AJINAMOTTO FOUND IN JAPAN 1917 JUNE 17

 

AJINAMOTTO  FOUND IN JAPAN 1917 JUNE 17

அஜினமோட்டோ கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தினம் இன்று (1908).

அஜினோமோட்டோ என்னும் ஒரு சுவை கூட்டும் உப்பு... அதை சர்க்கரை என்றும் சொல்லலாம...!

பொதுவாக எல்லா சீன வகை உணவுகளிலும் சுவை கூட்ட சேர்க்கப்படும் இந்த அஜினோமோட்டோ பற்றி நாம் என்ன அறிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்றால்... அது லைட்டா தூவி விட்டால் டேஸ்ட் இல்லாத உணவு கூட ருசிக்கும். ஆனால் அதிகமாக யூஸ் பண்ணினால் முடி கொட்டும் அவ்வளவு தான் என்று... ஆனால் உண்மையில் இதன் வரலாற்றை அறிந்தால்?

அஜினோமோட்டோ என்பது நாம் நினைப்பதுபோல அது ஒரு கடல் உப்பின் பெயரல்ல...அது ஒரு கம்பெனியின் பெயர் , ஜப்பானில் 1917ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்த நிறுவனத்தின் பெயரே அதன் பொருளுக்கும் ஒட்டிக்கொண்டது.. உண்மையில் இந்த உப்பின் பெயர் Monosodium glutamate ( MSG ) என்பதாகும்,

இதனை மருத்துவ உலகில் slow killer என்கிறார்கள்..

ஜப்பான் தலைநகர் டொக்கியோ,சிவோவை தலைமையிடமாக கொண்டு , கிகுனே இகெடா என்பவரால், 1917ல் இந்த அஜினோமோட்டோ தொழிற்சாலை

ஆரம்பிக்கப்பட்டது,

அப்போது கடல் படுகைகளில் வளரும் ஒரு பூஞ்சை மற்றும் பாசி செடி ( Seaweed ) வகைகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு வகை உப்பு தான் monosodium ஆகும்.. முதலில் கிகுனே இகெடா, 1909ல் அவர் தனது வீட்டில் நடத்தி வந்த வைத்தியசாலையில் அதனை மருந்தாக பயன்படுத்தி வந்தார்...

பிறகு உணவுகளில் சேர்த்து அதில் ருசி கூட்டப்பட்டிருந்ததை அறிந்து பிறகு அதனை உபயோகித்து Seasoning, cooking oil,sweetener, amino acids வரை தயாரித்து பின் Pharmaceutical துறையிலும் இந்த உப்பை அறிமுகம் செய்தார்...

முதலில் அது தயாரிக்கப்பட்ட விதம் என்னவோ உயர்தரமானதாக இருந்தது.

ஆனால் 1917இல் அமெரிக்க நிறுவனத்தோடு கைகோர்த்து வியாபார நோக்கில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தொழில்சாலையில் , Glutamate என்னும் செயற்கை அமிலத்தையும் அந்த monosodium உப்போடு கலந்துவிட்டு வியாபாரத்தை அதிகப்படுத்தினர்..

Glutamate என்பது ஒரு அடிமைப்படுத்தும் காரீயமாகும்..ஒருமுறை உண்டால் மீண்டும் மீண்டும் சுவைக்க தூண்டும் போதை பொருள் போன்றதொரு சுவையூக்கி ஆகும்..

முதலில் இந்த glutamateஐ உபயோகித்து Artificial Sweetener என்னும் Aspartame ஐ தயாரித்து வந்தனர் பிறகு இதன் அபாயமறிந்து அமெரிக்காவில் தடை செய்துவிட்டனர் ஆனால் அதன் மறுரூபமே இந்த அஜினோமோட்டோ உப்பாகும்.

இன்றைய அவசர உலக சமையல் குறிப்புகளில் தவறாமல் இடம்பெறும் இந்த அஜினோமோட்டோ உப்பை பயன்படுத்தாத நாடுகளே இல்லை எனலாம்..

சாலையோர கடைகள் தொடங்கி மல்டிகுஷன் ரெஸ்ட்டாரன்ட் வரை.. சென்னை முதல் நியூயார்க் வரை என எல்லா உணவகங்களிலும் இதனை ருசிகூட்ட பயன்படுத்தாதவர்கள் இல்லை..முன்பெல்லாம் சைனீஸ் வகை உணவுகளில் தான் அஜினோமோட்டோ தூவப்படும் என்ற மாயை போய் தமிழகத்து ரசம் வரை இதை தூவ ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்...

சரி இதை நாம வாங்கி பயன்படுத்த வேண்டாம் என நினைத்து புறக்கணித்தாலும் நாம் உபயோகிக்கும் அத்தனை வகையான பதப்படுத்தப்பட்ட உணவு பொருள்களிலும் இது மறைமுகமாக கலக்கப்பட்டுள்ளது..

அது நாம் விரும்பியும் விரும்பாமலும் நம் நாவை அந்த சுவைக்கு அடிமைப்படுத்துகிறது, குறிப்பாககுழந்தைகள்...

