ற மனைவிகளையும் அரண்மனைப் பெண்களையும் தனது பொறுப்பில் கவனித்தாள். ஒளரங்கசீப் அவள் மீது இரக்கம்கொண்டு மீண்டும் அவளுக்கு அரண் மனையின் உயரிய பதவியான முதல் பெண்மணி என்ற அந்தஸ்தை அளித்தார்.

அதைப் பெரிதாகக் கருதாமல் 16 ஆண்டுகள் அப்பாவின் நினைவில் வாழ்ந்த ஜஹானாரா, 1681-ம் ஆண்டு இறந்துபோனார். அவளுக்கு, நிஜாமுதீன் தர்காவில் கல்லறை அமைக்கப் பட்டது. 

'என்னுடைய கல்லறையை அலங்காரமாக மூட வேண்டாம். அங்கே பசும்புற்கள் முளைத்து என்னை மூடட்டும்’ என்ற அவளது இறுதி வார்த் தைகள் அங்கே பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

Jahanara Begum (1614-1681)

Khurram and ArjumandIn 1614, a daughter was born to a most romantic couple, Khurram, prince of the Moghul Empire, and his wife, Arjumand Banu Begum, the neice of the Moghul Empress, Mehrunnisa, known as Nur Jahan. The girl was a small dissapointment to the Moghul people as she would never be able to succeed to the throne, yet, Khurram and his wife adored their baby girl, and one day she would become the most powerful woman in all of India.

Khurram was born on January 5, 1592 to the Emperor Jahangir and one of his concubines. His family was a hostile one, constantly competing for the throne of the richest kingdom in the world that their father ruled. Before Khurram was coronated as the ruler of the Moghul Empire, he had seen the deaths of his brothers Prince Khusrau, whom Khurram himself had killed because of Khusrau's attempt to unseat Jahangir from the throne, and Prince Shariyar, who was killed under the orders of Khurram's father-in-law, Arjumand's father, Asaf Khan. Arjumand Banu was born in 1598 (some put it at 1593) to Asaf Khan, the wazir to Jahangir, and one of his wives. She most likely grew up in a suitable environment, perhaps even the harems at the palaces, as her aunt was the Empress.

Khurram first met his future wife at a court festival known as the Nine Days' Bazaar. At this nine day festival, the women of the harem may come out of seclusion and mingle with average people (heavily veiled of course). What is unique is that there was a sort of mock bazaar set up. The harem women ran the stalls at the bazaar, selling things such as turbans and chadors and instruments. Khurram met Arjumand at one of these stalls. The Empress Nur Jahan herself was helping the young Arjumand run her little shop and urged her neice to speak to the prince. The two fell in love immediately, and on May 10, 1612, when Arjumand was 14 and Khurram 20, the couple was married, making Arjumand his third wife. 

His two other wives included a Hindu woman and a haughty concubine. Later on he would marry a Christian concubine from Armenia. But everyone knew that Arjumand was his true love.

Arjumand and Khurram celebrated their first child with Huralnissa, a girl born on March 30, 1613. She died when she was only 3, on June 14, 1616. A year after Huralnissa was born, and two years before she died, the couple celebrated their second child, Jahanara, born on April 2, 1614. Following Jahanara came the beloved first boy, Dara, born on March 30, 1615. Next came Shuja, another son, born on July 3, 1616, then another girl, Raushanara, born Spetember 3, 1617, then a boy, Aurangzeb, born November 3, 1618. Afterwards there followed numerous miscarriages by Arjumand.

In 1620, Emperor Jahangir fell seriously ill. Nur Jahan, hoping to seal the family quest for power, married her daughter to one of Jahangir's sons by another queen, Shahryar. She wished for the couple to produce an heir to the throne if Jahangir died, which seemed very likely. 

Jahangir had always feared the Persians to the west, as the Persians feared the Moghuls to the east. With the present disputes in the Moghul courts, the Persians decided to take advantage and captured Qandahar, a Moghul possesion. When the dying Jahangir and Shahryar raised a rebellion against the Persians, Khurram openly denied them his assistance. A family rebellion exploded and he led his armies against his powerful father and Shahryar. However, he was defeated. Instead of being executed or being held for other treasonous acts, Nur Jahan dictated her orders that Khurram should relocate his family. And that Dara and Aurangzeb should be handed over as hostages.

