Showing posts with label SECOND. Show all posts
Showing posts with label SECOND. Show all posts

Thursday, 31 July 2025

SECOND MARATHA WAR 1803-05





SECOND MARATHA WAR  1803-05



After the fall of Mysore in 1799–1800, the Marathas were the only major power left outside British control in India. The Marathas were the largest and most dominant power in the subcontinent. The Maratha Empire at that time consisted of a confederacy of five major chiefs: the Peshwa (Prime Minister) at the capital city of Poona, the Gaekwad chief of Baroda, the Scindia chief of Gwalior, the Holkar chief of Indore, and the Bhonsale chief of Nagpur. The Maratha chiefs were engaged in internal quarrels among themselves. Lord Mornington, the Governor-General of British India had repeatedly offered a subsidiary treaty to the Peshwa and Scindia, but Nana Fadnavis refused strongly.

In October 1802, the combined armies of Peshwa Baji Rao II and Scindia were defeated by Yashwantrao Holkar, ruler of Indore, at the Battle of Poona. Baji Rao fled to British protection, and in December the same year concluded the Treaty of Bassein with the British East India Company, ceding territory for the maintenance of a subsidiary force and agreeing to treaty with no other power. The treaty would become the "death knell of the Maratha Empire."[2
 The British had available over 53,000 men to help accomplish their goals.[2]:66–67

In September 1803, Scindia forces lost to Lord Gerard Lake at Delhi and to Arthur Wellesley at Assaye. On 18 October, British forces took the pettah of Asirgarh Fort with a loss of two killed and five wounded. The fort's garrison subsequently surrendered on the 21st after the attackers had erected a battery.[citation needed] British artillery pounded ancient ruins used by Scindia forces as forward operating bases, eroding their control. In November, Lake defeated another Scindia force at Laswari, followed by Wellesley's victory over Bhonsale forces at Argaon (now Adgaon) on 29 November 1803.[3] The Holkar rulers of Indore belatedly joined the fray and compelled the British to make peace. Maharata army was totally wiped

Conclusion

On December 17, 1803, Raghoji II Bhonsale of Nagpur signed the Treaty of Deogaon.[2]:73 in Odisha with the British after the Battle of Argaon and gave up the province of Cuttack (which included Mughalbandi/the coastal part of Odisha, Garjat/the princely states of Odisha, Balasore Port, parts of Midnapore district of West Bengal).

On 30 December 1803, the Daulat Scindia signed the Treaty of Surji-Anjangaon with the British[2]:73 after the Battle of Assaye and Battle of Laswari and ceded to the British Rohtak, Gurgaon, Ganges-Jumna Doab, the Delhi-Agra region, parts of Bundelkhand, Broach, some districts of Gujarat and the fort of Ahmmadnagar.

The British started hostilities against Yashwantrao Holkar on 6 April 1804. The Treaty of Rajghat, signed on 24 December 1805, forced Holkar to give up Tonk, Rampura, and Bundi.[2]:9



FOURTH MARATHA WAR  1817-19



The Maratha Empire had partly declined due to the Second Anglo-Maratha War .[21] Efforts to modernize the armies were half-hearted and undisciplined: newer techniques were not absorbed by the soldiers while the older methods and experience was outdated and obsolete.[21] The Maratha Empire lacked an efficient spy system, and had weak diplomacy compared to the British. Maratha artillery was outdated, and weapons were imported. Foreign officers were responsible for the handling of the imported guns; the Marathas never used their own men in considerable numbers for the purpose. Although Maratha infantry was praised by the likes of Wellington, they were poorly led by their generals and heavily relied on mercenaries (known as Pindaris).The confederate like structure that evolved within the empire created a lack of unity needed for the wars.[21]


Mountstuart Elphinstone

At the time of the war, the power of the British East India Company was on the rise, whereas the Maratha Empire was on the decline. The British had been victorious in the previous Anglo-Maratha war and the Marathas were at their mercy. The Peshwa of the Maratha Empire at this time was Baji Rao II. Several Maratha leaders who had formerly sided with the Peshwa were now under British control or protection. The British had an arrangement with the Gaekwad dynasty of the Maratha province of Baroda to prevent the Peshwa from collecting revenue in that province. Gaekwad sent an envoy to the Peshwa in Pune to negotiate a dispute regarding revenue collection. The envoy, Gangadhar Shastri, was under British protection. He was murdered, and the Peshwa's minister Trimbak Dengle was suspected of the crime.

The British seized the opportunity to force Baji Rao into a treaty.[22] The treaty (The Treaty of Pune) was signed on 13 June 1817. Key terms imposed on the Peshwa included the admission of Dengle's guilt, renouncing claims on Gaekwad, and surrender of significant swaths of territory to the British





British planning
To lead an army against the Pindaris in the hope of engaging them in a regular battle was not possible. To effectively crush the Pindaris, they would have to be surrounded so that they could have no means of escape.[42] Francis Rawdon-Hastings obtained authority from the British government to take action against the Pindaris[41] while performing diplomacy with the principal Maratha leaders to act in concert with him. The Pindaris continued to have the sympathy of almost all the Maratha leaders. In 1817 Rawdon-Hastings collected the strongest British army which had yet been seen in India, numbering roughly 120,000 men. The army was assembled from two smaller armies, the Grand Army or Bengal army in the north under his personal command, and the Army of the Deccan under General Hislop in the south.[43] The British plan was to normalize relations with the Shinde, Holkar, and Amir Khan. 
 The three were known to be well disposed towards the Pindaris and harboured them in their territories. Shinde was secretly planning with the Peshwa and the Nepal Ministry to form a coalition against the British. His correspondence with Nepal was intercepted and presented to him in Durbar.[44] He was forced to enter into a treaty by which he pledged to assist the British against the Pindaris and to prevent any new gangs being formed in his territory. Diplomacy, pressure, and the treaty of Gwalior kept Shinde out of the war. Amir Khan disbanded his army on condition of being guaranteed the possession of the principality of Tonk in Rajputana. He sold his guns to the British and agreed to prevent predatory gangs from operating from his territory.[44] The army for the war was composed of two armies, the Grand Army or the Bengal Army with a strength of 40,000 troops and the Army of the Deccan with a strength of 70,400. The Grand Army was divided into three divisions and a reserve. The left division was led by Major General Marshall and the central division was under Francis Rawdon-Hastings








Pindaris

After the second Anglo-Maratha war, Shinde and Holkar had lost many of their territories to the British. They encouraged the Pindaris to raid the British territories.[39] The Pindaris, who were mostly cavalry, came to be known as the Shindeshahi and the Holkarshahi after the patronage they received from the respective defeated Maratha leaders.[32] The Pindari leaders were Setu, Karim Khan, Dost Mohammad, Tulsi, Imam Baksh, Sahib Khan, Kadir Baksh, Nathu, and Bapu. Of these, Setu, Karim Khan, and Dost Mohammad belonged to Shindeshahi and the rest to Holkarshahi.[40] The total strength of the Pindaris in 1814 was estimated at 33,000.[3 The Pindaris frequently raided villages in Central India. The result of the Pindari raids was that Central India was being rapidly reduced to the condition of a desert because the peasants were unable to support themselves on the land. They had no option but to join the robber bands or starve.[41] In 1815, 25,000 Pindaris entered the Madras Presidency and destroyed over 300 villages on the Coromandel coast. Another band swept the Nizam's kingdom while a third entered Malabar. Other Pindari raids on British territory followed in 1816 and 1817. Francis Rawdon-Hastings saw that there could not be peace or security in India until the predatory Pindaris were extinguished.[42]

Attack on the Pindaris

The attack on the Pindaris was carried out as planned. The Pindaris were attacked, and their homes were surrounded and destroyed.
General Hislop from the Madras Residency attacked the Pindaris from the south and drove them beyond the Narmada river, where governor general Francis Rawdon-Hastings was waiting with his army.[49] Karim Khan surrendered to the British and was given lands in Gorakhpur.[50] The principal routes from Central India were occupied by British detachments. The Pindari forces were completely broken up, scattered in the course of a single campaign. They made no stand against the regular troops, and even in small bands they were unable to escape the ring of forces drawn around them. The Pindaris rapidly dispersed over the country. The Pindari chiefs were reduced to the condition of hunted outlaws. The desperate Pindaris expected the Marathas to help them, but none dared to give them even a place of shelter for their families









Karim and Setu had still 23,000 men between them but such a force was no match for the armies that surrounded them. In whatever direction they turned they were met by British forces. Defeat followed defeat. One gang made their escape to the south, leaving all their baggage behind them. Many fled to the jungles and perished. Others sought refuge in the villages, but were killed without mercy by the villagers who had not forgotten the sufferings they had been inflicted upon by the Pindaris.
Karim Khan became a farmer on the small estate he received beyond the Ganges in Gorakpur. Wasil Mohammed attempted to escape. He was found and committed suicide by taking poison.[51] Setu, a Jat by caste,[52] was hunted by John Malcolm from place to place until he had no followers left. He vanished into the jungles of Central India in 1819[53] and was killed by a tiger

Saturday, 16 April 2022

WORLD`S SECOND DISASTER IN MARINE HISTORY -M.V.GOYA 1945 APRIL 16

 


WORLD`S SECOND DISASTER IN MARINE HISTORY -M.V.GOYA 

1945 APRIL 16



உலகின் இரண்டாவது மிக மோசமான கடல்சார் சோகம் ஜெர்மனியின் எம்வி கோயா என்ற போக்குவரத்துக் கப்பலை சோவியத் மூழ்கடித்தது. இந்த கப்பல் மூழ்கியது வில்ஹெல்ம் கஸ்ட்லோஃப் மற்றும் ஸ்டூபன் மூழ்கியதில் பல ஒற்றுமைகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. ஜேர்மன் க்ரீக்ஸ்மரைன் தங்களால் இயன்ற கப்பல்களை அகற்றிவிட்டு பொதுமக்கள் மற்றும் காயமடைந்த வீரர்களை வெளியேற்ற முயன்றனர். அப்படிப்பட்ட அகதிக் கப்பலில் எம்.வி.கோயாவும் ஒன்று. ஏப்ரல் 16, 1945 இல், ஹெல் தீபகற்பத்திலிருந்து புறப்பட்டு ஜெர்மனிக்குச் செல்லும் வழியில் பால்டிக் கடலைக் கடந்து செல்லும் ஒரு கான்வாய் ஒரு பகுதியாக இருந்தார். கோயா சிவிலியன் அகதிகள் மற்றும் காயமடைந்த வீரர்களால் நிரம்பியிருந்தார். 6,100 பயணிகள் பட்டியலிடப்பட்டதாக பதிவுகள் காட்டுகின்றன, ஆனால் கிடைக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு இடத்தையும் பயன்படுத்தி மேலும் பல நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் கப்பலில் நெரிசலில் சிக்கியதாக கருதப்படுகிறது. டான்சிகர் விரிகுடாவிலிருந்து கான்வாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​சோவியத் எல்-3 நீர்மூழ்கிக் கப்பலால் அவர்கள் கண்காணிக்கப்பட்டனர். கேப்டன் கொனோவலோவ் இரவு 11:52 மணிக்கு கோயா மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த உத்தரவிட்டார். கப்பல் குளிர்ந்த நீரில் மூழ்கியதால், 6,000-7,000 அகதிகள் பால்டிக் கடலின் பனிக்கட்டி நீரில் மூழ்கி அல்லது


