PARVEF MUSHARAF -STORY - DEATH PENALTY ISSUED BY SUPREME COURT OF PAKISTAN

PARVEF MUSHARAF -STORY - DEATH PENALTY ISSUED BY SUPREME COURT OF PAKISTAN

அதிகாரம் கொடுத்த அதிபருக்கே செக்; ராணுவ ஆட்சி!' - தூக்குத்தண்டனைக் கைதியான பர்வேஸ் முஷாரப்
சத்யா கோபாலன்
பாகிஸ்தானின் முன்னாள் அதிபர் பர்வேஸ் முஷாரப்புக்கு அந்நாட்டுச் சிறப்பு நீதிமன்றம் தூக்குத் தண்டனை விதித்து இன்று தீர்ப்பு வெளியிட்டுள்ளது.

முஷாரப்
முஷாரப்

பாகிஸ்தான் அரசியல் வரலாற்றில் நீக்க முடியாத ஒரு பெயர் பர்வேஸ் முஷாரப். சீரான முறையில் பயணித்துக்கொண்டிருந்த பாகிஸ்தானை ராணுவ ஆட்சிக்கு மடைமாற்றி சர்வதேச அரங்கை தன் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தவர் இவர். இதன் காரணமாகவே தற்போது இவருக்குத் தூக்குத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

முஷாரப்
முஷாரப்

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில், அதாவது 1943-ம் ஆண்டு இந்தியாவின் டெல்லியில் பிறந்தார் முஷாரப். பின்னர் பாகிஸ்தானின் இஸ்தான்புல் மற்றும் கராச்சி பகுதிகளில் தன் இளமைக் காலத்தைக் கழித்தார். இவர் லாகூரில் உள்ள கிறிஸ்டியன் கல்லூரி மற்றும் லாகூர் கல்லூரியில் பாதுகாப்புத் துறையில் பட்டம் பெற்றார்.

தொடர்ந்து 1961-ம் ஆண்டு பாகிஸ்தானின் ராணுவத்தில் பணியாற்றினார். தொடர்ந்து 1964-ம் ஆண்டு நடந்த ஆப்கான் சிவில் போரில் முக்கியப் பங்காற்றினார். மேலும் 1965-ம் ஆண்டு நடந்த இந்தியா - பாகிஸ்தான் இடையேயான போரிலும் முன்னிலை வகித்தார். இப்படியே பலகாலம் இவரது வாழ்க்கை சென்றுகொண்டிருந்தது.

உள்ளூர் வைரல் முதல் உலக டிரெண்ட் வரை உடனடியாக உங்கள் மெயிலில்!

Enter Email ID & Get Vikatan Updates
Submit
பின்னர் 1980-களில் பாகிஸ்தானின் பீரங்கிப்படை கமாண்டராக நியமிக்கப்பட்டு அதிலும் சிறந்து விளங்கினார். தொடர்ச்சியாக 1990-ம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் ராணுவ தளபதியாகப் பதவி உயர்வு, துணை ராணுவச் செயலர் மற்றும் ராணுவ இயக்குநர் ஜெனரல் போன்ற பல்வேறு பதவிகளை வகித்துவந்தார்.

இந்நிலையில், 1999-ம் ஆண்டு நவாஸ் ஷெரீஃப் பாகிஸ்தானின் அதிபராக இருந்தபோது, முஷாரப்புக்கு அனைத்து சிறப்பு உரிமைகளையும் வழங்கி அப்போது நடந்த இந்தியா - பாகிஸ்தான் இடையேயான கார்கில் போருக்கு முஷாரப்பை தலைமை தாங்க அனுப்பி வைத்தார்.

முஷாரப்
முஷாரப்
அந்தப் போரின் தோல்விக்குப் பிறகு, நவாஸ் ஷெரீஃப்புக்கும் முஷாரப்புக்கும் இடையே கடுமையான மோதல் நிலவியது. இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட முஷாரப், தன் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த ராணுவத்தில் கிளர்ச்சி செய்து ஷெரீஃப்புக்கு எதிராகச் சதித்திட்டம் நடத்தி, 2001-ம் ஆண்டு அதிரடியாக அரசியலில் நுழைந்தார்.

அப்போது அதிபராக இருந்த ஷெரீஃப்பை சிறையில் அடைத்து பகிரங்கமாகத் தன்னை பாகிஸ்தானின் அதிபராக அறிவித்துக்கொண்டார். அந்தக் காலகட்டத்தின்போது சுமார் ஒரு மாதம் பாகிஸ்தான் முழுவதும் ராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.


முஷாரப் அதிபராகப் பதவியேற்ற பிறகும் தன் ராணுவ ஜெனரல் பதவியை ராஜினாமா செய்ய மறுத்துவிட்டார். பின்னர், பல வருடங்கள் பாகிஸ்தானை ஆட்சி செய்து வந்தார். 2007-ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் நடந்த அதிபர் தேர்தலில் மீண்டும் முஷாரப்பே அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

மேலும், அவர் அப்போதும் தன் ராணுவ ஜெனரல் பதவியை ராஜினாமா செய்ய மறுத்துவிட்டார். இது பாகிஸ்தான் முழுவதும் பெரும் சர்ச்சையாக வெடித்தது. இதன் காரணமாகவே 2007-ம் ஆண்டு நவம்பர் 3-ம் தேதி பாகிஸ்தானின் அதிபராகவும் அந்நாட்டு ராணுவ ஜெனரலாகவும் அரசியலமைப்பை முடக்கி திடீரென அவசரநிலையைப் பிரகடனப்படுத்தினார்.

முஷாரப்
முஷாரப்
இதனால் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளை சிறைபிடித்தல், பதவி நீக்கம் போன்ற பல்வேறு சம்பவங்கள் நடைபெற்றன. அவசரநிலையைக் கொண்டுவந்த அடுத்த 25-வது நாளில் தன் ராணுவ ஜெனரல் பதவியை ராஜினாமா செய்தார் முஷாரப்.

இவரின் செயலுக்கு அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகள் கடும் கண்டனம் தெரிவித்தன. தொடர் அரசியல் அழுத்தங்களால் 2008-ம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் தன் பிரதமர் பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு, அனைத்து பாகிஸ்தான் முஸ்லீம் கட்சி சார்பில் ஜனநாயக முறைப்படி தேர்தலில் போட்டியிட்டுப் படுதோல்வியடைந்தார்.

அதன் பின்னர், அவர் பாகிஸ்தான் அரசியலிலிருந்து முற்றிலும் காணாமல்போனார். இதற்கிடையில் 2013-ம் ஆண்டு அவரது கட்சியே அவர் மீது தேசத்துரோக வழக்கு தொடர்ந்தது. மேலும், ஊழல், பெனாசிர் பூட்டோ போன்ற சில பாகிஸ்தான் தலைவர்கள் கொலை ஆகியவற்றில் முஷாரப்புக்கு தொடர்புள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டும் அவர் மீது சுமத்தப்பட்டது.

தன் மீதான வழக்கிலிருந்து தப்பிக்க நீண்ட காலம் தலைமறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தார். இறுதியில் 2014-ம் ஆண்டு முஷாரப் குற்றவாளி என உறுதி செய்யப்பட்டு அதற்கான அனைத்து ஆவணங்களும் முறையாகத் தாக்கல் செய்யப்பட்டன.

முஷாரப்
முஷாரப்
பின்னர் மீண்டும் பாகிஸ்தான் திரும்பிய இவர் வீட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு வெளிநாடு செல்ல தடை விதிக்கப்பட்டது. நீண்ட காலமாக நடைபெற்று வந்த இந்த வழக்கு விசாரணையில் தன் மீதான குற்றத்தை முற்றிலும் மறுத்துவந்தார் முஷாரப். இறுதியாக இந்த வழக்கு இஸ்லாமாபாத் சிறப்பு நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றப்பட்டு மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வில் விசாரணை நடைபெற்று வந்தது.

