SASIKUMAR , TAMIL ACTOR BORN 1944 DECEMBER 8 - 1974 AUGUST 24

 

SASIKUMAR , TAMIL ACTOR BORN

 1944 DECEMBER 8 - 1974 AUGUST 24

1974 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 22 ஆம் தேதி சசிகுமார் ராயப்பேட்டை ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டார்

சசிகுமார் – தென்னிந்திய திரையுலகில் மறக்க இயலாத ஒரு சிறந்த நடிகர். இவரை திருமலை-தென்குமரி படத்தில் ஏ.பி.நாகராஜன் அறிமுகப்படுத்தினார். தொடர்ந்து பணத்துக்காக, அவள், ரோஷக்காரி, வெள்ளிக்கிழமை விரதம், திருடி, தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை, தெய்வாம்சம், ராஜபார்ட் ரங்கதுரை, சமர்ப்பணம், மனிதனும் தெய்வமாகலாம், காசேதான் கடவுளடா, வீட்டுக்கு ஒரு பிள்ளை போன்ற பல படங்களில் நடித்தவர். 8.12.1944- இல் கும்பகோணத்தில் பிறந்த இவர் இவ்வுலகில் வாழ்ந்தது மொத்தம் முப்பது ஆண்டுகள் மட்டுமே

சசிகுமார் வீட்டில் சம்பவத்தன்று காலை எண்ணூரில் நடைபெறவிருந்த காங்கிரஸ் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் கலந்துகொள்வதற்காக புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் சசிகுமார். அப்போது பால் தயார் செய்து தரும்படி மனைவியிடம் கேட்க , அவரும் பம்ப் ஸ்டவ்வைப் பற்ற வைத்தார். அப்போது ஏற்பட்ட தீ இவரது மனைவியின் சேலையில் பற்றிக்கொண்டது. அப்போது எழுந்த கூக்குரலைக் கேட்டு மறு அறையில் நின்றிருந்த சசிகுமார் ஓடோடிச் சென்று விபத்தில் சிக்கிய தன் மனைவி சசிகலாவைக் காப்பாற்ற போராடினார். அப்போது அவர் சந்தனக்கலரில் டெர்லின் சட்டை அணிந்திருந்ததால் தீ அவரையும் எளிதில் பற்றியது

இவர்களது குழந்தைகளுக்கு அப்போது வயது பெண் குழந்தைக்கு ஆறு. இளையவர் விஜயசாரதிக்கு வயது நான்கு. இருவரும் வெளியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். கணவனும் மனைவியும் தீவிபத்திற்குப் பின் ராயப்பேட்டை மருத்துவமனை யில் தீவிர சிகிட்சைக்காக சேர்க்கப்பட்டனர். மூன்று நாட்கள் தீவிர சிகிட்சை அளிக்கப்பட்ட பின்னரும் சிகிட்சை பலனின்றி முதலில் சசிகுமாரும்; அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பின் சசிகலாவும் ஒருவர் பின் ஒருவராக மரணத்தைத் தழுவினர்.

1974  ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 22  ஆம் தேதி சசிகுமார் ராயப்பேட்டை ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டார் . அவருக்கு சிவாஜி மேல் அளப்பரிய பற்று இருந்தது . தீப்புண் காயங்கள் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது .  JIஎனவே அவரது கடைசி ஆசை சிவாஜியை பார்க்கவேண்டும் என்று மேஜர் சுந்தர்ராஜனிடம் கேட்டுக்கொண்டார் .

அப்போது தஞ்சாவூரில் சூரக்கோட்டையில் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார் சிவாஜி கணேசன் .

மேஜர் சுந்தரராஜன் பலமுறை காலையில் இருந்து மாலைவரை போன் போட்டும்

சிவாஜி வர மறுத்து விட்டார் .ஏனென்றால் சசிகுமார் ஒரு துணை நடிகராகவே தான் இருந்தார் .

கிட்டத்தட்ட 19  Iமுறை அழைத்தும் பிடிவாதமாய் வர மறுத்தார் .கடைசியில் மேஜர் சுந்தரராஜன்

ப  த்திரிக்கையாளரை அழைத்து உண்மையை சொல்லிவிடுவேன் என்று மிரட்டியதால் வேண்டா வெறுப்போடு சசிகுமாரை பார்க்க வந்தார் .

இந்த சம்பவத்திலிருந்து சிவாஜியும் ,சுந்தர்ராஜனும் பேசிக்கொள்வதே இல்லை .அப்போதும் சில சில்லறை ஏடுகளில் இந்த சம்பவம் வந்தாலும் ,பெரிய பத்திரிக்கைகளில் வரவில்லை . இந்த சம்பவம் சிவாஜி மேல்நான் வைத்து  இருந்த மதிப்பை குறைத்தது .

அப்புறம் ராஜபாண்டியன் என்ற துணை நடிகர் தற்கொலைக்கு மூல காரணம் சிவாஜி கணேசன் மட்டுமே .இந்த ராஜபாண்டியன் தாலாட்டு படத்தில் கே ஆர் விஜயாவுடன் கதாநாயகனாக நடித்தவர் .

சசிகுமார் – தென்னிந்திய திரையுலகில் மறக்க இயலாத ஒரு சிறந்த நடிகர். இவரை திருமலை-தென்குமரி படத்தில் ஏ.பி.நாகராஜன் அறிமுகப்படுத்தினார். தொடர்ந்து பணத்துக்காக, அவள், ரோஷக்காரி, வெள்ளிக்கிழமை விரதம், திருடி, தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை, தெய்வாம்சம், ராஜபார்ட் ரங்கதுரை, சமர்ப்பணம், மனிதனும் தெய்வமாகலாம், காசேதான் கடவுளடா, வீட்டுக்கு ஒரு பிள்ளை போன்ற பல படங்களில் நடித்தவர். 8.12.1944- இல் கும்பகோணத்தில் பிறந்த இவர் இவ்வுலகில் வாழ்ந்தது மொத்தம் முப்பது ஆண்டுகள் மட்டுமே.சசிகுமார், இந்திய விமானப்படையில் பணியாற்றியவராதலால் கேப்டன் சசிகுமார் என்ற பெயரும் உண்டு. இவரது பெற்றோர் பெயர் ராதாகிருஷ்ணன் – சாவித்திரி. இவருக்கு குடும்பத்தினரால் சூட்டப்பட்ட பெயர் விஜய்குமார். இவரது தந்தை பெரியாரின் தீவிர ஆதரவாளர் ஆதலால் வெற்றி செல்வன் என்ற பெயரும் இடப்பட்டது. இந்திய ராணுவத்தில் பணியாற்றிய போதும் இவரது பெயர் வெற்றி செல்வன் மட்டுமே. திரைப்படங்களில் நடிக்கத் தொடங்கிய போது மாற்றி வைக்கப்பட்ட பெயர்தான் சசிகுமார். (இதே போல ‘நீலமலைத்திருடன்’ படத்தில் நடித்த ரஞ்சன், விமான பைலட்டாகப் பணியாற்றியதால் அவருக்கும் கேப்டன் ரஞ்சன் என்ற பெயர் உண்டு. இவர்களெல்லாம் ‘ஒரிஜினல் கேப்டன்கள்’).

