Djamila Bouhired ,
ALGERIAN REVOLUTIONIST
BORN 1937 JUNE
அல்ஜீரிய தந்தை மற்றும் துனிசிய தாய்க்கு ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தில் 1935 இல் அல்-கசாபா பகுதியில் பிறந்தார். ஏழு பிள்ளை களில் ஒரே மகள்.அவர் ஒரு பிரெஞ்சு பள்ளிக்குச் சென்றார், அது தினமும் காலையில் "பிரான்ஸ் எங்கள் தாய்" என்ற கீதத்தை பாடுமாறு மாணவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தியது, ஆனால் ஜமிலா, தனது பள்ளி நாட்களிலிருந்து அல்ஜீரிய போராட்டத்தில் பங்கேற்றதால், "அல்ஜீரியா எங்கள் தாய், ”இது பிரெஞ்சு தலைமை ஆசிரியரை கடுமையாக தண்டிக்க தூண்டியது.
- 1954 இல் அல்ஜீரிய புரட்சி வெடித்தபோது, அவர் இருபது வயதாக இருந்தபோது அல்ஜீரிய முன்னணி டி லிபரேஷன் நேஷனலில் (எஃப்.எல்.என்) சேர்ந்தார். பின்னர் அவர் ஃபெடாயினில் சேர்ந்தார், ஆக்கிரமிப்பின் போது பிரெஞ்சுக்காரர்கள் பயன்படுத்திய சாலைகளில் வெடிகுண்டுகளை வைக்க முன்வந்தார். அவரது வீரச் செயல்களால் அவள் "மோஸ்ட் வாண்டட்" ஆனாள்.ஜனவரி 26, 1957 அன்று, அல்ஜீரியாவில் பிரெஞ்சு இளைஞர்கள் தங்கள் இராணுவ சேவையைச் செய்துகொண்டிருந்த ஒரு கிளப்பில் நேர வெடிகுண்டு வெடித்தபோது அவர் தனது போராட்ட பயணத்தைத் தொடங்கினார். பல
குண்டுவெடிப்புகள் நிகழ்ந்தன.- ஏப்ரல் 9, 1957 அன்று, அவர் காலில் சுடப் ப்பட்ட பின்னர் ஆக்கிரமிப்பின் ரோந்துப் பிரிவினரால் கைது செய்யப்பட்டார். ரோந்துப் படையினர் அவளுடன் கடிதங்கள் மற்றும் ஏராளமான பணத்தைக் கண்டுபிடித்தனர், இது அல்ஜீரிய ஃபெடயீனின் தளபதி யாசிப் சாதியுடன் அவருக்கு தொடர்பு இருப்பதை நிரூபித்தது.
- அவர் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோது, அவர் இழிவாக கூறினார், "நீங்கள் எனக்கு மரண தண்டனை விதிப்பீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் என்னைக் கொல்வதன் மூலம் நீங்கள் உங்கள் நாட்டில் சுதந்திரத்தை படுகொலை செய்வீர்கள் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள், ஆனால் அல்ஜீரியா சுதந்திரமாகவும் சுதந்திரமாகவும் மாறுவதை நீங்கள் தடுக்க மாட்டீர்கள். ” சிறையில் அடைக்கப்பட்ட மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் பிரான்சுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டு மூன்று ஆண்டுகள் அங்கேயே கழித்தார்.
அவள் காலில் ஏற்பட்ட காயம், மார்பகங்கள் மற்றும் அவளது மர்ம உறுப்புகள் ஆகியவற்றில் அடித்து மின்சாரம் பாய்ச்சப்பட்டாள் . மாதவிடாய் காரணமாக ஏற்பட்ட கடுமையான இரத்தப்போக்கு மற்றும் அவரது இடது கையை உயர்த்த இயலாமை ஆகியவற்றால் அவர் அவதிப்பட்டார்.- 1957 ஜூலை 16 அன்று ஜமிலா பு அஸ்ஸாவுடன் அவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது .- “ஜசாயெர்னா” அல்லது “எங்கள் அல்ஜீரியா” என்று கோஷமிட்டு சிறைக்குள் நுழைந்தார். ” அவரது குரல் தெருக்களில் எதிரொலித்தது.- அவர் தடுத்து வைக்கப்பட்டதை எதிர்த்து பிரபலமான ஆர்ப்பாட்டங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன, மேலும் அவரது வழக்கு பிராந்திய மற்றும் சர்வதேச கவனத்தைப் பெற்றது.
- ஜனாதிபதி கமல் அப்துல் நாசர், இந்திய அதிபர் ஜவஹர்லால் நேரு, சோவியத் தலைவர் நிகிதா குருசேவ் போன்ற உலகத் தலைவர்கள் அவரை விடுவிக்கக் கோரினர்.
