KITTUR CHENNAMMA ,FREEDOM FIGHTER BORN 1778 OCTOBER 23 - 1829 FEBRUARY 21

 

KITTUR CHENNAMMA ,FREEDOM FIGHTER 

BORN 1778 OCTOBER 23 - 1829 FEBRUARY 21

ராணி சென்னம்மா இந்திய நாட்டில் 1778 அக்டோபர் 23ஆம் வருடம் பிறந்தார். தனது சிறு வயதிலேயே சென்னம்மா குதிரையேற்றம், வாள் வீச்சு, வில்வித்தை போன்றவற்றில் தேர்ச்சி பெற்றார். கர்நாடக மாநிலத்தில், பெல்காம் என்ற ராஜ்ஜியத்தில், கித்தூர் என்ற ஊரின் அரசரான முல்லசர்ஜா என்பவருடன் சென்னம்மாவுக்குத் திருமணம் நடந்தது. அவரது கணவர் 1816இல் இறந்து விட்டார். அவர்களது ஒரே மகனும் 1824இல் இறந்து விடவே, சென்னம்மா சிவலிங்கப்பா என்பவரைத் தன் மகனாக தத்து எடுத்துக் கொண்டு, அவருக்கே முடிசூட்டினார். ஆங்கிலேயர்களுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் சிவலிங்கப்பாவை நாடு கடத்த ஆணையிட்டார்கள். ராணி சென்னம்மா இந்த ஆணையை மதிக்கவில்லை. ஒரு மிகப்பெரிய போர் மூண்டது. ஆங்கிலேயர்களை மிகவும் துணிச்சலுடனும், தைரியத்துடனும், பெரும் ஆற்றலுடனும் எதிர்த்துப் போரிட்டாள், சென்னம்மா. ஆனால், அவர்களை எதிர்த்து அதிக நேரம் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல், அவர்களால் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு பைல்ஹோங்கல் கோட்டையில் கைதியாக வைக்கப்பட்டாள். அங்கு 1829 ஆம் வருடம், பிப்ரவரி மாதம் 21ஆம் தேதி சென்னம்மாவின் மரணம் நேர்ந்தது [1].

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியை எதிர்த்துப் போரிட்டு வீரமரணம் அடைந்த சென்னம்மா கர்நாடக மாநிலத்தில் ஒரு பெரும் வீராங்கனையாக இன்றும் போற்றப் படுகிறார்.

.

முதல் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் தொடங்குவதற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துப் போரிட்டு வீரமரணம் அடைந்த கிட்டூர் ராணி சென்னம்மா (Kittur Rani Chennamma) பிறந்த தினம் இன்று (அக்டோபர் 23). அவரைப் பற்றிய அரிய முத்துக்கள் பத்து:

l கர்நாடகத்தில் பெல்காம் ராஜ்ஜியத்தின் அருகே உள்ள ககதி கிராமத்தில் (1778) பிறந்தார். ‘சென்னம்மா’ என்றால் அழகிய பெண் என்று அர்த்தம். ராஜ குடும்பத் தினர்போல சகல வசதிகளுடன் வளர்ந்தார். சமஸ்கிருதம், கன்னடம், மராட்டி, உருது மொழிகளைக் கற்றார்.

l சிறு வயதிலேயே குதிரை ஏற்றம், வாள் வீச்சு, வில்வித்தையில் தேர்ச்சி பெற்றார். துணிச்சல்காரப் பெண் என்று பெயர் பெற்றார். 15 வயதில் கிட்டூர் அரசருடன் திருமணம் நடைபெற்றது. ஒரு மகன் பிறந்தான்.

l சென்னம்மாவின் திருமண வாழ்க்கை வெகுகாலம் நீடிக்கவில்லை. 1816-ல் கணவரும் 1824-ல் ஒரே மகனும் இறந்தனர். குழந்தை இறந்தவுடன், சிவலிங்கப்பா என்ற உறவுக்கார குழந்தையைத் தத்தெடுத்து அவனுக்கு முடிசூட்டினார்.

.

l மிகவும் செழிப்பாக இருந்த கிட்டூர் ராஜ்ஜியத்தைக் கைப்பற்றும் எண்ணத்தில் ஏற்கெனவே இருந்தது ஆங்கில அரசு. வாரிசு இல்லாத ராஜ்ஜியம் என்று கூறி கிட்டூரை அபகரிக்கும் எண்ணத்திலும் இருந்தது. எனவே, சென்னம்மாவின் தத்துப்பிள்ளை சிவலிங்கப்பாவை நாடு கடத்த உத்தரவிட்டது. ஆங்கிலேயர்களின் வரி வசூல் விஷயத்தில் அதிருப்தியாக இருந்த ராணி சென்னம்மா இந்த உத்தரவை மதிக்கவில்லை.

l ஆங்கிலேயர்கள் பெரும் படையுடன் வந்து கிட்டூர் ராஜ்ஜியத்தை முற்றுகையிட்டனர். பெரிய போர் மூண்டது. மிகவும் துணிச்சலுடனும் தீரத்துடனும் ராணி சென்னம்மா போரிட்டார். ஆங்கிலேயப் படையில் உயிர்ச்சேதம் அதிக அளவில் ஏற்பட்டது. 2 முக்கிய அதிகாரிகள் சிறைபிடிக்கப்பட்டனர்.