சசிகுமார் வீட்டில் சம்பவத்தன்று காலை எண்ணூரில் நடைபெறவிருந்த காங்கிரஸ் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் கலந்துகொள்வதற்காக புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் சசிகுமார். அப்போது பால் தயார் செய்து தரும்படி மனைவியிடம் கேட்க , அவரும் பம்ப் ஸ்டவ்வைப் பற்ற வைத்தார். அப்போது ஏற்பட்ட  தீ இவரது மனைவியின் சேலையில் பற்றிக்கொண்டது. அப்போது எழுந்த  கூக்குரலைக் கேட்டு மறு அறையில் நின்றிருந்த சசிகுமார் ஓடோடிச் சென்று விபத்தில் சிக்கிய தன் மனைவி சசிகலாவைக் காப்பாற்ற போராடினார். இவர்களது குழந்தைகளுக்கு அப்போது வயது பெண் குழந்தைக்கு ஆறு. இளையவர் விஜயசாரதிக்கு வயது  நான்கு. இருவரும் வெளியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். கணவனும் மனைவியும் தீவிபத்திற்குப் பின் ராயப்பேட்டை மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிட்சைக்காக சேர்க்கப்பட்டனர். மூன்று நாட்கள் தீவிர சிகிட்சை அளிக்கப்பட்ட பின்னரும் சிகிட்சை பலனின்றி முதலில் சசிகுமாரும்; அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பின் சசிகலாவும் ஒருவர் பின் ஒருவராக மரணத்தைத் தழுவினர்.

சசிகுமாரைக் காண்பதற்காக எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிகணேசன், ஜெமினி கணேசன், மேஜர் சுந்தரராஜன் ஆகியோரிடம் மருத்துவர்களிடம் காப்பாற்றுவதற்காக எவ்வளவோ பேசினர். பலத்த தீக்காயங்களுடன் மூன்று நாட்கள் போராடியபோது, வாழை இலையில் கிடத்தப்பட்டு, நடிகை கே.ஆர்.விஜயாவின் செலவிலும், ஏவி.எம். சரவணனின் ஏற்பாட்டின் பேரிலும்  ஒரே அறையில் ஆறு ஏர்-கூலர்கள் பொருத்தப்பட்டு சிகிச்சையளிக்கப்பட்டும் பலனின்றி 24-8-1974 அன்று அடுத்தடுத்து இருவரும் உயிரிழந்தனர். பெருந்தலைவர் காமராஜர் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தினார். இவர்களது இறுதிச் சடங்குகள் இராணுவ மரியாதையுடன் கண்ணம்மா பேட்டை இடுகாட்டில் நடத்தப்பட்டன.

அந்நேரம் சின்னஞ்சிறுவனாக இருந்த அவர்களின் ஒரே மகன் விஜயசாரதி-யும் அவரது அக்காவும் அப்போதைய நடிகர் சங்கத் தலைவராக இருந்த நடிகர் திலகம், செயலாளர் மேஜர், பொருளாளர் வி.கே.ஆர். ஆகியோரின் பராமரிப்பில் வளர்க்கப்பட்டார்கள்.  இவர்களது பாட்டி பெரும் சிரமங்களின் மத்தியிலேயே இவர்களை வளர்த்து ஆளாக்கினார்.

(விஜயசாரதி இப்போது தொலைக்காட்சித் துறையில் நடிகர் மற்றும் அறிவிப்பாளராக புகழ்பெற்று விளங்குகிறார்). இப்போதும் சசிகுமாரின் திரைப்படங்களோ அல்லது பாடல் காட்சிகளோ ஏதேனும் ஒரு தொலைக்காட்சியில் அன்றாடம் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

Today, when we hear the name Sasikumar, we’ll immediately think of Sasikumar of the film ‘Naadodigal’. But there was a Sasikumar of yesteryears, who had found a permanent place in the hearts of the cine-goers … some interesting titbits about the hero of yesterday …

Sasikumar was an army man before entering the celluloid world. He was born on 8-12-1944 to the couple Radhakrishnan – Savithri in Kumpakonam. Radhakrishnan had worked as a Hindi professor in Trichy National College. From his early years, Sasikumar displayed staunch loyalty and love to the nation, Tamil Nadu and fine arts. After completing B. Sc., he joined the army, served for ten years and rose to the rank of captain. He won medals for his gallantry during the war with China in the year 1962 and with Pakistan in 1965. After these wars, he resigned from the army and founded a drama troupe of his own and started acting in his own stage plays. Director A. P. Nagarajan, who happened to watch one of his plays, introduced him to cinema through his film ‘Thirumalai thenkumari’. Then followed ‘Arangetram’, ‘Punnakai’, ‘Aval’, ‘Malai naattu mangai’, ‘Vellikkizhamai viratham’, ‘Bharatha vilas’, ‘Kaasethaan katavulataa’, ‘Kalyaanamaam kalyaanam’, ‘Samarpanam’, ‘Pirayachitham’, ‘Suriyakaanthi’, ‘Thirutan’, ‘Rajapart Rangadurai’ etc. he was dear to all in the industry.

He used to visit his parents and relatives at Kumpakonam. My native place is also Kumpakonam and I wanted to meet Sasikumar there during one of his visits. I was studying in the 11th Std. (SSLC) and I met Sasikumar with the help of his relatives. He was happy when I reviewed his films. But when he noticed my school-books and notebooks, he understood that I came to see him during my class hours. He advised me very strongly that it was not correct to sacrifice classes for the sake of seeing film people or watching movies and that education should be the first priority. I met him again at the premises of Nadigar Sangam in Chennai. When I reminded him about the Kumpakonam incident, he repeated his advice in a warm tone. When I asked him for some details about his personal life and career, he asked me whether I had joined any cinema magazine. I told him that after finishing my studies, I intended joining the print media Excerpts from his talk:

“My given name is Vijaykumar. My father is a staunch follower of ‘Thanthai’ Periyar. Periyar named me ‘Vetriselvan’. When I was in the army, my name was ‘Vetriselvan’ only. I changed my name to Sasikumar when I entered cinema. I am a patriot and I am a member of the Congress Party. I’ll strive hard for the welfare of the party as well as for the nation till my end. I don’t expect anything in return. Cinema is the live-wire of my life. I’ll not leave cinema till my last breath.”

When I met his son Vijayasarathi recently, I recalled these words of his father with excitement. When I asked him whether he remembered the incident in which both his parents died of fire accident, he started crying and narrated the incident in between sobs. “My father was preparing to attend the Congress Party’s public meeting at Ennore. He wanted to take milk before leaving for the meeting. When my mother lit the pump stove to warm the milk for all of us, the stove exploded. My mother’s sari caught fire. My sister and I, who were playing outside the house rushed into the house on hearing the noise. I was just four and my sister was six at that time. When my father rushed to the kitchen and tried to put down the fire by hugging my mother tightly, the fire caught hold of him also. Both rushed to the bathroom and opened the shower to douse the fire.