- அவர் தூக்கிலிடப்பட்ட நாள் மார்ச் 7, 1958 அன்று அமைக்கப்பட்டது, ஆனால் அது ஒத்திவைக்கப்பட்டது. ஆயுள் தண்டனையை குறைத்து ஏப்ரல் 18 அன்று ஒரு ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. அவர் சொல்லியிருந்தார்: "சிறையில் வாழ்வதற்கு நான் மரணத்தை
விரும்பினேன், இப்போது நான் அனுபவிக்கும் சித்திரவதைகளிலிருந்து என்னை விடுவிப்பதற்காக அவர்கள் என்னை தூக்கிலிட்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்." - அவர் 1962 ல் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார். அவர் தனது வழக்கறிஞரான ஜாக் வெர்கெஸை மணந்தார் 1965. அவர்களுக்கு லியாஸ் மற்றும் மரியம் என்ற இரண்டு குழந்தைகள் இருந்தனர் (மரியம் ஃபுவாட் ஹபப்பை மணந்தார், மேலும் ஒரு மகள், பாத்திமா, பிறந்தார் .1995).
- தேசிய ஆபிரிக்க புரட்சிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு பத்திரிகையை நிறுவ அவர் தனது கணவருடன் பணிபுரிந்தார்.- 1991 முதல் கணவரிடமிருந்து பிரிந்து, அல்ஜீரியாவில் தனியாக வசித்து வருகிறார், மேலும் மாநிலத்தில் இருந்து சம்பளம் பெறுகிறார். அவர் அவ்வப்போது சமூக நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கிறார்.- அவர் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரரை மணந்ததால் அவருக்கு அரசாங்கத்தில் எந்த பதவியும்
வழங்கப்படவில்லை.- புகழ்பெற்ற போராட்டக்காரர் ஜஹ்ரா டிரேஃப் உடன் ஒரு முற்போக்கான குடும்ப சட்ட வரைவை அவர் வழங்கினார். அவர் ஒப்புதல் பெற ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தார். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நடந்த முதல் ஆர்ப்பாட்டம் இதுவாகும், ஆனால் அது அரசாங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ நிலைப்பாட்டை மாற்றத் தவறிவிட்டது. இது அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு ஓய்வு பெற வழிவகுத்தது. இந்த விரக்தி 1987 இல் அல்ஜீரிய பெண்கள் போராட்டக்காரர்களின் பெயரில் சொல்லத் தூண்டியது: "அவர்கள் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மறந்துவிட்டார்கள்."
பிரபல எகிப்திய இயக்குனர் யூசிப் ஷாஹீன், எகிப்திய நடிகை மாக்தா நடித்த "டிஜாமிலா" என்ற தலைப்பில் ஒரு பெரிய திரைப்பட தயாரிப்பை செய்தார். திரைப்படம் தயாரிக்கப்பட்ட முப்பத்தேழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1998 ஆம் ஆண்டில் எகிப்திய தொலைக்காட்சியில் மட்டுமே இந்த திரைப்படம் அனுமதிக்கப்பட்டது.
- அல்ஜீரிய நாளிதழான அல்வாடனில் தனது துன்பத்தை வெளிப்படுத்திய ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டார். சமூகத்தின் பல உறுப்பினர்களிடமிருந்து அவருக்கு பெரும் ஆதரவு அலை கிடைத்தது.
- ஜனவரி 25, 2009 அன்று, ஊனமுற்றோரின் நலனுக்கான லெபனான் சங்கத்தின் தலைவரான ராண்டா பெர்ரியின் அழைப்பின் பேரில் அவர் லெபனானுக்கு விஜயம் செய்தார். பின் ஜ்பைல், மரோன் அல்-ராஸ் மற்றும் அல்-கயம் தடுப்பு முகாமுக்கு விஜயம் செய்த அவர், தியாகிகளான ஹாடி நஸ்ரல்லா மற்றும் எமட் மக்னியா ஆகிய இருவரின் கல்லறைகளுக்கு மாலை அணிவித்து தனது பயணத்தை முடித்தார். அவர் தனது பயணத்தை 27 ஜனவரி 2009 அன்று முடித்தார்.
- அல்-கயம் தடுப்பு முகாமுக்கு விஜயம் செய்தபோது அவர் கூறினார்: "கடவுளுக்கு நன்றி இந்த இடங்களை அரண்மனைகளை விட சிறந்தவை என்பதால் நான் பார்வையிட்டேன்." - "நான் இன்னும் ஒரு கிளர்ச்சியாளராக இருக்கிறேன், ஏனென்றால் அரபு பெண் தனது வலது கையில் ஒரு கோடரியை கட்ட வேண்டும் , மற்றும் தேச ஆண்களை நகர்த்துவார் என்ற நம்பிக்கையில் அவள் கண்ணில் ஒரு கண்ணீர் சிந்தியது. " (அசாஃபிர், 26 ஜனவரி 2009).