இந்நிலையில், 2016-ம் ஆண்டு திடீரென முஷாரப்புக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல்போனது இதனால் வெளிநாடு செல்ல அனுமதி பெற்று துபாய் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்றார். முஷாரப் மீதான தேசத்துரோக வழக்கின் விசாரணைகள் அனைத்தும் கடந்த நவம்பர் மாதம் 19-ம் தேதியுடன் முடிவடைந்தது. அவருக்கு அதே மாதம் 28-ம் தேதி இறுதித் தீர்ப்பு வழங்குவதாக இருந்தது. ஆனால், தனது தரப்பிலான வாதங்களை பதிவு செய்ய கால அவகாசம் கேட்டு இஸ்லாமாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தில் மனுத்தாக்கல் செய்தார்.

முஷாரப்
முஷாரப்



General Pervez Musharraf, the second of three brothers, was born in Delhi on August 11, 1943. His parents chose to settle in Karachi after the creation of Pakistan. He comes from a middle class family, his father having worked for the foreign ministry. He spent his early years in Turkey, from 1949 to 1956, owing to his father, the late Syed Musharrafu-ud-din’s deputation in Ankara. He claims to speak Turkish Fluently. He accepts Mustafa Kamal Ataturk as his hero.

On return to Pakistan from Turkey, General Pervez Musharraf received his education from Saint Patrick's High School, Karachi, and then from F. C. College, Lahore. In 1961, he joined the Pakistan Military Academy and was commissioned in Artillery Regiment in 1964. He fought in the Indo-Pakistan War of 1965 as a young officer, and was awarded Imtiazi Sanad for gallantry. He also achieved the Nishan-i-Imtiaz (Military) and the Tamgha-i-Basalat. He has been also on the faculty of the Command and Staff College, Quetta and the war wing of (the) National Defence College. He volunteered to be a commando, and remained in the Special Services Group for seven years. He also participated in the Indo-Pak War of 1971 as a Company Commander in the Commando Battalion.

A graduate of Command and Staff College, Quetta, General Musharraf also distinguished himself at the Royal College of Defense Studies, United Kingdom. During his military career, General Musharraf acquired varied experience in different command and instructional appointments. He also served as Director General Military Operations at the General Headquarters from 1993 to 1995.

General Musharraf rose to the rank of General and was appointed as the Chief of Army Staff on October 7, 1998 when Pakistan's army chief, General Jehangir Karamat, resigned two days after calling for the army to be given a key role in the country's decision-making process. General Musharraf was given additional charge of Chairman Joint Chiefs Staff Committee on April 9, 1999. On October 12, 1999, when through a bloodless coup the military took over the government in Pakistan, he became the head of the state designated as Chief Executive. He assumed the office of President of Pakistan on June 20, 2001. In order to legitimize and legalize his rule, General Pervez Musharraf held a referendum on April 30, 2002 thereby elected as President of Pakistan for duration of five years. In accordance with the deal with MMA (Muttahida Majlis-e-Amal), he agrees to leave the army on 31st December, 2004 but will continue to serve five-year term as President as he got vote of confidence on January 1, 2004, from the parliament and the four provincial assemblies under the provision of the 17th Amendment duly passed by the National Assembly and the Senate.

General Musharraf got married in 1968 and has two children, a son and a daughter. He loves to spend most of his leisure time playing Squash, Badminton or Golf. He also takes keen interest in water sports and has been an enthusiastic canoeist. He calls himself an avid reader, he is well versed in Military History, his favorite subject.

PROFILE
General Pervez Musharraf
Nishan-I-Imtiaz (Military),
Tamgha-i-Basalat,
Ex President,
Islamic Republic of Pakistan

During the three years of General Pervez Musharraf as the Chief Executive of Pakistan, the country saw more structural reforms than at any time in its history. Ranging from economic and social sector reforms to - administrative and political restructuring - improvements were carried out in almost every conceivable facet of national life. At the time he assumed office of the Chief Executive on 12th October 1999, the country was in deep economic and constitutional crisis. His administration’s remarkable achievement of pulling the, country out of the economic and political morass in a short span has been widely acknowledged. On the international front, Pakistan’s‘ image saw a major turnaround from the point where it faced diplomatic isolation.
 General Pervez Musharraf was sworn in as the 11th President of Pakistan and concurrently held with it the office of Chief Executive till 23rd November, 2002: After fulfilling his commitment to the people of Pakistan to hold general elections in the country on 10th October 2002, he transferred the powers of Chief Executive to the newly elected Prime Minister. On restoration of Constitution, he was administered fresh oath of office of President on 31st October 2002.

 President Musharraf, the second of three brothers, was born in Delhi on 11th August, 1943. He spent his early childhood in Ankara, Turkey, where his father was posted on a diplomatic assignment from 1949 to 1956. He was quick to pick up Turkish language during his stay and developed fluency in a very short time. Upon his return to Pakistan, he pursued his education at St. Patrick’s High School, Karachi. He was at Forman Christian College, Lahore, when he got the call to join the Pakistan Military Academy in 1961. From his college years, he has retained his keen interest in water sports such as canoeing and sailing. He also spends his leisure time playing squash, tennis and golf. An avid reader, General Musharraf is particularly well versed in military history-his favorite subject.

 President Musharraf was commissioned in an artillery regiment in 1964. A graduate of Command and Staff College, Quetta, and the National Defense College, Rawalpindi, he, later in his career, returned to these internationally recognized premier military institutions to serve as a faculty member. He-also had the distinction to study at the Royal College of Defense Studies, United Kingdom.

 From the very start of an illustrious military career, General Musharraf excelled in his assignments. He received official recognition for valour and bravery in action during the 1965 war. He was selected to serve in the elite Special Services Group (SSG) “Commandos” and participated in the 1971 war as a company commander in a commando battalion. On promotion to the rank of major general in January 1991, he was given the command of an infantry division and later of a prestigious strike corps as lieutenant general in 1995. He was promoted to the rank of General on 7th October, 1998 and appointed the Chief of Army Staff. He also held the additional charge of Chairman Joint Chiefs of Staff Committee from April, 1999 to October, 2001.



 President Musharraf envisions Pakistan as a modern and moderate Islamic state. His bold initiatives to ensure Pakistan’s steady progression on the road to sustainable economic and social development have been internationally praised. He considers people of Pakistan as the most precious asset and, therefore, has always accorded special focus to human resource development in the country. A man who loves peace, he has shown his predisposition to dialogue over confrontation and finding just solutions to international disputes in accordance with UN resolutions.

He married Sehba Farid, on 27th December, 1968. They have two children, a son and a daughter, both now married and settled in their respective lives. General and Mrs. Musharraf are grandparents by virtue of their grand daughters, Maryam and Zainab, from daughter, Ayla.

He is now the leader of his All Pakistan Muslim Legue Party.



Impeachment movement and resignation of Pervez Musharraff
On 7 August 2008, the Pakistan Peoples Party and the Pakistan Muslim League (N) agreed to force Musharraf to step down and begin his impeachment. Asif Ali Zardari and Nawaz Sharif announced sending a formal request or joint charge sheet that he step down, and impeach him through parliamentary process upon refusal. Musharraf, however, said: �I will defeat those who try to push me to the wall. If they use their right to oust me, I have the right to defend myself." Musharraf, accordingly delayed his departure for the Beijing Olympics, by a day. A senior coalition official told Reuters: "Yes, we have agreed in principle to impeach him." The draft of the ruling coalition�s joint statement had been finalized by the draft Committee, and Musharraf would have to obtain vote of confidence from the National Assembly and 4 provincial assemblies. The government summoned the national assembly, or lower house of parliament, to sit on 11 August. Capt. Wasif Syed, spokesman for the Pakistan People's Party�confirmed: "A decision has been made that he has to go now, and all the parties have agreed on this point."[93]. It is speculated that Pervez Musharraf would have had to face corruption and even murder charges if he had kept refusing a graceful exit from the president house.