தாழ்வெப்பநிலையால் இறந்தனர். அடுத்த சில வாரங்களில், ஆயிரக்கணக்கான உடல்கள் அருகிலுள்ள கரைகளில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. எம்வி கோயா என்ற அகதிகள் கப்பல் மூழ்கியது எல்லா காலத்திலும் மிக மோசமான கப்பல் பேரழிவுகளில் ஒன்றாகும். இறப்பு எண்ணிக்கை 7,000 க்கு அருகில் உள்ளது, இது பதிவு செய்யப்பட்ட கடல் வரலாற்றில் இரண்டாவது மிக மோசமான பேரழிவாகும். மருத்துவமனைக் கப்பலான எம்வி வில்ஹெல்ம் கஸ்ட்லோஃப் சிதைந்த இடத்திலிருந்து அவள் இப்போது ஓய்வெடுக்கிறாள். மிகப்பெரிய கடல் பேரழிவுகளில் ஒன்றைத் தூண்டிய நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் கேப்டன் - கேப்டன் விளாடிமிர் கான்ஸ்டான்டினோவிச் கொனோவலோவ் மிக உயர்ந்த சோவியத் இராணுவ அலங்காரத்துடன் வெகுமதி பெற்றார். அவருக்கு சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஹீரோ என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது. ஹன்னிபால் நடவடிக்கையின் 15 வார காலப்பகுதியில் 158 வணிகக் கப்பல்கள் தொலைந்து போயின. இது போன்ற சம்பவங்கள் இன்னும் உலகம் அறியாதவை. பிப்ரவரி 9, 1945 இல், ஜேர்மன் சொகுசு பயணிகள் கப்பல் எம்.வி. ஸ்டூபன் டான்சிக் விரிகுடாவில் உள்ள பில்லாவில் இருந்து ஸ்வினெமுண்டேவுக்குப் புறப்பட்டது. கிழக்கு பிரஷ்ய அகதிகள் மேற்கு நோக்கி, கோனிக்ஸ்பெர்க் நகரத்திலிருந்து விலகி, பால்டிக் மாநிலங்கள் மற்றும் கிழக்கு பிரஷியாவிற்குள் சோவியத் செம்படையின் முன்னேற்றத்திற்கு முன்னால் சென்றனர். இந்த நோக்கத்திற்காக அனுப்பப்பட்ட கப்பல்களின் கப்பலில் ஸ்டீபன் இருந்தது. கப்பலில் 2,800 காயமடைந்த வீரர்கள், 800 பொதுமக்கள் அகதிகள் மற்றும் 270 கடற்படை மருத்துவ பணியாளர்கள் இருந்தனர். நள்ளிரவுக்குப் பிறகு, கேப்டன் அலெக்சாண்டர் மரினெஸ்கோ தனது சோவியத் நீர்மூழ்கிக் கப்பலான S-13 இலிருந்து இரண்டு டார்பிடோக்களை ஏவினார். மூவாயிரம் முதல் நான்காயிரம் பேர் மூழ்கி இறந்தனர். சுமார் 300 உயிர் பிழைத்தவர்கள் T-196 டார்பிடோ படகு மூலம் காப்பாற்றப்பட்டு கோல்பெர்க்கிற்கு கொண்டு வரப்பட்டனர். சோவியத் கேப்டன் அலெக்சாண்டர் மரினெஸ்கோ, மே 1990 இல், மரணத்திற்குப் பின் சோவியத் யூனியனின் ஹீரோ என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார்.





கோயா ஒரு நோர்வே மோட்டார் சரக்கு கப்பல். ஜோஹன் லுட்விக் மோவின்கெல் ரெடெரி நிறுவனத்திற்காக 1940 இல் முடிக்கப்பட்டது, அவர் பிரான்சிஸ்கோ டி கோயாவின் பெயரால் பெயரிடப்பட்டார். நோர்வேயின் படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து, அவர் ஜெர்மனியால் கைப்பற்றப்பட்டு, க்ரீக்ஸ்மரைன் ஒரு துருப்புப் போக்குவரத்தில் சேவையில் ஈடுபடுத்தப்பட்டார்.



இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில், கப்பல் ஆபரேஷன் ஹன்னிபலில் பங்கேற்றது, பால்டிக் கடலில் ஜேர்மன் இராணுவ வீரர்கள் மற்றும் குடிமக்களை ஜேர்மனியின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பாக்கெட்டுகளில் இருந்து வெளியேற்றியது. ஆயிரக்கணக்கான அகதிகள் மற்றும் வெர்மாச் வீரர்களுடன் ஏற்றப்பட்ட இந்தக் கப்பல் 1945 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16 ஆம் தேதி சோவியத் நீர்மூழ்கிக் கப்பலான எல்-3 மூலம் மூழ்கடிக்கப்பட்டது.

பெரும்பாலான ஊழியர்கள் மற்றும் பயணிகள் இறந்தனர். கோயாவின் மூழ்கடிப்பு என்பது போரின் மிகப்பெரிய ஒற்றை-நிகழ்வு கடல்சார் இழப்புகளில் ஒன்றாகும், மேலும் இது வரலாற்றில் மிகப்பெரிய கடல்சார் இழப்புகளில் ஒன்றாகும், சுமார் 6,700 பயணிகள் மற்றும் பணியாளர்களில் 183 பேர் மட்டுமே உயிர் பிழைத்துள்ளனர்.[1]

கப்பலின் வரலாறு
ஆரம்ப சேவை


கோயா முதலில் 1940 ஆம் ஆண்டு ஒஸ்லோவில் உள்ள Akers Mekaniske Verksted கப்பல் கட்டும் தளத்தால் ஒரு சரக்குக் கப்பலாகக் கட்டப்பட்டது. இந்தக் கப்பல் 146 மீ (475.72 அடி) நீளமும் 17.4 மீ (57.08 அடி) அகலமும் கொண்டது, 5,230 GRT திறன் கொண்டது, மேலும் 18 அதிகபட்ச வேகம் முடிச்சுகள். நார்வேயின் ஜேர்மன் ஆக்கிரமிப்பைத் தொடர்ந்து, கப்பல் ஜெர்மனியால் கைப்பற்றப்பட்டது மற்றும் 1942 இல் ஜெர்மன் U-படகுகளுக்கான துணை போக்குவரமாக மீண்டும் பொருத்தப்பட்டது.[2] 1943 இல் அவர் ஒரு டிப்போக் கப்பலாக மாற்றப்பட்டார், ஆனால் அடுத்த ஆண்டு அவர் மெமலுக்கு (நவீன க்ளைபேடா) மாற்றப்பட்டார், அங்கு அவர் 24வது U-படகு புளோட்டிலாவால் டார்பிடோ பயிற்சிக்கான இலக்குக் கப்பலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டார்.[2]

1945 ஆம் ஆண்டில், ஹன்னிபால் நடவடிக்கையின் போது, ​​கோயா ஒரு வெளியேற்றக் கப்பலாகவும், வெர்மாச்ட் துருப்புப் போக்குவரமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது, கிழக்கு மற்றும் தெற்கு பால்டிக் பகுதியிலிருந்து மக்களை மேற்கு நோக்கி நகர்த்தியது.[2] அவரது கட்டளை அதிகாரி கேப்டன் ப்ளூனெக்கே ஆவார்.[3] பிரபலமான நம்பிக்கைக்கு மாறாக, கோயா ஒரு மருத்துவமனைக் கப்பல் அல்ல, மாறாக ஒரு சாதாரண துருப்புப் போக்குவரத்து.[2]

1945 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16 ஆம் தேதி, Goya Gotenhafen (Gdynia) இல் இருந்து ஹெல் தீபகற்பத்தை சுற்றி மற்றும் பால்டிக் கடல் வழியாக மேற்கு ஜெர்மனியில் உள்ள Kiel க்கு பயணம் செய்தார். கான்வாயில் கோயா, அத்துடன் இரண்டு சிறிய கப்பல்கள் (க்ரோனென்ஃபெல்ஸ் மற்றும் ஒரு நீராவி இழுவை ஏஜிர்) மற்றும் இரண்டு கண்ணிவெடிகள் கான்வாய் எஸ்கார்ட்டாக இருந்தன: M-256 மற்றும் M-328.[2][3] Führer மற்றும் Kriegsmarine Karl Dönitz இன் தலைவரால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஆபரேஷன் ஹன்னிபால் படி, வெளியேற்றத்தில் பங்கேற்க நியமிக்கப்பட்ட 1,000 க்கும் மேற்பட்ட கப்பல்களில் கோயாவும் ஒன்றாகும். இந்தக் கப்பலில் 850 பணியாளர்கள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், ஆனால் 25வது பன்சர் படைப்பிரிவின் (7வது பன்சர் பிரிவின் ஒரு பகுதி) 200 பேர் உட்பட 7,000க்கும் மேற்பட்ட கிழக்கு ஐரோப்பிய அகதிகள் நிரம்பியிருந்தனர்.[2][1]