l ஆங்கிலேயப் படைத் தளபதி சாப்ளின், ராணியுடன் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு தன் அதிகாரிகளை மீட்டுச் சென்றான். ஆனால், நயவஞ்சகத்துடன் மேலும் அதிகமான படையுடன் வந்து கிட்டூரை மீண்டும் தாக்கினான். இந்த போர் 12 நாட்கள் நீடித்தது.

l நவீன போர்க் கருவிகள், அதிக வீரர்கள் என்று அதிக வலிமையுடன் இருந்த ஆங்கிலேயப் படையை எதிர்த்து ராணியின் வீரர்களால் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை. ஆனாலும், முயற்சியை விடாமல் தொடர்ந்து போராடிய சென்னம்மா சிறைபிடிக்கப்பட்டார். பைல்ஹோங்கல் கோட்டையில் சிறை வைக்கப்பட்டார்.

l ராணியிடம் மிகுந்த விசுவாசம் கொண்ட தளபதி சங்கொலி ராயண்ணா, அவரை விடுவிக்க தீவிர முயற்சி மேற்கொண்டார். ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக கொரில்லா முறையில் தொடர் தாக்குதல்கள் நடத்தினார். ஆனால், அவரால் வெற்றிபெற முடியவில்லை. அவர் கைது செய்யப்பட்டு, தூக்கிலிடப்பட்டார்.

l புனித நூல்களைப் படித்தும், பூஜைகளில் ஈடுபட்டும் ராணி தனது சிறை வாழ்வைக் கழித்தார். 51-வது வயதில் சிறையிலேயே (1829) காலமானார். விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு வித்திட்ட முன்னணி வீராங்கனையாகவும், இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கத்தின் வீரச் சின்னமாகவும் இன்றளவும் சென்னம்மா கொண்டாடப்படுகிறார்.

l கர்நாடகத்தில் இன்றும் மாபெரும் வீராங்கனையாக சென்னம்மா போற்றப்படுகிறார். அவரது சிலைகள் கர்நாடகாவில் பல இடங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. நாடாளுமன்ற வளாகத்திலும் இவரது சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது.

Kitturu Chennamma (14 November 1778 – 21 February 1829)[1] was a rani (queen) of the Nayakas of kingdom of Kittur ruled Mallarudra sarja, who were vassals of the Maharaja of Mysore. She is a famously remembered freedom fighter who led an armed force against the British East India Company in 1824 in defiance of the doctrine of lapse to retain control over her territory, but was defeated in the third war and died in a prison. She was one of the first female freedom fighters to resist British colonisation, she is a national heroine[disambiguation needed] well known in Karnataka and a symbol of the independence movement in India.

Early life

Kittur Rani Chennamma was born on 23 October 1778, in Kakati, a small village in the present Belagavi District of Karnataka, India. She belonged to the Lingayat community and received training in horse riding, sword fighting and archery from a young age.

She married Raja Mallasarja of the Desai family at the age of 14.

Fight to retrieve supremacy of Kittur from the British

Chennamma’s husband died in 1824, leaving her with a son and a state full of volatility. This was followed by her son’s death in 1824. Rani Chennamma was left with the state of Kittur and an uphill task to save it from the British. Following the death of her husband and son, Rani Chennamma adopted Shivalingappa in the year 1824 and made him the heir to the throne. This irked the East India Company, who ordered Shivalingappa’s expulsion, on the pretext of the Doctrine of Lapse. This doctrine was based on the idea that in case the ruler of an independent state died childless, the right of ruling the State reverted or ‘lapsed’ to the sovereign. The state of Kittur came under the administration of Dharwad collectorate in charge of St John Thackeray of which Mr. Chaplin was the commissioner, both of whom did not recognize the new ruler and regent and notified Kittur to accept the British regime.

Rani Chennamma sent a letter to Mountstuart Elphinstone, Lieutenant-Governor of the Bombay Presidency pleading her cause, but the request was turned down, and war broke out.[2] The British tried to confiscate the treasure and jewels of Kittur, valued at around 1.5 million rupees.[3] They attacked with a force of 20,797 men and 437 guns, mainly from the third troop of Madras Native Horse Artillery.[4]

In the first round of war, during October 1824, British forces lost heavily and St John Thackeray, collector and political agent,[5] was killed in the war.[2] Amatur Balappa, a lieutenant of Chennamma, was mainly responsible for his killing and losses to British forces.[6] Two British officers, Sir Walter Elliot and Mr. Stevenson[5] were also taken as hostages.[2] Rani Chennamma released them with an understanding with Chaplin that the war would be terminated but Chaplin continued the war with more forces.[2] During the second assault, Subcollector of Solapur, Mr. Munro, nephew of Thomas Munro was killed.[5] Rani Chennamma fought fiercely with the aid of her lieutenant, Sangolli Rayanna, but was ultimately captured and imprisoned at Bailhongal Fort, where she died on 21 February 1829.[2] Chennamma was also helped by her lieutenant Gurusiddappa in the war against British.[7]

Sangolli Rayanna, the army chief of Kittur Kingdom, continued the guerrilla war to 1829, in vain, until his capture.[2] He wanted to install the adopted boy Shivalingappa as the ruler of Kittur, and Sangolli Rayanna gave a valiant fight using Guerrilla war fare for the first time. Britishers could not catch Rayanna in straight fights. Finally Rayanna's own uncle helped Britishers to capture him and he was caught and hanged. Shivalingappa was arrested by the British.[2] Chennamma's legacy and first victory are still commemorated in Kittur, during the Kittur Utsava that is held between 22nd–24th of October every year. The three-day festivities include sports, cultural programs, and lectures by notable historians on the kingdom of Rani Channamma.