Princess of PrincessesJahanara grew up among splendor in the middle of nowhere. She and her family lived in huge tents, ate and drank from plates and goblets of gold, and wore the most expensive chadors and kameez. The family had relocated to the Nizamshahi Territory in the Deccan, a wasteland and breeding ground for rebels, traitors, and criminals. However, on October 28, 1627, Emperor Jahangir died.

 Khurram took advantage of this opportunity and he and his family and their enormous entourage made their way to the royal compunds in Rajasthan, Fatehpur Sikri. A legend goes that Khurram faked his own death by drinking goat's blood and spitting it up very graphically to not attract attention and fear by other competitors to the throne. Only his closest accomplices, including Arjumand, knew he still lived. 

Jahanara had to live in despair for a few days thinking that the father she loved was dead. However, when the entourage reached Rajasthan, Khurram lifted himself out of his prye and became the Emperor of the Moghul Empire. He ordered all other competitors to the throne, including Shahryar, executed, had Nur Jahan brought to his palace to live under his surveillance as she was a powerful and ruthless woman, and set about to restore the royal compounds. He became Shah Jahan, "king of the world", Arjumand became Mumtaz Mahal, which can be roughly translated as "crown beauty of the palace", and Jahanara inherited the prestigous title of Begum Sahib, Princess of Princesses. Hence she became one of the most powerful women at court at the age of 14.

Shah Jahan set about to first restore Fatehpur Sikri. He re-did the entire harem apartments, which in itself was its own palace. Jahanara's rooms can still be seen today, though not in the splendor they were fitted to at the time. Rubies, sapphires, emeralds, and diamonds were scattered across the walls of her apartments, creating flowers designs. 

Various jewels were set into the floors and even into her large swimming pool. Niches were carved, setting candles across her rooms. Her rooms would have truly been a wonder, with candlelight shimmering among the rubies and diamonds and emeralds and sapphires, shimmering on the cool pool waters, and across the vast marble and jeweled floors.

Jahanara spent her days in the royal harem, the most protected and secluded places in the land. She spent her nights with her father and mother, painting, writing poems, and helping her father plan reconstructions of other palaces and monuments. 

Jahanara truly was a gifted young woman. She was known to her closest family simply as 'Janni'. She spent her days with all the women of the court, from the lowest concubines to her step-mothers. She had a very good relationship with her brother Dara, who shared her love of the arts, but was hostile towards Raushanara and Aurangzeb, both said to be in league with each other and very devious and disrespectful towards their mother, their father, and even other minorities in the harem, such as the Hindu wife and Christian wife of Jahan.

 Of course the children were schooled, Jahanara included. The were taught by many tutors, including Mumtaz's secretary, Sati-un Nissa, nicknamed Sati. Many lessons were based on the Koran, which captivated Aurangzeb and led him into even more small mindedness towards other minorities and peoples and ideas.

Jahanara spent her teenage years travelling all over the empire, visiting her father's many splendors with the court. The family visited the beautiful palace at Srinagar in Kashmir, where the harem often went for picnics on Silver Island on Lake Dal. And they also toured Jahan's masterpiece, the Red Fort, an ostentatious palace that rivaled any palace they had ever seen. The Nine Days Bazaar, which had simply died in Jahangir's later reign, even made a come back in Jahan's reign, which Jahanara took a part in.

However, tragedy struck the family in 1631. While giving birth to her 14th child, Mumtaz died on June 17. The child lived, the later Gauhara Begum. With the death of the empress, Jahanara became the uncrowned woman figure head next to her father. She took on many responsibilites, including all the responsibilities of operating the harem, from food to clothes to tutoring.

Empress of PrincessesJahanara planned weddings alike. She saw to Dara's betrothal to a begum, Nadira Banu, and planned out the wedding. While attending a garden party in 1644, Jahanara's heavily perfumed kameez, trousers, and pairhan, robes, caught fire. She became seriously sick and Jahan himself nursed his beloved daughter back to health, which took many weeks.

After almost 30 years as the lead woman in the empire, Jahanara took on another duty: to tend to her dying father. When Jahan fell ill, his four sons (Dara, Aurangzeb, Shuja, and Murad) broke into wars against one another to succeed their father. Aurangzeb triumphed. He had Dara and Murad executed and Shuja fled. It is unclear how or where he died. Although Jahan was still living, Auranzgeb declared himself the Emperor and had his father locked up in his palaces in Agra. Jahanara lived with her father for the rest of his life.