துறைமுகத்தை விட்டு வெளியேறிய நான்கு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, ஹெல் தீபகற்பத்தின் தெற்கு முனைக்கு அருகில், கான்வாய் சோவியத் குண்டுவீச்சாளர்களால் தாக்கப்பட்டது.[2] விமானத் தாக்குதல்களின் போது குண்டுகளில் ஒன்று கோயாவைத் தாக்கியது, ஆனால் சேதம் குறைவாகவே இருந்தது.[2] ஹெல் தீபகற்பத்தைச் சுற்றிய பின்னர், கேப் ரிக்ஸ்ஹாஃப்டின் (கேப் ரோஸ்வீ) வடக்கே பல மைல் தொலைவில் உள்ள டான்சிக் விரிகுடாவை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, சோவியத் மைன்லேயர் நீர்மூழ்கிக் கப்பலான எல்-3, டார்பிடோக்களையும் ஏற்றிச் சென்ற கான்வாய் மூலம் பார்க்கப்பட்டது.[2][4] கோயா நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களை விட வேகமானதாக இருந்தபோது, ​​க்ரோனென்ஃபெல்ஸின் எஞ்சின் கோளாறுகளால் கான்வாய் வேகம் குறைந்தது, பழுதுபார்ப்பதற்கு 20 நிமிட நிறுத்தமும் தேவைப்பட்டது.[2] துல்லியமாக நள்ளிரவுக்கு 4 நிமிடங்களுக்கு முன் (உள்ளூர் நேரம்), L-3 இன் தளபதி, கேப்டன் விளாடிமிர் கொனோவலோவ், நான்கு டார்பிடோக்களை சுடுமாறு கட்டளையிட்டார்.[1][4] அவர்களில் இருவர் கோயாவைத் தாக்கினர்; ஒன்று நடுக்கடலில் தாக்கியது, இரண்டாவது ஸ்டெர்னில் வெடித்தது, ஒரு பெரிய நெருப்பு மற்றும் புகை வானத்தில் வெடித்தது.[2] டார்பிடோக்களின் தாக்கம் மிக அதிகமாக இருந்தது, மேல் தளத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அகதிகள் மீது கப்பலின் மாஸ்ட்கள் சரிந்து விழுந்தன. சில நிமிடங்களில், கப்பல் இரண்டாக உடைந்தது, தீ கோயாவின் மேல் பகுதிகளை எரித்தபோது, ​​அது நான்கு நிமிடங்களுக்குள் மூழ்கியது, நள்ளிரவுக்குப் பிறகு, ஆயிரக்கணக்கானவர்களை தூக்கத்தில் மூழ்கடித்தது[1].[2][3]

பயணிகள் கப்பலின் பாதுகாப்பு அம்சங்கள் அல்லது சரியான துருப்புப் போக்குவரத்து இல்லாத சரக்குக் கப்பலான கோயா, தோராயமாக 76 மீட்டர் (249 அடி) ஆழத்தில் மூழ்கியது.[2] நான்கு நிமிடங்களுக்குள் கப்பல் மூழ்கியதால், பெரும்பாலான பயணிகள் அவளுடன் இறங்கினர் அல்லது பால்டிக் கடலின் பனிக்கட்டி நீரில் தாழ்வெப்பநிலை காரணமாக இறந்தனர்.

சரியான இறப்பு எண்ணிக்கையை மதிப்பிடுவது கடினம். ஆசிரியர்கள் மொத்தப் பயணிகளின் எண்ணிக்கையை '6000க்கு மேல்',[5][2] 6700,[1] அல்லது 7200,[3] எனக் குறிப்பிடுகின்றனர், இருப்பினும் சரியான எண்ணிக்கையை ஒருபோதும் அறிய முடியாது, ஏனெனில் வெளியேற்றப்பட்ட இராணுவ வீரர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் கப்பல்களில் ஏறினர். குழப்பமான சூழ்நிலைகள் மற்றும் பெரும்பாலும் கிழக்கு பிரஷியா மற்றும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட போலந்தில் உள்ள ஜெர்மன் என்கிளேவ்களை விட்டு வெளியேறும் கப்பல்களில் கிடைக்கும் அனைத்து இடங்களையும் ஆக்கிரமித்தது. எவ்வாறாயினும், இறப்பு எண்ணிக்கை 6000 ஐத் தாண்டியது மற்றும் பெரும்பாலும் 7,000 ஐ எட்டியது, இது வில்ஹெல்ம் கஸ்ட்லோஃப் மட்டுமே மிஞ்சியது.

உயிர் பிழைத்தவர்களின் எண்ணிக்கையும் சர்ச்சைக்குரிய விஷயம். பெரும்பாலானவர்கள் 182 பேர் காப்பாற்றப்பட்டனர் (176 வீரர்கள் மற்றும் 4 பொதுமக்கள்), அவர்களில் 9 பேர் சிறிது நேரத்திலேயே இறந்தனர்.[2] இருப்பினும், மற்ற புள்ளிவிவரங்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, குறிப்பாக 172 மற்றும் 183.[3][5]

சிதைவின் கண்டுபிடிப்பு

சிதைவின் நிலை நீண்ட காலமாக போலந்து மீனவர்களுக்குத் தெரியும்; இருப்பினும், அது அடையாளம் காணப்படவில்லை மற்றும் போலந்து கடற்படை வரைபடங்களில் 'ரெக் எண். 88' என்று குறிப்பிடப்பட்டது. 26 ஆகஸ்ட் 2002 அன்று, போலந்து தொழில்நுட்ப டைவர்ஸ் Grzegorz Dominik, Michał Porada மற்றும் Marek Jagodziński ஆகியோரால் சிதைவு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, அவர்கள் கப்பலின் திசைகாட்டியையும் மீட்டனர்.



கோயா மூழ்கி சரியாக 58 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 3டி-சோனார் ஸ்கேனிங் உதவியுடன் உல்ரிச் ரெஸ்டெமேயரின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் ஒரு சர்வதேச பயணத்தின் மூலம் 16 ஏப்ரல் 2003 அன்று சிதைவு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. கோயாவின் உடன் வந்த கப்பல்களின் நிலைப் பதிவுகள் தவறானவை எனக் கண்டறியப்பட்டது, ஒருவேளை அவசரமாகத் தப்பிச் செல்லும் போது செய்யப்பட்டிருக்கலாம். மறுகண்டுபிடிப்பின் போது, ​​இடிபாடுகளுக்கு மேலே மற்றொரு சிறிய, சிறிய கப்பல் காணப்பட்டது, இது முதலில் மீனவர்களை ஏற்றிச் செல்லும் என்று கருதப்பட்டது, ஆனால் Restemeyer's Fritz Reuter அருகில் வந்தபோது, ​​கப்பல், டைவர்ஸை ஏற்றிக்கொண்டு வெளியேறியது.

இந்த சிதைவு பால்டிக் கடலின் மேற்பரப்பிற்கு கீழே 76 மீட்டர் (249 அடி) ஆழத்தில் உள்ளது மற்றும் வலைகளால் மூடப்பட்டிருந்தாலும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் நல்ல நிலையில் உள்ளது. இங்கு கொல்லப்பட்ட 7,000 பேருக்கு இரங்கல் தெரிவிக்கும் வகையில் மேற்பரப்பில் மலர்வளையம் வைத்து உயிர் பிழைத்தவர்கள் சோகத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, க்டினியாவில் உள்ள போலந்து கடல்சார் அலுவலகத்தால் இடிபாடு அதிகாரப்பூர்வமாக போர் கல்லறையாக அறிவிக்கப்பட்டது.[6] 2006 ஆம் ஆண்டில், பொமரேனியன் வோய்வோட்ஷிப்பின் அதிகாரப்பூர்வ அரசாங்க வர்த்தமானியில் இந்த முடிவு வெளியிடப்பட்டது, எனவே இடிபாடுகளில் இருந்து 500 மீட்டருக்குள் குதிப்பது சட்டவிரோதமானது.[6]



The worlds second worst maritime tragedy was the Soviet sinking of the German transport ship MV Goya. The sinking of this vessel shares many similarities with the sinking of the Wilhelm Gustloff and Steuben. The German Kriegsmarine scraped up whatever ships they could and sought to evacuate civilians and wounded soldiers. MV Goya was one such refugee ship. On April 16 1945 she was part of a convoy sailing away from the Hel Peninsula and crossing the Baltic Sea on the way to Germany. Goya was overloaded with civilian refugees and wounded soldiers. Records show there were 6,100 passengers listed, but it is thought many more hundreds of people were crammed aboard, using every space available. As the convoy was moving out of Danziger Bay, they were tracked by a Soviet L-3 submarine. The captain, Konovalov, gave the order to fire on the Goya at 11:52 PM. As the ship sunk in the frigid waters, between 6,000-7,000 refugees drowned or died of hypothermia in the icy waters of the Baltic Sea. Over the next few weeks, thousands of bodies washed up on nearby shores. The sinking of the refugee ship MV Goya was one of the worst ship disasters of all time. With a death toll near 7,000, it is the second deadliest disaster in recorded maritime history. She now rests not far from the wreck of the Hospital Ship MV Wilhelm Gustloff. The captain of the submarine who triggered one of the greatest maritime disasters - Captain Vladimir Konstantinovich Konovalov was rewarded with the highest Soviet military decoration available. He was given the title of Hero of the Soviet Union. 158 other merchant vessels were lost during the 15-week course of Operation Hannibal. Incidents like this are still relatively unknown to the world. On February 9 1945, the German luxury passenger liner MV Steuben sailed from Pillau in the bay of Danzig for Swinemünde. East Prussian refugees headed west, away from the city of Königsberg and ahead of the Soviet Red Army's advance into the Baltic states and East Prussia. The Steuben was in the fleet of ships sent for the purpose. On board were 2,800 wounded soldiers, 800 civilian refugees and 270 navy medical personnel. Just after midnight, Captain Alexander Marinesko launched two torpedoes from his Soviet submarine S-13. Between three and four thousand people died in the sinking. About 300 survivors were saved by torpedo boat T-196 and brought to Kolberg. Soviet Captain Alexander Marinesko was awarded the title Hero of the Soviet Union posthumously, in May 1990. Images: Public domain.