Statue at Parliament House complex, New Delhi

On 11 September 2007 a statue of Rani Chennamma was unveiled at the Indian Parliament Complex by Pratibha Patil, the first woman President of India.[8] On the occasion, Prime Minister Manmohan Singh, Home Minister Shivraj Patil, Lok Sabha Speaker Somanath Chatarjee, BJP leader L. K. Advani, Karnataka Chief Minister H. D. Kumaraswamy and others were present, marking the importance of the function.[9] The statue was donated by Kittur Rani Chennamma Memorial Committee and sculpted by Vijay Gaur.[9]

There are also statues commemorating her at Bangalore, Belgaum and Kittur and Hubli.[10]

Burial place

Rani Chennamma's samadhi or burial place is in Bailhongal taluk, and is currently in a poor state due to poor maintenance of the surrounding park area by Government agencies.[10]

Descendants

Around 11 families are identified as the descendants of Kittur Rani Chennamma. They reside at Kittur and Khanapur in Belagavi district and Gadhinglaj in Kolhapur district of Maharashtra.[11]

In popular culture

Kittur rani chennamma Stamp of India 1977.jpg

The heroics of Kittur Rani Chennamma are sung by folk in the form of ballads, lavani and GiGi pada.[12]

Kittur Chennamma is a 1962 film in Kannada played by B. Saroja Devi and directed by B. Ramakrishnaiah Panthulu.[13]

Coast guard ship "Kittur Chennamma" was commissioned in 1983 and decommissioned in 2011.[14]

The Indian Railways train Rani Chennamma Express connecting Bangalore and Miraj is named after her.

Raiganj University Professor Pinaki Roy's essay "Alternative History: A Postcolonial Rereading of Naikar’s The Queen of Kittur", published in the Indian Journal of Multidisciplinary Academic Research (ISSN 2347-9884), 1(2), August 2014: 105-15, offers several instances of critical references to literary representations of the Queen of Kittur.

Rani Channamma University in Belagavi is named in her honour.

Kittur Chennamma is the name of a Martian vessel in the science fiction series The Expanse

A commemorative postage stamp was released on 23 October 1977 by Government of India.

SEIGE OF PONDICHERRY 1778 AUGUST 21-1778 OCTOBER 19

SEIGE OF PONDICHERRY 

1778 AUGUST 21-1778 OCTOBER 19

.அமெரிக்க புரட்சிகரப் போரில் கிரேட் பிரிட்டனுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையில் போர் அறிவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்திய துணைக் கண்டத்தின் மீதான முதல் இராணுவ நடவடிக்கைதான் பாண்டிச்சேரி முற்றுகை. ஆகஸ்ட் 1778 இல் ஒரு பிரிட்டிஷ் படை பிரெஞ்சு கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பாண்டிச்சேரி துறைமுகத்தை (இப்போது புதுச்சேரி) முற்றுகையிட்டது, இது பத்து வார முற்றுகைக்குப் பின்னர் சரணடைந்தது.
முக்கிய கட்டுரை: ஆங்கிலோ-பிரஞ்சு போர் (1778–83)
அக்டோபர் 1777 இல் சரடோகாவில் நடந்த காலனித்துவ வெற்றியைத் தொடர்ந்து, கிரேட் பிரிட்டனுக்கு எதிரான போரை அமெரிக்காவின் நட்பு நாடாக அறிவிக்க பிரான்ஸ் முடிவு செய்தது. ஜூலை 1778 இல் பிரெஞ்சு இந்திய காலனியான பாண்டிச்சேரியை வேர்ட் முதன்முதலில் அடைந்தது, பிரான்சும் பிரிட்டனும் தங்கள் தூதர்களை திரும்ப பெற்றன , இது போர் உடனடி என்பதற்கான அறிகுறியாகும். பிரிட்டிஷ் காலனிகள் ஏற்கனவே இந்தியாவில் பிரெஞ்சு உடைமைகளை பறிமுதல் செய்ய உத்தரவுகளைப் பெற்றன மற்றும் இராணுவ தயாரிப்புகளைத் தொடங்கின.
பிரஞ்சு பாதுகாப்பு
பாண்டிச்சேரி பிரெஞ்சு இந்தியாவின் தலைநகராகவும், துணைக் கண்டத்தில் பிரான்சின் உடைமைகளில் மிகப்பெரியதாகவும் இருந்தது. 1778 இல் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பின்றி மற்ற உடைமைகள் அனைத்தையும் கைப்பற்றும்; பாண்டிச்சேரி மட்டுமே தீவிரமாக பாதுகாக்கப்பட்டது. பிரெஞ்சு ஆளுநர் ஜெனரல் குயில்லூம் டி பெல்லெகோம்பே சுமார் 700 பிரெஞ்சு துருப்புக்கள் மற்றும் 400 சிப்பாய்கள் (உள்ளூர் இந்திய துருப்புக்கள்) மற்றும் ஒரு கோட்டை ஆகியவை பழுதடைந்த நிலையில் இருந்தன. இந்தியாவில் உள்ள பல ஐரோப்பிய காலனித்துவ புறக்காவல் நிலையங்களைப் போலவே, பாண்டிச்சேரியும், காலனித்துவ காலத்தில் பல முறை இராணுவ நடவடிக்கை காரணமாக கைகளை மாற்றியது. ஏழு வருடப் போரின் கடைசி சுற்றுப் போர்களுக்குப் பின்னர் அதன் பாதுகாப்பை கணிசமாக மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சிகள் பிரெஞ்சு காலனித்துவ நிர்வாகத்தில் அரசியல் மோதல்களால் விரக்தியடைந்தன. 1778 ஆம் ஆண்டில் நகரத்தின் வெளிப்புறப் பணிகள் பெரும்பாலும் முழுமையடையாமல் இருந்தன, குறிப்பிடத்தக்க கூறுகள் முடிக்கப்படாதது மற்றும் நகரின் பகுதிகள் நேரடித் தாக்குதலுக்கு ஆளாகின்றன.
பெல்லெகோம்பே உடனடியாக பாதுகாப்புகளை மேம்படுத்துவதைப் பற்றி அமைத்தார், பிரிட்டிஷ் இயக்கங்களின் எதிர்பார்ப்பில் கூடிய விரைவில் செயல்படுகிறார். முக்கிய வாயில்கள் தடுக்கப்பட்டன, கரையோரங்களில் துப்பாக்கிகள் மற்றும் துப்பாக்கி பேட்டரிகள் கட்டப்பட்டன, மேலும் பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு பாதுகாப்பு குறித்த அவர்களின் முன்கூட்டியே பாதுகாப்பு அளிக்கக்கூடிய எதுவும் அகற்றப்பட்டன அல்லது அழிக்கப்பட்டன. ஆங்கிலேயர்கள் வருவதற்கு முன்பு பெல்லெகோம்பே கூடுதல் துருப்புக்களையும் பெற்றார். கரிகலில் இருந்து (ஆகஸ்ட் 10 அன்று ஆங்கிலேயர்கள் ஆக்கிரமித்திருந்த) காரிஸன் சுமார் 100 சிப்பாய்களை பாதுகாப்புக்கு சேர்க்கிறது, மேலும் பாண்டிச்சேரியின் சில மக்களும் ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டனர்.