On Monday, 18 August 2008, in a speech defending his record, Musharraf announced that he had resigned.



When announcing his resignation, Musharraf, 65, said: "After viewing the situation and consulting legal advisers and political allies, with their advice I have decided to resign. I leave my future in the hands of people. Not a single charge in the impeachment can stand against me. No charge can be proved against me because I never did anything for myself, it was all for Pakistan. On the map of the world, Pakistan is now an important country, by the grace of Allah. Whether I win or lose the impeachment, the nation will lose. They don�t realize they can succeed against me but the country will undergo irreparable damage. My resignation will go to the speaker of the National Assembly today.� In an emotional one-hour speech, Musharraf raised his clenched fists to chest height, and said, �Long live Pakistan!�

"Nonetheless, despite his mistakes, he has been that rare phenomenon in Pakistani politics � an honest man with good intentions who tried to serve his country to the best of his abilities. In a country that has suffered so much over the years from corrupt and self-serving politicians, there have been too few figures like him"

Approval ratings
In early 2007, Musharraf was extremely popular. According to a US survey, IRI President General Pervez Musharraf was more popular in Pakistan than opposition leaders Benazir Bhutto and Nawaz Sharif. Around 37 percent of the respondents were of the view that Musharraf's supported PML-Q deserved to be re-elected.

However, by August 2007, after the lawyers Judicial Activism started, Musharraf became slightly unpopular in Pakistan due to persistent media efforts and anti-Musharraf talk shows. An International Republican Institute survey, taken of 3000 people, showed that 64 percent of the population did not want another term to be granted to Musharraf as the president of Pakistan.

Musharraf's popularity grew after his resignation and several pro-Musharraf websites and groups on Facebook emerged.

In the most recent interview with Musharraf, Daphne Barak admits that she receives mails and people have started missing Musharraf: "Many emails are relatively flattering to you. I even have emails from PPP members who say that they never thought they will miss you, but they do. Especially young people!"

Life after Presidency
After resignation, Musharraf went for an expected pilgrimage to Mecca. He may also continue his travelling on a lucrative speaking tour through Middle East, Europe and United States. Chicago-based Embark LLC is one of the international public-relations firms trying to land Musharraf as a highly paid keynote speaker.[98] According to Embark President David B. Wheeler, the speaking fee for Musharraf would be in the $150,000-200,000 range for a day plus jet and other V.I.P. arrangements on the ground.

Musharraf disclosed that he has planned to jump back into full time politics but not until he moves into his newly constructed house in Chak Shahzad in Rawalpindi/Islamabad as he does not want to misuse the army house for political purposes.

His speech at the Amway Grand Plaza Hotel in January 2009 marked his first U.S. appearance since he left office last year, as he embarks on a international speaking tour. The former president of Pakistan pleaded for understanding in his country's fight against terrorism, in a region deemed central to the outcome of that battle. "Pakistan has confronted terrorism and extremism for more than two decades now," Pervez Musharraf said in a speech to about 500 people at the World Affairs Council of Western Michigan event.



Regarding the Lahore attack on Sri Lankan players, Musharraf criticized the police commandos' inability to kill any of the gunmen, saying "If this was the elite force I would expect them to have shot down those people who attacked them, the reaction, their training should be on a level that if anyone shoots toward the company they are guarding, in less than three seconds they should shoot the man down."

Trial of Musharraf under Article 6

The PML Nawaz have tried to get Pervez Musharraf to stand trial in an article 6 trial for treason in relation to the emergency on November 3, 2007[103], which Musharraf signed as Chief of Army Staff instead of in his position as President of Pakistan[104], yet revoked it as the President of Pakistan, also revoking the PCO of 3rd November.

The Prime Minister of Pakistan Yousaf Raza Gilani has said a consensus resolution is required in national assembly for an article 6 trial of Pervez Musharraf �I have no love lost for Musharraf ... if parliament decides to try him, I will be with parliament. Article 6 cannot be applied to one individual ... those who supported him are today in my cabinet and some of them have also joined the PML-N ... the MMA, the MQM and the PML-Q supported him ... this is why I have said that it is not doable,� said the Prime Minister while informally talking to editors and also replying to questions by journalists at an Iftar-dinner he had hosted for them.

Meanwhile, Proclamation of Emergency and Revocation is the constitutional right of the President of Pakistan, according to the constitution of Pakistan, Article 232 and Article 236.[108] On 15 February 2008, the Supreme Court has delivered detailed judgement to validate the Proclamation of Emergency on 3 November 2007, the Provisional Constitution Order No 1 of 2007 and the Oath of Office (Judges) Order, 2007.

Saudi Arabia have agreements in place to stop any article 6 trial in Pakistan in relation to Pervez Musharraf according to the newspapers due to Saudi Arabia's long standing friendship with all of the political parties in Pakistan. Sharif is under tremendous pressure from Saudi Arabia to shun his demand for Musharraf�s trial under the Article Six of the Constitution

The President of PML-Q, Chaudhry Shujaat Hussain has said that those vying for article 6 against Musharraf to suffer and would themselves get embroiled in trouble.[113] Secretary General of PML-Q Mushahid Hussain Sayed, also ruled out Musharraf�s trial under Article-6 of the Constitution.

Cases against Musharraf
Abbottabad's district and sessions judge in a missing person's case passed judgment asking the authorities to declare Pervez Musharraf a proclaimed offender.

Edited and research by Jamal Panhwar




வாஜ்பாய்க்கு சல்யூட் அடிக்க மறுத்தது முதல் பெனாசிர் கொலை வரை... முஷாரப்புக்கு ஏன் இந்த நிலை?
எம்.குமரேசன்
பாகிஸ்தான் ராணுவத்துக்கு முஷாரப் தவறாக வழி காட்டியுள்ளார் என்கிற எண்ணம் பிரதமராக இருந்த நவாஸ் ஷெரிஃப்புக்கு எழுந்தது. இந்த விவகாரத்தில், முஷாரப்பை நேரடியாகவே நவாஸ் ஷெரிஃப் கண்டித்தாகவும் சொல்வார்கள்.

பாகிஸ்தான் முன்னாள் அதிபர் முஷாரப்

பாகிஸ்தான் முன்னாள் அதிபர் முஷாரப்
கடந்த 1999-ம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் பிரதமராக நவாஸ் ஷெரிஃப் இருந்தார். இந்தியாவில் வாஜ்பாய் பிரதமர். இரு தலைவர்களுக்குமே இரு நாடுகளுக்குமிடையே பரஸ்பர நேர்மையான உறவு தேவை என்றே உணர்ந்திருந்தனர். பொதுவாகவே, வாஜ்பாய் அமைதியை விரும்பும் தலைவர் என்பதால், பாகிஸ்தானுடன் சமாதான முயற்சிகளை முன்னெடுத்தார். விளைவாக... டெல்லியிலிருந்து லாகூருக்கு `தோஸ்தி' பஸ் விடப்பட்டது. பஸ் விட்டதோடு, மட்டுமல்லாமல் அதே பேருந்தில் இந்தியப் பிரதமர் வாஜ்பாயும் பயணித்தார். உண்மையில், இந்தியா பாகிஸ்தானுக்கிடையே புதிய உறவுக்கு வித்திட்டது போலவே இந்த நிகழ்வு கருதப்பட்டது.

லாகூரில் உள்ள பாரம்பர்யமிக்க மினார் இ பாகிஸ்தானில் வாஜ்பாய்க்கு பாகிஸ்தான் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரிஃப் பிரமாண்ட வரவேற்பளித்தார். ஆனால், இந்த நிகழ்ச்சியில் பாகிஸ்தானின் முக்கியப் புள்ளி ஒருவர் கலந்துகொள்ளவில்லை. அவர்தான் ஜெனரல் பர்வேஸ் முஷாரப். பாகிஸ்தான் நாட்டின் அப்போதையை ராணுவத் தளபதி.