While in captivity, Jahan had to watch in seclusion as his most famous masterpiece rose into the sky. The Taj Mahal. It was begun in 1631, and not finished until 1648. Jahanara herself had even helped in its designing. The building was to serve as a tomb for Mumtaz, and later on for Jahan, so they would be with each other eternally. Legend says that Jahan had intended to build a black version of the Taj Mahal on the opposite side of the river that the Taj Mahal sat upon. And it is also said that Jahan had the hands of the carpenters who built the Taj Mahal removed so they would never build a monument like it or greater than it ever again 

(Ivan the Terrible of Russia is rumored to have done the same when building the Kremlin and the St. Basil's Cathedral).

Shah Jahan died on October 22, 1666, at the age of 74, Jahanara at his side. He had left behind many masterpieces. The Taj Mahal is the most famous yet he also built the grand palaces at Agra, the Red Fort, restored Fatehpur Sikri, and had commisoned the ostentatious peacock throne, a large throne with a covering supported by four poles at each corner of the square, made entirely of countless jewels including diamonds, rubies, sapphires, emeralds, etc. In his reign he led a few war campaigns and had put the Deccan territory to some rest. He even succeeded in restoring Qandahar back to the empire.

Jahanara returned to court lfie after her father's death, despite that the court now belonged to the new emperor, her hated brother Aurangzeb, a despotic bigot and chauvinist. In Aurangzeb's reign he had numerous luxuries banned. The Nine Days Bazaar was gone. Harem women were even more secluded and Christians, Hindus, or any other non-Muslims were tortured and spit upon.

Jahanara was allowed certain licenses. She became the Padishah Begum "Empress of Princesses" under Aurangzeb's orders. With this title, Jahanara was permitted to disobey Aurangzeb's laws and criticize him. Doing so she wore the clothes women were no longer allowed to wear, such as kameez, and embraced Hindus and Christians as her brother, Dara, had.

Jahanara's final years are mysterious. She did leave the royal palaces and lived in her father's city of Delhi for the rest of her life and commisioned numerous structures, including the Chandni Chowk, a large and ornate marketplace. Jahanara composed many poems, painted, and honored her father and mothers' love of the arts. In a away she continued what her father had started. Raushanara was still living with Aurangzeb at the time. 

Being the jealous type, she asked Aurangzeb if she could be permitted the freedoms Jahanara had. Aurangzeb responding by saying no, that he needed his sister to care for his children (Aurangzeb had married 5 wives and fathered 4 daughters and 6 sons). Jahanara never married, and knew she never would all her life, as it was forbiden for Moghul princesses to wed. Jahanara is rumored to have asked her father to lift this law, but it never happened. And the ruthless Aurangzeb would certainly never let the law be sanctioned, even if Jahanara was the Empress of Princesses.

Jahanara died on Setpember 6, 1681, at the age of 67. She did nt have many personal possessions but the ones she did have, mostly clothes and jewels, were left to her neice, Dara's daughter, Jani Begum.
Aurangzeb ruled for another 26 years. He is remembered today mostly for his inhumanity and bigot ways, yet he did strengthen the empire in many ways, at the price of others.

Jahanara is a revered Indian icon today. A woman who had numerous powers in a time when royal women were secluded and not allowed many liberties. She was an engineer, a writer, a painter, and an activist.

I

JAHANARA BEGUM , FIRST DAUGHTER OF SHAHJAHAN HAD STRONG POWER HELPED POOR DIED ON SEPTEMBER 16, 1681

JAHANARA BEGUM ,

FIRST DAUGHTER OF SHAHJAHAN 

HAD STRONG POWER HELPED POOR 

APRIL 2,1614- SEPTEMBER 16, 1681

Let no one cover my grave except with greenery,

For this very grass suffices as a tomb cover for the poor.