Thursday, 5 November 2020

SECOND PANIPAT WAR 1556 NOVEMBER 5 -AKBAR VS HEMU

 

SECOND PANIPAT WAR 1556 NOVEMBER 5

 -AKBAR VS HEMU



இரண்டாம் பானிபட் போர் (Second Battle of Panipat) வட இந்தியாவை ஆண்ட தில்லி பேரரசர் ஹெமுவின் படைகளுக்கும், அக்பரின் போர்ப்படைகளுக்கும் இடையே, 5 நவம்பர் 1556இல் பானிபட் என்ற இடத்தில் போர் நடைபெற்றது[5] போரில் அக்பர் வென்றார்
பின்னனி
வட இந்தியப் பேரரசர் ஹெமு
24 சனவரி 1556இல் மொகலாய அரசர் உமாயூன் இறந்த போது, அவரின் மகன் அக்பருக்கு வயது 13. அப்போது மொகலாயர் அரசு காபூல், காந்தகார் மற்றும் பஞ்சாப் மற்றும் தில்லியின் சில பகுதிகளை மட்டுமே கொண்டிருந்தது. 14 பிப்ரவரி 1556இல் அக்பர் தனது காப்பாளரும் மாமனுமாகிய பைராம் கானுடன் பஞ்சாபில் காலநௌர் பகுதியில் இருந்தார்.
ஹெமு என்பவர், ஆப்கானிய தில்லி ஆட்சியாளர் அடில் ஷாவின் தலைமை அமைச்சராகவும், தலைமைப் படைத்தலைவராகவும் இருந்தவர். ஹெமு என்ற ஹேமசந்திர விக்கிரமாதித்தன் கி. பி 1556இல், தில்லிப் போரில் அக்பரை வென்று தில்லி அரியணை ஏறினார்.
போர்

பானிபட் என்ற இடத்தில் 5 நவம்பர் 1556 அன்று மொகலாயரின் 10,000 தரைப்படைகள்,[7][8] ஹெமுவின் 30,000 தரைப்படையினருடன் போரிட்டது. ஹெமுவின் யானைப் படைகள் மொகலாயர் படைகளைத் தாக்கியது. ஒரு மொகலாய வீரனின் வில்லில் புறப்பட்ட அம்பு ஹெமுவின் ஒரு கண்னைத் தாக்கியதால் சுய நினைவை இழந்தார். [9][10] சுய நினைவை இழந்த ஹெமுவைப் பிடித்து அக்பரின் கூடாரத்திற்கு கொண்டு சென்றனர். பைராம் கான் ஹெமுவின் தலையைத் துண்டித்தார்.
போருக்குப் பின்

ஹெமுவின் 120 போர் யானைகளை அக்பரின் படை கைப்பற்றியது. அக்பர் ஆக்ராவையும் தில்லியையும் அதிக எதிர்ப்பின்றி கைப்பற்றி, தில்லி அரியணையில் அமர்ந்தார். மீண்டும் மொகலாயர் பேரரசு தில்லியை ஆளத் துவங்கியது

Monday, 17 August 2020

MURUDESWAR TEMPLE ,SECOND TALLEST TOWER IN WORLD



MURUDESWAR TEMPLE ,SECOND TALLEST TOWER IN WORLD



உலகத்திலேயே இரண்டாவது பெரிய சிவன் சிலையை தன்னகத்தே கொண்ட வரலாற்று சிறப்பு வாய்ந்த முருதேஸ்வர் நகரம் கர்நாடகாவின் மேற்கு கடற்கரையோரம் அமைந்துள்ளது. சிறு குன்றின் மீது எழில் கொஞ்சும் பச்சை புற்கள் சூழ அமைந்திருக்கிறது முருதேஸ்வர் ஆலயம். அரபிக்கடல் பிரம்மாண்டமாய் பின்புறத்தில் காட்சியளிக்க, தன் வாகனமாம் நந்தி முன்புறத்தில் நிற்க, ஒட்டுமொத்த முருதேஸ்வர் நகரத்தையே மறைத்துக்கொண்டு கம்பீரமாய் அமர்ந்திருக்கிறார் சிவபெருமான். முருதேஸ்வரின் புகழுக்கு காரணமாக விளங்கி வரும் முருதேஸ்வர் ஆலயமும், சிவன் சிலையும் மூன்று புறங்களிலும் அரபிக் கடல் சூழ அமைந்திருக்கிறது.
இதன் காரணமாகவே ஆரம்பத்தில் நான்கு கைகளுடன் காணப்பட்ட சிவன் சிலையின் உடுக்கை பிடித்திருந்த கை கடல் காற்றால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது. அதேபோல் கடும் மழையின் காரணமாக அதன் தங்க முலாமும் அழிந்து போயிற்று. இந்தக் கோயில் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இக்கோயிலின் ராஜகோபுரம் உலகிலேயே உயரமான கோபுரங்களில் ஒன்று. பிற கவர்ச்சி அம்சங்கள் அரபிக்கடல் அமைதியாகவும், அழகாகவும், காணப்படுவதால் நீங்கள் கடலில் நீந்துவது, படகு சவாரி செய்வது போன்ற பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபடலாம். கோயிலை சுற்றி உள்ள இடங்களில் மக்கள் சிறு உலா போகலாம், அதோடு அரபிக் கடலில் ஆதவன் மறைந்துபோகும் கண்கொள்ளா காட்சியை பார்த்து மகிழலாம். அப்பகுதியின் மற்றொரு பிரபலமான இடம் அலைக் குளம். இங்கு குடும்பத்தோடு வருபவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு
குதூகலமாக பொழுதை களிக்கலாம். உங்களை சுற்றி நாற்புறமும் தண்ணீர் சூழ்ந்திருக்க பெரிய பெரிய உணவகங்களில் அமர்ந்து சாப்பிடும் அனுபவம் அலாதியானது. உங்கள் வசதிக்கு ஏற்ற உணவகங்களும், தங்கும் விடுதிகளும் இங்கே நிறைய இருக்கின்றன. பத்க்கல் நகரம் மற்றும் சஹயாத்ரி குன்றில் காணப்படும் உல்லாச விடுதிகள், திப்பு சுல்தானின் கோட்டை போன்றவை முருதேஸ்வருக்கு வெகு அருகில் காணப்படும் பிரபலமான சுற்றுலா பகுதிகள். பத்க்கல் நகருக்கு அருகில் ஜன சஞ்சாரமற்ற புறாத் தீவு என்றழைக்கப்படும் நேத்ராணி தீவு உள்ளது. பத்க்கல்லிலிருந்து படகுகளோ, மீன்பிடி படகுகளோ அமர்த்திக்கொண்டு பயணிகள் புறாத் தீவுக்கு செல்லலாம். ஆடு, மாடுகளை தவிர வேறு ஜீவன்களையே காண முடியாத புறாத்தீவு பயணிகளின் அலுத்து போன நகர வாழ்க்கைக்கு அருமருந்தாக இருக்கும்.


அரபிக்கடலும், குன்றுகளும் சுற்றி இருக்க கவின் கொஞ்சும் ஓவியம் போல் காட்சியளிக்கிறது முருதேஸ்வர் கடற்கரை. ராவணன் பிராண லிங்கத்தை இந்த கடலில் வீசி எறிந்த பிறகு இப்பகுதியின் நீர் புனிதத் தீர்த்தமாக கருதப்பட்டு வருகிறது. இந்தக் கடற்கரை அழகிய
முருதேஸ்வர் ஆலயத்துக்காகவும் மிகப் பிரபலம். முருதேஸ்வர் ஆலயத்தில் உள்ள சிலைகளை காணவும், எழில் சிற்பங்களை கண்டு ரசிப்பதர்க்காகவுமே இங்கு ஆண்டு தோறும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களும், பயணிகளும் கூட்டம் கூட்டமாக வருகின்றனர். இப்பகுதியில் பாரம்பரியமாக நடந்து வரும் எருமை பந்தயம் மிகவும் பிரபலம். பயணிகள் கண்டிப்பாக அதை தவற விட்டு விடக்கூடாது. இது தவிர பயணிகள் முருதேஸ்வர் ஆலயத்தின் உயரமான சிவன் சிலையையும் கடற்கரையிலிருந்து பார்த்து ரசிக்கலாம். அதனுடன் கடலில் மீன்பிடிப்பது, படகு சவாரி செய்வது, கடற்கரையில் சூரியக் குளியல் எடுப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு தங்களின் ஓய்வு நேரத்தை பயணிகள் இன்பமயமாக களிக்கலாம். முருதேஸ்வர் கடற்கரைக்கு நேரம் இருப்பின் பயணிகள் எந்த காலங்களிலும் வரலாம்.

Image may contain: கார்த்திக் ருத்ரன், sky, ocean, outdoor, water and nature

Monday, 3 August 2020

ANWARDEEN KHAN ,SECOND ARCOT NAWAB DIED 1749 AUGUST 3


ANWARDEEN KHAN ,SECOND ARCOT NAWAB DIED 1749 AUGUST 3




அன்வருத்தீன் கான் (Anwaruddin Khan) (1672 – 3 ஆகஸ்டு 1749), என்றழைக்கப்படும் முகமது அன்வருத்தீன் இரண்டாவது ஆற்காடு நவாப் ஆவார். முதலிரண்டு கர்நாடகப் போர்களில் பங்கு வகித்தவர்களில் முக்கிய நபர். தற்கால பாக்கித்தானில் 1721-1733 காலங்களில் இராணுவ சுபேதாரகப் பணியாற்றியவர்.

வாழ்க்கை
அன்வருத்தீன் கான், தற்கால இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேசத்தின் அவத் பிரதேசத்தின் ஹர்தோய் மாவட்டத்தில் 1672ல் ஹாஜி முகமது அன்வர் உத்தீன் கானுக்குப் பிறந்தவர்.

தில்லி முகலாயப் பேரரசின் போர்ப் படையில் சேர்ந்த அன்வருத்தீன் கான், பின்னாளில் ஐதராபாத் நிசாம் முதலாம் ஆசப் ஷாவின் நம்பிக்கைக்கு உரியவரானார்.

ஐதராபாத் நிஜாம் பேரரசின் எல்லூர் மற்றும் இராஜமுந்திரி பகுதிகளுக்கு அன்வருத்தீன் கான் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார்.

1725க்குப் பின்னர் அவுரங்கசீப் பகதூர் என்ற பட்டம் அன்வருத்தீன் கானுக்கு வழங்கினார். 1725 - 1743 முடிய சிறீகாகுளம் மற்றும் இராஜமகேந்திரபுரம் மற்றும் மசூலிப்பட்டினம் பகுதிகளின் பௌஜ்தாராக ஐதராபாத் நிசாமால் நியமிக்கப்பட்டார்.

இரண்டாம் சாதுல்லா கான் இறந்த பின்னர், சூலை 1744ல் ஐதராபாத் நிஜாமின் பிரதிநிதியாகவும், ஆற்காடு நவாப் ஆகவும் நியமிக்கப்பட்டார். இவ்வாறாக அன்வருத்தீன் கான் இரண்டாம் ஆற்காடு நவாபு வம்சத்தினை நிறுவினார்.

பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனியர்களிடத்தில் நட்புடன் பழகிய அன்வருத்தீன் கான், 1748ல் ஐதராபாத் நிஜாம் மன்னர் நிஜாம் உல் மாலிக்கின் இறப்பிற்குப் பின், பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியாளர்களிடம் பிணக்குக் கொண்டார்.

தென்னிந்தியாவில் தங்கள் பலத்தை நிருபிக்க, பிரித்தானிய மற்றும் பிரான்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனி நிறுவனத்தினர்கள் போட்டியிட்டதன் விளைவாக 1746ல் முதலாம் கர்நாடகப் போர் நடைபெற்றது. ஆற்காடு பகுதி இவ்வாறக இரண்டு கம்பெனியர்களுக்குமிடையே போர்க்களமானது.

1746ல் மதராஸ் சண்டையில், பிரெஞ்ச் கம்பெனிப் படைகள், பிரித்தானிய கம்பெனியின் சென்னையின் புனித ஜார்ஜ் கோட்டையைக் கைப்பற்றியது. முகமது அன்வருத்தீன் கான், கம்பெனி ஆட்சியாளரகளின் இரண்டு தரப்பினரையும் கூப்பிட்டு கண்டித்து அமைதிப்படுத்தினார். ஆனால் பிரெஞ்ச் ஆளுநர் டூப்ளே, ஆற்காடு நவாப் முகமது அன்வருத்தீனின் எச்சரிக்கையைப் பொருட்படுத்தவில்லை.


எனவே முகமது அன்வருத்தீன், பத்தாயிரம் பேர் கொண்ட படையுடன் தனது மகனை, பிரெஞ்சுப் படைகளிடமிருந்து சென்னையைக் கைப்பற்ற அனுப்பினார். 29 அக்டோபர் 1746 அன்று பிரெஞ்ச் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு எதிராக நடைபெற்ற அடையாறு போரில் ஆற்காடு நவாபு படைகள் தோற்றது.[1]முகமது அன்வருத்தீன் கானுக்கு ஆங்கிலேய - பிரெஞ்சு கம்பெனிகளிடமிருந்து, தங்களுக்கே ஆதரவு தரவேண்டும் என அழுத்தம் கொடுத்தனர். ஆனால் அன்வருத்தீன் கான் ஆங்கிலேயர்களுக்கு ஆதரவு அளிக்க முன் வந்தார்.

தென்னிந்தியாவில் ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தை அகற்றுவதற்கு, பிரெஞ்ச் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியினர், முகமது அன்வருத்தீன் கானுக்கு பதிலாக உசைன் தோஸ்த் கான் என்ற சந்தா சாகிபை, ஆற்காடு நவாப் ஆக பதவியில் அமர்த்த வேண்டும் என முடிவு செய்தனர்.

ஐதராபாத் நிசாம் நவாப் பதவிக்கு போட்டியிட்ட, இருவருக்கு ஆங்கிலேயர்களும், பிரெஞ்சியரும் தனித்தனியாக ஆதரவளித்தனர்.

1748ல் நிஜாம் உல் முல்க் இறந்து விடவே, அவரது இரண்டாம் மகன் நசீர் ஜங்கிற்கும், பேரன் முசாபர் ஜங்கிற்கு நிசாம் மன்னர் பதவிக்கு போட்டியிட்டனர். முசாபர் ஜங், தெற்கிலிருந்து சந்தா சாகிப் மற்றும் பிரெஞ்ச் படைகளுடன் ஐதராபாத் நோக்கி புறப்பட்டார்.

வயதான ஆற்காடு நவாப் முகமது அன்வருத்தீன் கான், ஆங்கிலேயப் படைகள் உதவியுடன், ஆம்பூர் அருகே 3 ஆகஸ்டு 1749ல் பிரெஞ்ச் படைகளுடன் நடைபெற்ற ஆம்பூர் போரில் அன்வருத்தீன் கான் தமது 77வது வயதில் கொல்லப்பட்டார்


#ஆம்பூர்_போர் , #3_ஆகஸ்டு_1749

இரண்டாம் #கருனாடகப்போரில், 1749 ஆம் ஆண்டு, #ஆகஸ்ட் மூன்றாம் நாள் #முஜாபர் ஜங்- சந்தா சாகிப் கூட்டு படைகளும் -பிரான்சு படைகளும் இணைந்து #ஆற்காடு நவாபு முகமது #அன்வருதீன்கான் படைகளுடன் *ஆம்பூரில்* போரிட்டன. இப்போரில், ஆற்காடு நவாபு, முகமது அன்வருதீன்கான் மரணமடைந்தார். இப்போர் *ஆம்பூர்* போர் என்றழைக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் கர்நாடகப் போரின் முதல் பெரிய போர் *ஆம்பூர்* போராகும்

1748 இல் ஐதராபாத் நிசாம் நிசாம்-உல்-முல்க் இறந்தார்[2]. அவரது மகன் நாசிர் ஜங்கும் பேரன் முசாபர் ஜங்கும் அடுத்த நிசாமாகப் போட்டியிட்டனர். அதே வேளை தோஸ்த் அலியின் மருமகனான சந்தா சாகிப் முசாபர் ஜங்குடன் சேர்ந்து, பிரெஞ்சு ஆதரவைப் பெற்று ஆற்காடு நவாபாக முயன்றார். நாசிர் ஜங், ஆற்காடு நவாப் அன்வருத்தீன் கான் மற்றும் அவர் மகன் முகமது அலி கான் வாலாஜா ஆகியோர் பிரித்தானியக் கம்பெனிப் படைகளின் ஆதரவைப் பெற்றிருந்தனர்.

அன்வருத்தீன் கான் (#Anwaruddin Khan) (1672 – 3 ஆகஸ்டு 1749), என்றழைக்கப்படும் முகமது அன்வருத்தீன் இரண்டாவது ஆற்காடு நவாப் ஆவார். முதலிரண்டு கர்நாடகப் போர்களில் பங்கு வகித்தவர்களில் முக்கிய நபர். தற்கால பாக்கித்தானில் 1721-1733 காலங்களில் இராணுவ சுபேதாரகப் பணியாற்றியவர்.

முகம்மது அன்வர்த்தின் கான் 1672 ஆம் ஆண்டில், ஆவாத்தில் உள்ள ஹாரோயி மாவட்டத்தில் கோபாமாவில் பிறந்தார். இவர் ஹாஜி முகமது அன்வர் உத்-தின் கானின் மகன் ஆவார். இரண்டாம் கர்நாடகப் போரில் ஆங்கிலேயர்களும் பிரெஞ்சுக்காரர்களும் இவரைப் படடைக் காயாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர் . இரண்டாம் கர்நாடகப் போரின் முடிவில் இவரது மகன் முகமது அலிக்கே முடி சூட்டப்பட்டது.
நாவாப் ஆவதற்கு முன் தில்லிக்கு சென்று, ஏகாதிபத்திய இராணுவத்தில் சேர்ந்தார். விரைவில் உயர் நிலைக்கு உயர்ந்தார். ஹைதராபாத்தின் முதல் நிஜாம் ஆவார்.

#ஆம்பூர்_போர் இரு வாரிசுரிமைச் சச்சரவுகள் காரணமாக (1749 - 1754) தோன்றியது. ஹைதராபாத்தில் நிசாம் பதவிக்கு வரவிரும்பிய முஸபர் ஜங் என்பவரை டியூப்ளே ஆதரித்தார். ஆற்காடு அரியணையைக்கைப்பற்ற விரும்பிய சந்தா சாகிப்புடன் டியூப்ளே ஏற்கனவே நட்பு கொண்டிருந்தார். இம்மூவரின் படைகள் முதலாம் கர்நாடகப்போரில் ஆங்கிலேயருக்கு பக்க பலமாக நின்ற அன்வாருதீனின் படைகளை முறியடித்தன.

1749ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற #ஆம்பூர் போரில் அன்வாரூதீன் கொல்லப்பட்டார். அந்த வெற்றியின் விளைவாக முஸபர் ஐங் நிசாம் பதவியை ஏற்றார். சந்தா சாகிப் ஆற்காடு நவாப் பதவியில் அமர்ந்தார். அன்வாருதீனின் மகன் முகமது அலி திருச்சிக்கு தப்பியோடினார். அவருக்கு ஆதரவாக ஆங்கிலேயர்கள் சில துருப்புக்களை அனுப்பிவைத்தனர். இதற்கிடையில் பிரிட்டிஷ் படைத்தளபதியான ராபர்ட் கிளைவ் ஆற்காட்டைக் கைப்பற்றினார். காவேரிப்பாக்கம் என்ற இடத்தில் பிரஞ்சுப்படைகளை முறியடித்தார். சந்தா சாகிப் கைப்பற்றப்பட்டு தஞ்சாவூரில் சிரச்சேதம் செய்யப்பட்டார்.