லாகூருக்கு பேருந்தில் சென்ற வாஜ்பாய் 
லாகூருக்கு பேருந்தில் சென்ற வாஜ்பாய்

பாகிஸ்தான் பிரதமர் மற்றும் வெளிநாட்டுப் பிரதமர் பங்கேற்கும் நிகழ்ச்சி ஒன்றில், ராணுவத் தளபதி கலந்துகொள்ளாதது பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. அதற்கு எழுந்த கேள்விகளுக்கு முஷாரப் உடனடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை. சில நாள்கள் கழித்தே வாய் திறந்தார். அப்போது, `மினார் இ பாகிஸ்தான் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டால், இந்தியப் பிரதமருக்கு நான் வணக்கம் செலுத்த வேண்டியிருக்கும், அதனால் பங்கேற்கவில்லை' என்று சொன்னார். இந்தியா மீது அத்தனை வன்மத்தில் இருந்த முஷாரப் சத்தமில்லாமல் இன்னோரு காரியத்தையும் செய்துகொண்டிருந்தார். அதுதான், கார்கில் ஊடுருவல்! இந்தியப் பிரதமர் வாஜ்பாய் லாகூருக்கு நல்லெண்ண பயணம் மேற்கொண்ட பிறகு, மூன்றாவது மாதத்திலேயே கார்கில் பகுதியில் பாகிஸ்தான் படை வீரர்கள் ஊடுருவியிருப்பதை இந்திய வீரர்கள் கண்டனர். முஷாரப்பின் உண்மை முகத்தை இந்தியா ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொண்டது. பின்னர், இந்திய ராணுவம் பாகிஸ்தான் வீரர்களை துரத்தியடித்தது வேறு கதை. கார்கில் போரைப் பொறுத்தவரை முஷராப் அற்புதமாகத் திட்டமிட்டார். ஆனால், பாகிஸ்தான் மூக்குடைபட்டு ஓடியது!

அப்போது, பிரதமராக இருந்த நவாஸ் ஷெரிஃப்புக்கு பாகிஸ்தான் ராணுவத்தை முஷாரப் தவறாக வழி நடத்தியுள்ளார் என்கிற எண்ணம் எழுந்தது. இந்த விவகாரத்தில், முஷாரப்பை நேரடியாகவே நவாஸ் ஷெரிஃப் கண்டித்தாகவும் சொல்வார்கள். ஒருமுறை, முஷாரப் இலங்கை சென்றிருந்தபோது, அவரை பதவியிலிருந்து நீக்க நவாஸ் ஷெரிஃப் திட்டமிட்டார். இலங்கையிலிருந்து திரும்பும்போது, விமான நிலையத்தில் அவரைக் கைது செய்யவும் நவாஸ் ஷெரிஃப் முடிவு செய்தார். ஆனால், நடந்ததோ வேறு... பாகிஸ்தானில் ராணுவ புரட்சி ஏற்பட்டு முஷாரப்பின் ஆதரவாளர்கள் கராச்சி விமான நிலையத்தைக் கைப்பற்றினர். இலங்கையிலிருந்து முஷாரப் வந்த விமானம் கராச்சி விமான நிலையத்தில் பத்திரமாகத் தரையிறங்கியது. நவாஸ் ஷெரிஃப்பின் பிரதமர் பதவி பறிக்கப்பட, முஷாரப் பாகிஸ்தானின் ராணுவ ஆட்சியராக தன்னை அறிவித்தார். பாகிஸ்தான் ராணுவத்தில் முஷாரப் மீது பற்று கொண்டவர்கள் அதிகம். அதனால்தான் முஷாரப்புக்கு தேசத்துரோக வழக்கில் மரணதண்டனை வழங்கப்பட்டதும் அந்த நாட்டு ராணுவம் கொந்தளிக்கிறது... குமுறுகிறது.

மனைவியுடன் முஷாரப் 

ராணுவ ஆட்சியாளராக இருந்த முஷாரப், இந்தியாவுடன் கைகோத்து செயல்பட பல விஷயங்களில் முயன்றாலும், நயத்துடன் விட்டுக்கொடுத்துப் போவதை விரும்பமாட்டார். விட்டுக் கொடுத்துதான் சில விஷயங்களைப் பெற வேண்டும் என்பதை அவர் கடைசி வரை, உணர்ந்துகொள்ளவில்லை. கடந்த 2001-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் ஆக்ரா மாநாட்டில் பங்கேற்க இந்தியா வந்தார் முஷாரப். டெல்லி விமான நிலையத்தில் பாகிஸ்தானின் ராணுவ ஆட்சியாளருக்கு `ஹீரோ வெல்கம்' கொடுக்கப்பட்டது. டெல்லி, ஆக்ராவில் விதவிதமான உடைகளில் மிடுக்குடன் வலம் வந்து பல நிகழ்ச்சிகளில் முஷாரப் பங்கேற்றார். `இந்த வயசுலயும் என்ன பிட்னெஸ் பாரு' என இந்திய இளைஞர்களே முஷாரப்பைப் பார்த்து பொறாமைப்பட்டனர். டெல்லி சாணக்கியாபூரியில் தான் பிறந்த வீட்டுக்குச் சென்ற முஷாரப் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கினார். ஆக்ராவில் தாஜ்மகால் முன் அமர்ந்து முஷாரப் தம்பதி புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டனர். எந்தப் பிரதமருக்கு சல்யூட் அடிக்க மறுத்தாரோ... அதே பிரதமருக்கு சரிசமமாக அமர்ந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் வாய்ப்பையும் முஷாரப் பெற்றார்.


ஆனால், பிரதமர் வாஜ்பாய்க்கு எப்போதுமே ராணுவ ஆட்சியளரான முஷாரப் மீது நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. முஷாரப்புக்குக் காஷ்மீர் பிரச்னை மட்டுமே பெரிதாகத் தெரிந்தது. காஷ்மீர் பற்றி மட்டுமே பேச விரும்பினார். இந்தியாவோ... எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம், எல்லை தாண்டிய தாக்குதல், தீவிரவாதிகளுக்கு நிதியுதவி செய்வது, இரு நாடுகளுக்கிடையே ஒத்துழைப்பு நல்குவது போன்ற பல்வேறு பிரச்னைகள் குறித்து பேச்சுவார்த்தை நடத்த விரும்பியது. ஆனால், அரசியல் பக்குவம் இல்லாத முஷாரப்புடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது வாஜ்பாய்க்கு சவாலாகவே இருந்தது. இறுதியில். ஆக்ரா மாநாடு தோல்வியில் முடிந்தது.

முஷாரப்புடன் வாஜ்பாய் 
முஷாரப்புடன் வாஜ்பாய்
`அதிகாரம் கொடுத்த அதிபருக்கே செக்; ராணுவ ஆட்சி!' - தூக்குத்தண்டனைக் கைதியான பர்வேஸ் முஷாரப்
Also Read
`அதிகாரம் கொடுத்த அதிபருக்கே செக்; ராணுவ ஆட்சி!' - தூக்குத்தண்டனைக் கைதியான பர்வேஸ் முஷாரப்
இந்த மாநாட்டில் ஒரு ஒப்பந்தத்தில் கூட இரு நாட்டு தலைவர்களும் கையொப்பமிடவில்லை. பின்னர், இஸ்லாமாபாத் திரும்பிய முஷாரப், உடனடியாக பிரஸ்மீட் ஒன்றை நடத்தி இந்தியா மீது குற்றம் சாட்டினார். இந்தக் காலகட்டத்தில் 2001-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11-ம் தேதி நியூயார்க்கின் இரட்டை கோபுரங்கள் தகர்க்கப்பட்டன. ஆத்திரமடைந்த அமெரிக்கா தலிபான்கள் மீது பாய்ந்தது. ஏற்கெனவே, பாகிஸ்தான் ஆதரவு பெற்றிருந்த தலிபான்களால் ஆப்கானிஸ்தான் சுடுகாடாக்கப்பட்டிருந்தது. தலிபான்களுக்கு எல்லாமாக இருந்த பாகிஸ்தான் சட்டென்று யூடர்ன் அடித்து அமெரிக்காவுடன் கை கோத்தது. முஷாரப் தீவிரமாக தீவிரவாதத்துக்கு எதிராகப் போராடினார். இப்படியாக பல கூத்துகள் முஷாரப் ஆட்சி காலத்தில் நடந்தன.