சிறிய பிரிட்டிஷ் கடற்படைக்கு எதிராக ஒரு சிறிய பிரெஞ்சு கடற்படை கூடியது. அட்மிரல் ட்ரோன்ஜோலி, பிரில்லண்ட் என்ற வரியின் 64-துப்பாக்கி கப்பல், போர் கப்பல் ப our ர்வோயுஸ் மற்றும் மூன்று சிறிய கப்பல்கள், சார்டைன், லாரிஸ்டன் மற்றும் பிரிசன் ஆகியவற்றின் கட்டளையை ஏற்றுக்கொண்டார். [முற்றுகை
முதற்கட்டங்கள்
மெட்ராஸில் உள்ள பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ நிர்வாகம் ஜெனரல் ஹெக்டர் மன்ரோவை கிட்டத்தட்ட 20,000 பேர் கொண்ட இராணுவத்தின் தளபதியாக வைத்தது, இது ஆகஸ்ட் 8 ஆம் தேதி பாண்டிச்சேரியிலிருந்து சில மைல்களுக்குள் வரத் தொடங்கியது. ஆகஸ்ட் 20 க்குள் முழு இராணுவமும் வந்துவிட்டது, நகரம் சூழ்ந்தது, முற்றுகை நடவடிக்கைகள் தொடங்கியது.

படைகளுக்கு இடையிலான முதல் குறிப்பிடத்தக்க பரிமாற்றம் ஒரு கடற்படை சந்திப்பு. அட்மிரல் எட்வர்ட் வெர்னனின் கடற்படை ஐந்து கப்பல்களைக் கொண்டிருந்தது, இது பிரெஞ்சு கடற்படையை விட சற்றே குறைவான ஃபயர்பவரை கொண்டு சென்றது. எச்.எம்.எஸ். ரிப்பன் வரிசையின் 60 துப்பாக்கிக் கப்பலுக்கு வெர்னான் கட்டளையிட்டார், மேலும் அவருக்கு எச்.எம்.எஸ் கோவென்ட்ரி, எச்.எம்.எஸ் சீஹார்ஸ், எச்.எம்.எஸ் கர்மரண்ட் மற்றும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கப்பல்  உதவியது.