Both were admitted to the hospital with the help of our neighbors. My father signaled to me and Nandini to tell that they would be back safely. They were admitted to the Royapettah Hospital. Leading actors including MGR, Sivaji Ganesan, Gemini Ganesan and Major Sunderrajan came and spoke to the doctors. K. R. Vijaya madam and AVM Saravanan both brought air-coolers and kept them in the room of my parents. Many helped by donating blood. Intense treatment was given for three days. My father requested everyone to sing ‘Janaganamana’ and chant ‘Vande matharam’ during his last hours. On 24-8-1974, both died, not responding to the treatment. My mother died two hours after my father died. The last rites were performed at Kannammapet with military honors. Kamaraj Aiyah paid his last homage. The entire film industry was present. Sivaji Ganesan raised the slogan “Jai Hind” with others accompanying him.

Our grandmother brought us up amid great difficulties. Almost daily, some channel or other will be telecasting one of my father’s films. Whenever I watch them, my eyes well up with tears of joy. “

Sasikumar’s attractive personality and distinct talent will always remain fresh in our hearts!

RANI ,PAKISTANIC ACTRESS BORN 1946 DECEMBER 8 - 1993 MAY 27

 RANI ,PAKISTANIC ACTRESS BORN 

1946 DECEMBER 8 - 1993 MAY 27

Rani (Punjabi, Urdu: رانی‎; 8 December 1946 – 27 May 1993) was a Pakistani film and television actress. She gained success in the late 1960s when she made a hit pair with famous actor and producer Waheed Murad. She remained one of the most successful actresses of the subcontinent and was also popular for her dance performances in films.^[1] Rani died of cancer on 27 May 1993.

Acting career[edit]

Rani acted in both Urdu and Punjabi films and was a film heroine in Pakistani films. In 1962 Anwar Kamal Pasha, a veteran film director of the 1950s and 1960s, gave Rani her first role in the film Mehboob (1962 film).^[2] For several years after Mehoob Rani appeared in supporting roles in films like Mouj Maila, Ek Tera Sahara and Safaid Khoon. Until 1965 she starred in other films, but when they flopped she was dubbed a jinxed actress.^{[citation needed]}

However, after the success of Hazar Dastan and Dever Bhabi, Rani became a leading actress. Some of her more notable films are Chann Makhna, Sajjan Pyara, Jind Jan, Duniya Matlib Di, Anjuman (1970 film), Tehzeeb (1971 film), Umrao Jaan Ada (1972), Naag Muni, Seeta Mariam Margaret, Ik Gunah Aur Sahi and Surrayya Bhopali. She also acted in two TV serials Khowahish and Faraib in the early 1990s.^[2][3]

Personal life[edit]

Rani was born on 8 December 1946 as Nasira in Mozang, Lahore to Malik Muhammed Shafi and Iqbal Begum in an Arain family.^[2] Her father was a driver for Mukhtar Begum, a singer and the wife of Agha Hashar Kashmiri, a well-known Urdu dramatist. Mukhtar Begum took over and raised Rani herself. After being raised by Mukhtar Begum, Rani moved in with her mother with whom she was reconciled with. After her initial success in the late 1960s, she married renowned director Hassan Tariq, of whom she had a daughter, Rabia. Due to conflicts, Hassan Tariq divorced Rani in the late 1970s. She then married film producer Mian Javed Qamar, who divorced her when it was discovered that Rani had cancer.^[2] During her treatment in London, she met famous cricketer Sarfaraz Nawaz. Soon they developed a good relationship with each other and got married. Rani helped Sarfraz in his election campaign in the late 1980s. But their relationship also did not last long and they parted.^[2] After getting divorced for the third time, Rani was struck by the grief of loneliness. Cancer also struck back and this time with much more intensity as Rani did not have much desire to live but to see her daughter get married.^[3]

Death[edit]

Graves of Rani and her mother

Rani died of cancer on 27 May 1993 at the age of 46 in Karachi, just a few days after her daughter Rabia's marriage. Shortly after Rani's death, her mother who was seriously ill and never knew of her daughter's death, also died. Rani's only sister also died three months later. Rani and her mother were buried side by side in Lahore in Muslim Town Cemetery.^[2][3]

Awards[edit]

Rani won a Nigar Award for the film Mera ghar meri jannat in 1968.^[3] She also won another Nigar Award for best actress for her role in the film Sona Chandi in 1983.^[3]

Rani: top class heroine of Pakistani cinema’s golden era — Part I

* Rani acted well in Pakistani film ‘Umrao Jan Ada’ despite that later Rekha’s originality as Umrao in Muzaffar Ahmad’s Indian version still haunts me

0

Shares

Amjad Parvez

OCTOBER 17, 2019

Untitled-design-2-2-copyMy memories of actress Rani date back to the time when she had a petite physique, soft dialogue delivery and facial beauty.

Initially dubbed as a failed star, Rani proved herself to be the ultimate superstar during the golden era of Pakistani cinema. She was a lady known for her expressive eyes, sensuous curves and superb dancing skills.

Rani acted well in Pakistani film ‘Umrao Jan Ada’ despite that later Rekha’s originality as Umrao in Muzaffar Ahmad’s Indian version still haunts me. Pakistani film was a 1972 film, released on December 29, directed by Hassan Tariq who was largely responsible for making Rani a successful heroine. Previously her films were not clicking at box office. The other cast comprised Shahid, Rangeela, Zammurad, Mumtaz, Nayyar Sultana, Allauddin, Talish, Nahid Siddiqui, Tammana, Nasira, Albela and Kemal Irani. Nisar Bazmi’s eight songs rocked; sung by Runa Laila except the climax song ‘Jo Bacha Tha Woh Lutane Kei Liye Aaei Hain’ by Nurjehan. Lyrics were penned by Saif uddin Saif. Of course the camera work was done by Nabi Ahmad. So, all experts in their respective fields gathered to make this film a success. Runa Laila’s songs filmed on Rani were ‘Aap Farmayen, Kya Khariden Gay’, ‘Hamaray Samnay Aa Kar Khuda Ki Shaan Baithay Hayn’ (with Rushdi), ‘Hathon Mein Kangna, Jhanjar Meray Paon Mein’, ‘Jhoomain, Kabhi Nachain, Kabhi Gaein Khushi Say’, ‘Katey Na Kattay Ray, Ratian, Sayyan Intezar Mein’, ‘Maney Na Bairi Balma, Mora Mann Tarpaye’ (with Irene Parveen), and ‘Na Janay Kis Liye Ham Par Qayyamat Dhai Jati Hay’. The film was based on Mirza Hadi Ruswa’s 1905 novel of the same name.