ராணுவ ஆட்சியாளராக மட்டுமே இருந்த முஷாரப் சில பல சித்து வேலைகள் செய்து, பாகிஸ்தான் அதிபராக தொடர்ந்து நீடிக்க ஆசைப்பட்டார். கடந்த 2007-ம் ஆண்டு பதவியில் நீடிப்பதற்காக அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை முடக்கினார். உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி கூட சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். 43 நாள்கள் பாகிஸ்தானில் எமர்ஜென்ஸி அமலில் இருந்தது. மீண்டும் அதிபராகப் பதவியேற்ற முஷாரப் கடும் அரசியல் நெருக்கடி காரணமாக 2008-ம் ஆண்டு பதவி விலகினார்.

துபாய் மருத்துவமனையில் முஷாரப்

``எங்களுக்கு குடியுரிமை ஏன் அவசியம்?'' - முகாம் வாழ் ஈழத் தமிழர்கள் அடுக்கும் காரணங்கள்
கடந்த 2013-ம் ஆண்டு நவாஸ் ஷெரிஃப் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வர, முஷாரப் மீது தேசத் துரோக வழக்கு பாய்ந்தது. இந்த வழக்கில்தான் பெஷாவார் நீதிமன்றம் அவருக்கு மரணதண்டனை விதித்துள்ளது. இன்னோரு முக்கியமான குற்றச்சாட்டும் முஷாரப் மீது உண்டு. பாகிஸ்தான் முன்னாள் பிரதமர் பெனாசிர் பூட்டோ கொல்லப்பட்ட சம்பவத்தில் முஷாரப்புக்கு தொடர்பு இருப்பதாக ராவல்பிண்டி நீதிமன்றத்தில் வழக்கு இருக்கிறது. மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டாலும், துபாய்க்குத் தப்பிவிட்டதால், முஷாரப்பை பாகிஸ்தானுக்கு கொண்டு வருவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டுள்ளது. நிற்கவோ, நடக்கவோ முடியாத ஒருவித விசித்திரமான நோயால் பாதிக்கப்பட்டு துபாய் மருத்துவமனையில் முஷாரப் படுத்த படுக்கையாகக் கிடக்கிறார்.

ESPIONAGE ATOMIC SECRET TRANSPORTED TO RUSSIA JULIUS AND ETHEL ROSENBERG CONVICTED ,DEATH PENALTY JUNE 19,1953

ESPIONAGE ATOMIC SECRET TRANSPORTED

 TO RUSSIA JULIUS AND ETHEL ROSENBERG CONVICTED ,DEATH PENALTY JUNE 19,1953

Julius and Ethel Rosenberg, a married couple convicted of conspiracy to commit espionage in 1951, are put to death in the electric chair. The execution marked the dramatic finale of the most controversial espionage case of the Cold War.

ஜூலியஸ் மற்றும் எத்துல் ரோஸன்பெர்க்,தேச துரோக வழக்கில் மரண தண்டனை பெற்றவர்கள் . 1953 ஜூன் 19 இல் மின்சார நாற்காலியில் வைத்து மரண தண்டனை நிறைவேற்றப் பட்டது

ஜூலியஸ் மற்றும் எத்துல் ரோஸன்பெர்க், 1951 இல் உளவுத்துறையால் சதிசெய்யப்பட்ட ஒரு தம்பதியர், மின்சார நாற்காலியில் கொல்லப்பட்டனர்.

இந்த மரணதண்டனை மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய உளவு வழக்கின் வியத்தகு இறுதிக் குறிப்பைக் குறிக்கிறது

ஜுலியஸ் ஜூலை 1950 இல் கைது செய்யப்பட்டார், அதே வருடத்தில் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் எட்ஹெல் கைது செய்யப்பட்டார். குறிப்பாக, சோவியத் ஒன்றியத்திற்கு அணு குண்டுவெடிப்பு தொடர்பாக உயர்மட்ட இரகசிய தகவல்களை அனுப்பிய ஒரு உளவு வளையத்திற்கு அவர்கள் தலைமை பொறுப்பில் இருந்தனர் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். ரோஸன்பெர்குகள் தங்கள் குற்றமற்றவர்களை தீவிரமாக எதிர்த்தனர், ஆனால் மார்ச் 1951 இல் விரிவான விசாரணையின் பின்னர் அவர்கள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டனர்

ஏப்ரல் 5, 1951 அன்று ஒரு நீதிபதி அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதித்தார். மரண தண்டனை நிறைவேற்று வதற்காக நியூ யார்க், ஒசிங்கிங்கிலுள்ள சிங் சிங் சிறைச்சாலைக்கு இந்த ஜோடியைக் கொண்டு சென்றனர்

அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில், இந்த இருவரும் தேசிய மற்றும் சர்வதேச விவாதத்திற்கு உட்பட்டனர்

ரோஸன்பெர்க்ஸ் நிரபராதி என்றும் மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டதை கொடூரமான மற்றும் அசாதாரணமான தண்டனை என்று எதிர்த்தனர்.
ஜனாதிபதி ட்விட் டி. ஐசென்ஹவர் பல அமெரிக்கர்களுக்குப் பேசியபோது, அந்த ஜோடிக்கு மரணதண்டனை நிறைவேற்றுவதற்காக அவர் ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார். அவர் கூறுகையில், "அணு ஆயுதப் போக்கின் வாய்ப்புகளை அதிக அளவில் அதிகரிப்பதன் மூலம், ரோசன்பேர்க்ஸ் உலகெங்கிலும் மில்லியன் கணக்கான அப்பாவி மக்களைக் கொன்று குவிக்க கூடிய வாய்ப்பை கொடுத்திருக்கிறார் என்று கூறினார்

இரண்டு மனிதர்களின் மரணதண்டனை ஒரு மிகப்பெரிய விஷயம் அல்ல . ஆனால் இதில் பலியான லக்ஷக்கணக்கான இறப்புக்கள் இந்த ஒற்றர்கள் மூலம் நடந்தேறியுள்ளன என்கிறார்

ஜூலியஸ் ரோஸன்பெர்க் முதல் மரணமடைந்தார், சுமார் 8 மணிக்கு. 1953 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 19 ஆம் தேதி சுமார் 8 மணிக்குமுதல் மரணமடைந்தார்தனது மின்சக்தியைக் கொண்ட அறையில் இருந்து அகற்றப்பட்ட சில நிமிடங்கள் கழித்து, எதெல் ரோஸன்பெர்க் அதில் அமர வைக்கப்பட்டார்

காலை 8.16 க்கு இறந்து விட்டார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது . முன்னதாக இருவரும் தாங்கள் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்று குற்றத்தினை ஒப்புக் கொள்ள மறுத்து விட்டனர்

Julius and Ethel Rosenberg, a married couple convicted of conspiracy to commit espionage in 1951, are put to death in the electric chair. The execution marked the dramatic finale of the most controversial espionage case of the Cold War.

Julius was arrested in July 1950, and Ethel in August of that same year, on the charge of conspiracy to commit espionage. Specifically, they were accused of heading a spy ring that passed top-secret information concerning the atomic bomb to the Soviet Union.

The Rosenbergs vigorously protested their innocence, but after a brief trial in March 1951 they were convicted. On April 5, 1951, a judge sentenced them to death. The pair was taken to Sing Sing Prison in Ossining, New York, to await execution.