டிரான்ஜோலி காயமடைந்த இரண்டு மணிநேர நிச்சயதார்த்தத்தில், பிரெஞ்சு கடற்படை ஆகஸ்ட் 10 அன்று வெர்னனை விரட்டியது. ஆகஸ்ட் 14 அன்று பிரெஞ்சு கப்பல்கள் இரண்டு அறியப்படாத கப்பல்களைக் கண்டன; அவை பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் போக்குவரத்துக் கப்பல்கள். அவர்களது கேப்டன்கள், பகைமைகளை அறியாதவர்கள், பிரிட்டிஷ் கொடிகள் பறந்து கொண்டு பாண்டிச்சேரி முன் பயணம் செய்தனர். பிரெஞ்சு கடற்படைகளில் இரண்டு, ப our ர்வோயுஸ் மற்றும் சார்டின் சோம்பேறித்தனமாக துரத்தினர். பிரிட்டிஷ் வணிகக் கப்பல்கள் தப்பித்தன, ஆனால் ஆகஸ்ட் 25 அன்று பிரிட்டிஷ் படைப்பிரிவுக்கு மிக அருகில் சென்றபோது சார்டின் கைப்பற்றப்பட்டார். துப்பாக்கிப் போர் கப்பல் எலிசபெத், மற்றொரு தனியார் கப்பல் பிரெஞ்சு கடற்படையில் சேவைக்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. [குறிப்பு 3] 
ஆகஸ்ட் 20 அன்று, இப்போது ஆறு கப்பல்களான பிரிட்டிஷ் கடற்படை மீண்டும் தோன்றியது. பிரெஞ்சு கடற்படை, எலிசபெத்தால் பெரிதுபடுத்தப்பட்டிருந்தாலும், முதல் நிச்சயதார்த்தத்தில் ஏற்பட்ட சேதம் காரணமாக லு பிரிசனை துறைமுகத்தில் விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, இதனால் அது ஒரு பாதகமாக இருந்தது. அடுத்த நாள், ட்ரோன்ஜோலி மீதமுள்ள கடற்படையை தெற்கே பயணித்தார். இருபுறமும் போர் வழங்கப்பட்டதா இல்லையா என்பது குறித்து ஆதாரங்கள் உடன்படவில்லை, ஆனால் வெளிப்படையாக எந்தப் போரும் நடக்கவில்லை, மற்றும் ட்ரோன்ஜோலி தெற்கே தொடர்ந்தார். செப்டம்பர் 2 ஆம் தேதி ட்ரொன்ஜோலி எல் டி பிரான்ஸுக்குப் பயணம் செய்ததை அறிந்து பெல்லெகோம்பே ஆச்சரியமும் கலக்கமும் அடைந்தார், எலிசபெத் மற்றும் லா ப v ர்வோயுஸை விட்டு வெளியேறினார்.

பிரிட்டிஷ் துருப்புக்கள் செப்டம்பர் வரை முற்றுகை நடவடிக்கைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் செயல்படவில்லை. பெல்லெகோம்பே மீதமுள்ள நேரத்தை பாதுகாப்புகளை மேலும் வலுப்படுத்தவும், அதிக டைக்குகளை உருவாக்கவும், தூள் பத்திரிகையை இரும்பு உறைக்கவும் பயன்படுத்தினார். தொலைதூர பிரிட்டிஷ் நிலைகளில் பீரங்கியின் பயனற்ற நெருப்பை அவர் மீண்டும் மீண்டும் நிறுத்த வேண்டியிருந்தது.
செப்டம்பர் 1 ஆம் தேதி இரவு, பிரிட்டிஷ் முற்றுகை நடவடிக்கைகளைத் தொடங்க பொறியியலாளர்களுக்கு சுமார் 300 படைகளை வழங்கியது. தாக்குதலுக்கு இரண்டு நிலைகள் அடையாளம் காணப்பட்டன; வடமேற்கு கோட்டையும், தெற்கே கோட்டையும். இந்த வேலையை மறைக்க பேட்டரிகள் நிறுவப்பட்டன, மூன்றாவது பேட்டரி செப்டம்பர் 3 அன்று தென்மேற்கில் வைக்கப்பட்டது, இது பிரெஞ்சு பாதுகாப்புகளை மேம்படுத்துவதற்காக நிலைநிறுத்தப்பட்டது. பெல்லெகோம்பின் பதில், தெற்கு பேட்டரி மீது தாக்குதலை நடத்த சில நூறு ஆண்களை அனுப்பியது. இது பிரெஞ்சு துப்பாக்கிகளை அடைய கிட்டத்தட்ட 3,000 பிரிட்டிஷ் துருப்புக்களை ஈர்த்தது, இது ஒரு பிரெஞ்சு மரணத்தால் மட்டுமே குறிப்பிடத்தக்க சேதத்தை ஏற்படுத்தியது.

பிரிட்டிஷ் முற்றுகை நடவடிக்கை செப்டம்பர் முழுவதும் தொடர்ந்தது, பெரும்பாலும் கடுமையான தீவிபத்தில். பிரிட்டிஷ் பேட்டரிகள் படிப்படியாக சுவர்களுக்கு நெருக்கமாக நகர்ந்து, நகரத்திற்குள் பெரும் சேதத்தை ஏற்படுத்தின. மருத்துவமனையை காலி செய்ய வேண்டியிருந்தது, மேலும் தூள் பத்திரிகையும் (பிரிட்டிஷ் துப்பாக்கிகளின் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கு) காலியாக இருந்தது. செப்டம்பர் 19 அன்று ஒரு பிரிட்டிஷ் பீரங்கி குண்டு பிரெஞ்சு பீரங்கிகளின் தளபதியைக் கொன்றது. செப்டம்பர் 24 வாக்கில் மீறல்கள் தாக்குதலுக்கு உள்ளான கோட்டைகளில் காட்டத் தொடங்கின, அக்டோபர் 6 வாக்கில் பிரிட்டிஷ் அகழிகள் உள் பள்ளங்களை அடைந்தன, கூடுதல் துப்பாக்கி பேட்டரிகள் முழு பிரெஞ்சு படைப்புகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க சேதத்தை ஏற்படுத்தின.
முற்றுகை முடிகிறது
அக்டோபர் 6 முதல் 13 வரை பிரிட்டிஷ் முற்றுகை நடவடிக்கைகள் தொடர்ந்தன, ஆனால் பலத்த மழை அவர்களுக்கு இடையூறாக இருந்தது. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் மீண்டும் வெள்ளத்திற்கு முயற்சித்த வடக்கு பள்ளத்தை வடிகட்டுவதில் ஆங்கிலேயர்கள் வெற்றி பெற்றனர். அக்டோபர் 14 ஆம் தேதி பிரிட்டிஷ் இலக்கு வைத்திருந்த இரண்டு கோட்டைகளின் சுவர்கள் இடிந்து விழுந்தன, தாக்குதலுக்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்கின.