-JAHANARA

Jahanara Begum Sahib (Urdu: شاهزادی جہاں آرا بیگم صاحب‎) (April 2, 1614 – September 16, 1681) was Shahzadi (Imperial Princess) of the Mughal Empire as the eldest surviving daughter of Emperor Shah Jahan and Empress Mumtaz Mahal.[1] She was also the older sister of her father's successor and the sixth Mughal Emperor Aurangzeb. After Empress Mumtaz Mahal died from complications of giving birth to her fourteenth child, Jahanara became Padshah Begum of the Mughal Empire.

Biography[edit]

Jahanara's early education was entrusted to Sati al-Nisa Khanam, the sister to Jahangir's poet laureate, Tali Amuli. Sati al-Nisa Khanam was known for her knowledge of the Qur'an and Persian literature as well as for her knowledge of etiquette, housekeeping and medicine. She also served as principal lady-in-waiting for Mumtaz Mahal, Jahanara's mother.[2]

Many of the women in the royal household were accomplished at reading and writing poetry and painting. They also played chess, polo and hunted outdoors. The women had access to Akbar's library, full of books on world religions and Persian, Turkish and Indian literature.[3] Jahanara was no exception. She was engaged in her daily game of chess with her father Shah Jahan when they first learned of Mumtaz Mahal's difficulty with labor. Jaharnara rushed to her mother's side but could do nothing to save her.[4]

Upon the death of Mumtaz in 1631, Jahanara, aged 17, took the place of her mother as First Lady of the Empire, despite her father having three other wives.[5] As well as caring for her younger brothers and sisters, she is also credited with bringing her father out of mourning and restoring normality to a court darkened by her mother's death and her father's grief.

One of her tasks after the death of her mother was to oversee, with the help of Sati al-Nisa Khanam, the betrothal and wedding of her brother, Dara Shikoh to Begum Nadira Banu, which had been originally planned by Mumtaz Mahal, but postponed by her death.

Her father frequently took her advice and entrusted her with charge of the Imperial Seal. In 1644 when Aurangzeb angered his father Shah Jahan, d office Jahanara interceded on Aurangzeb's behalf and convinced Shah Jahan to pardon him and restore his rank.[6] Shah Jahan's fondness for his daughter was reflected in the multiple titles that he bestowed upon her, which included: Sahibat al-Zamani (Lady of the Age) and Padishah Begum (Lady Emperor), or Begum Sahib (Princess of Princesses). Her power was such that, unlike the other imperial princesses, she was allowed to live in her own palace, outside the confines of the Agra Fort.[7]

In March of 1644,[8] just days after her thirtieth birthday, Jahanara suffered serious burns to her body and almost died of her injuries. Shah Jahan ordered that vast sums of alms be given to the poor, prisoners be released, and prayers offered for the recovery of the princess. Aurangzeb, Murad, and Shiastah Khan returned to Delhi to see her.[9][10] Accounts differ as to what happened. Some say Jahanara's garments, doused in fragrant perfume oils, caught fire.[10] Others accounts assert that the princess's favorite dancing-woman's dress caught fire and the princess coming to her aid was burnt herself on the chest.[11]

MALASINHA PORTRAIT AS
JAHANARA BEGUM

During her illness, Shah Jahan, was so concerned for the welfare of his favourite daughter, that he made only brief appearances at his daily durbar in the diwan-i-am.[12] Royal physicians failed to heal Jahanara's burns. A Persian doctor came to treat her and her condition improved for a number of months but then there was no further improvement until a royal page named Arif Chela mixed an ointment that after two more months finally caused the wounds to close. A year after the accident, Jahanara had fully recovered.[13]

After the accident, the princess went on a pilgrimage to Moinuddin Chishti’s shrine in Ajmer.

After her recovery, Shah Jahan gave Jahanara rare gems and jewellery and bestowed upon her the revenues of the port of Surat.[7] She later visited Ajmer, following the example set by her great-grandfather Akbar.[14]

Wealth and charity[edit]

Jahanara was very wealthy. In honor of his coronation, 6 February 1628,[15] Shah Jahan awarded his wife Mumtaz Mahal, Jahanara's mother, 100,000 ashrafis, 600,000 rupees and an annual privy purse of one million rupees. Jahanara received 100,000 ashrafis, 400,000 rupees and an annual grant of 600,000.[16][17] Upon Mumtaz Mahal's death her personal fortune was divided by Shah Jahan between Jahanara Begum (who received half) and the rest of Mumtaz Mahal's surviving children.[18]

Jahanara was allotted income from a number of villages and owned gardens including, Bagh-i-Jahanara, Bagh-i-Nur and Bagh-i-Safa,[19] "Her jagir included the villages of Achchol, Farjahara and the Sarkars of Bachchol, Safapur and Doharah. The pargana of Panipat was also granted to her."[20] As mentioned above, she was also given the prosperous city of Surat.