During the next two years, the couple became the subject of both national and international debate. Many people believed that the Rosenbergs were the victims of a surge of hysterical anticommunist feeling in the United States, and protested that the death sentence handed down was cruel and unusual punishment. Most Americans, however, believed that the Rosenbergs had been dealt with justly.

President Dwight D. Eisenhower spoke for many Americans when he issued a statement declining to invoke executive clemency for the pair. He stated, “I can only say that, by immeasurably increasing the chances of atomic war, the Rosenbergs may have condemned to death tens of millions of innocent people all over the world. The execution of two human beings is a grave matter. But even graver is the thought of the millions of dead whose deaths may be directly attributable to what these spies have done.”

Julius Rosenberg was the first to be executed, at about 8 p.m. on June 19, 1953. Just a few minutes after his body was removed from the chamber containing the electric chair, Ethel Rosenberg was led in and strapped to the chair. She was pronounced dead at 8:16 p.m. Both refused to admit any wrongdoing and proclaimed their innocence right up to the time of their deaths. Two sons, Michael and Robert, survived them.

NUREMBERG TRIAL JUDGEMENT DEATH PENALTY 12 PERSONS OUT OF 24 ON 1ST OCTOBER 1946

NUREMBERG TRIAL JUDGEMENT 

DEATH PENALTY 12 PERSONS OUT OF 24

ON 1ST OCTOBER 1946

The Nuremberg trials (German: die Nürnberger Prozesse) were a series of military tribunals, held by the Allied forces after World War II, which were most notable for the prosecution of prominent members of the political, military, judicial and economic leadership of Nazi Germany who planned, carried out, or otherwise participated in The Holocaust and other war crimes. The trials were held in the city of Nuremberg, Germany.

The first, and best known of these trials, described as "the greatest trial in history" by Norman Birkett, one of the British judges who presided over it,[1] was the trial of the major war criminals before the International Military Tribunal (IMT). Held between 20 November 1945 and 1 October 1946,[2] the Tribunal was given the task of trying 24 of the most important political and military leaders of the Third Reich, though one of the defendants, Martin Bormann, was tried in absentia, while another, Robert Ley, committed suicid

e within a week of the trial's commencement.

Not included were Adolf Hitler, Heinrich Himmler, and Joseph Goebbels, all of whom had committed suicide in the spring of 1945, well before the indictment was signed.[3] Reinhard Heydrich was not included, as he had been assassinated in 1942.

The second set of trials of lesser war criminals was conducted under Control Council Law No. 10 at the U.S. Nuremberg Military Tribunals (NMT), which included the Doctors' Trial and the Judges' Trial. This article primarily deals with the IMT; see Subsequent Nuremberg Trials for details on the NMT (the second set of trials)

Origin[edit]

There were, I suppose, three possible courses: to let the atrocities which had been committed go unpunished; to put the perpetrators to death or punish them by executive action; or to try them. Which was it to be? Was it possible to let such atrocities go unpunished? Could France, could Russia, could Holland, Belgium, Norway, Czechoslovakia, Poland or Yugoslavia be expected to consent to such a course? ... It will be remembered that after the first world war alleged criminals were handed over to be tried by Germany, and what a farce that was! The majority got off and such sentences as were inflicted were derisory and were soon remitted.[4]

Defendants in the dock at the Nuremberg trials.
The main target of the prosecution was Hermann Göring
(at the left edge on the first row of benches),
 considered to be the most important surviving official
in the ThirdReich after Hitler's death.

A precedent for trying those accused of war crimes had been set at the end of World War I in the Leipzig War Crimes Trials held in May to July 1921 before the Reichsgericht (German Supreme Court) in Leipzig, although these had been on a very limited scale and largely regarded as ineffectual. At the beginning of 1940, the Polish government-in-exile asked the British and French governments to condemn the German invasion of their country. The British initially declined to do so; however, in April 1940, a joint British-French-Polish declaration was issued. Relatively bland because of Anglo-French reservations, it proclaimed the trio's "desire to make a formal and public protest to the conscience of the world against the action of the German government whom they must hold responsible for these crimes which cannot remain unpunished."[5]

Oswald Pohl standing to receive his sentence of death.

Three-and-a-half years later, the stated intention to punish the Germans was much more trenchant. On 1 November 1943, the Soviet Union, the United Kingdom and the United States published their "Declaration on German Atrocities in Occupied Europe", which gave a "full warning" that, when the Nazis were defeated, the Allies would "pursue them to the uttermost ends of the earth ... in order that justice may be done. ... The above declaration is without prejudice to the case of the major war criminals whose offences have no particular geographical location and who will be punished by a joint decision of the Government of the Allies."[6] This Allied intention to dispense justice was reiterated at the Yalta Conference and at Berlin in 1945.[7]

British War Cabinet documents, released on 2 January 2006, showed that as early as December 1944, the Cabinet had discussed their policy for the punishment of the leading Nazis if captured. British Prime Minister Winston Churchill had then advocated a policy of summary execution in some circumstances, with the use of an Act of Attainder to circumvent legal obstacles, being dissuaded from this only by talks with US and Soviet leaders later in the war.[

In late 1943, during the Tripartite Dinner Meeting at the Tehran Conference, the Soviet leader, Joseph Stalin, proposed executing 50,000–100,000 German staff officers. US President Franklin D. Roosevelt joked that perhaps 49,000 would do. Churchill, believing them to be serious, denounced the idea of "the cold blooded execution of soldiers who fought for their country" and that he'd rather be "taken out in the courtyard and shot" himself than partake in any such action.[9] However, he also stated that war criminals must pay for their crimes and that in accordance with the Moscow Document which he himself had written, they should be tried at the places where the crimes were committed. Churchill was vigorously opposed to executions "for political purposes."[10][11]

 According to the minutes of a Roosevelt-Stalin meeting at Yalta, on 4 February 1945, at the Livadia Palace, President Roosevelt "said that he had been very much struck by the extent of German destruction in the Crimea and therefore he was more bloodthirsty in regard to the Germans than he had been a year ago, and he hoped that Marshal Stalin would again propose a toast to the execution of 50,000 officers of the German Army."[12]

HITLER LAWYER HANS FRANK
 EXECUED-1946 0CT16

US Secretary of the Treasury Henry Morgenthau, Jr. suggested a plan for the total denazification of Germany;[13] this was known as the Morgenthau Plan. The plan advocated the forced de-industrialisation of Germany and the summary execution of so-called "arch-criminals", i.e. the major war criminals.[14] Roosevelt initially supported this plan, and managed to convince Churchill to support it in a less drastic form. Later, details were leaked to the public, generating widespread protest. [clarification needed] Roosevelt, aware of strong public disapproval, abandoned the plan, but did not adopt an alternative position on the matter. The demise of the Morgenthau Plan created the need for an alternative method of dealing with the Nazi leadership. The plan for the "Trial of European War Criminals" was drafted by Secretary of War Henry L. Stimson and the War Department. Following Roosevelt's death in April 1945, the new president, Harry S. Truman, gave strong approval for a judicial process. After a series of negotiations between Britain, the US, Soviet Union and France, details of the trial were worked out. The trials were to commence on 20 November 1945, in the Bavarian city of Nuremberg.[citation needed]

Creation of the courts[edit]

On 20 April 1942, representatives from the nine countries occupied by Germany met in London to draft the "Inter-Allied Resolution on German War Crimes". At the meetings in Tehran (1943), Yalta (1945) and Potsdam (1945), the three major wartime powers, the United Kingdom, United States, and the Soviet Union, agreed on the format of punishment for those responsible for war crimes during World War II. France was also awarded a place on the tribunal. The legal basis for the trial was established by the London Charter, which was agreed upon by the four so-called Great Powers on 8 August 1945, [15] and which restricted the trial to "punishment of the major war criminals of the European Axis countries"

Wilhelm Frick
EXECUTED OCT 16,1946

Some 200 German war crimes defendants were tried at Nuremberg, and 1,600 others were tried under the traditional channels of military justice. The legal basis for the jurisdiction of the court was that defined by the Instrument of Surrender of Germany. Political authority for Germany had been transferred to the Allied Control Council which, having sovereign power over Germany, could choose to punish violations of international law and the laws of war. Because the court was limited to violations of the laws of war, it did not have jurisdiction over crimes that took place before the outbreak of war on 1 September 1939.