பெல்லிகோம்பும் வெடிமருந்துகளை விட்டு வெளியே ஓடிக்கொண்டிருந்தார். அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி ஒரு போர் சபையை நடத்திய பின்னர், மறுநாள் அவர் ஒரு சண்டைக் கொடியை மன்ரோவுக்கு அனுப்பினார். சரணடைதல் விதிமுறைகளில் அக்டோபர் 18 அன்று அவர் கையெழுத்திட்டார்.


.

.The Siege of Pondicherry was the first military action on the Indian subcontinent following the declaration of war between Great Britain and France in the American Revolutionary War. A British force besieged the French-controlled port of Pondicherry (now Puducherry) in August 1778, which capitulated after ten weeks of siege.Background
Main article: Anglo-French War (1778–83)
Following the colonial victory at Saratoga in October 1777, France decided to declare war on Great Britain as an ally to the United States. Word first reached the French Indian colony of Pondicherry in July 1778 that France and Britain had recalled their ambassadors, a sign that war was imminent. The British colonies had already received orders to seize the French possessions in India and begun military preparations.
.
French defenses
Pondicherry was the capital of French India and the largest of France's possessions on the subcontinent. The British would capture all of the other possessions without resistance in 1778; only Pondicherry was actively defended. The French governor, General Guillaume de Bellecombe, had at his disposal about 700 French troops and 400 sepoys (local Indian troops), and a city whose fortifications were in some disrepair. Pondicherry, as was the case with a number of other European colonial outposts in India, changed hands due to military action several times in the colonial period. Attempts to significantly improve its defences after the last round of battles in the Seven Years' War were frustrated by political infighting in the French colonial administration. In 1778 the outer works of the city were largely incomplete, with significant elements unfinished and parts of the city exposed to direct attack.
.
Bellecombe immediately set about improving the defences, working as quickly as possible in anticipation of British movements. Key gates were blocked, stockades and gun batteries were constructed along the shore, and anything that might give cover to the British on their advance on the defences was removed or destroyed. Bellecombe also received additional troops before the British arrived. The garrison from Karikal (which the British occupied on 10 August) add about 100 sepoys to the defence, and some of Pondicherry's inhabitants also took up arms.

A small French navy was assembled to counteract the small British navy. Admiral Tronjoli took command of the 64-gun ship of the line Brillant, the frigate Pourvoyeuse and three smaller ships, Sartine, Lawriston, and Brisson.[Note 1]
.
The siege
Preliminaries
The British colonial administration in Madras placed General Hector Munro in command of an army of nearly 20,000 men, which began arriving within a few miles of Pondicherry on 8 August. By 20 August the full army had arrived, the city was surrounded, and siege operations began.

The first noteworthy exchange between the forces was a naval encounter. Admiral Edward Vernon's fleet also consisted of five ships, carrying slightly less firepower than the French fleet. Vernon commanded the 60-gun ship of the line HMS Rippon, and was assisted by HMS Coventry, HMS Seahorse, HMS Cormorant, and the East India Company's ship Valentine.

In a largely inconsequential two-hour engagement in which Tronjoli was wounded, the French fleet drove Vernon away on 10 August. On 14 August French ships spotted two unknown sails; they were transport ships of the British East India Company. Their captains, apparently unaware of the hostilities, sailed before Pondicherry with British flags flying. Two of the French fleet, Pourvoyeuse and Sartine lazily gave chase. The British merchant ships escaped, but Sartine was captured when she strayed too close to the British squadron on 25 August.[5][Note 2] The loss of parity between the navies was partially made up by the arrival at Pondicherry of the 26-gun frigate Elizabeth, another private ship that had been pressed into service in the French fleet.[Note 3]
முற்றுகை
.

On 20 August, the British fleet, now six ships, appeared again. The French fleet, although it had been augmented by Elizabeth, was forced to leave Le Brisson in the harbour due to damage sustained in the first engagement, and was thus at a disadvantage. The next day, Tronjoli sailed the rest of the fleet south. Sources disagree on whether or not battle was offered or attempted on either side, but apparently no battle took place, and Tronjoli continued south. Bellecombe was surprised and dismayed to learn on 2 September that Tronjoli had sailed for Île de France, leaving Elizabeth and La Pourvoyeuse behind.

The British troops were not noticeably active in their siege operations until September. Bellecombe used the remaining time to further strengthen the defences, constructing more dikes and iron-cladding the powder magazine. He also repeatedly had to stop the ineffective fire of cannon at the distant British positions.
.
On the night of 1 September the British advanced a force of about 300 as cover for engineers to begin siege operations. Two positions were identified for attack; the northwest bastion, and the southernmost bastion. Batteries were established to cover this work, and a third battery was placed to the southwest on 3 September that was positioned to enfilade the French defences. Bellecombe's response was to send out a few hundred men to feint an attack on the southern battery. This drew nearly 3,000 British troops within reach of the French guns, which inflicted significant damage with only a single French death.