 

As per Wikipedia, the story of the film is that Umrao Jaan is born as Amiran to a modest family in Faizabad, India. After the criminal Dilawar Khan is released from jail he decides to get revenge as her father had earlier testified against him in court. Khan kidnaps Amiran and decides to sell her in Lucknow. She is imprisoned with another girl, Ram Dai, but the two are separated when Dilawar Khan takes her to Lucknow. There, she is sold for measly150 rupees to Khanum Jaan, the head tawaif of a kotha. She is renamed Umrao and begins to study classical music and dance. Together with the other apprentice tawaif and Gauhar Mirza, the mischievous illegitimate son of a local Nawab, she is taught to read and write in both Urdu and Persian. As Umrao grows up, she is surrounded by a culture of luxury, music and poetry. She eventually gains her first client, (earning her the suffix of jaan) but prefers the impoverished Gauhar Mirza,as her friend.

Umrao Jaan attracts the handsome and wealthy Nawab Sultan. The couple fall in love, but after a jealous customer tries to start a fight with Nawab Sultan, he shoots him and the jealous customer Zabardast Khan dies. He no longer comes to the kotha and Umrao Jaan must meet him secretly, by the help of Gauhar Mirza. As Umrao Jaan continues to see Nawab Sultan and also serve other clients, she supports Gauhar Mirza with her earnings. A new client, the mysterious Faiz Ali, showers Umrao Jaan with jewels and gold, but warns her not to tell anyone about his gifts. When he invites her to travel to Farrukhabad, Khanum Jaan refuses, so Umrao Jaan had to run away. On the way to Farrukhabad, they are attacked by soldiers and Umrao Jaan discovers that Faiz is a dacoit and all of his gifts have been stolen goods. Faiz Ali escapes with his brother Fazl Ali and she is imprisoned, but luckily one of the tawaif from Khanum Jaan’s kotha is in the service of the Raja whose soldiers arrested her, so Umrao Jaan is freed. As soon as she leaves the Raja’s court, Faiz Ali finds her and gets her to come with him. He is soon captured and Umrao Jaan, reluctant to return to Khanum Jaan, sets up as a tawaif in Kanpur. While she is performing in the house of a kindly Begum, armed bandits led by Fazl Ali try to rob the house, but leave when they see that Umrao Jaan is working there. Then Gauhar Mirza comes to Kanpur and she decides to return to the kotha.

Umrao Jaan performs at the court of Wajid Ali Shah until the Siege of Lucknow forces her to flee the city for Faizabad. There she finds her real mother, but is threatened by her brother who considers her a disgrace and believes she would be better off dead. Devastated, Umrao Jaan returns to Lucknow now that the mutiny is over. She meets the Begum from Kanpur again in Lucknow and discovers that she is actually Ram Dai. By a strange twist of fate Ram Dai was sold to the mother of Nawab Sultan and the two are now married. Another ghost of Umrao Jaan’s past is put to rest when Dilawar Khan is arrested and hung for robbery. With her earnings and the gold that Faiz Ali gave her, she is able to live comfortably and eventually retires from her life as a tawaif. She mostly sings her own poetry. Rani has portrayed this role admirably well.

 

Rani was born on December 08, 1946. Her name was Nasira Sarfraz. She belonged to Mozang Area, Lahoreand was born in an Arain family. Her father was driver for Mukhtar Begum, a renowned actress cum singer and elder sister of singer Farida Khanum. She wed of Agha Hashar Kashmiri, a well-known Urdu drama writer. Mukhtar Begum took over Rani to look after her for proper nurturing.

Before writing on Rani we must know the background of her mentor Mukhtar Begum. In my book ‘Melody Makers’ I have written, ‘She is known to have encouraged Nurjehan when she was a child to continue acting and singing. She not only trained her own younger sister Farida Khanum but also another Pakistani singer Naseem Begum. Mukhtar Begum was also the guardian of Pakistani actress Rani. Mukhtar Begum’s contributions to Indian Filmdom as an actress and a classical singer are evident from her work in the decade of 1930s. She started acting first on Stage. Her contributions in film industry from 1932 to 1940 can be seen from her acting in the films ‘Ali Baba Aur Chalees Chor’ (1932 – co-stars Jehan Ara Kajjan, Nawab and Patience Cooper), ‘Chatra Bakavli’ (1932 – co-stars Jehan Ara Kajjan, Master Nisar and patience Cooper), ‘Hathili Dulhan’ (1932 – co-stars Patience Cooper, Abbas, Lakshmi, Khurshid and Leela), ‘Indra Sabha’ (1932 – co-stars Master Nisar, Jehan Ara Kajjan and A. R. Kabili), ‘Hindustan’ (1932 – co-stars Narmada Shankar and Miss Rose), ‘Krishna Kant Ki Wasiyat’ (1932 – co-stars Jehan Ara Kajjan, Master Nisar and A. R. Kabili) and ‘Muflis Ashiq’ (1932 – co-stars Khurshid, Sheela, Withal Das Panjothia). All these films were directed by Madan. In 1932 director Abdur Rehman Kabuli made a movie ‘Sharvan Kumar’ with Mukhtar Begum with co-stars Abdur Rehman Kabuli, Afandi and Panna Rani. In 1933, Mukhtar Begum’s husband Agha Hashr Kashmiri directed two movies with her namely ‘Ankh Ka Nasha’ and ‘Chantamini’. The same year A. R. Kardar took Anwari Begum, Ali Athar, Mazhar Khan and Bachan with Mukhtar Begum to make a movie ‘Aurat Ka Pyar’. In 1933, Mukhtar Begum was part of the movie ‘Nala Darmayanti’ directed by Agha Hashr Kashmiri. Her co-stars were Krishen Chander Dey and Akhtari Muradabadi. She also worked in a movie ‘Ramayan’ again directed by her husband with co-stars Indubala, Prithvi Raj Kapoor and Leela. There was only one movie ‘Seeta’ of Mukhtar Begum directed by Sohrab Keerwala in 1934. Her co-stars were Dheeraj Bhattachaya, Prithvi Raj Kapoor and Gul Hameed. The same director came out with another movie ‘Dil Ki Pyas’ in1935. Her co-stars were Suraj Ram, Jehan Ara Kajjan, Kapoor and Master Gamma. Director Roshan Lal Shorey’s movie ‘Majnu’ was released in 1935 with Mukhtar and her co-stars Zahoor Shah and Hukam Singh. Then in 1936, Mukhtar Begum appeared with Bhai Desa, Haseena, Pran Shankar and Safdar in the movie ‘Prem Ki Aag’ directed by M. L. Kapoor. Mukhtar’s last movie was ‘Matwali Meera’ directed by Prafulla Roy with co-stars Sultana Bano, Ranjit Kumari, Kala and Fida Hussain. She also composed music for this movie ‘Prem Ki Aag’ in 1936. She died on February 25, 1982′.

The story of the film is that Umrao Jaan is born as Amiran to a modest family in Faizabad, India. After the criminal Dilawar Khan is released from jail he decides to get revenge as her father had earlier testified against him in court. Khan kidnaps Amiran and decides to sell her in Lucknow

After the creation of Pakistan, Mukhtar Begum got settled in Karachi and wanted Rani to follow her as a singer. Rani was not interested and also it was found that her voice was not suitable to bea singer. She was interested dancing and acting instead. Mukhtar Begum suggested her stage/film name as Rani. It also goes to the credit of Mukhtar Begum that she also had given Nurjehan her screen name from her original name Allah Wasai.