Location[edit]

The courthouse in Nuremberg, where the trials took place









Leipzig and Luxembourg were briefly considered as the location for the trial.[16] The Soviet Union had wanted the trials to take place in Berlin, as the capital city of the 'fascist conspirators',[16] but Nuremberg was chosen as the site for two reasons, with the first one having been the decisive factor:[17]

The Palace of Justice was spacious and largely undamaged (one of the few buildings that had remained largely intact through extensive Allied bombing of Germany), and a large prison was also part of the complex.

Nuremberg was considered the ceremonial birthplace of the Nazi Party. It had hosted the Party's annual propaganda rallies[16] and the Reichstag session that passed the Nuremberg Laws.[17] Thus it was considered a fitting place to mark the Party's symbolic demise.

Hermann Göring
COMMITED SUICIDE BEFORE HANGING

As a compromise with the Soviets, it was agreed that while the location of the trial would be Nuremberg, Berlin would be the official home of the Tribunal authorities.[18][19][20] It was also agreed that France would become the permanent seat of the IMT[21] and that the first trial (several were planned) would take place in Nuremberg.[18][20]

Most of the accused had previously been detained at Camp Ashcan, a processing station and interrogation center in Luxembourg, and were moved to Nuremberg for the trial

Participants[edit]

Each of the four countries provided one judge and an alternate, as well as a prosecutor.

Judges[edit]

Judges sitting in Nuremberg,
 from left to right: Volchkov, Nikitchenko,Birkett, Sir Geoffrey Lawrence, Biddle,Parker, Donnedieu de Vabres andFalco

JUDGES

•  Major General Iona Nikitchenko (Soviet main)
•  Lieutenant Colonel Alexander Volchkov (Soviet alternate)
•  Lord Justice Colonel Sir Geoffrey Lawrence (British main), President of the Tribunal
•  Sir Norman Birkett (British alternate)
•  Francis Biddle (American main)
•  John J. Parker (American alternate)
•  Professor Henri Donnedieu de Vabres (French main)
•  Robert Falco (French alternate)

Chief prosecutors[edit]

•  Attorney General Sir Hartley Shawcross (United Kingdom)
•  Supreme Court Justice Robert H. Jackson (United States)
•  Lieutenant-General Roman Andreyevich Rudenko (Soviet Union)
•  François de Menthon, later replaced by Auguste Champetier de Ribes (France)

Assisting Jackson were the lawyers Telford Taylor[citation needed], William S. Kaplan[22] and Thomas J. Dodd, plus young US Army interpreter Richard Sonnenfeldt. Assisting Shawcross were Major Sir David Maxwell-Fyfe and Sir John Wheeler-Bennett. Mervyn Griffith-Jones, who was later to become famous as the chief prosecutor in the Lady Chatterley's Lover obscenity trial, was also on Shawcross's team. Shawcross also recruited a young barrister, Anthony Marreco, who was the son of a friend of his, to help the British team with the heavy workload.

Defense counsel[edit]

The vast majority of the defense attorneys were German lawyers.[23] These included Georg Fröschmann, Heinz Fritz (Hans Fritzsche), Otto Kranzbühler (Karl Dönitz), Otto Pannenbecker (Wilhelm Frick), Alfred Thoma (Alfred Rosenberg), Kurt Kauffmann (Ernst Kaltenbrunner), Hans Laternser (general staff and high command), Franz Exner (Alfred Jodl), Alfred Seidl (Hans Frank), Otto Stahmer (Hermann Göring), Walter Ballas (Gustav Krupp von Bohlen und Halbach), Hans Flächsner (Albert Speer), Günther von Rohrscheidt (Rudolf Heß), Egon Kubuschok (Franz von Papen), Robert Servatius (Fritz Sauckel), Fritz Sauter (Joachim von Ribbentrop), Walther Funk (Baldur von Schirach), Hanns Marx (Julius Streicher), Otto Nelte (Wilhelm Keitel), and Herbert Kraus / Rudolph Dix (both working for Hjalmar Schacht). The main counsels were supported by a total of 70 assistants, clerks and lawyers.[24] The defense counsel witnesses included several men who took part in the war crimes during World War II, such as Rudolf Höss. The men testifying for the defense hoped to receive more lenient sentences.[clarification needed] All of the men testifying on behalf of the defense were found guilty on several counts.[25]

Trial[edit]

Rare colour photo of the trial at Nuremberg, depicting the defendants, guarded by American Military Police
The International Military Tribunal was opened on November 19, 1945, in the Palace of Justice in Nuremberg.[26][27] The first session was presided over by the Soviet judge, Nikitchenko. The prosecution entered indictments against 24 major war criminals and seven organizations – the leadership of the Nazi party, the Reich Cabinet, the Schutzstaffel (SS), Sicherheitsdienst (SD), the Gestapo, the Sturmabteilung (SA) and the "General Staff and High Command", comprising several categories of senior military officers.[avalon 1] These organizations were to be declared "criminal" if found guilty.

The indictments were for:

Participation in a common plan or conspiracy for the accomplishment of a crime against peace
Planning, initiating and waging wars of aggression and other crimes against peace
War crimes
Crimes against humanity
The 24 accused were, with respect to each charge, either indicted but not convicted (I), indicted and found guilty (G), or not charged (—), as listed below by defendant, charge, and eventual outcome:
Executions[edit]

Main article: Nuremberg executions

The death sentences were carried out on 16 October 1946 by hanging using the standard drop method instead of long drop. The U.S. army denied claims that the drop length was too short which caused the condemned to die slowly from strangulation instead of quickly from a broken neck.[46] But evidence remains that some of the condemned men died agonizingly slowly, struggling for 14 to 28 minutes before finally choking to death.[47][48] The executioner was John C. Woods. Woods had hanged 34 U.S. soldiers during the war, botching several of them.[49] The executions took place in the gymnasium of the court building (demolished in 1983).[50]

Ernst Kaltenbrunner

Although the rumor has long persisted that the bodies were taken to Dachau and burned there, they were actually incinerated in a crematorium in Munich, and the ashes scattered over the river Isar.[51] The French judges suggested that the military condemned (Göring, Keitel and Jodl) be shot by a firing squad, as is standard for military courts-martial, but this was opposed by Biddle and the Soviet judges, who argued that the military officers had violated their military ethos and were not worthy of death by being shot, which was considered to be more dignified.[citation needed] The prisoners sentenced to incarceration were transferred to Spandau Prison in 1947.

Of the 12 defendants sentenced to death by hanging, two were not hanged: Martin Bormann was convicted in absentia (he had been, unknown to the Allies, killed while trying to escape from Berlin in May 1945), and Hermann Göring committed suicide the night before the execution. The remaining 10 defendants sentenced to death were
 hanged.