- அவர் டிசம்பர் 9, 2009 அன்று அல்ஜீரிய ஜனாதிபதி அப்துல் அஜீஸ் பூடெஃப்லிகாவுக்கு ஒரு பகிரங்கக் கடிதத்தை அனுப்பினார், அவரின் பரிதாபகரமான சூழ்நிலையை கவனித்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொண்டார், மேலும் முன்னாள் ஆண் மற்றும் பெண் முஜாஹிதீன்களின் ஓய்வூதியத்தை உயர்த்தும்படி கேட்டுக் கொண்டார். .
Djamila Bouhired ,
ALGERIAN REVOLUTIONIST
BORN 1937 JUNE
Djamila Bouhired
- Algerian (struggler, one of three Djamilas known in the history of Algerian struggle, including her, Djamila Bu Azza, and Djamila Bu Basha).
Name: Djamila
Known as: Bouhired
Date of birth: 1935
Spouse: Jacques Vergès
Date of marriage: 1965
Children: Maryam/Lias
Nationality: Algeria
Category: Political activist
- Born in 1935 in Al-Qasaba neighborhood to an Algerian father and Tunisian mother in a middle class family. She was the only daughter among seven sons.
- She went to a French school that used to force students to sing the anthem “France is our mother” every morning, but Djamila, due to her participation in the Algerian struggle since her school days, used to sing “Algeria is our mother,” which drove the French headmaster to severely punish her.
- When the Algerian revolution broke out in 1954, she joined the Algerian Front de Libération Nationale (FLN) when she was twenty years old. She joined the Fedayeen later and was the first to volunteer to plant bombs in the roads used by the French during the occupation. Due to her heroic acts she became "most wanted."
- On 26 January 1957, she started her journey of struggle when she detonated a time bomb in a club visited frequently by French youth doing their military service in Algeria. Several bombings ensued.- On 9 April 1957, she was arrested by a patrol of the occupation after she was shot in her leg. The patrol found documents with her along with letters and a lot of money, which proved that she had a connection with the commander of the Algerian Fedayeen, Yasif Saadi.
- When she was subjected to torture, she stated infamously, “I know you will sentence me to death but do not forget that by killing me you will not only assassinate freedom in your country but you will not prevent Algeria from becoming free and independent.” Three years after her imprisonment, she was deported to France and spent three years there.
- She was beaten and electrocuted on her leg wound, her breasts, and her gentilia. She suffered from severe bleeding that caused amenorrhea, and the inability to raise her left arm.- She was sentenced to death along with Djamila Bu Azza on 16 July 1957.- She walked into the prison chanting: “Jazayerna” or “our Algeria.” Her voice echoed in the streets.- Popular demonstrations were organized to protest her detention and her case received regional and international attention.
- World leaders like President Gamal Abdul Naser, Indian President Jawaharlal Nehru, and the Soviet leader Nikita Khrushchev, demanded her release.
- The day of her execution was set on 7 March 1958, but it was postponed. A decree was issued on 18 April reducing the punishment to life imprisonment. She used to say: "I preferred death to life in prison, I wish they had executed me to relieve me from the torture I am suffering now.”- She was released from prison in 1962. She married her lawyer, Jacques Vergès, in 1965. They had two children, Lias and Maryam (Maryam is married to Fuad Habbub and has a daughter, Fatima, born in1995).
- She worked with her husband to establish a magazine that covered national African revolutions.- Separated from her husband since 1991, she has been living alone in Algeria and receives a salary from the state. She carries out social activities from time to time.- She was not given any post in the government because she married a Frenchman.- She presented, along with the famous struggler Zahra Draif, a progressive family law draft. She organized a demonstration to get it approved. This was the first demonstration that happened after independence, but it failed to change the government`s official stance. This led her to retire to her personal life. This frustration drove her to say in 1987 in the name of the Algerian women strugglers: "They have been forgotten twenty-five years ago."
- The famous Egyptian director, Yousif Shaheen, made a major movie production entitled "Djamila" starred by the Egyptian actress, Magda. The movie was only allowed on Egyptian TV in 1998, thirty-seven years after it was produced.- She issued a call urging Algerian authorities to take care of her and other strugglers after she reached a point where she was unable to afford her medicine.
- She published an article in the Algerian newspaper, Alwatan, expressing her suffering. She received a huge wave of support from many members of society.
- On 25 January 2009, she visited Lebanon upon an invitation from the head of the Lebanese Association for the Welfare of the Disabled, Randa Berri. She visited the town of Bin Jbail, Maron Al-Ras, and Al-Khayam detention camp and ended her visit with laying a wreath on the tombs of the two martyrs, Hadi Nasrallah and Emad Maghnya. She ended her visit on 27 January 2009.
- She said during her visit to Al-Khayam detention camp: "Thank God I visited these places for they are better than palaces."- "I am still a rebel because the Arab woman has to carry an ax in her right arm to build, and shed a tear in her eye hoping to move the men of the nation." (Assafir, 26 January 2009).
- She sent an open letter to the Algerian President, Abdul Aziz Bouteflika, on 9 December 2009, asking him to take care of her miserable situation, and asked him to raise the pensions of former male and female mujahedeen to provide a decent life for them.