Saturday, 17 August 2019

WORLD SECOND BIGGEST MURUDESWARAR TEMPLE



WORLD SECOND BIGGEST MURUDESWARAR TEMPLE



உலகத்திலேயே  இரண்டாவது பெரிய சிவன் சிலையை தன்னகத்தே கொண்ட வரலாற்று சிறப்பு வாய்ந்த முருதேஸ்வர் நகரம் கர்நாடகாவின் மேற்கு கடற்கரையோரம் அமைந்துள்ளது. சிறு குன்றின் மீது எழில் கொஞ்சும் பச்சை புற்கள் சூழ அமைந்திருக்கிறது முருதேஸ்வர் ஆலயம். அரபிக்கடல் பிரம்மாண்டமாய் பின்புறத்தில் காட்சியளிக்க,  தன் வாகனமாம் நந்தி முன்புறத்தில் நிற்க, ஒட்டுமொத்த முருதேஸ்வர் நகரத்தையே மறைத்துக்கொண்டு கம்பீரமாய் அமர்ந்திருக்கிறார் சிவபெருமான். முருதேஸ்வரின் புகழுக்கு காரணமாக விளங்கி வரும் முருதேஸ்வர் ஆலயமும், சிவன் சிலையும் மூன்று புறங்களிலும் அரபிக் கடல் சூழ அமைந்திருக்கிறது. இதன் காரணமாகவே ஆரம்பத்தில் நான்கு
கைகளுடன் காணப்பட்ட சிவன் சிலையின்  உடுக்கை பிடித்திருந்த கை கடல் காற்றால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது. அதேபோல் கடும் மழையின் காரணமாக அதன் தங்க முலாமும்  அழிந்து போயிற்று. இந்தக் கோயில் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இக்கோயிலின் ராஜகோபுரம் உலகிலேயே உயரமான கோபுரங்களில் ஒன்று. பிற கவர்ச்சி அம்சங்கள் அரபிக்கடல் அமைதியாகவும், அழகாகவும், காணப்படுவதால் நீங்கள் கடலில் நீந்துவது, படகு சவாரி செய்வது போன்ற பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபடலாம். கோயிலை சுற்றி உள்ள இடங்களில் மக்கள் சிறு உலா போகலாம், அதோடு அரபிக் கடலில் ஆதவன் மறைந்துபோகும் கண்கொள்ளா காட்சியை பார்த்து மகிழலாம். அப்பகுதியின் மற்றொரு பிரபலமான இடம் அலைக் குளம். இங்கு குடும்பத்தோடு வருபவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு குதூகலமாக பொழுதை களிக்கலாம்.
உங்களை சுற்றி நாற்புறமும் தண்ணீர் சூழ்ந்திருக்க  பெரிய பெரிய உணவகங்களில் அமர்ந்து சாப்பிடும் அனுபவம் அலாதியானது. உங்கள் வசதிக்கு ஏற்ற உணவகங்களும், தங்கும் விடுதிகளும் இங்கே நிறைய இருக்கின்றன. பத்க்கல் நகரம் மற்றும் சஹயாத்ரி குன்றில் காணப்படும் உல்லாச விடுதிகள், திப்பு சுல்தானின் கோட்டை போன்றவை  முருதேஸ்வருக்கு வெகு அருகில் காணப்படும் பிரபலமான சுற்றுலா பகுதிகள்.  பத்க்கல் நகருக்கு அருகில் ஜன சஞ்சாரமற்ற புறாத் தீவு என்றழைக்கப்படும் நேத்ராணி தீவு உள்ளது. பத்க்கல்லிலிருந்து படகுகளோ, மீன்பிடி படகுகளோ அமர்த்திக்கொண்டு பயணிகள் புறாத் தீவுக்கு செல்லலாம். ஆடு, மாடுகளை தவிர வேறு ஜீவன்களையே காண முடியாத புறாத்தீவு பயணிகளின் அலுத்து போன நகர வாழ்க்கைக்கு அருமருந்தாக இருக்கும். 


அரபிக்கடலும், குன்றுகளும் சுற்றி இருக்க கவின் கொஞ்சும் ஓவியம் போல் காட்சியளிக்கிறது முருதேஸ்வர் கடற்கரை. ராவணன் பிராண லிங்கத்தை இந்த கடலில் வீசி எறிந்த பிறகு இப்பகுதியின் நீர் புனிதத் தீர்த்தமாக கருதப்பட்டு வருகிறது. இந்தக் கடற்கரை அழகிய முருதேஸ்வர் ஆலயத்துக்காகவும் மிகப் பிரபலம். முருதேஸ்வர் ஆலயத்தில் உள்ள சிலைகளை காணவும், எழில் சிற்பங்களை கண்டு ரசிப்பதர்க்காகவுமே இங்கு ஆண்டு தோறும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களும், பயணிகளும் கூட்டம் கூட்டமாக வருகின்றனர். இப்பகுதியில் பாரம்பரியமாக நடந்து வரும் எருமை பந்தயம் மிகவும் பிரபலம். பயணிகள் கண்டிப்பாக அதை தவற விட்டு விடக்கூடாது. இது தவிர பயணிகள் முருதேஸ்வர் ஆலயத்தின் உயரமான சிவன்
சிலையையும் கடற்கரையிலிருந்து பார்த்து ரசிக்கலாம். அதனுடன் கடலில் மீன்பிடிப்பது, படகு சவாரி செய்வது, கடற்கரையில் சூரியக் குளியல் எடுப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு  தங்களின் ஓய்வு நேரத்தை பயணிகள் இன்பமயமாக களிக்கலாம். முருதேஸ்வர் கடற்கரைக்கு நேரம் இருப்பின் பயணிகள் எந்த காலங்களிலும் வரலாம். 

Sunday, 22 July 2018

TAMIL SECOND WORLD WAR MOVIE " CHITRA "



TAMIL SECOND WORLD WAR 
MOVIE " CHITRA "




Chitra is a 1946 Tamil-language film produced by T. R. Sundaram of Modern Theatres. Directed by Wahab Kashmiri, it features K. L. V. Vasantha, T. S. Balaiah, T. S. Durairaj, K. K. Perumal, M. E. Madhavan and V. S. Susheela.

Plot
A widowed police commissioner's daughter (Vasantha) falls in love with another police officer (Balaiah). Vasantha's father realises that a man has been committing treason by secretly sending radio messages to enemies, so he hires Balaiah to discover who it is. Balaiah, aided by two incompetent helpers (Durairaj and Madhavan), sets out to find the culprit, but the culprit imprisons them in an isolated bungalow. Unable to find Balaiah, Vasantha is devastated. She and her father make several efforts to locate Balaiah and his aids but fail. At the bungalow, one of Balaiah's aids finds a tie-pin, which is a gift from Vasantha to Balaiah. Balaiah throws it out through a keyhole. Vasantha finds it, after which her father and his men storm the bungalow, free Balaiah and later capture the culprit. Balaiah and Vasantha re-unite.[1]

Production
Chitra was launched soon after World War II ended.[1] Directed by Wahab Kashmiri, it was produced by T. R. Sundaram under the banner of Modern Theatres, with K. L. V. Vasantha, T. S. Balaiah, T. S. Durairaj, K. K. Perumal, M. E. Madhavan and V. S. Susheela as the lead actors.[2][1] The film's final length was 10,569 feet (3,221 m).[2]

Reception
Although censored on 19 December 1945, Chitra was released only on 30 March 1946.[2] The magazine Pesum Padam, then known for invoking English-language American films in the context of Sundaram's films, compared Sundaram's deft portrayal of the maid character Kannamma, "who steals the audience's hearts", with that of the minor characters in English films who often steal the show from the main actors.[3] Swarnavel Eswaran Pillai, author of the 2015 book Madras Studios, believes the invocation of "English films" was deliberate as the reviewer's intention to paint Sundaram's sensibilities as Western was very conspicuous.[4] According to film historian Randor Guy, the film was not successful because of the "wrong casting" of Balaiah, then known for playing negative roles, in a heroic role, and audiences disliked seeing him "going about smartly dressed in suits" and holding a pipe. He noted that the film would be remembered for "the racy on-screen narration and Vasantha's impressive performance." The song "Ahahahahaha...Aanandham", picturised on Vasantha, attained popularity. The film's theme of a man leaking secrets to enemies via radio was later used in Andha Naal (1954).[1]

References
Guy, Randor (1 July 2010). "Chitra (1946)". The Hindu. Archived from the original on 8 June 2017. Retrieved 8 June 2017.









Wednesday, 10 January 2018

LAL BAHADUR SHASTRI , SECOND PRIME MINISTER OF INDIA DIED AT TASHKENT ON JANUARY 11,1966




LAL BAHADUR SHASTRI ,
SECOND PRIME MINISTER  OF INDIA
DIED AT TASHKENT ON JANUARY 11,1966





லால் பகதூர் சாஸ்திரி (அக்டோபர் 2, 1904 - சனவரி 11, 1966) இந்திய குடியரசின் இரண்டாவது பிரதமர் ஆவார். இவர் ஒரு முக்கியமான விடுதலைப் போராட்ட வீரரும் ஆவார். சுதந்திர இந்தியாவின் முதலாவது பிரதமராக இருந்த ஜவகர்லால் நேரு 1964 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் காலமானதைத் தொடர்ந்து லால்பகதூர் சாஸ்திரி பதவிக்கு வந்தார். இவர் முறையாகத் தெரிவு செய்யப்படும் வரை குல்சாரிலால் நந்தா 14 நாட்கள் இடைக்காலப் பிரதமராக இருந்தார். இவர் பதவியேற்று 2 ஆண்டுகளுக்கு உள்ளாகவே, சோவியத் ஒன்றியத்திலுள்ள தாஷ்கண்டில் கூட்டப்பட்ட உச்சி மாநாட்டில் கலந்து கொண்ட போது காலமானார்
வரலாறு[மூலத்தைத் தொகு]

லால் பகதூர் 1904ம் ஆண்டு தற்போதய உத்தர பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள முகல்சராய் என்ற ஊரில் பிறந்தார். பிறந்த போது அவருக்கு வைத்த பெயர் லால் பகதூர் சிறிவஸ்தவா. இவரின் தந்தை சரதா பிரசாத் பள்ளி ஆசிரியர். பின்பு அலகாபாத்திலுள்ள வருவாய்த் துறையில் எழுத்தராகப் பணியில் சேர்ந்தார் [1]. மூன்று மாத குழந்தையாக இருந்த போது கங்கை கரையில் தாயாரின் கையில் இருந்து நழுவி ஓர் இடையரின் கூடையில் விழுந்து விட்டார். இடையருக்குக் குழந்தை கிடையாது, எனவே இது தனக்குக் கடவுளின் பரிசு எனக் கருதி லால்பகதூரைத் தன் வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று விட்டார். குழந்தையைக் காணாத லால்பகதூரின் பெற்றோர் காவல் துறையில் புகார் அளித்தனர். காவலர்கள் லால்பகதூரைக் கண்டு பிடித்து அவர் தம் பெற்றோரிடம் சேர்ப்பித்தனர் [2]..