It was Mukhtar Begum who recommended nineteen year old Nasira to the seasoned film director, Anwar Kamal Pasha for a break in films. Pasha changed Nasira’s name to Rani.Rani bagged a minor role of a dancer in his film ‘Mehboob’ in 1961. It was thus, Rani Mukhtar’sdebut film. Later, she took off the word ‘Mukhtar’ from her name and was content with the name Rani. From 1961 to 1964, Rani worked in many movies. With the exception of a few films, the rest were failures. During those days, there were rumors circulating about Rani that she was an average actress and was unlucky as well. Finally breakthrough came and the film ‘Saaz Aur Aawaaz’ was Rani’s first film in which she appeared as the lead lady opposite Waheed Murad. The movie was a success. It was directed by Usman Qasim, released on April 30, 1965. Habib also acted in this film. The masterpieces began to flow in the next two decades.

Expert film director, Hassan Tariq, was determined to take a chance with Rani, despite her past failures. He worked zealously with Rani and the rest of the film crew and came out with a mega hit movie, ‘Dewar Bhabi’, on May 5, 1967, starring Rani, Waheed Murad, Santosh Kumar and Sabiha Khanum.This film’sstatus was Golden jubilee. Following the release of ‘Dewar Bhabi’, Rani became the ‘super- star’, that was always there, but unknown to most others. Her films were ‘Ik Tera Sahara’ in 1963, ‘Choti Behen’ in 1964, ‘Nache Nagin Baaje Been’ and ‘Akhri Station’ in 1965, ‘Khalifa’, “Insaan’ and ‘Goonga’ in 1966, ‘Nadira’, ‘Berehem’ and ‘Sitamgar’ in 1966. None of these films were lucky for Rani. Movies ‘Dara’, ‘Commander’, ‘Zalim’ and ‘Chan Makhna’ came in 1968. All I remember is a very popular song ‘Jan-e-Mun Itna Bata Do’ sung by Runa Laila and composed by Master Abdullah for the film ‘Commander’.He bagged the best music director Nigar Award for this Muzaffar Adeeb, Sabiha, Santosh, Rani-starrer film. 1963 film ‘Ik Tera Sahara’ was Darpan and Shamim Ara starrer film with the famous songs ‘Aei Dil Kisi Ki Yaad Main’ by Nasim Bagum and Salim Raza rendered separately composed by Master Inayat Hussain.Another popular song was ‘Ghanghor Ghata Lehrai Hei’ by Naseem Begum. It was a silver jubilee film. Rani was in support role.

This black & white golden jubilee film was directed by Kifayat Hussain Bhatti popularly known as actor Kaifi who was the younger brother of Inayat Hussain Bhatti. The latter was in the male lead in this film. Story was written by Sheikh Iqbal, basically a Radio voice and was husband of character actress Rekha. Rani’s name appeared after the names of Asad Bukhari, Firdaus, Sultan Rahi, Salma Mumtaz and Rangeela in the titles. The names of Habib, Saloni, Munawar Zarif, Sudhir and Sawan followed after her name. This film is known by the song ‘Chan Mere Makhana Kei Hans Kei Ik Pal Aider Takna’ rendered by Inayat Hussain Bhatti. The female sad version was sung by Mala filmed on Rani. Baba G. A. Chishti composed the lyrics of Hazeen Qadri. This song was popularized by Shazia Manzoor many years thereafter. As per Wikipedia and Bhattis’s son actor Waseem Abbas who was the producer of this film also, Bhatti’s second film as a producer was ‘Moonh Zor’ (1965). Unfortunately it was a flop. His third film ‘Chann Makhna’ (1968) in which he played the lead role proved to be a block buster at the box office and received the Nigar Award as the best picture of 1968. This was followed by a string of hit movies. The films transformed Bhatti into a superstar actor of the Punjabi movies.

Rani’s movies in 1969-1970 were ‘Kangan’, Ghabru Put Punjab Da’, ‘Kochwan’, ‘Akhri Chattan’, ‘Chan Sajna’, ‘Taxi Driver’, ‘Rub Di Shan’ and ‘Anjuman’.

According to Wikipedia, the film is a tragedy based on a tawaif (courtesan) ‘Anjuman’ played by Rani,who flirts with the emotions of a wealthy Nawab Wahahat Ali (Santosh Kumar) and later falls in love with his younger brother Nawab Asif Ali played by Waheed Murad. (This film was a produced in the heydays of Waheed Murad and was a big breakthrough for Rani). In order to save his elder brother’s marriage, Asif decides to frequently visit Anjuman’s “kotha” in an “exchange” demanded by Anjuman, although Asif being in love with another girl Nudrat (played by Deeba).Noorulain Zartaj (Sabiha Khanum),wife of Nawab Wajahat Ali, eventually implores Anjuman to forsake her own love so that Asif can live happily. At the end, Anjuman has to face a fate worse than death, where she is invited to sing at the wedding of her lover. Lovelorn and disappointed Anjuman offers a woeful song, as she has swallowed poison, and dies at the feet of her lover.

Despite that this film was released during the turmoil of 1971 War it did roaring business. Director by Hassan Tariq, songs by Runa Laila, music by Nisar Bazmi and excellent dancing and acting by Raniwere the factors behind the success of this film. The climax song ‘Izhar Bhi Mushkil Hei’ rendered by Nurjehan and danced by Rani and on Runa Laila’s songs ‘Aap Dil Ki Anjuman Main’ and ‘Dil Dharke Main Tum Sei’ are excellent. Ahmad Rushdi’s song ‘Bhabi O Meri Bhabi’ is even remembered today. Released on July 31, 1970, it ran for 81 weeks in Karachi getting status of Platinum Jubilee.

Rani knew the art of filming a song especially a dance sequence filmed on the backdrop of a tuwaif (courtesan). All one need to do is watch her dance on the songs ‘Izhar Bhi Mushkil Hei’ from ‘Anjuman’ in which she dances in front of Waheed Murad after taking poison; a sacrifice to save his marriage with Deeba with her famous dialogue ‘Uff Allah Hum Tau Kutch Keh Bhi Nahi Sakte’. The second example is that if filming of the song ‘Jo Bacha Tha Woh Lutane Kei Liye Aaye Hain’ from ‘Umrao Jan Ada’. Her expressions of physical and mental turmoil are visible on her facial expressions and in her dancing movements when Rangeela brings her baby in front of her. Shahid and father Talish remain stern faced. She dances on anklet beads with her feet full of blood.