The British siege operation proceeded throughout September, often under heavy fire. British batteries moved progressively closer to the walls, inflicting heavy damage within the city. The hospital had to be evacuated, and the powder magazine (a particular target of the British guns) was also emptied. On 19 September a British cannonball killed the commander of the French artillery. By 24 September breaches were beginning to show in the bastions under attack, and by 6 October the British trenches had reached the inner ditches, with additional gun batteries doing significant damage along the entire French works.
முற்றுகை நடவடிக்கைகள்
..
On 25 September the French attempted a nighttime sortie to destroy the southern battery. The effort was abandoned when secrecy was lost (a sentry was disarmed but not killed, so he was able to raise the alarm) and when the company lost its way. A second sortie on 4 October was a little more successful. The southwest gun battery was reached while its crew was asleep; the guns were spiked (albeit poorly enough that they were soon back in service), and some of the crew were slaughtered. Bellecombe also received a minor injury after a musket ball struck him on 4 October, but was able to continue leading the defence.

Siege ends
Between 6 and 13 October the British siege operations continued, but heavy rains hampered them. The British succeeded in draining the northern ditch, which the French unsuccessfully attempted again to flood. On 14 October the walls of the two bastions the British had targeted lay in ruins, and preparations began for an assault.

Bellecombe was also running out of ammunition. After holding a war council on 15 October, he sent a truce flag to Munro the next day. He signed the terms of capitulation on 18 October.

Aftermath
The French force of less than 1,500 had withstood a siege of nearly eighty days by a British force that numbered 20,000. The defenders' losses were high: more than 300 French and nearly 150 sepoy casualties, along with more than 200 civilian casualties. The British suffered more than 900 casualties. The French defenders were allowed to march out with full colours, and were eventually returned to France.

Britain followed up the victory by seizing France's other Indian colonies, contributing to the outbreak of the Second Mysore War.

KITTUR CHENNAMMA , FREEDOM FIGHTER AGAIST BRITISH BORN OCTOBER 23,1778

KITTUR CHENNAMMA ,

FREEDOM FIGHTER  AGAIST BRITISH 

BORN OCTOBER 23,1778

Kittur Chennamma (23 October 1778 – 02 February 1829) was the Queen of Kittur, a princely state in Karnataka. She was one of the Indian female ruler to lead an armed rebellion against the British East India Company in 1824 because of the effect of doctrine of lapse. The resistance ended with her arrest and she became a symbol of the independence movement in India. In the state of Karnataka, she is celebrated along with Abbakka Rani, Keladi Chennamma and Onake Obavva, as the foremost women warriors and patriots. Chennamma was a member of the Lingayat sect.[citation needed]
Early life[edit source]
Chennamma was born in Kakati, a small village in what is now the Belagavi District of the Indian state of Karnataka.

Rebellion against the British[edit source]

She became queen of her native kingdom and married Raja Mallasarja, of the Desai family at the age of 15, and had one son. After their son's death in 1824 she adopted Shivalingappa, and made him heir to the throne. The British East India Company did not accept this and ordered Shivalingappa's expulsion, using a policy of paramountcy and complete authority (doctrine of lapse officially codified between 1848 and 1856 by Lord Dalhousie), but Chennamma defied the order.

Killing of Rayanna[edit source]

Rani Chennamma sent a letter to Mountstuart Elphinstone, Lieutenant-Governor of the Bombay Presidency pleading the cause of Kittur, but her request was turned down, and war broke out.[1] The British tried to confiscate the treasure and jewels of Kittur, valued at around 1.5 million rupees.[2] They attacked with a force of 20,797 men and 437 guns, mainly from the third troop of Madras Native Horse Artillery.[3] In the first round of war, during October 1824, British forces lost heavily and St John Thackeray, collector and political agent,[4] was killed in the war.[1] Amatur Balappa, a lieutenant of Chennamma, was mainly responsible for his killing and losses to British forces.[5] Two British officers, Sir Walter Elliot and Mr. Stevenson[4] were also taken as hostages.[1] Rani Chennamma released them with an understanding with Chaplin that the war would be terminated but Chaplin continued the war with more forces.[1] During the second assault, Subcollector of Solapur, Mr. Munro, nephew of Thomas Munro was killed.[4] Rani Chennamma fought fiercely with the aid of her lieutenant, Sangolli Rayanna, but was ultimately captured and imprisoned at Bailhongal Fort, where she died on 02 February 1829.[1] Chennamma was also helped by her lieutenant Gurusiddappa in the war against British.[6]

Sangolli Rayanna continued the guerrilla war to 1829, in vain, until his capture.[1] He wanted to install the adopted boy Shivalingappa as the ruler of Kittur, but Sangolli Rayanna was caught and hanged. Shivalingappa was arrested by the British.[1] Chennamma's legacy and first victory are still commemorated in Kittur, during the Kittur Utsava held on 22–24 October annually.