அவர்கள் உண்ணும் பாக்கெட் சிப்ஸ்,க்ரீம் பிஸ்கட், சாதாரணபிஸ்கட்,

நூடுல்ஸ்,இன்ஸ்டன்ட் சூப், மசாலா ஐட்டங்கள், டின்னில் வரும் மீன்,சிக்கன்,ரெடிமேடு சப்பாத்தி,பரோட்டா,

சமோசா,பப்ஸ், சாஸ் வகைகள், சோயா பொருட்கள் , சாக்லேட்கள், KFC, Pizza , Maggi மற்றும் சில குளிர்பானங்கள் என எல்லாத்திலும் அஜினோமோட்டோ என்னும் MSG slow killer உண்டு,

அதனால் தான் இந்த Lays,Kurkure வகையறாக்களை உண்ணும் நம் வாண்டுகள் அதற்கு அடிமையாகிறார்கள்.

உண்பதால் வரும் பின்விளைவுகள்:-

1. ஆணோ பெண்ணோ இருபாலருக்கும் முடி கொட்டுவது உறுதி

2. Glutamate இரத்தத்தில் இன்சுலின் அளவை அதிகப்படுத்துவதால் அதிகமான பசி எடுக்கிறது, நாம் உணவை அடிக்கடி உண்ண உண்ண ஊளைச்சதை போடுகிறது, பிறகு அதை குறைப்பது மிக கடினம்.. உடல் எடை கூடினால் தானாக சுகரும் இதய நோயும் இலவசமாக வரும்.

3. குழந்தைகள் மற்றும் கர்ப்பிணிகளுக்கு இந்த அஜினோமோட்டோ கொடிய விஷமாகும்.. ஐந்து வயது குழந்தைக்கும் தீராத தலைவலியை உருவாக்கும் தன்மை கொண்டது.

4. நரம்பு மண்டலத்தில் அதீத உற்சாகத்தை உருவாக்கி பிறகு பயங்கரமான பலஹீனத்தை உண்டாக்கி விடும் இதனை மருத்துவர்கள் Over Stimulation of Nerves System என்கிறார்கள்.

5. இருதய நோய்களாக அதிபயங்கர துடிப்பும் சிலநேரம் வலியும் உருவாக்கும்.

6. முகத்தில் எத்நேரமும் ஒரு எரிச்சல் இருப்பது போலவே சிலர் உணருவார்கள், அரிப்பும் தோன்றும் சிலரது முகம் கருத்திருக்கும்.

7. வழக்கமாக இரத்த கொதிப்பு, தைராய்டு, நீரிழிவு,ஆஸ்துமா , உணவு@a ஒவ்வாமை , அதீத வியர்வை சுரப்பினால் உண்டாகும் Dehydration என்னும் நீர்ச்சத்து குறைதல், கண்களில் ரெட்டினா குறைபாடு எல்லாம் உருவாக அஜினோமோட்டோ காரணியாகிறது.

8. இவை எல்லாம் ஒரு நாள் நம்மை புற்றுநோயிடம் இழுத்துச்செல்லும்..

ஆகவே அஜினோமோட்டோவை தவிர்ப்போம்.உடல் நலம் காப்போம்.

SONY 1946 MAY 7

 

உலகின் புகழ்பெற்ற சோனி நிறுவனம் 

துவக்கப்பட்ட நாள் ! 07-05-1946

உலகின் புகழ்பெற்ற சோனி நிறுவனம் துவக்கப்பட்ட நாள் !

இரண்டாம் உலகப்போரினால் உருத்தெரியாமல் சிதைந்துபோன ஒரு தேசம் ஜப்பான். உலகநாடுகளில் அது புரிந்த அட்டூழியங்களுக்கு அமெரிக்கா அணுகுண்டுகள் மூலம் பதிலடி கொடுத்தபோது இனி பல தலைமுறைகளுக்கு அந்த தேசம் தலையெடுக்க முடியாது என்றுதான் உலகம் எண்ணியது. ஆனால் போரில் தோற்றாலும் பொருளாதாரத்தில் தோற்க விரும்பாத ஜப்பானியர்கள் தன்னம்பிக்கையையும் உழைப்பையும் உரமாக விதைத்தனர். ஜப்பானிய மண்ணில் ஒருசில தலைவர்கள் மட்டுமல்ல ஒரு தேசமே தன்னம்பிக்கையோடு எழுந்து நின்று போர் முனையில் காட்டிய வேகத்தை நாட்டை மறுசீரமைப்பதிலும் காட்டினார்கள் விளைவு 30 ஆண்டுகளுக்குள் அமெரிக்காவுக்கு நிகரான பொருளியல் வல்லரசாக உருவெடுத்தது ஜப்பான்.