Jahangir's mother owned a ship which traded between Surat and the Red Sea. Nur Jahan continued with a similar business trading in indigo and cloth trades. Later, Jahanara continued the tradition.[21] She owned a number of ships and maintained trade relations with the English and the Dutch.[22]

Jahanara was known for her active part in looking after the poor and financing the building of mosques.[23] When her ship, the Sahibi was to set sail for its first journey (on 29 October 1643), she ordered that the ship make its voyage to Mecca and Medina and, "... that every year fifty koni (One Koni was 4 Muns or 151 pounds) of rice should be sent by the ship for distribution among the destitute and needy of Mecca."[24]

As de facto Primary Queen of the Mughal empire, Jahanara was responsible for charitable donations. She organized almsgiving on important state and religious days, supported famine relief and pilgrimages to Mecca.[25]

Jahanara made important financial contributions in support of learning and the arts. She supported the publication of a series of works on Islamic mysticism, including commentaries on Rumi's Mathnawi, a very popular mystical work among in Mughal India.[26]

Sufism[edit]

Together with her brother Dara Shikoh, she was a disciple of Mullah Shah Badakhshi, who initiated her into the Qadiriyya Sufi order in 1641. Jahanara Begum made such progress on the Sufi path that Mullah Shah would have named her his successor in the Qadiriyya, but the rules of the order did not allow this.[14]

She wrote a biography of Moinuddin Chishti, the founder of the Chishtiyah order in India, titled Mu’nis al-Arwāḥ, as well as a biography of Mullah Shah, titled Risālah-i Ṣāḥibīyah, in which she also described her initiation by him.[27] Her biography of Moinuddin Chishti is highly regarded for its judgment and literary quality. In it she regarded him as having initiated her spiritually four centuries after his death, described her pilgrimage to Ajmer and spoke of herself as a faqīrah to signify her vocation as a Sufi woman.[28]

Jahanara Begum stated that she and her brother Dārā were the only descendants of Timur to embrace Sufism.[29] However, Aurangzeb was spiritually trained as a follower of Sufism as well. As a patron of Sufi literature, she commissioned translations of and commentaries on many works of classical literature.[30]











War of Succession[edit]

The passing of Shah Jahan beside his daughter and caretaker Princess Jahanara. Painting by Abanindranath Tagore, 1902
Shah Jahan became seriously ill in 1657. A war of succession broke out among his four sons, Dara Shikoh, Shah Shuja, Aurangzeb and Murad Baksh.[31]

During the war of succession Jahanara supported her brother Dara Shikoh, eldest son of Shah Jahan. When Dara Shikoh's generals sustained a defeat at Dharmat (1658) at the hands of Aurangzeb, Jahanara wrote a letter to Aurangzeb and advised him not to disobey his father and fight with his brother. She was unsuccessful. Dara was badly defeated in the battle of Samugarth (May 29 1658) and fled towards Delhi.[32]

Shah Jahan did everything he could to stop the planned invasion of Agra. He asked Jahanara to use her feminine diplomacy to convince Murad and Shuja not to throw their weight on the side of Aurangzeb.[33]

In June of 1658, Aurangzeb besieged his father Shah Jahan in the Agra Fort forcing him to surrender unconditionally by cutting off the water supply. Jahanara came to Aurangzeb on June 10 proposing a partition of the empire. Dara Shikoh would be given the Punjab and adjoining territories; Shuja would get Bengal; Murad would get Gujarat; Aurangzeb’s son Sultan Muhammad would get the Deccan and the rest of the empire would go to Aurangzeb. Aurangzeb refused Jahanara’s proposition on the grounds that Dara Shikoh was an infidel.[34]

On Aurangzeb's ascent to the throne, Jahanara joined her father in imprisonment at the Agra Fort, where she devoted herself to his care until his death in 1666.[35][36]

After the death of their father, Jahanara and Aurangzeb were reconciled. He gave her the title, Empress of Princesses and she replaced Roshanara as First Lady.[37]

Jahanara was soon secure enough in her position to occasionally argue with Aurangzeb and have certain special privileges which other women did not possess. She argued against Aurangzeb's strict regulation of public life in accordance with his conservative religious beliefs and his decision in 1679 to restore the poll tax on non-Muslims, which she said would alienate his Hindu subjects.[38]

Burial[edit]

Jahan Ara's tomb (left), Nizamuddin Auliya's tomb (right) and Jamaat Khana Masjid (background), at Nizamuddin Dargah complex, in Nizamuddin West, Delhi.