Statue at Parliament House complex, New Delhi[edit source]
On 11 September 2007 a statue of Rani Chennamma was unveiled at the Indian Parliament Complex by Pratibha Patil, the first woman President of India.[7] On the occasion, Prime Minister Manmohan Singh, Home Minister Shivraj Patil, Lok Sabha Speaker Somanath Chatarjee, BJP leader L.K.Advani, Karnataka Chief Minister H.D.Kumaraswamy and others were present, marking the importance of the function.[8] The statue was donated by Kittur Rani Chennamma Memorial Committee and sculpted by Vijay Gaur.[8]

Rani Chennamma's statues are installed at Bangalore and Kittur also.[9]

Burial place[edit source]

Rani Chennamma's samadhi or burial place is in Bailhongal taluk, but is in neglected state with poor maintenance and the place is surrounded by a small park maintained by Government agencies.[9]

In popular culture[edit source]
The heroics of Kittur Rani Chennamma are sung by folk in the form of ballads, lavani and GiGi pada.[10]
Kittur Chennamma is a 1962 film in Kannada, directed by B. Ramakrishnaiah Panthulu.[11]
Coast guard ship "Kittur Chennamma" was commissioned in 1983 and decommissioned in 2011.[12]
The popular daily Indian Railways train Rani Chennamma Express connecting Bangalore and Kolhapur is named after her.
Raiganj University Assistant Professor Pinaki Roy's essay “Alternative History: A Postcolonial Rereading of Naikar’s The Queen of Kittur”, published in the Indian Journal of Multidisciplinary Academic Research (ISSN 2347-9884), 1(2), August 2014: 105-15, offers several instances of critical references to literary representations of the Queen of Kittur

Rani Chennamma  (October 23, 1778 – February 21, 1829) was the Queen of Kittur in Karnataka, southern India. In her youth she received training in horse riding, sword fighting and archery. She became queen of her native kingdom and married Raja Mallasarja, of the Desai family, and had one son; after her son’s death in 1824 she adopted Shivalingappa, and made him heir to the throne. The British East India Company did not accept this and ordered Shivalingappa’s expulsion, using a policy of paramountcy and complete authority (doctrine of lapse officially codified between 1848 and 1856 by Lord Dalhousie), but Chennamma defied the order.

Rani Chennamma sent a letter to Governor at Bombay to plead the cause of Kittur, but Lord Elphinstone turned down the request leading to all out war. The British tried to confiscate the treasure and jewels of Kittur (valued around Fifteen Lakhs of rupees) and attacked with a force of 200 men and four guns, mainly from the third troop of Madras Native Horse Artillery. In the first round of war, during October 1824, British forces lost heavily with St John Thackeray, Collector and Political agent, killed by the Rani’s forces. Two British officers, Sir Walter Elliot and Mr. Stevenson[ were also taken as hostages.

Rani Chennamma released the hostages with an understanding with Chaplin that the war would be terminated. But Chaplin treacherously continued the war with even more soldiers. Chennamma fought fiercely with the aid of her lieutenant, Sangolli Rayanna, but was ultimately captured and imprisoned at Bailhongal Fort, where she died on 21 February 1829. Sangolli Rayanna continued the guerrilla war up to 1829 until his capture, but it was in vain, and was caught due to treachery and hanged.

Chennamma was born 56 years before the 1857 rebel Rani of Jhansi, and was thus the first woman to fight against British governance and the kappa tax. Her legacy and first victory are still commemorated in Kittur, during the Kittur Utsava of every 22–24 October. On 11 September 2007 a statue of Rani Chennamma was unveiled at the Indian Parliament Complex by Pratibha Patil, the first woman President of India. Her statues are installed at Bangalore and Kittur also. Rani Chennamma’s samadhi or burial place is in Bailhongal taluk, but is in neglected state with poor maintenance and the place is surrounded by a small park maintained by Government agencies.

Rani Chennamma’s samadhi or burial place

ராணி சென்னம்மா இந்திய நாட்டில் 1778 அக்டோபர் 23ஆம் வருடம் பிறந்தார். தனது சிறு வயதிலேயே சென்னம்மா குதிரையேற்றம், வாள் வீச்சு, வில்வித்தை போன்றவற்றில் தேர்ச்சி பெற்றார். கர்நாடக மாநிலத்தில், பெல்காம் என்ற ராஜ்ஜியத்தில், கித்தூர் என்ற ஊரின் அரசரான முல்லசர்ஜா என்பவருடன் சென்னம்மாவுக்குத் திருமணம் நடந்தது. அவரது கணவர் 1816இல் இறந்து விட்டார். அவர்களது ஒரே மகனும் 1824இல் இறந்து விடவே, சென்னம்மா சிவலிங்கப்பா என்பவரைத் தன் மகனாக தத்து எடுத்துக் கொண்டு, அவருக்கே முடிசூட்டினார். ஆங்கிலேயர்களுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் சிவலிங்கப்பாவை நாடு கடத்த ஆணையிட்டார்கள். 

ராணி சென்னம்மா இந்த ஆணையை மதிக்கவில்லை. ஒரு மிகப்பெரிய போர் மூண்டது. ஆங்கிலேயர்களை மிகவும் துணிச்சலுடனும், தைரியத்துடனும், பெரும் ஆற்றலுடனும் எதிர்த்துப் போரிட்டாள், சென்னம்மா. ஆனால், அவர்களை எதிர்த்து அதிக நேரம் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல், அவர்களால் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு பைல்ஹோங்கல் கோட்டையில் கைதியாக வைக்கப்பட்டாள். அங்கு 1829 ஆம் வருடம், பிப்ரவரி மாதம் 21ஆம் தேதி சென்னம்மாவின் மரணம் நேர்ந்தது [1].

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியை எதிர்த்துப் போரிட்டு வீரமரணம் அடைந்த சென்னம்மா கர்நாடக மாநிலத்தில் ஒரு பெரும் வீராங்கனையாக இன்றும் போற்றப் படுகிறார்.