அந்த அதியசத்துக்கு வித்திட்டவர்கள் பலர் இருந்தாலும் ஒருவரின் பெயரை ஜப்பானிய வரலாறு மட்டுமல்ல உலக வரலாறும் என்றென்றும் போற்றும். Made in japan என்ற வாசகத்தை தாங்கி வரும் எந்த பொருளையும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு வாங்கும் அளவுக்கு உலக மக்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் அதற்கு முழுமுதற் காரணம் அந்த தொழில் பிரம்மா. அவர்தான் தரக்கட்டுப்பாடு என்ற தாரகமந்திரத்தையும் SONY என்ற புகழ்பெற்ற நிறுவனத்தையும் உலகுக்கு தந்த ஜப்பானிய தொழில் முனைவர் அக்யோ மொரிட்டா. சிதைந்துபோன ஜப்பானை சீர்தூக்கிவிட உதவிய அந்த தொழில்பிதா மகனின் தன்முனைப்பூட்டும் கதை.

1921 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 26 ந்தேதி ஜப்பானின் மெஹோயா நகரில் குடும்பத்தின் மூத்த பிள்ளையாக பிறந்தார் மொரிட்டா. 400 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சாக்கே எனப்படும் ஜப்பானிய மதுபானம் தயாரிக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தது அவரது குடும்பம். மொரிட்டாவும் அதே தொழிலை செய்ய வேண்டும் என விரும்பினார் தந்தை அதனால் பள்ளியில் படித்தபோதே மொரிட்டாவை நிறுவன கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளச் செயதார். சிறுவயது முதலே மின்னியல் பொருள்களை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக கழட்டி மீண்டும் பொருத்திப் பார்ப்பதில் அலாதி பிரியம் மொரிட்டாவுக்கு. பள்ளியில் கணிதமும் இயற்பியலுல் அவருக்கு மிக பிடித்த பாடங்களாக இருந்தன.

பள்ளிபடிப்பை முடித்ததும் ஒசாக்கா இன்டீரியல் பல்கலைகழகத்தில் சேர்ந்து இயற்பியலில் பட்டம் பெற்றார். அதன்பிறகு ஜப்பானிய கடற்படையில் அதிகாரியாக பணியாற்றினார். அந்த சமயத்தில் மசார் இபுக்கா என்ற பொருளியல் வல்லுநருடன் நட்பு ஏற்பட்டது. இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்ததும் என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தார் மொரிட்டா 14 தலைமுறையாக செய்யபட்டு வந்த தன் குடும்ப தொழிலையே செய்து சவுகரியமான பிரச்சினையில்லாத வாழ்கையை அவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்க முடியும். ஆனால் பரம்பரை தொழில் என்றாலும் வளர்ச்சிக்கு இடமில்லாத தொழிலை செய்ய அவருக்கு விருப்பமில்லை. மாறாக உலகத்தையே தன் பக்கமும் ஜப்பான் பக்கமும் திரும்ப வைக்க வேண்டும் என்ற நெருப்பு அவருக்குள் கனன்று கொண்டிருந்தது.

1946 ஆம் ஆண்டு மே 7 ந்தேதி தனது கடற்படை நண்பர் இபுக்காவுடன் சேர்ந்து வெறும் 190 ஆயிரம் யென் அதாவது சுமார் 375 டாலர் மூலதனத்தில் 20 ஊழியர்களை கொண்டு “டோக்கியோ டெலிகம்யூனிகேஷன்ஸ் கார்ப்பரேஷன்” என்ற நிறுவனத்தை தொடங்கினார். அப்போது அவருக்கு வயது 25 தான். குண்டுகள் தொலைத்திருந்த ஒரு பாழடைந்த பகுதிவாரி கடைதான் அவர்களின் தொழில் முகவரி. முதல் நாளிலிருந்தே தொழிநுட்ப ஆய்விலும் புதிய பொருள் உருவாக்கத்திலும் இபுக்கா கவணம் செலுத்த, விற்பனை உலகமயமாதல், நிதி, மனிதவளம் ஆகியவற்றில் கவணம் செலுத்தினார் மொரிட்டா.

அந்த நிறுவனம் விரைவாக டேப் ரெக்கார்டர் எனப்படும் முதல் ஒலிப்பதிவு கருவியை உருவாக்கியது. ஆனால் அது மிகப்பெரியதாக இருந்ததால் அதை எவரும் வாங்கமாட்டார்கள் என்பது மொரிட்டாவுக்கு புரிந்தது. போருக்கு பிந்திய காலம் என்பதால் அதிகம் பணம் கொடுத்து வாங்கும் நிலையிலும் ஜப்பானியர்கள் இல்லை. உடனே மொரிட்டாவின் மூளை வேலை செய்தது அமெரிக்காவின் பெல் லேப்ஸ் நிறுவனத்திடமிருந்து டிரான்ஸ்சிஸ்டருக்கான உரிமம் பெற்று சட்டைப்பையில் வைக்ககூடிய அளவிலான சிறியதாக வானொலியை உருவாக்கினார். அமெரிக்காவிடமிருந்து பெற்ற தொழில்நுட்பத்தை கொண்டு புதிய பொருளை உருவாக்கி அமெரிக்கர்களுக்கே விற்பனை செய்யும் அந்த திட்டம் கைமேல் பலன் தந்தது.