லால்பகதூர் ஒன்றரை வயது குழந்தையாக இருந்த பொழுது இவரின் தந்தை இறந்து விட்டார். எனவே தாயார் ராம்துல்லாரி தேவி இவரையும் இவரின் இரண்டு சகோதரிகளையும் அழைத்துக்கொண்டு தன் தந்தை வீட்டிற்குச் சென்று தங்கிவிட்டார் [3]. 10 வயது வரை தன் பாட்டனார் கசாரி லால் வீட்டிலேயே லால் பகதூர் வளர்ந்தார். அங்கு உயர் நிலைப்பள்ளி இல்லாததால் மேற்கொண்டு படிக்க வாரணாசிக்கு அனுப்பப்பட்டார். அங்கு தாய்வழி மாமா வீட்டில் தங்கி இருந்து அரிஸ்சந்தரா உயர் நிலைப்பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்கலானார். வாரணாசியில் உள்ள போது ஒரு முறை நண்பர்களுடன் கங்கை ஆற்றின் மறு கரையில் நடந்த சந்தையைப் பார்க்க போனார். திரும்பும் போது படகுக்குக் கொடுக்க போதிய பணம் இல்லை, நண்பர்களிடம் கடன் பெறுவதற்குப் பதிலாக ஆற்றை நீந்திக் கடந்தார் [4]. நதிக்கரையை கடந்து படிக்கப்போக பணமில்லாமல் நீந்திப்போய் படித்த அவருக்கு அங்கே மிஷ்ராஜி என்கிற அற்புதமான ஆசிரியர் கிடைத்தார்.[5]

மாணவனாக இருக்கும்போது இவருக்கு புத்தகங்கள் படிப்பதென்றால் மிகவும் பிடிக்கும். குரு நானக்கின் வரிகள் மீது பிரியமாக இருந்தார். இந்திய சுதந்திர போராட்ட வீ ரர் பால கங்காதர திலகர் அவர்களை போற்றினார், 1915 ம் ஆண்டு வாரணாசியில் மகாத்மா காந்தி அடிகளின் உரையை கேட்ட பிறகு தன் வாழ்க்கையை நாட்டிற்கு அர்பணித்தார் [6]. சாதி முறையை எதிர்த்த இவர் தன் பெயரில் இருந்த சிறிவஸ்தவா என்ற சாதியை குறிக்கும் குடும்ப பெயரை நீக்கினார் [1]. 1921 ல் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை காந்தி அடிகள் தொடங்கிய போது அதில் கலந்து கொண்டு சிறை சென்றார். காவலில் வைக்க உரிய வயது இவருக்கு இல்லாததால் அரசு இவரைக் கைது செய்து காவலில் வைக்காமல் வெளியில் அனுப்பியது [7]. பின் வாரணாசியிலுள்ள தேசியவாதி சிவ் பிரசாத் குப்தா அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட காசி வித்தியாபீடத்தில் இணைந்து 4 ஆண்டுகள் படித்தார். அங்கு முனைவர் பகவன்தாஸ் அவர்களின் மெய்யியல் தொடர்பான விரிவுரையில் பெரிதும் கவரப்பட்டார். 1926 இல் காசி வித்தியாபீடத்தில் படிப்பை முடித்ததும் சாஸ்திரி என்னும் பட்டம் கொடுக்கப்பட்டது. இது பின் இவர் பெயருடன் இணைந்து விட்டது[3]. மக்கள் சமுதாயத்தின் பணியாள் என்ற அமைப்பில் வாழ்நாள் உறுப்பினராக பதிவு செய்து முசாப்பர்பூர் என்னும் இடத்தில் அரிசனங்களின் மேம்பாட்டுக்காக உழைத்தார்[8]. பின் அவ்வமைப்பின் தலைவரானார்.

1921ல் லலிதா தேவியை மணந்தார். பெரும் வரதட்சணை வாங்கும் பழக்கம் வெகுவாக இருந்த போதிலும் இவர் காதியையும் இராட்டையும் மட்டும் வரதட்சணையாக வாங்கி கொண்டார். 1930 ஆம் ஆண்டு உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் ஈடுபட்டு இரண்டரை ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை பெற்றார் [9]. அச்சமயம் இவரின் பெண்ணின் உடல் நலம் மிக மோசமானதால், எந்த போராட்டத்திலும் ஈடுபட கூடாது என்ற நிபந்தனையின் பேரில் 15 நாட்களுக்கு விடுதலை செய்யப்பட்டார். ஆனால் அவர் வீட்டிற்கு வருவதற்குள் அவர் பெண் மரணமெய்திவிட்டார். ஈமச்சடங்குகளை முடித்து விட்டு 15 நாட்கள் முடிவதற்கு நாள் உள்ள போதும் தாமாகவே சிறைச்சாலைக்குத் திரும்பிவிட்டார் [10]. அடுத்த ஆண்டு இவர் மகனுக்கு சுரம் என்றதால் ஒரு வாரம் வெளியில் செல்ல அனுமதி வாங்கினார். ஆனால் மகனுக்கு ஒரு வாரத்தில் சுரம் சரி ஆகாததால் குடும்ப உறுப்பினர்கள் வேண்டுகோளையும் மீறி சிறைச்சாலைக்குத் திரும்பினார்[10].

1937 ல் உத்திரப் பிரதேச நாடாளுமன்ற குழுவின் ஒருங்கிணைப்புச் செயலாளராகப் பணிக்கமர்ந்தார் [11]. 1940 ல் சுதந்திர இயக்கத்திற்கு ஆதரவாகத் தனி நபர் சத்தியாகிரகம் இருந்ததால் ஓர் ஆண்டு சிறைத் தண்டனை பெற்றார் [12]. 1942 ம் ஆண்டு காந்தி அடிகள் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தை ஆரம்பித்தார். சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்திருந்த லால் பகதூர் சாஸ்திரி அலகாபாத்துக்கு பயணம் செய்து ஜவகர்லால் நேருவின் ஆனந்த பவன் இல்லத்திலிருந்து வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் தொடர்பாக குறிப்புகளையும் ஆணைகளையும் ஒரு வார காலத்திற்குச் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களுக்கு வழங்கினார். அதைத்தொடர்ந்து கைது செய்யப்பட்ட லால்பகதூர் சாஸ்திரி 1946 ம் ஆண்டு வரை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்[12]. இவர் மொத்தமாக ஏறக்குறைய 9 ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்தார்[13]. சிறையில் இருந்த காலத்தில் பல புத்தகங்களைப் படித்தார். மேற்கத்திய தத்துவஞானிகள், புரட்சியாளர்கள், சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகள் ஆகியோரைப்பற்றி நன்கு அறிந்து கொண்டார். மேரி கியூரியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை இந்தியில் மொழி பெயர்த்தார்[9].

அமைச்சராக அரசில்[மூலத்தைத் தொகு]
இந்திய விடுதலைக்கு பிறகு சாஸ்திரி உத்தர பிரதேசத்தின் நாடாளுமன்ற செயலராக நியமிக்கப்பட்டார். உத்தர பிரதேச முதலமைச்சர் கோவிந்த் வல்லப் பந்த் அவர்களின் அமைச்சரவையில் காவல் மற்றும் போக்குவரத்து துறை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சராக இவரே முதலில் பெண்களை நடத்துனராக நியமித்தார். காவல் துறை அமைச்சராக, கட்டுப்பாடற்ற கூட்டத்தைக் கலைப்பதற்குக் கம்பால் அடிப்பதற்குப் பதிலாக நீரை பீய்ச்சி அடிக்கும்படி காவல் துறைக்கு உத்தரவிட்டார் [14].

1951 ல் காங்கிரஸ் செயற்குழுவுக்குப் பொது செயலாளராக நியமிக்கப்பட்டார். தலைவராக ஜவகர்லால் நேரு இருந்தார். வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தல், தேர்தல் நடவடிக்கைகள், தேர்தல் விளம்பரங்களின் போக்கு போன்றவற்றிற்கு இவர் பொறுப்பாளராக இருந்தார். காங்கிரஸ் கட்சி 1952, 1957, 1962 ம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற பொது தேர்தல்களில் பெற்ற பெரு வெற்றிகளுக்கு இவரது பங்களிப்பும் காரணமாகும்.

1951 ல் நேருவால் இந்திய மேலவைக்கு நியமிக்கப்பட்டார். 1951-1956 வரை ரயில்வே மற்றும் போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சராகப் பணிபுரிந்தார். 1956 ல் மெகபூப்நகர் ரயில் விபத்தில் 112 பேர் இறந்ததற்குத் தார்மீகப் பொறுப்பேற்று பதவி விலக முன்வந்தார். எனினும் நேரு இவரின் பதவி விலகலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை [15]. 3 மாதங்கள் கழித்து அரியலூரில் நடைபெற்ற இரயில் விபத்தில் 144 பேர் இறந்தனர். அதைத் தொடர்ந்து சாஸ்திரி பதவி விலகல் கடிதத்தை நேருவிடம் ஒப்படைத்தார். பதவி விலகலை ஏற்றுக்கொண்ட நேரு இச்சம்பவம் பற்றி நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றும் போது விபத்துக்கு சாஸ்திரி காரணமில்லை என்ற போதிலும் அரசியல் சாசன முறைமைக்கு இது முன்மாதிரியாக விளங்கும் என்று கூறினார் [3]. அப்போது அத்துறை இணை அமைச்சராக இருந்தவர் ஓ.வி.அளகேசன். அடுத்து வந்த பொதுத்தேர்தலில் இவ்விபத்து பற்றிய பிரச்சாரம் செய்தே ஓ.வி.அளகேசன் தோற்கடிக்கப்பட்டார்.[16]

1957 ஆண்டு நடந்த பொது தேர்தலைத் தொடர்ந்து சாஸ்திரி நடுவண் அமைச்சரவையில் இணைந்தார். முதலில் போக்குவரத்து மற்றும் தொலைத்தொடர்பு அமைச்சராக இருந்தார். பின்பு வணிக மற்றும் தொழில் துறை அமைச்சராகப் பணிபுரிந்தார். 1961 ல் உள்துறை அமைச்சராக பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார்[3]. இவர் உள்துறை அமைச்சராக இருந்தபொழுது சந்தானம் தலைமையில் ஊழல் தடுப்பு குழு அமைவதற்குக் காரணமாகவிருந்தார் [17].


இலக்கிய ஆர்வம்[மூலத்தைத் தொகு]
லால் பகதூர் சாஸ்திரி மேரி கியூரியின் வரலாற்றை இந்தியில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.
இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பற்றி இவர் எழுதிய நூலை முடிக்கும் முன்பே இறந்துவிட்டார்.[18]
பிரதமராக[மூலத்தைத் தொகு]
ஜவகர்லால் நேரு 1964 மே 27 ல் மறைந்ததை தொடர்ந்து அரசில் வெற்றிடம் ஏற்பட்டது. அப்போதய காங்கிரஸ் தலைவர் காமராஜர் சாஸ்திரி பிரதமராக வருவதற்கு காரணமாக இருந்தார். நேருவின் கொள்கையுடையரும் சமதர்மவாதியான இவரது தன்மையான பாங்கும் பேச்சும், பழமையை விரும்பும் வலதுசாரியான மொரார்ஜி தேசாய் பிரதமராவதை விரும்பாதோரிடம் செல்வாக்கு செலுத்தியது.