This film is another milestone in Rani’s career starring Shahid, Rangeela, Aslam Parvez and Lehri with Rani. It was released on November 20, 1971. It was again a producer/director Hassan Tariq’s venture with lyrics by Saifuddin Saif and Masroor Anwar. This film’s song ‘Laga Hei Misr Ka Bazaar’ in the voices of Mehdi Hassan and Nurjehan separately is a great hit. Nisar Bazmi gave music with rich orchestra which was again instrumental in this movie’s success with Rani’s acting. It has been reported that the producers of this film were asked to change a reference to Egypt because it might prove detrimental to diplomatic relations with that country. While the line Laga Hai Misr Ka Bazaar Daikho changed to Laga Hai Husn Ka Bazaar Daikho in the movie soundtrack, audio- recordings of the film song had already sold in good numbers. It is filmed on Rani but this time she does not dance, Aaliya does so with Aslam Parvez in a Club sequence.

The writer is the recipient of the prestigious Pride of Performance award. He can be reached at doc_amjad@hotmail.com

SASIKUMAR UNFORGETTABLE ACTOR 1944 DECEMBER 8 - 1974 AUGUST 24

 

SASIKUMAR UNFORGETTABLE ACTOR  

1944 DECEMBER 8 - 1974 AUGUST 24

*தென்னிந்திய திரையுலகில்*

*மறக்க முடியாத நடிகர்*

**சசிகுமார்!**

நினைவு நாள் கட்டுரை.

*(கரிகாலன்)*

தென்னிந்திய திரையுலகில் மறக்க இயலாத ஒரு சிறந்த

நடிகராக விளங்கியவர் *'சசிகுமார்'* ஆவார். இவரை 1970ஆம் ஆண்டு

*’திருமலை-தென்குமரி’* படத்தில் இயக்குநர் ஏ.பி.நாகராஜன் அறிமுகப்படுத்தினார்.

தொடர்ந்து *’பணத்துக்காக’*, *’அவள்’*, *’ரோஷக்காரி’*, *’வெள்ளிக்கிழமை விரதம்’*, *’திருடி’*, *’தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை’*, *’தெய்வாம்சம்’*, *’ராஜபார்ட் ரங்கதுரை’*, *’சமர்ப்பணம்’*, *’மனிதனும் தெய்வமாகலாம்’*, *’காசேதான் கடவுளடா’*, *’வீட்டுக்கு ஒரு பிள்ளை’*, *'டைகர் தாத்தாச்சாரி'*, *'பிராயச்சித்தம்'* போன்ற பலப் படங்களில் அவர் நடித்தார்.

சசிகுமார் *1944 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் திங்கள் 8* ஆம் நாள் கும்பகோணத்தில்

பிறந்தார். அவர் இவ்வுலகில் வாழ்ந்தது மொத்தம் முப்பது ஆண்டுகள் மட்டுமே. சசிகுமார், இந்திய விமானப் படையில் பணியாற்றியவராதலால்

*"கேப்டன் சசிகுமார்"* என்ற சிறப்புப் பெயருடனும் விளங்கினார். இவரதுப்

பெற்றோர் பெயர் *ராதாகிருஷ்ணன் – சாவித்திரி* தம்பதியர். இவருக்கு குடும்பத்தினரால்

சூட்டப்பட்ட பெயர் *விஜய்குமார்* என்பதாகும். இவரது தந்தை, பெரியாரின்

தீவிர ஆதரவாளராக இருந்தவர்.

ஆதலால் *வெற்றி செல்வன்* என்றப் பெயரும் இவருக்கு இடப்பட்டது. இந்திய இராணுவத்தில் பணியாற்றிய போதும் இவரது பெயர் வெற்றி

செல்வன் என்பதாகத்தான் பதிவாகியிருந்தது. திரைப்படங்களில் நடிக்கத்

தொடங்கிய போது, மாற்றி வைக்கப்பட்ட பெயர்தான் சசிகுமார்.

( இதே போல *‘நீலமலைத்திருடன்’* படத்தில் நடித்த ரஞ்சன், விமான பைலட்டாகப் பணியாற்றியதால், அவருக்கும் கேப்டன் ரஞ்சன் என்றப் பெயர் உண்டு. இவ்விருவரும்ம் *‘ஒரிஜினல் கேப்டன்கள்’* ஆவர் ).

திரைப்படத் துறையில் மும்முரமாக இருந்த காலக் கட்டத்தில், 1974 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு திங்கள் 21ஆம் நாள், சசிகுமார் எண்ணூரில்

நடைபெறவிருந்த காங்கிரஸ் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் கலந்து

கொள்வதற்காக புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்போது பால் தயார்

செய்து தரும்படி மனைவி சசிகலாவிடம் கேட்க , அவரும் அடுப்பைப் பற்ற

வைத்துள்ளார். அப்போது திடீரென்று ஏற்பட்ட தீ, அவரது மனைவியின் சேலையில்

பற்றிக் கொண்டது.

அப்போது எழுந்த கூக்குரலைக் கேட்டு மறு அறையில் நின்றிருந்த

சசிகுமார், ஓடோடிச் சென்று விபத்தில் சிக்கிய தன் மனைவி சசிகலாவைக்

காப்பாற்றப் போராடினார். இவர்களது குழந்தைகளான மூத்த பெண் பிள்ளை

நந்தினிக்கு அப்போது வயது ஆறு. இளையவர் விஜயசாரதிக்கு வயது

நான்கு. இருவரும் வெளியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். கணவனும் மனைவியும் தீவிபத்தில் சிக்கி பின் ராயப்பேட்டை மருத்துவமனையில்

தீவிர சிகிச்சைக்காக சேர்க்கப்பட்டனர்.

மூன்று நாட்கள் தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டப் பின்னரும், சிகிச்சை

பலனின்றி முதலில் சசிகுமாரும்; அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பின்னர்

சசிகலாவும், ஒருவர் பின் ஒருவராக மரணத்தைத் தழுவினர்.

சசிகுமாரைக் காண்பதற்காக எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிகணேசன், ஜெமினி கணேசன், மேஜர் சுந்தரராஜன் ஆகியோர் மருத்துவர்களிடம் அவரைக் காப்பாற்றக் கோரி எவ்வளவோ முயன்றனர். பலத்த தீக்காயங்களுடன்

மூன்று நாட்கள் போராடியபோது, வாழை இலையில் கிடத்தப்பட்டு, நடிகை கே.ஆர்.விஜயாவின் செலவிலும், ஏவி.எம். சரவணனின் ஏற்பாட்டின்

பேரிலும், ஒரே அறையில் ஆறு ஏர்-கூலர்கள் பொருத்தப்பட்டு

சிகிச்சையளிக்கப்பட்டும் பலனின்றி, *'24-8-1974'* அன்று அடுத்தடுத்து இருவரும் உயிரிழந்தனர்.

பெருந்தலைவர் காமராஜர் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தினார். இவர்களது

இறுதிச் சடங்குகள் இராணுவ மரியாதையுடன் கண்ணம்மா பேட்டை

இடுகாட்டில் நடத்தப்பட்டன. அந்நேரம் சின்னஞ் சிறுவனாக இருந்த

அவர்களின் ஒரே மகன் விஜயசாரதி-யும் அவரது அக்கா நந்தினியும்,

அப்போதைய நடிகர் சங்கத் தலைவராக இருந்த நடிகர் திலகம், செயலாளர்

மேஜர், பொருளாளர் வி.கே.ஆர். ஆகியோரின் பராமரிப்பில் வளர்க்கப்பட்டார்கள்.