சட்டைப்பை வானொலி அமோக வரவேற்பை பெற்றது. அதற்கு காரணம் தரக்கட்டுபாடுக்கு மொரிட்டா கொடுத்த முக்கியத்துவமும் தரக்கட்டுப்பாடுக்கென்றே ஒரு தனித்துறையை உருவாக்கியதுதான். மேலும் தங்கள் பொருள்களுக்கு ஜப்பான் மட்டுமல்ல உலகமே சந்தையாக வேண்டும் என விரும்பினார். அதனால் ஊழியர்களுடன் சேர்ந்து அனைவரும் எளிதில் சொல்லக்கூடிய ஒரு புதிய சொல்லை தேடி அகராதிகளை புரட்டினார்கள். அப்போது அவர்களுக்கு கிடைத்த சொல்தான் சோனஸ். இலத்தீன் மொழியில் சோனஸ் என்றால் ஒலி என்று பொருள் அந்த சொல்லையும் அப்போது அமெரிக்காவில் புகழ் பெற்றிருந்த “சானி பாய்ஸ்” என்ற இசைக்குழுவின் பெயரையும் இணைத்து 1958 ல் நிறுவனத்தின் பெயரை சோனி(SONY) கார்ப்பரேஷன் என்று மாற்றினார் மொரிட்டா.

இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து அமெரிக்காவிலும் நிறுவனக் கிளையை தொடங்கி தன் குடும்பத்துடன் அங்கு குடிபெயர்ந்தார். அதன்பிறகு வாடிக்கையாளர்கள் எதிர்பார்க்காத வித்தியாசமான மின்னியல் பொருட்களை செய்வதில் மொரிட்டா கவணம் செலுத்தினார். அவரது புத்தாக்க சிந்தனைகள் புதிய கலாச்சாரங்களையும் புதிய வாழ்க்கை முறைகளையும் உருவாக்கின. உதாரணத்திற்கு தன் பிள்ளைகளோடு சுற்றுலா செல்லும்போது அவர்கள் பெரிய டேப் ரெக்கார்டர் கொண்டு வருவதை கவணித்தார். அதன் அசெளவுகரியம் அவரது சிந்தனையைத் தூண்டியது. போகும் இடத்திற்கெல்லாம் எடுத்துச்செல்லும்படியாக அளவை சுருக்கினால் என்ன என்று சிந்தித்தார். அவரது சிந்தனையில் வாக்மேன் உதித்தது.

அந்த முயற்சியில் அவர் ஈடுபட்டிருந்தபோது அவருக்கு அனுக்கமானவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் தெரியுமா? ஒலிவாங்கியை எவன் காதில் மாட்டிக்கொண்டு நடப்பான் உலகம் பைத்தியம் என்று சொல்லும் எனவே அது விற்பனையாகாது என்று ஆரூடம் கூறினர். ஆனால் எதிர்காலத்தையே உருவாக்கும் தைரியம் கொண்ட ஒரு மனிதனை வெறும் ஆரூடங்கள் என்ன செய்துவிட முடியும்.

1976 ஆம் ஆண்டு வாக்மேன் சந்தைக்கு வந்தது. உலகம் முழுவதும் இளையர்களை அது கொள்ளை கொண்டது. பிறகு மொரிட்டாவின் சாம்ராஜ்யம் அசுர வேகத்தில் வளரத் தொடங்கியது. தொலைக்காட்சி, வீடியோ ரெக்கார்டர் என பல மின்னியல் பொருட்களை உருவாக்கி உலகுக்கு அறிமுகம் செய்தது சோனி நிறுவனம். மொரிட்டாவின் தலமையில் 1970 ஆம் ஆண்டில் நியூயார்க் பங்கு சந்தையில் இடம்பெற்ற முதல் ஜப்பானிய நிறுவனம் என்ற புகழைப்பெற்றது சோனி. அதன்பிறகு சோனி நிறுவனம் பல்வேறு தொழில்களில் கால்பதித்தது. 2000 ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி அமெரிக்கர்கள் கொக்கோ-கோலாவை விட சோனியைத்தான் தங்களுக்கு பிடித்த சின்னமாக தேர்ந்தெடுத்தனர்.

அமெரிக்காவில் மட்டுமல்ல உலகம் முழுவதும் SONY என்ற பெயர் பிரபலனமானது. நேரத்தை பொன்போல் கருதி கடுமையாக உழைத்த மொரிட்டா எப்போதுமே சுறுசுறுப்பாக இருப்பார். அவருக்கு 60 வயதானபோது நீர்சருக்கு, ஸ்கூபா முக்குளிப்பு டென்னிஸ் ஆகிய விளையாட்டுகளை கற்றுக்கொண்டார். ஓவியத்தையும் இசையையும் அதிகம் நேசித்தார். மொரிட்டாவுக்கு 72 வயதானபோது ஒருநாள் காலை டென்னிஸ் விளையாடி கொண்டிருந்தபோது வாதம் ஏற்பட்டது உட

708 ,AUGUST 29– Copper coins are minted in Japan for the first time.