Martin Bormann

Bormann returned with Hitler to the Führerbunker in Berlin on 16 January 1945 as the Red Army approached the city. After Hitler committed suicide, Bormann and others attempted to flee Berlin on 2 May to avoid capture by the Soviets. Bormann probably committed suicide on a bridge near Lehrter station. The body was buried nearby on 8 May 1945, but was not found and confirmed as genuine until 1972. Bormann was tried in absentia by the International Military Tribunal in the Nuremberg trials of 1945 and 1946. He was convicted of war crimes and crimes against humanity and sentenced to death by hanging

Martin Bormann

Photos	Name	Count				Penalty	Notes
		1	2	3	4
	Martin Bormann	I	—	G	G	Death	Successor to Hess as Nazi Party Secretary. Sentenced to death in absentia.[avalon 2] Remains found in Berlin in 1972 and eventually dated to 2 May 1945 (per Artur Axmann's account); thought to have been killed trying to flee Berlin in the last few days of the war.
	Karl Dönitz	I	G	G	—	10 years	Leader of the Kriegsmarine from 1943, succeeded Raeder. Initiator of the U-boat campaign. Briefly became President of Germany following Hitler's death.[avalon 3] Convicted of carrying out unrestricted submarine warfare in breach of the 1936 Second London Naval Treaty, but was not punished for that charge because the United States committed the same breach.[28] Released 1 October 1956. Died 24 December 1980. Defense attorney: Otto Kranzbühler
	Hans Frank	I	—	G	G	Death	Reich Law Leader 1933–45 and Governor-General of the General Government in occupied Poland 1939–45. Expressed repentance.[avalon 4] Hanged 16 October 1946.
	Wilhelm Frick	I	G	G	G	Death	Hitler's Minister of the Interior 1933–43 and Reich Protector of Bohemia-Moravia 1943–45. Co-authored the Nuremberg Race Laws.[avalon 5] Hanged 16 October 1946.
	Hans Fritzsche	I	I	I	—	Acquitted	Popular radio commentator; head of the news division of the Nazi Propaganda Ministry.[avalon 6] Released early in 1950.[29] Fritzsche had made himself a career within German radio, because his voice was similar to Goebbels'.[30]
	Walther Funk	I	G	G	G	Life imprisonment	Hitler's Minister of Economics; succeeded Schacht as head of the Reichsbank. Released because of ill health on 16 May 1957.[avalon 7] Died 31 May 1960.
	Hermann Göring	G	G	G	G	Death	Reichsmarschall, Commander of the Luftwaffe 1935–45, Chief of the 4-Year Plan 1936–45, and original head of the Gestapo before turning it over to the SS in April 1934. Originally the second-highest-ranked member of the Nazi Party and Hitler's designated successor, he fell out of favor with Hitler in April 1945. Highest ranking Nazi official to be tried at Nuremberg. [31] Committed suicide the night before his execution.[avalon 8]
	Rudolf Hess	G	G	I	I	Life imprisonment	Hitler's Deputy Führer until he flew to Scotland in 1941 in an attempt to broker peace with the United Kingdom. Had been imprisoned since then. After trial, incarcerated at Spandau Prison where he committed suicide in 1987.[avalon 9]
	Alfred Jodl	G	G	G	G	Death	Wehrmacht Generaloberst, Keitel's subordinate and Chief of the OKW's Operations Division 1938–45. Signed orders for the summary execution of Allied commandos and Soviet commissars [avalon 10] Signedthe instruments of surrender on 7 May 1945 in Reims as the representative of Karl Dönitz. Hanged 16 October 1946. Posthumously rehabilitated in 1953, which was later reversed.
	Ernst Kaltenbrunner	I	—	G	G	Death	Highest-ranking SS leader to be tried at Nuremberg. Chief of RSHA 1943–45, the Nazi organ comprising the intelligence service (SD), Secret State Police (Gestapo) and Criminal Police (Kripo) and having overall command over the Einsatzgruppen.[avalon 11] Hanged 16 October 1946.
	Wilhelm Keitel	G	G	G	G	Death	Head of Oberkommando der Wehrmacht (OKW) and de facto defence minister 1938–45. Known for his unquestioning loyalty to Hitler.[32] Signed numerous orders calling for soldiers and political prisoners to be executed. Expressed repentance.[avalon 12] Hanged 16 October 1946.
	Gustav Krupp von Bohlen und Halbach		I	I	I	—	Major industrialist. C.E.O. of Friedrich Krupp AG 1912–45. Medically unfit for trial; he had been partially paralyzed since 1941. Due to an error, Gustav, instead of his son Alfried (who ran Krupp for his father during most of the war), was selected for indictment.[33] The prosecutors attempted to substitute his son in the indictment, but the judges rejected this due to proximity to trial. However, the charges against him remained on record in the event he should recover (he died in February 1950).[34] Alfried was tried in a separate Nuremberg trial (the Krupp Trial) for the use of slave labour, thereby escaping worse charges and possible execution.
	Robert Ley	I	I	I	I	—	Head of DAF, German Labour Front. Committed suicide on 25 October 1945, before the trial began. Indicted but neither acquitted nor found guilty as trial did not proceed.
	BaronKonstantin von Neurath	G	G	G	G	15 years	Minister of Foreign Affairs 1932–38, succeeded by Ribbentrop. Later, Protector of Bohemia and Moravia1939–43. On furlough since 1941, he resigned in 1943 because of a dispute with Hitler. Released (ill health) 6 November 1954[avalon 13] after suffering a heart attack. Died 14 August 1956.
	Franz von Papen	I	I	—	—	Acquitted	Chancellor of Germany in 1932 and Vice-Chancellor under Hitler in 1933–34. Ambassador to Austria 1934–38 and ambassador to Turkey 1939–44. Although acquitted at Nuremberg, von Papen was reclassified as a war criminal in 1947 by a German de-Nazification court, and sentenced to eight years' hard labour. He was acquitted following appeal after serving two years.[avalon 14]
	Erich Raeder	G	G	G	—	Life imprisonment	Commander In Chief of the Kriegsmarine from 1928 until his retirement in 1943, succeeded by Dönitz. Released (ill health) 26 September 1955.[avalon 15] Died 6 November 1960.
	Joachim von Ribbentrop	G	G	G	G	Death	Ambassador-Plenipotentiary 1935–36. Ambassador to the United Kingdom 1936–38. Minister of Foreign Affairs 1938–45.[avalon 16] Hanged 16 October 1946.
	Alfred Rosenberg	G	G	G	G	Death	Racial theory ideologist. Later, Minister of the Eastern Occupied Territories 1941–45.[avalon 17] Hanged 16 October 1946.
	Fritz Sauckel	I	I	G	G	Death	Gauleiter of Thuringia 1927–45. Plenipotentiary of the Nazi slave labor program 1942–45.[avalon 18]Hanged 16 October 1946. Defense attorney: Robert Servatius
	Dr. Hjalmar Schacht	I	I	—	—	Acquitted	Prominent banker and economist. Pre-war president of the Reichsbank 1923–30 & 1933–38 and Economics Minister 1934–37. Admitted to violating the Treaty of Versailles.[avalon 19] Many at Nuremberg alleged that the British had brought about Schacht's acquittal to safeguard German industrialists and financiers; Francis Biddle revealed Geoffrey Lawrence had argued that Schacht, being a "man of character", was nothing like the other "ruffians" on trial.[35] By 1944, he had been imprisoned in a concentration camp by the Nazis, and was outraged to be put on trial as a major war criminal.[36]
	Baldur von Schirach	I	—	—	G	20 years	Head of the Hitlerjugend from 1933–40, Gauleiter of Vienna 1940–45. Expressed repentance.[avalon 20]
	Arthur Seyss-Inquart	I	G	G	G	Death	Instrumental in the Anschluss and briefly Austrian Chancellor 1938. Deputy to Frank in Poland 1939–40. Later, Reichskommissar of the occupied Netherlands 1940–45. Expressed repentance.[avalon 21] Hanged 16 October 1946.
	Albert Speer	I	I	G	G	20 Years	Hitler's friend, favorite architect, and Minister of Armaments from 1942 until the end of the war. In this capacity, he was ultimately responsible for the use of slave labourers from the occupied territories in armaments production. Expressed repentance.[avalon 22]
	Julius Streicher	I	—	—	G	Death	Gauleiter of Franconia 1922–40, when he was relieved of authority but allowed by Hitler to keep his official title. Publisher of the anti-Semitic weekly newspaper Der Stürmer.[avalon 23] Hanged 16 October 1946.

Intelligence tests and psychiatric assessments[edit]