இவர்களது பாட்டி

பெரும் சிரமங்களின் மத்தியிலேயே, இவர்களை

வளர்த்து ஆளாக்கினார். (விஜயசாரதி இப்போது தொலைக்காட்சித் துறையில், பல அலைவரிசைகளில்

நடிகர் மற்றும் அறிவிப்பாளராக புகழ்பெற்று விளங்குகிறார்). இப்போதும்

சசிகுமாரின் திரைப்படங்களோ அல்லது பாடல் காட்சிகளோ ஏதேனும் ஒரு

தொலைக்காட்சியில் அன்றாடம் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டேயிருப்பதை

நாம் காணலாம்.

**நிறைவு!**

SASIKUMAR , TAMIL ACTOR /SOLDIER OF INDIAN ARMY BORN 1944 DECEMBER 8

SASIKUMAR , TAMIL ACTOR /SOLDIER OF 

INDIAN ARMY BORN 1944 DECEMBER 8

சசிகுமார் – தென்னிந்திய திரையுலகில் மறக்க இயலாத ஒரு சிறந்த நடிகர். இவரை திருமலை-தென்குமரி படத்தில் ஏ.பி.நாகராஜன் அறிமுகப்படுத்தினார். தொடர்ந்து பணத்துக்காக, அவள், ரோஷக்காரி, வெள்ளிக்கிழமை விரதம், திருடி, தாய்க்கு ஒரு பிள்ளை, தெய்வாம்சம், ராஜபார்ட் ரங்கதுரை, சமர்ப்பணம், மனிதனும் தெய்வமாகலாம், காசேதான் கடவுளடா, வீட்டுக்கு ஒரு பிள்ளை போன்ற பல படங்களில் நடித்தவர். 8.12.1944- இல் கும்பகோணத்தில் பிறந்த இவர் இவ்வுலகில் வாழ்ந்தது மொத்தம் முப்பது ஆண்டுகள் மட்டுமே.சசிகுமார், இந்திய விமானப்படையில் பணியாற்றியவராதலால் கேப்டன் சசிகுமார் என்ற பெயரும் உண்டு. இவரது பெற்றோர் பெயர் ராதாகிருஷ்ணன் – சாவித்திரி. இவருக்கு குடும்பத்தினரால் சூட்டப்பட்ட பெயர் விஜய்குமார். இவரது தந்தை பெரியாரின் தீவிர ஆதரவாளர் ஆதலால் வெற்றி செல்வன் என்ற பெயரும் இடப்பட்டது. இந்திய ராணுவத்தில் பணியாற்றிய போதும் இவரது பெயர் வெற்றி செல்வன் மட்டுமே. திரைப்படங்களில் நடிக்கத் தொடங்கிய போது மாற்றி வைக்கப்பட்ட பெயர்தான் சசிகுமார். (இதே போல ‘நீலமலைத்திருடன்’ படத்தில் நடித்த ரஞ்சன், விமான பைலட்டாகப் பணியாற்றியதால் அவருக்கும் கேப்டன் ரஞ்சன் என்ற பெயர் உண்டு. இவர்களெல்லாம் ‘ஒரிஜினல் கேப்டன்கள்’).

சசிகுமார் வீட்டில் சம்பவத்தன்று காலை எண்ணூரில் நடைபெறவிருந்த காங்கிரஸ் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் கலந்துகொள்வதற்காக புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் சசிகுமார். அப்போது பால் தயார் செய்து தரும்படி மனைவியிடம் கேட்க , அவரும் பம்ப் ஸ்டவ்வைப் பற்ற வைத்தார். அப்போது ஏற்பட்ட  தீ இவரது மனைவியின் சேலையில் பற்றிக்கொண்டது. அப்போது எழுந்த  கூக்குரலைக் கேட்டு மறு அறையில் நின்றிருந்த சசிகுமார் ஓடோடிச் சென்று விபத்தில் சிக்கிய தன் மனைவி சசிகலாவைக் காப்பாற்ற போராடினார். இவர்களது குழந்தைகளுக்கு அப்போது வயது பெண் குழந்தைக்கு ஆறு. இளையவர் விஜயசாரதிக்கு வயது  நான்கு. இருவரும் வெளியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். கணவனும் மனைவியும் தீவிபத்திற்குப் பின் ராயப்பேட்டை மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிட்சைக்காக சேர்க்கப்பட்டனர். மூன்று நாட்கள் தீவிர சிகிட்சை அளிக்கப்பட்ட பின்னரும் சிகிட்சை பலனின்றி முதலில் சசிகுமாரும்; அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பின் சசிகலாவும் ஒருவர் பின் ஒருவராக மரணத்தைத் தழுவினர்.

சசிகுமாரைக் காண்பதற்காக எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிகணேசன், ஜெமினி கணேசன், மேஜர் சுந்தரராஜன் ஆகியோரிடம் மருத்துவர்களிடம் காப்பாற்றுவதற்காக எவ்வளவோ பேசினர். பலத்த தீக்காயங்களுடன் மூன்று நாட்கள் போராடியபோது, வாழை இலையில் கிடத்தப்பட்டு, நடிகை கே.ஆர்.விஜயாவின் செலவிலும், ஏவி.எம். சரவணனின் ஏற்பாட்டின் பேரிலும்  ஒரே அறையில் ஆறு ஏர்-கூலர்கள் பொருத்தப்பட்டு சிகிச்சையளிக்கப்பட்டும் பலனின்றி 24-8-1974 அன்று அடுத்தடுத்து இருவரும் உயிரிழந்தனர். பெருந்தலைவர் காமராஜர் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தினார். இவர்களது இறுதிச் சடங்குகள் இராணுவ மரியாதையுடன் கண்ணம்மா பேட்டை இடுகாட்டில் நடத்தப்பட்டன.

அந்நேரம் சின்னஞ்சிறுவனாக இருந்த அவர்களின் ஒரே மகன் விஜயசாரதி-யும் அவரது அக்காவும் அப்போதைய நடிகர் சங்கத் தலைவராக இருந்த நடிகர் திலகம், செயலாளர் மேஜர், பொருளாளர் வி.கே.ஆர். ஆகியோரின் பராமரிப்பில் வளர்க்கப்பட்டார்கள்.  இவர்களது பாட்டி பெரும் சிரமங்களின் மத்தியிலேயே இவர்களை வளர்த்து ஆளாக்கினார்.Potpourri of titbits about cinema - Sasikumar

Sasikumar, Potpourri of titbits about Tamil cinema, kalyanamalai tamil weekly magazine
Today, when we hear the name Sasikumar, we’ll immediately think of Sasikumar of the film ‘Naadodigal’. But there was a Sasikumar of yesteryears, who had found a permanent place in the hearts of the cine-goers … some interesting titbits about the hero of yesterday …