 708 ,AUGUST 29– Copper coins are minted in Japan for the first time.

This mint came about when a large deposit of copper was found in Musashi province. Copper was discovered in the Chichibu District of what is now Saitama Prefecture, and the Japanese were so delighted with the discovery that they named the Wado era (708 A.D. – 715 A.D.) after it. Wado means “Japanese Copper” and the first coin that was minted was the Wado Kaiho, or Wado Kaichin, in 708 A.D.
The Wado Kaiho was modeled after the Kaigen Tsuho (K’ai Yuan T’ung Pao in Chinese), and whilst the majority were cast in copper, a few were also cast in silver. The Japanese and Chinese coins are very similar, however, the Wado Kaiho is read clockwise starting from the top, whereas the Kaigen Tsuho is read top-bottom, right-left.
The Wado Kaiho has two distinct varieties. The first batch were rather poor quality, and the second batch improved greatly after experts from the Chinese mint were called over to offer advice on the minting process.
Over 250 years from 708 A.D. to 958 A.D. the Japanese minted 12 coins. In addition to copper coins there was the Kaiki Shoho, which was gold, and the Taihei Genpo, which was silver. These are very rare coins, with the only known Kaiki Shoho in the Tokyo National Museum. Overall the coins declined in quality with each successive issue, and usage never became widespread with barter of goods remaining the major medium of exchange.
After the final of the 12 coins, the Kengen Taiho, was minted in 958 A.D. Japan shut down its mint after two and a half centuries of operation. Following this no coins were minted for 600 years. Coins were imported during this period right up until the Meiji era (1868 – 1912).

CHINA-JAPAN CURRENCIES FROM BEGINNING

CHINA-JAPAN CURRENCIES FROM BEGINNING


Japanese currency has a history covering the period from the 8th century to the present. After the traditional usage of rice as currency medium, Japan's currency was characterized by an early adoption of currency systems and designs from China before developing a separate system of its own.

History



Commodity money

Kaei period "Edasen" ("Branch money"),
the first result out of the foundry
. The coins are then cut out and filed.

The ideogram for shell (貝) was incorporated into the ancient character for "coin"/ "treasure" (寶) Hō in Japanese (right).

Chinese shell money, 16-8th century BCE.

Before the advent of the 7-8th century CE, Japan used commodity money for its exchanges. It generally consisted of material that was compact, easily transportable and had a widely recognized value. Commodity money was a great improvement over simple barter, in which commodities were simply exchanged against others. Ideally, commodity money had to be widely accepted, easily portable and storable, and easily combined and divided in order to correspond to different values. The main items of commodity money in Japan were arrowheads, rice grains and gold powder.

This contrasted somewhat with countries like China, where one of the most important item of commodity money came from the Southern seas: shells.[1] Since then however, the shell has become a symbol for money in many Chinese and Japanese ideograms.[1]

Early coinages
The earliest coins to reach Japan were Chinese Ban Liang and Wu Zhu coins as well as the coins produced by Wang Mang during the first centuries of the first millennium, these coins have been excavated all over Japan but as Japan's economy wasn't sufficiently developed at the time it is very likely that these coins were more likely to be used as precious objects rather than a means of exchange as rice and cloth served as the main currency of Japan at the time. The first coins produced in Japan are called the mumonginsen (無文銀銭, or ‘silver coins without inscription’) and the copper alloy Fuhonsen (富本銭, coins made from an alloy of copper, lead and tin) which were all introduced in the late seventh century, these currencies (alongside other reforms) were based off the Chinese system and were therefore based on the Chinese units of measurement. In modern times the usage of Fuhonsen has often been interpreted as charms rather than currency but recent discoveries have uncovered that these copper coins were in fact the first government-made coinage of Japan.[2]

Kōchōsen currency system (8th–10th centuries)
Embassy to the Tang court (630 CE)
Japan's first formal currency system was the Kōchōsen (Japanese: 皇朝銭, "Imperial currency"). It was exemplified by the adoption of Japan's first official coin type, the Wadōkaichin.[3] It was first minted in 708 CE on order of Empress Genmei, Japan's 43rd Imperial ruler.[3] "Wadōkaichin" is the reading of the four characters printed on the coin, and is thought to be composed of the era name Wadō (和銅, "Japanese copper"), which could alternatively mean "happiness", and "Kaichin", thought to be related to "Currency".[1] The pronunciation of "Kaichin" also sounds similar to "happiness" in Chinese "开心". This coinage was inspired by the Tang coinage (唐銭) named Kaigentsūhō (Chinese: 開元通宝, Kai Yuan Tong Bao), first minted in Chang'an in 621 CE.[1] The Wadokaichin had the same specifications as the Chinese coin, with a diameter of 2.4 cm and a weight of 3.75g.[1] The main items of commodity money in Japan were arrowheads, rice grains, and gold powder, as well as hemp cloth.[1] This contrasted somewhat with countries like China, where one of the important items of commodity money came from the Southern seas: shells.[1] Since then however, the shell has commonly become a symbol for money in many Japanese ideograms.[1]

Chinese shell money from the 16th to 8th centuries BCE. They were widely accepted, easily portable and storable, they were also easily combined and divided in order to correspond with different values.