Jahanara had her tomb built during her lifetime. It is constructed entirely of white marble with a screen of trellis work and open to the sky.[39]

Upon her death, Aurangzeb gave her the posthumous title: Sahibat-uz-Zamani (Mistress of the Age).[40] Jahanara is buried in a tomb in the Nizamuddin Dargah complex in New Delhi, which is considered "remarkable for its simplicity". The inscription on the tomb reads as follows:

بغیر سبزہ نہ پو شد کسے مزار مرا کہ قبر پوش غریباں ہمیں گیاہ و بس است
Allah is the Living, the Sustaining.

Let no one cover my grave except with greenery,

For this very grass suffices as a tomb cover for the poor.

The mortal simplistic Princess Jahanara,
Disciple of the Khwaja Moin-ud-Din Chishti,
Daughter of Shah Jahan the Conqueror
May Allah illuminate his proof.
1092 [1681 AD]



@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

JAHANARA ,THE MOGHUL MYSTERY 




JAHANARA, a historical novel translated from the French language, is based upon the memoirs of the Mughal princess, written in Persian. Yane Guillaume who had spent several years in India and Afghanistan has brought her imagination of fabulation and sense of history into full play. Written in an elegant style and translated by the Indian scholars felicitously, it abounds in picturesque imagery, chromatic landscapes and poetic flourishes.

A first-person narrative, it has all the charm that characterises a long confessional poem. Jahanara, being a poet of considerable weight, has put her muses to good use, and the poetic prose of the novelist has a matching metaphorical richness and elegance.

The historical novel is a time-honoured genre, and requires great skill to work out its dialectic and aesthetic. Since various skeins are to be woven to effect a striking pattern, the narrator can often slip into solipicism, philosophically speaking. That’s why Henry James, the great American novelist and theorist, was averse to the use of the first person in a novel which he considered the ultimate form of artistic expression. These caveats, notwithstanding, Jahanara remains a work of great virtuosity and power.

Jahanara is 67, just a couple of years away from her cease when she begins to tell her tempestuous story in a reflexive mode. Memories of a childhood in royal palaces, humming with harem politics, intrigues, familial feuds, princely philandering and furtive scenes of love, dalliance and sex, give Guillaume a platform from where to launch her crowded narrative.

If the palace scenes are gripping in their luxuriant frames, the scenes of battles, sieges, marches, of caparisoned elephants and of the royal howdahs studded with jems and gold are equally splendid and colourful. Both the glory in arms and the trauma of defeats and tragedies en route heap upon the reader’s imagination to carry him along the effortless flow of the narrative. In between, we find the portraits of the monarchs and princes, of the queens and princesses emerging gradually to become compelling, each in its own way. The pressure of art creates a dense and compact picture, and this kind of aesthetic economy remains in place for the rest of the narrative.

The fabulous, romantic story of Jahangir and of Nur Jahan with whose stunning beauty and endless charms the Emperor remains infatuated, is meant to serve as “a prelude to the swelling theme” (Shakespeare’s words in Macbeth) of this novel — the theme of dynastic crises, manipulations, murders and usurpations. It’s really a tortured tale of the two contenders for the throne in the end, though at the commencement of the long struggle, it’s chiefly a narrative with two pivotal protagonists, the Emperor Shah Jahan and his rebellious, bigoted son, Aurangzeb, described as “the white serpent” by Jahanara throughout this novel. Meanwhile, Nur Jahan fades into obscurity and isolation.