மாற்று கருத்துகளையும் மதித்து சமரசம் காணும் இவரது இயல்பான குணத்தினால் இவரது பணி சிறப்பாக நடந்தது. குறுகிய காலம் ஆட்சியிலிருந்த இவரால் நாட்டின் பொருளாதார நெருக்கடியையும், உணவு பற்றாக்குறையையும் சமாளிக்க முடியவில்லை. எனினும் இந்திய மக்களிடம் இவரின் மதிப்பு குறையவில்லை, இவர் இந்தியாவில் பசுமை புரட்சி கொண்டுவர முயன்றார். பசுமை புரட்சி மூலம் இந்தியா உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றதுடன் தேவைக்கதிகமாகவும் உணவு உற்பத்தி செய்தது, அதை பார்க்க இவர் உயிரோடு இல்லை. பாகிஸ்தானுடனான 22 நாள் போரின் போது ஜெய் ஜவான் ஜெய் கிசான் என்ற முழக்கத்தை உருவாக்கினார். பசுமை புரட்சியை இவர் வழியுறுத்திய போதும் வெள்ளை புரட்சியையும் ஊக்கப்படுத்தினார். 1964 அக்டோபர் கைரா மாவட்டத்தில் சுற்றுப்பயணம் போது பால் வளம் பற்றி இவருக்கு சிறப்பான கருத்து உருவாயிற்று. ஆனந்தில் வெற்றிகரமாக செயல்பட்ட பால் துறையை போல் நாடு முழுதும் பால்வளத்துறை செயல்பட வேண்டும் என விரும்பினார்[17]. இதன் காரணமாக 1965ல் தேசிய பால்பண்ணை வளர்ச்சி துறை அமைக்கப்பட்டது.

பாகிஸ்தான் போர்[மூலத்தைத் தொகு]
இவரது அரசுக்கு பாகிஸ்தான் மூலம் பெரும் சிக்கல் வந்தது. கட்ச் தீபகற்பத்தில் பாதியை பாகிஸ்தான் உரிமை கோரியது. 1965 ஆகஸ்ட் பாகிஸ்தான் அப்பகுதிக்கு ஊடுருவல் படைகளை அனுப்பியது. அது அப்பகுதியிலிருந்த இந்திய பீரங்கி படை அணிகளுடன் பூசலை ஏற்படுத்தியது. கட்ச் பகுதியில் நடைபெற்ற மோதல்கள் குறித்து மக்களவையில் சாஸ்திரி இவ்வாறு கூறினார் [19].

நமது வரம்புக்குட்பட்ட வளங்களை பயன்படுத்துவதில் நாம் என்றைக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சி திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை தருகிறோம். எனவே இதை உற்று நோக்கும் எவருக்கும் இந்தியாவுக்கு எல்லைப்பகுதி சச்சரவுகளில் விருப்பம் இல்லை என்பதுவும் நல்லுறவற்ற சூழலை இந்தியா விரும்பவில்லை என்பதும் விளங்கும்...... இச்சூழலில் அரசின் கடமை தெளிவானது. அதை அரசு முழுமையாக திறம்பட செயல்படுத்தும்....... நாங்கள் ஏழ்மையில் தேவைப்படும் காலத்தில் வாழ தயங்கமாட்டோம் ஆனால் எக்காரணம் கொண்டும் எங்கள் விடுதலையை அழிக்க விடமாட்டோம்...
ஐக்கிய ராச்சியத்தின் பிரதமர் முன்மொழிந்த திட்டப்படி பாகிஸ்தானுக்கு கோரிய 50% க்கு பதிலாக 10% கட்ச் பகுதி வழங்கப்பட்டது. எனினும் பாகிஸ்தானின் ஆக்கிரமிப்பு எண்ணம் காஷ்மீர் பகுதியிலும் குவிந்திருந்தது. பாகிஸ்தானிலிருந்து ஆயுதம் தாங்கியோர் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தில் ஊடுருவினர். அதைத்தொடர்ந்து சாஸ்திரி படை பலமானது படை பலம் கொண்டு சந்திக்கப்படும் என பாகிஸ்தானை எச்சரித்தார்.[20]. 1965 செப்டம்பர் மாதம் பெரிய அளவில் பாகிஸ்தான் போர் வீரர்களும் ஆயுததாரிகளும் இந்தியப்பகுதியில் ஊடுருவினர். அரசு கவிழும் என்பதுடன் அவர்களுக்கு ஆதரவாக கிளர்ச்சி நடைபெறும் என்றும் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் அவ்வாறு எதுவும் நடக்கவில்லை. இந்தியா தனது படைகளை எல்லைக்கட்டுப்பாட்டு பகுதிக்கு அனுப்பியது, மேலும் லாகூர் அருகே எல்லையை தாண்டி பாகிஸ்தானை மிரட்டியது. போர் மூண்டதும் பஞ்சாப் பகுதியில் பெருமளவில் பீரங்கி சண்டை நடைபெற்றது. இரு நாட்டு படைகளும் பல வெற்றிகளைப் பெற்றன. இந்திய படைகள் லாகூரை தங்கள் குண்டு வீச்சு எல்லைக்குள் கொணர்ந்தனர்.


இந்திய பாகிஸ்தான் போர் நடந்து கொண்டுள்ள போது செப்டம்பர் 17, 1965 அன்று சீனாவிடமிருந்து இந்தியாவிற்கு கடிதம் கிடைத்தது. அதில் இந்திய இராணுவம் சீன பகுதியில் கருவிகளை நிறுவியுள்ளதாகவும், அதை விலக்கிக்கொள்ளாவிட்டால் சீனாவின் சீற்றத்திற்கு இந்தியா ஆளாகும் என்றும் கூறியது. சீனாவின் இப்பயமுறுத்தல் கண்டும் சாஸ்திரி சீனாவின் இக்குற்றச்சாட்டு தவறானது என கூறியதுடன் சீனா இந்தியாவை தாக்குமானால் இந்திய விடுதலையை காக்க உறுதியுடன் நாம் சண்டையிடுவோம் என்றார் [21]. சீனா எவ்வித நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. இந்திய பாகிஸ்தான் போர் இரு நாடுகளுக்கும் பலத்த ஆள் மற்றும் பொருளாதார சேதங்களை உண்டாக்கியது. இந்திய பாகிஸ்தான் போர் செப்டம்பர் 23 1965 அன்று ஐக்கிய நாடுகள் சபையினால் கொண்டுவரப்பட்ட போர் நிறுத்த ஆணை மூலம் முடிவுக்கு வந்தது.

மரணம்[மூலத்தைத் தொகு]

போர் நிறுத்த சாற்றுதலுக்குப் பின் அதனை அமல்படுத்துவதில் இருந்த, இடைவிடாத பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண சாஸ்திரியும் பாகிஸ்தான் அதிபர் முகமது அயூப் கானும் சோவியத் ஒன்றிய தலைவர் அலெக்சி கோசிசின் அவர்களால் தாஷ்கண்டில் கூட்டப்பட்ட உச்சி மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார்கள். 1966 ஜனவரி 2 ஆம் நாள் இந்திய அமைச்சரவையின் முழு சம்மதத்தோடு லால் பகதூர் சாஸ்திரி தாஷ்கண்ட்டுக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். அங்கே ஏழு நாட்கள் இரு நாட்டுத் தலைவர்களும் அவர்தம் குழுவினரும் பேசிப் பார்த்தும் ஒரு முடிவுக்கு வர இயலவில்லை. அன்று இரவு கோசிசின் தலையிட்டு இரு தலைவர்களுடனும் தனித் தனியே பேசிப் பார்த்து உடன்படிக்கைக்கு வழிகண்டார். மறுநாள் ஜனவரி 10, 1966 ல் சாஸ்திரியும் கானும் தாஷ்கண்ட் சாற்றுதலில் கையொப்பமிட்டார்கள்.மிக எளிதான ஷரத்துக்களே நிறைந்துள்ள (ஒன்பது அம்சங்கள்) இந்த சாற்றுதல் கையெழுத்தாக ஏன் அத்தனை நாட்கள் பிடித்தன என்று சிந்தித்தாலே, இரு நாட்டிற்கும் இடையே இருந்த மனதளவிலான பெரிய இடைவெளி புரியும்.

அன்று இரவு, ரஷ்யப் பிரதமர் தந்த விருந்தில் கலந்து கொண்டுவிட்டு தன் அறைக்குத் திரும்பிய சாஸ்திரிக்கு இரவு ஒரு மணிக்கு மேல் இருமல், மார்வலி, மூச்சுத் திணறல் என்று ஆரம்பித்து உயிர் பிரிந்து விட்டது. மாரடைப்பு வந்து காலை 1.32 மணிக்கு இறந்தார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஏற்கனவே இரண்டு முறை இவருக்கு மாரடைப்பு வந்துள்ளது. பதவியில் உள்ளபோது வெளிநாட்டில் இறந்த ஒரே இந்திய பிரதமராவார். இவர் இறப்பில் சதி வேலை இருக்கலாம் என்றும் பலர் கருதுகின்றனர்.[22]

ரஷ்யாவில் இறந்திருந்த இந்தியப் பிரதமர் குறித்து, “சாஸ்திரி இல்லாமல் உலகமே கொஞ்சம் சிறுத்து விட்டது” என்று அமெரிக்க அதிபர் ஜான்ஸன் தெரிவித்தார்.

சாஸ்திரியின் உடலை சவப்பெட்டியில் ஏற்றி இந்தியா கொண்டுவர நடந்த ஏற்பாடுகளின் போது, கோஸிஜினும் அயூப்கானும் அந்தப் பெட்டியை விமானத்தில் ஏற்ற சுமந்து வந்தார்கள்.

எத்தனையோ பதவிகள் வகித்த சாஸ்திரிக்கு சொந்தமாக வீடு ஒன்று கிடையாது. கடைசி காலத்தில் தவணை முறையில் கார் ஒன்று வாங்கி அந்தக் கடனை வாரிசுகளுக்கு விட்டுச் சென்றார்.

கல்லறை[மூலத்தைத் தொகு]
காந்தியடிகளை அடக்கம் செய்த இடத்தின் அருகிலேயே லால் பகதூர் சாஸ்திரியின் உடலும் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. கல்லறையில் "வாழ்க போர்வீரன்! வாழ்க விவசாயி" என்ற பொருள்படும் "ஜெய் ஜவான் ஜய் கிஷாண்" என்ற வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டுள்ளது. [1