Japanese commodity money before the 8th century, including: arrowheads, rice grains, and gold powder. Now in the Japanese Currency Museum.



The Japanese embassy to the Tang court.

The Nihon Shoki entry of 15 April 683 (Tenmu 12th year) mandates the use of copper coins.

Known coin types of Japan from 708 to 958, chronologically arranged.

Japan's contacts with the Chinese mainland became intense during the Tang period, with many exchanges and cultural imports occurring.[3] The first Japanese embassy to China is recorded to have been sent in 630, following with Japan, who adopted numerous Chinese cultural practices.[1] The importance of metallic currency appeared to Japanese nobles, probably leading to some coin minting at the end of the 7th century,[3] such as the Tomimotosen coinage (富元銭), discovered in 1998 through archaeological research in the area of Nara.[1] An entry of the Nihon Shoki dated April 15, 683 mentions: "From now on, copper coins should be used, but silver coins should not be used", which is thought to order the adoption of the Tomimotosen copper coins.[1] The first official coinage was struck in 708.

Tomimotosen (富本銭), found in Tobishimaike (飛島池), from the end of 7th century, are made from copper and antimony. They are examples of early Japanese minting and they are currently housed in the Japan Currency Museum.
Currency reform (760)
The Wadōkaichin soon became debased, as the government rapidly issued coins with progressively lesser metallic content, and local imitations thrived.[1] In 760, a reform was put in place, in which a new copper coin called Mannentsūhō (万年通寶) was worth 10 times the value of the former Wadōkaichin, with also a new silver coin named Taiheigenbō (大平元寶) with a value of 10 copper coins, as well as a new gold coin named Kaikishōhō (開基勝寶) with a value of 10 silver coins.[1]

Silver minting was soon abandoned however, but copper minting took place throughout the Nara period.[3] A variety of coin types are known, altogether 12 types, including one coin type in gold.[1]


Japanese gold coin Kaikishōhō (開基勝寶) from 760.

A Silver Wadōkaichin (和同開珎) coin from 8th-century Japan.

Last emissions (958)
The Kōchōsen Japanese system of coinage became strongly debased, with its metallic content and value decreasing. By the middle of the 9th century, the value of a coin in rice had fallen to 1/150th of its value of the early 8th century.

By the end of the 10th century, compounded with weaknesses in the political system, this led to the abandonment of the national currency, with the return to rice as a currency medium.[1] The last official Japanese coin emission occurred in 958, with very low quality coins called Kangendaihō (乾元大寶), which soon fell into disuse.[1]

• 

  Japanese gold coin Kaikishōhō (開基勝寶) from 760.
 
• 

  A Silver Wadōkaichin (和同開珎) coin from 8th-century Japan.

Last emissions (958)[edit]

The Kōchōsen Japanese system of coinage became strongly debased, with its metallic content and value decreasing. By the middle of the 9th century, the value of a coin in rice had fallen to 1/150th of its value of the early 8th century.

By the end of the 10th century, compounded with weaknesses in the political system, this led to the abandonment of the national currency, with the return to rice as a currency medium.^[1] The last official Japanese coin emission occurred in 958, with very low quality coins called Kangendaihō (乾元大寶), which soon fell into disuse.^[1]

The last Kōchōsen coins produced after the Wadōkaichin include:^[2]

Inscription	Kyūjitai	Shinjitai	Year of introduction (Gregorian calendar)	Image
Jingō Kaihō	神功開寳	神功開宝	765
Ryūhei Eihō	隆平永寳	隆平永宝	796
Fuju Shinpō	富寿神寳	富寿神宝	818
Jōwa Shōhō	貞和昌寳	貞和昌宝	835
Chōnen Taihō	長年大寳	長年大宝	848
Nyōyaku Shinpō	饒益神寳	饒益神宝	859
Jōgan Eihō	貞観永寳	貞観永宝	870
Kanpyō Taihō	寛平大寳	寛平大宝	890
Engi Tsūhō	延喜通寳	延喜通宝	907
Kangen Daihō	乹元大寳	乹元大宝	958

A Kangendaihō coin (乾元大寶) from 958.

Chinese coinage (12th–17th centuries)
Importation of Chinese coinage
From the 12th century, the expansion of trade and barter again highlighted the need for a currency. Chinese coinage came to be used as the standard currency of Japan, for a period lasting from the 12th to the 17th century.[1] Coins were obtained from China through trade or through "Wakō" piracy.[1] Coins were also imported from Annam (modern Vietnam) and Korea.[1]

Imitations of Chinese coinage
As the Chinese coins were not in sufficient number as trade and economy expanded, local Japanese imitations of Chinese coins were made from the 14th century, especially imitations of Ming coins, with inscribed names identical to those of contemporary Chinese coins.[1] These coins were considered as very low value compared to Chinese coins, and several of them had to be exchanged just for one Chinese coin. This situation would continue until the beginning of the Edo period, when a new system was put in place.