Guillaume, however, turns, once again, to the royal harem where queens and princesses, concubines and courtesans, slave girls and hand-maidens — and the watchful enuchs and Negro guards are seen enacting their own muslin dramas. Scenes of orgies of sex and concupiscence, of reckless profligacy and drunkenness, involving princes and the victims of their lasciviousness, are, then, a story within a story. It’s the hedonistic side of the Mughals, and little is spared where their empire of appetite is concerned. This is an imperium at work behind the veils, matching the Mughal predators’ unappeased hunger for more and more territories.

If we find the royal seed scattered promiscuously on the one hand, we see the grand armies in awesome action, on the other. All manner of sexual depravities, from formications to incest show the deep Freudian “fixations” of the Mughal offspring and their “by-blows”. However, Guillaume does not get down into “the shaggy undergrowths” after the style of the modern psychological novelists, and is content to keep the narrative on the descriptive level. So far as the princesses are concerned, their illicit affairs are understandable, for Emperor Akbar, otherwise a God-fearing ruler, had prohibited the marriage of royal princesses for fear of dynastic ambitions of sons-in-law. This cruel and dangerous firman could not but create tragic and disasterous consequences.

Jahanara, a humanist and broad-minded person in deep despair — turns now to mysticism, and to a life of the spirit and of the imagination. Her dreams of love soon became oppressive enough to make her brood continually over her two first loves — Najabat Khan, the commander-in-chief of the Mughal armies, and later, a young Persian steward of her household. Both these loves are soon nipped in the bud, and all she is left with are the ashes of those nubile dreams. She is just beginning to feel like a girl tuning into a woman with the needs of the body becoming compelling.

And then in “a vision” during her sleep, she sees the Prophet Mohammed, though she cannot hear the voice clearly. The message, nonetheless, she feels, is from Allah Himself, telling her to regard his created creatures on earth as worthy of love, irrespective of their religion, creed or colour. This is a decisive moment of her life, and now for salvation and peace of mind, she follows her brother, Dara, who had earlier turned towards the Sufi saints like Mian Mir. Dara had in his spiritual quest even written a book called Paths of Truth.

The most painful period of her troubled life begins when soon enough her aged father, Emperor Shah Jahan forces her into a sexual relationship with him, for in his young daughter he finds the image of his dead wife, Mumtaz Mahal. In sheer pity and love, she does submit to this ugly assault on her dignity. In reality, this is an act of displacement and perverted nostalgia. Meanwhile, Aurangzeb, a Machiavellian of the deepest dye, full of vile thoughts, masquerading as a pious Muslim and wrecking the lives of his own brothers and sisters to further his evil designs, succeeds in poisoning the atmosphere around, and overthrows his own father to become the emperor of the vast empire. He captures his brother Dara, parades him in chains in the streets of Delhi, arousing a feeling of revulsion amongst the capital’s citizens who have all along adored Dara for his sterling qualities of character, for his visionary philosophy.

Now, the deposed emperor and his favoured daughter Jahanara are imprisoned in the Agra Fort, and humiliated in all possible ways. These seven long years, spent in imprisonment, are spent by both in an uneasy silence, precipitated by their mutual sense of sin and guilt. Their fate, they know, is sealed, and to dispel the resultant darkness, Jahanara spends most of her time in prayers, in writing poems and her memoirs.

As for Aurangzeb who assumes the name of Alamgir or “One Who Holds the Universe”, his true character now becomes transparent when “the White Serpent” razes several hundred Hindu temples to the ground, imposes the Jazia tax on them, forbids music and dance as vices condemned by the Muslim divines and theologians. He is set upto a course of fanatical lines of thought, and puts all those to the sword whom he considers “infidels”.

And it’s thus that he commits a most heinous crime when he treacherously calls the Sikh Guru, Tegh Bahadur, to Delhi and beheads him in Chandni Chowk when he is found pleading the cause of Kashmiri Brahmins. It’s a pity, Guillaume disposes of this horrendous event in a page or so, for the banner of revolt which the Tenth Guru, Gobind Singh, unfurls, and a relentless war he wages against the Mughal armies, results in giving a disasterous damage to this empire of loot and aggrandisement.

The concluding paragraph of the novel sums up the entire world-view of Jahanara:

“Dara, you were right, our Sufi masters were right, Mohammed and Buddha were right, Christ was right, and these words inscribed at the entrance of Fatehpur Sikri by my great grandfather, Akbar, resound in any memory” ‘The world is but a bridge, cross it without pausing, without building a shelter.... Pass your life in prayer, the rest lies in the domain of the unfathomable.”