Sasikumar was an army man before entering the celluloid world. He was born on 8-12-1944 to the couple Radhakrishnan – Savithri in Kumpakonam. Radhakrishnan had worked as a Hindi professor in Trichy National College. From his early years, Sasikumar displayed staunch loyalty and love to the nation, Tamil Nadu and fine arts. After completing B. Sc., he joined the army, served for ten years and rose to the rank of captain. He won medals for his gallantry during the war with China in the year 1962 and with Pakistan in 1965. After these wars, he resigned from the army and founded a drama troupe of his own and started acting in his own stage plays. Director A. P. Nagarajan, who happened to watch one of his plays, introduced him to cinema through his film ‘Thirumalai thenkumari’. Then followed ‘Arangetram’, ‘Punnakai’, ‘Aval’, ‘Malai naattu mangai’, ‘Vellikkizhamai viratham’, ‘Bharatha vilas’, ‘Kaasethaan katavulataa’, ‘Kalyaanamaam kalyaanam’, ‘Samarpanam’, ‘Pirayachitham’, ‘Suriyakaanthi’, ‘Thirutan’, ‘Rajapart Rangadurai’ etc. he was dear to all in the industry.

He used to visit his parents and relatives at Kumpakonam. My native place is also Kumpakonam and I wanted to meet Sasikumar there during one of his visits. I was studying in the 11th Std. (SSLC) and I met Sasikumar with the help of his relatives. He was happy when I reviewed his films. But when he noticed my school-books and notebooks, he understood that I came to see him during my class hours. He advised me very strongly that it was not correct to sacrifice classes for the sake of seeing film people or watching movies and that education should be the first priority. I met him again at the premises of Nadigar Sangam in Chennai. When I reminded him about the Kumpakonam incident, he repeated his advice in a warm tone. When I asked him for some details about his personal life and career, he asked me whether I had joined any cinema magazine. I told him that after finishing my studies, I intended joining the print media.Excerpts from his talk:

“My given name is Vijaykumar. My father is a staunch follower of ‘Thanthai’ Periyar. Periyar named me ‘Vetriselvan’. When I was in the army, my name was ‘Vetriselvan’ only. I changed my name to Sasikumar when I entered cinema. I am a patriot and I am a member of the Congress Party. I’ll strive hard for the welfare of the party as well as for the nation till my end. I don’t expect anything in return. Cinema is the live-wire of my life. I’ll not leave cinema till my last breath.”

When I met his son Vijayasarathi recently, I recalled these words of his father with excitement. When I asked him whether he remembered the incident in which both his parents died of fire accident, he started crying and narrated the incident in between sobs. “My father was preparing to attend the Congress Party’s public meeting at Ennore. He wanted to take milk before leaving for the meeting. When my mother lit the pump stove to warm the milk for all of us, the stove exploded. My mother’s sari caught fire. My sister and I, who were playing outside the house rushed into the house on hearing the noise. I was just four and my sister was six at that time. When my father rushed to the kitchen and tried to put down the fire by hugging my mother tightly, the fire caught hold of him also. Both rushed to the bathroom and opened the shower to douse the fire.
KM Matrimony
Both were admitted to the hospital with the help of our neighbors. My father signaled to me and Nandini to tell that they would be back safely. They were admitted to the Royapettah Hospital. Leading actors including MGR, Sivaji Ganesan, Gemini Ganesan and Major Sunderrajan came and spoke to the doctors. K. R. Vijaya madam and AVM Saravanan both brought air-coolers and kept them in the room of my parents. Many helped by donating blood. Intense treatment was given for three days. My father requested everyone to sing ‘Janaganamana’ and chant ‘Vande matharam’ during his last hours. On 24-8-1974, both died, not responding to the treatment. My mother died two hours after my father died. The last rites were performed at Kannammapet with military honors. Kamaraj Aiyah paid his last homage. The entire film industry was present. Sivaji Ganesan raised the slogan “Jai Hind” with others accompanying him.
Our grandmother brought us up amid great difficulties. Almost daily, some channel or other will be telecasting one of my father’s films. Whenever I watch them, my eyes well up with tears of joy. “

Sasikumar’s attractive personality and distinct talent will always remain fresh in our hearts!

NIRUBAMA VAIDYANATHAN , TENNIS WARRIOR BORN 1976 DECEMBER 8

NIRUBAMA VAIDYANATHAN ,

TENNIS WARRIOR BORN 1976 DECEMBER 8

நிருபமா வைத்தியநாதன் (நிருபமா சஞ்சீவ், பிறப்பு. டிசம்பர் 8, 1976, கோயம்புத்தூர், இந்தியா) கோவையைச் சேர்ந்த ஒரு டென்னிஸ் வீராங்கனை ஆவார். 1995 தென்னாசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் டென்னிஸ் போட்டிகளில் குழுப்போட்டி, ஒற்றையர் போட்டி, இரட்டையர் போட்டி, கலப்பு இரட்டையர் போட்டி ஆகிய நான்கிலும் தங்கப் பதக்கம் பெற்றார்.

Nirupama Sanjeev (née: Vaidyanathan; born 8 December 1976) is a retired Indian professional tennis player, and the former Indian No. 1. In the 1998 Australian Open, she became the first Indian woman in the modern era to feature and win a round at a main draw Grand Slam, beating Italy's Gloria Pizzichini. She has also won the Bronze Medal at the 1998 Bangkok Asian Games in Mixed Doubles, partnering Mahesh Bhupathi. Sanjeev was the first Indian female to enter the top 200 world singles rankings
Early life and tennis career

Nirupama was born in the Southern Indian town of Coimbatore. She started playing tennis at the age of 5 and was influenced very much by her brother. Her father K.S. Vaidyanathan was a cricketer who had played for Tamil Nadu in Ranji Cricket tournament coached her at the start of her career. Her first tennis tournament foray was the National Under 12 tournament, where she reached the semi-final and went on to win her 1st National title in Under 14 age group at the age of 13. One year later in 1991, she won the National Women's title at age 14. She won the National Women's title in 1992–1996.

In 1996, she moved to Luxembourg and she turned professional at the age of 18. Nirupama shifted her base to Sarasota, Florida in 1997 where she trained with David O Meara who was the former coach of Leander Paes for two years. In 1998 Australian Open, she became the first Indian woman in the modern era to feature and win a round at a main draw Grand Slam, beating Italy's Gloria Pizzichini. She has also won the Bronze Medal at the 1998 Bangkok Asian Games in Mixed Doubles, partnering Mahesh Bhupathi.

She retired during the later 2000s. She made a comeback in 2010 when she represented India to play in the Commonwealth Games 2010 and in Asian games in Guangzhou as a 33-year-old.

Post Retirement
For the past five years, Nirupama has been on the expert commentary team along with Indian tennis legend Vijay Amritraj for ESPN-STAR sports. Nirupama also runs a tennis coaching camp in the Bay Area, California. She is launched her autobiography "The Moonballer" in October 2013.[1][2][3][4][5][6]

Personal life
On 23 May 2002, she married Sanjeev Balakrishnan, a software engineer from Bay Area, California; the brother of the Indian sprinter Rajeev Balakrishnan.