Northern Song Chinese coin Shèngsòng Yuánbǎo (聖宋元寶).

Seisō Genbō (聖宋元宝) Japanese imitation of the Song type. 14–17th century.

Chinese Ming coin Yǒnglè Tōngbǎo (永樂通寳) used as currency in Japan.

Eiraku Tsūhō (永楽通宝) Japanese imitation of the Ming type. 14–17th century.

Genpu Tsūhō (元富通宝) Japanese imitation. 14–17th century.







Bundles of 100 copper "Mon" coins, they were the official currency of Japan in the Muromachi period, from 1336 until 1870.

Local experiments (16th century)
The growth of the economy and trade meant that small copper currency became insufficient to cover the amounts that were being exchanged. During the Sengoku period, the characteristics of the future Edo Period system began to emerge. Local Lords developed trade, abolishing monopolistic guilds, which led to the need for large-denomination currencies. From the 16th century, local experiments started to be made, with the minting of local coins, sometimes in gold. Especially the Takeda clan of Kōshū minted gold coins which were later adopted by the Tokugawa shogunate.[1]

Hideyoshi unified Japan, and thus centralized most of the minting of large denomination silver and gold coins, effectively putting in place the basis of a unified currency system. Hideyoshi developed the large Ōban plate, also called the Tenshō Ōban (天正大判), in 1588, a predecessor to Tokugawa gold coinage.[4]

A common practice in that period was also to melt gold into copper molds for convenience, derived from the sycee manufacturing method. These were called Bundōkin (分銅金), of which there were two types, the small Kobundō (小分銅), and the large Ōbundō (大分銅). A Kobundō would represent about 373g in gold.[1]

Kiritomoeban (桐巴判), 16th century.

Kobundō, "Turtle scale Paulownia" Kinkōkiri mark (亀甲桐), Nunome (布目) emblem.

Kobundō, "Fixed" Tei mark (定), Ishime (石目) emblem.

Kobundō, "happiness" Kichi mark (吉) mark, Nunome (布目) emblem.

A Kobundō (小分銅), 95–97% gold, "Paulownia" Kiri mark (桐), Kikubana (菊花) emblem, 373.11 grams, Japan.

An early minting experiment by the Takeda clan of Kōshū (甲州金) in the 16th century.












Tokugawa currency (17th–19th centuries)
Main articles: Tokugawa coinage and Scrip of Edo period Japan

Feudal notes of Japan, Edo period.

Main coins of Tokugawa coinage. A large ovoid gold Koban, under it a small gold Ichibuban, top right a silver Ichibugin, under it a silver Ichibuban and a bronze round "Kan'ei tsūhō" Mon.

Tokugawa coinage was a unitary and independent metallic monetary system established by shōgun Tokugawa Ieyasu in 1601 in Japan, and which lasted throughout the Tokugawa period until its end in 1867.[5]

From 1601, Tokugawa coinage consisted in gold, silver, and bronze denominations.[5] The denominations were fixed, but the rates actually fluctuated on the exchange market.[5] Tokugawa started by minting Keicho gold and silver coins, and Chinese copper coins were later replaced by Kan’ei Tsuho coins in 1670.

The material for the coinage came from gold and silver mines across Japan. To this effect, gold mines were newly opened and exploited, such as the Sado gold mine or the Toi gold mine in Izu Peninsula. Regarding diamond coins, the Kan'ei Tsūhō coin (寛永通宝) came to replace the Chinese coins that had been in circulation in Japan, as well as those that were privately minted, and became the legal tender for small denominations.[1]

Yamada Hagaki, Japan's first notes, were issued around 1600 by Shinto priests also working as merchants in the Ise-Yamada (modern Mie Prefecture), in exchange for silver.[1] This was earlier than the first goldsmith notes issued in England around 1640.[1] The first known feudal note was issued by the Fukui clan in 1661. During the 17th century, the feudal domains developed a system of feudal notes, giving currency to pledged notes issued by the lord of the domain, in exchange for convertibility in gold, silver or copper.[1] Japan thus combined gold, silver, and copper standards with the circulation of paper money.[1]

Tokugawa coinage remained in use during the "Sakoku" period of seclusion, although it progressively became debased with the attempt to resolve government deficits. The first debasement was called the Genroku Recoinage in 1695.[1]

Bakumatsu currency (1854–1868)
Further information: Bakumatsu
Tokugawa coinage fell apart following the reopening of Japan to the West in 1854, as the silver-gold rates gave huge opportunities for arbitrage to foreigners, leading to the loss of large quantities of gold to exportation.