A beautiful book to be pondered and cherished as a minor classic.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


In history, Mumtaz Mahal is an indelible name associated with the queen for whom the Taj Mahal was built. Few, however, know the woman she was, Arjumand Bano, mother of 14 children. Of them, Dara Shikoh and Aurangzeb are prominent for their succession battle won by the latter, but her daughters, Jahanara and Roshanara, have quietly been relegated to the fading family tree.

Indu Sundaresan’s Shadow Princess deals not with the empress but her daughters. It attempts to undo what history’s ruthless editors cut out. The novel is the third work of fiction in the Taj Mahal trilogy by Sundaresan, first two being The Twentieth Wife and The Feast of Roses.

Mumtaz, pregnant with her 14th child, dies in the opening of the book. Fifteen-year-old Jahanara emerges as the woman in charge. It is the lot of the favoured eldest daughter to now head the harem, guide her awkward brothers and stand by an inconsolable father. King Shah Jahan’s two other wives hope to get a hold of the zenana reins. They plan to fight the eldest daughter for what they believe is rightfully theirs only to realise that the battle is already lost. “How could a daughter take the place of a wife?” they think, as does the rest of the kingdom.

Aggrieved Shah Jahan mulls handing over his kingdom to one of his sons. Jahanara’s word assumes great importance as she is closer to the king than any of her siblings. The princess watches the court polarise around two teenaged sons Dara and Aurangzeb. She can’t help siding with Dara while her sister Roshan stands with Aurangzeb.

Roshan resents the status that has come unsought to her elder sister. Jahan, on the other hand, is overwhelmed with the changes in her life and lacks the tact to win Roshan to her side. The wedge so drawn runs deep through their lives and widens over the years.

When a distressed king is unable to stand up during his traditional appearance before the people, Jahanara shoves her brothers to stand by their father’s side and prevents a political disaster. She wins the king’s necklace and trust after the jharoka incident. Order is restored at the court as the king abandons the plan of retirement and the harem gets a new Padshah Begum, Jahanara.

The dead queen had intended her eldest daughter to marry a court amir Mirza Najabat Khan. Unfortunately for Jahan, her mother died before she could convey her desire to the king. The young princess loses her heart to the amir the moment she sees him. While the princess may have all the kingdom at her feet she is unprepared for competition from her own sister for a suitor.

The king, on the other hand, is in no mood to loose either of his daughters to marriage. So while Jahan must organise a grand wedding for her brothers Dara, Shuja and then Aurangzeb, she must also make peace with her own spinsterhood. But the most powerful women in the court are not so easily tamed. A lovelorn Jahan takes her favourite eunuch as her lover after Najabat stops answering her letters. Later, still longing for Najabat, she orders a man from her personal orchestra to teach her how to make love.

Over the years while Jehan stand steadfast by her father’s side, Dara and Aurangzeb emerge as men ready to battle out the throne. Aurangzeb being the more strong-willed and enjoying support of the court, while Dara powered by the blessings of his father and a powerful sister.

As the king begins to take women of the court to his bed, rumours about his liaisons with his daughter are dispelled and Najabat returns to Jahan’s side. Curtailed by the will of the king, a clandestine affair blossoms between the two and an unmarried Jahan is soon pregnant. The king ignores his beloved daug-hter’s defiance and Jahanara sets off to the fort of Ajmer to deliver her child, calling her visit a pilgrimage.

Considerable research has gone into the making of this novel. While Sundaresan has historic facts in order, the story-telling needs much more conviction. The reader, time and again, finds himself disbelieving the author. A dying queen in the middle of the 14th delivery is described as a woman of immeasurable beauty. Similarly, a simple girl of 15 years hidden behind the veil suddenly comes to wield immense power over her father and the court. The story lacks imagination. While the author links the dots of history well, she is unable to breathe life into them.

 The Taj Mahal, meanwhile, appears now and then, its details sounding dreary and detached from the story.

The story however, has a poignant end. While the princes slay each other for crown, Jahan stays loyal to her father spending nine years with him in prison. As the king breathes his last she steps out of Agra fort to become Padshah Begum of Aurangzeb’s harem, brin-ging the stamp of legitimacy to the crown of the brother whom she so vehemently opposed.