Foreign arbitrage led to a massive outflow of gold, as gold traded for silver in Japan with a 1:5 ratio, while that ratio was 1:15 abroad. During the Bakumatsu period in 1859 Mexican dollars were even given official currency in Japan, by coining them with marks in Japanese and officializing their exchange rate of three "Bu". They were called Aratame Sanbu Sadame (改三分定, "Fixed to the value of three bu").[1]

Meanwhile, local governments issued their own currency chaotically, so that the nation’s money supply expanded by 2.5 times between 1859 and 1869, leading to crumbling money values and soaring prices. The system would be replaced by a new one, after the conclusion of the Boshin War, and with the onset of the Meiji government in 1868.[1]

Proliferation of local Japanese coinage during the Bakumatsu period.









A Mexican dollar used as currency in Japan, marked with "Aratame sanbu sadame" (Fixed to the value of three bu) (改三分定) from 1859.

Allegory of inflation and soaring prices during the Bakumatsu era.









Imperial Japan (1871–present)
Following 1868, a new currency system based on the Japanese yen was progressively established along Western lines, which has remained Japan's currency system to this day.

Immediately after the Meiji Restoration in 1868, previous gold, silver and copper coins, as well as feudal notes were allowed continued circulation, leading to great confusion. In 1868, the government also issued coins and gold-convertible paper money, called Daijōkansatsu (太政官札), denominated in Ryō, an old unit from the Yedo period, and private banks called Kawase Kaisha were allowed to issue their own currency as well. Complexity, widespread counterfeiting of gold coins and feudal notes led to widespread confusion.[1]

Birth of the yen: New Currency Act (1871)
Main article: Japanese yen
Through the New Currency Act of 1871, Japan adopted the gold standard along international lines, with 1 yen corresponding to 1.5g of pure gold. The Meiji government issued new notes, called Meiji Tsūhōsatsu (明治通宝札) in 1872, which were printed in Germany.[1]

Silver coins were also issued for trade with Asian countries who favoured silver as a currency, thus establishing a de facto gold-silver standard.[1]

The First Meiji one yen banknote, Meiji Tsūhōsatsu (明治通宝札) from 1871.

An early 1 yen banknote showing both the front and reverse. National Bank notes, 1873.










National Bank Act (1872)
The National Bank Act of 1872 led to the establishment of 4 banks between 1873 and 1874, until there were more than 153 national banks by the end of 1879. The national banks issued identically designed convertible notes, which were effective in funding the industry and progressively replaced government notes. In 1876, an amendment allowed the banks to make the banknotes virtually non convertible. These national banknotes imitated the design of American banknotes, although the name of the issuer was different for each.[1]

Severe inflation broke out with the Seinan Civil War in 1877. This was controlled by the reduction of government spending and the removal of paper currency from circulation. During the Seinan Civil War, an original type of paper money was issued by the rebel leader Saigō Takamori in order to finance his war effort.[1]

In 1881, the first Japanese note to feature a portrait, the Empress Jingū note (神功皇后札), was issued.[1]

Bank of Japan (1882)
In order to regularize the issuance of convertible banknotes, a central bank, the Bank of Japan, was established in 1882. The bank would stabilize the currency by centralizing the issuance of convertible banknotes. The first central banknotes were issued by the Bank of Japan in 1885. They were called Daikokusatsu (大黒札), and were convertible in silver.[1]

Following the devaluation of silver, and the abandon of silver as a currency standard by Western powers, Japan adopted the gold standard through the Coinage Law of 1897. The yen was fixed at 0.75g of pure gold, and banknotes were issued which were convertible into gold.[1] In 1899, the National Banks banknotes were declared invalid, leaving the Bank of Japan as the only supplier of currency.[1]

A Bank of Japan gold-convertible yen banknote from 1900.








World Wars
During World War I, Japan prohibited the export of gold in 1917, as did many countries such as the United States. Gold convertibility was again shortly established in January 1930, only to be abandoned in 1931 when Great Britain abandoned the gold standard. Conversion of banknotes into gold was suspended.[1]

From 1941, Japan formally adopted a managed currency system, and in 1942 the Bank of Japan Law officially suppressed the obligation of conversion.[1]

Modern yen
In 1946, following the Second World War, Japan removed the old currency (旧円券) and introduced the "New Yen" (新円券).[1] Meanwhile, American occupation forces used a parallel system, called B yen, from 1945 to 1958.

Since then, together with the economic expansion of Japan, the yen has become one of the major currencies of the world.[6]

The front of a One yen bill from 1944

The inverse of the same One yen bill as pictured previously

The front of a Japanese 50 sen bill from 1946

The Inverse of the same 50 sen bill as pictured previously

Daijōkansatsu notes (太政官札) denominated in Ryō, 1868, Japan.

American banknote, and Japanese 1873 banknote closely following the U.S. design.

An early one yen gold coin

A gold standard one yen banknote from 1916

Japanese Government Asian banknotes distributed during the Second World War.

Various types of "B Yen" notes used by American occupation forces in 1945–1958.












A Series D 2,000 yen note.

10 Japanese yen (1981).

See also